Interpretacja 0115-KDIT2.4011.665.2025.1.MD

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości wspólnego rozliczenia się z małżonkiem za 2025 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1 września 2007 r. zawarł Pan związek małżeński. Przed zawarciem małżeństwa, wraz z małżonką ustanowił Pan ustrój rozdzielności majątkowej na podstawie aktu notarialnego. W trakcie trwania małżeństwa prowadził Pan z żoną gospodarstwo domowe, wspólnie zarządzał Pan z żoną finansami oraz ponosił Pan z żoną koszty utrzymania rodziny.

W 2024 r. podjął Pan z żoną decyzję o zniesieniu rozdzielności majątkowej i przywróceniu ustawowego ustroju wspólności małżeńskiej. Z uwagi na brak wcześniejszych wolnych terminów u jedynego notariusza, dostępnego w Pana i żony miejscowości, najbliższy możliwy termin dokonania czynności wyznaczono na 8 stycznia 2025 r. 8 stycznia 2025 r. zawarł Pan z żoną przed notariuszem umowę znoszącą rozdzielność majątkową i ustanawiającą ustawową wspólność majątkową.

Od dnia 8 stycznia 2025 r. do końca 2025 r. wspólność majątkowa małżeńska będzie obowiązywać nieprzerwanie. W 2025 r. pozostawał Pan z żoną nieprzerwanie w związku małżeńskim. Zamierza Pan z żoną dokonać wspólnego rozliczenia podatku dochodowego za 2025 r.

Pytanie

Czy w świetle art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych małżonkowie są uprawnieni do wspólnego opodatkowania dochodów za rok podatkowy 2025, jeżeli rozdzielność majątkowa obowiązywała jedynie od 1 do 7 stycznia 2025 r., a od 8 stycznia do końca 2025 r. obowiązuje nieprzerwana wspólność majątkowa?

Pana stanowisko w sprawie

Spełnienie podstawowego warunku – pozostawanie w związku małżeńskim przez cały 2025 r. Małżeństwo będzie trwało przez cały rok podatkowy 2025, co jest jednym z głównych warunków przewidzianych w art. 6 ust. 2 ustawy o PIT. Mimo formalnej rozdzielności majątkowej, w 2024 r. i 2025 r. prowadził Pan z żoną wspólne gospodarstwo domowe, dzielił się Pan z żoną kosztami i obowiązkami, realizował Pan z żoną wspólnie zobowiązania finansowe.

Uzgodnioną decyzją postanowił Pan razem z żoną znieść rozdzielność w 2024 r., jednak czynność notarialna nie mogła zostać dokonana z przyczyn obiektywnych (brak terminów u jedynego notariusza w miejscowości). To nie było działanie odwlekające czy pozorne – przeszkoda była niezależna od Pana i żony. Działał Pan z żoną bez zbędnej zwłoki – pierwszym możliwym, dostępnym terminem u notariusza był 8 stycznia 2025 r., nie miał Pan z żoną wpływu na harmonogram kancelarii.

Zgodnie z zasadą zaufania do organów podatkowych i zasadą racjonalności prawa nie powinno się obciążać podatnika negatywnymi skutkami organizacyjnymi po stronie notariusza, jeśli jego działanie było staranne i terminowe. Zniesienie rozdzielności wskazuje na trwałe pożycie małżeńskie i współpracę finansową. Decyzja o przywróceniu wspólności majątkowej dowodzi istnienia więzi małżeńskiej, współpracy finansowej, stabilności pożycia. To wspiera argument, że intencją Pana i żony było funkcjonowanie jako wspólna jednostka ekonomiczna, zgodnie z istotą instytucji wspólnego rozliczenia.

Brak innych przeszkód ustawowych – poza kwestią zniesienia rozdzielności, spełnia Pan z żoną wszystkie ustawowe warunki: nie podlega Pan z żoną opodatkowaniu liniowemu lub ryczałtowi, oboje są Państwo polskimi rezydentami podatkowymi, będą Państwo pozostawać w małżeństwie cały 2025 r. Przeszkoda miała wyłącznie charakter techniczny, nie prawny ani materialny. Rozdzielność majątkowa obowiązywała jedynie w okresie od 1 do 7 stycznia 2025 r., co stanowi incydentalny i krótkotrwały odstęp od faktycznie utrzymywanego przez Pana i Pana żonę ustroju wspólności ekonomicznej.

8 stycznia 2025 r., działając bez zbędnej zwłoki i w pierwszym możliwym terminie wynikającym z harmonogramu kancelarii notarialnej, zawarł Pan z żoną umowę znoszącą rozdzielność majątkową, przywracając ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Tak nieznaczny, kilkudniowy okres formalnej rozdzielności, wynikający z okoliczności niezależnych od małżonków, nie może być kwalifikowany jako rzeczywista i trwała przeszkoda uniemożliwiająca wspólne rozliczenie za 2025 r., w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przez cały 2025 r. będzie Pan z żoną pozostawać w ustawowym pożyciu małżeńskim, prowadzić wspólne gospodarstwo domowe oraz działać jak ekonomiczna wspólnota. Krótki okres rozdzielności nie narusza ciągłości związku małżeńskiego, ani przesłanek materialnych uzasadniających wspólne opodatkowanie.

Tym samym, incydentalny i spowodowany czynnikami organizacyjnymi okres rozdzielności majątkowej nie pozbawia Pana prawa do skorzystania ze wspólnego rozliczenia z żoną za 2025 r. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 122 § 2 Ordynacji podatkowej (zmienionym ustawą z 12 września 2025 r., Dz. U. z 2025 r. poz. 1417), wszelkie niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym wszczętym z urzędu będą rozstrzygane na korzyść strony, chyba że zachodzą ściśle określone wyjątki.

W Pana sprawie zaistniała sytuacja wątpliwości co do stanu faktycznego (czy krótki okres rozdzielności majątkowej powinien wykluczać wspólne rozliczenie), które – zgodnie z nową regulacją – powinny zostać rozstrzygnięte na Pana korzyść jako podatnika. Wobec tego, że od 8 stycznia 2025 r. do końca roku obowiązuje wspólność majątkowa, a okres rozdzielności miał charakter incydentalny i organizacyjny, interpretacja na Pana korzyść jest w pełni uzasadniona.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów.

Na podstawie art. 6 ust. 2 wskazanej ustawy:

Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:

1)  przez cały rok podatkowy albo

2)  od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego – w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego

-     mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.

Stosownie do art. 6 ust. 2a powołanej ustawy:

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Art. 6 ust. 3 przywołanej ustawy stanowi, że:

Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku uiszczenia podatku.

Z art. 6 ust. 3a omawianej ustawy wynika zaś, że:

Zasady i sposób opodatkowania, o których mowa w ust. 2 i 3, mają zastosowanie również do:

1)  małżonków, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej,

2)  małżonków, z których jeden podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej a drugi ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej

-     jeżeli osiągnęli podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychody w wysokości stanowiącej łącznie co najmniej 75% całkowitego przychodu osiągniętego przez oboje małżonków w danym roku podatkowym i udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych; przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Według art. 6 ust. 8 cytowanej ustawy:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:

1)  stosuje przepisy:

a)  art. 30c lub

b)  ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy

-     w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

2)  podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Ustawodawca, wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie warunków z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego opodatkowania dochodów małżonków.

W oparciu o stanowisko utrwalone zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa, podkreślić należy, że wszelkie preferencje podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania; muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto, przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

Zatem z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą w szczególności wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, jednoznacznie określone w art. 6 ust. 2 i 8 omawianej ustawy, następujące warunki:

·      są polskimi rezydentami podatkowymi,

·      pozostają w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:

-     przez cały rok podatkowy albo

-     od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego w przypadku, gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego,

·      nie stosują przepisów o podatku liniowym lub przepisów ustawy o ryczałcie (z wyjątkiem dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń,

·      nie podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Z powyższego wynika, że łączne opodatkowanie dochodu osiągniętego przez oboje małżonków w roku podatkowym, za wyjątkiem wskazanym w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji istnienia między nimi wspólności majątkowej przez cały rok. Przywilej wspólnego opodatkowania dochodów małżonków będzie natomiast wyłączony w razie istnienia między małżonkami (w jakimkolwiek okresie roku podatkowego) rozdzielności majątkowej.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, że na gruncie art. 47 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):

Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.

W świetle art. 47 § 2 ww. ustawy:

Umowa majątkowa małżeńska może być zmieniona albo rozwiązana. W razie jej rozwiązania w czasie trwania małżeństwa, powstaje między małżonkami wspólność ustawowa, chyba że strony postanowiły inaczej.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące przepisy prawa stwierdzić należy, że skoro przed zawarciem małżeństwa 1 września 2007 r. między Panem a Pana żoną ustanowiona została notarialnie rozdzielność majątkowa, a dopiero 8 styczniu 2025 r. przestała ona obowiązywać, gdyż notarialnie podpisał Pan z żoną umowę znoszącą rozdzielność majątkową i ustanawiającą ustawową wspólność majątkową, wystąpiła negatywna przesłanka uniemożliwiająca wspólne rozliczenie za 2025 r.

Stosownie do art. 122 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

W postępowaniu podatkowym wszczętym z urzędu niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzyga się na korzyść strony, z wyjątkiem przypadków gdy:

1)  w postępowaniu uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy innych osób;

2)  przepisy prawa wymagają od strony wykazania określonych faktów;

3)  sprzeciwia się temu ważny interes publiczny, w tym istotny interes państwa.

Odnosząc się do przywołanej przez Pana zasady zawartej w powyższym przepisie wyjaśnić należy, że dotyczy ona prowadzenia postępowania podatkowego, i nie ma zastosowania w postępowaniu  w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Powyższe wynika z treści art. 14h Ordynacji podatkowej, który stanowi, że:

W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Organ wydający interpretacje nie prowadzi postępowania dowodowego, ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Udzielając interpretacji przedstawia więc swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania do sytuacji opisanej przez wnioskodawcę.

Reasumując, w przypadku gdy związek małżeński nie został zawarty w trakcie roku podatkowego, przepisy wskazują jednoznacznie na konieczność pozostawania małżonków w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej nieprzerwanie przez cały rok podatkowy. Zatem nie będzie miał Pan prawa dokonać wspólnego rozliczenia z żoną za rok 2025, w oparciu o wskazany art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.