Interpretacja 0115-KDIT2.4011.683.2025.2.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Odpowiadając na wezwanie uzupełnił go Pan 12 stycznia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest obywatelem polskim, pozostającym w związku małżeńskim od 2022 r., w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej. Z dniem 1 listopada 2025 r. Wnioskodawca uzyskał wizę pracowniczą w Królestwie Arabii Saudyjskiej, wcześniej podpisana została umowa o pracę na czas nieokreślony z lokalnym pracodawcą saudyjskim (spółka LLC należąca do międzynarodowego holdingu z siedzibą w Szwajcarii). W związku z podjęciem nowego zatrudnienia, Wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę z dotychczasowym polskim pracodawcą. Przed ww. datą Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Od początku 2025 r. do dnia zmiany rezydencji Wnioskodawca, pozostając pracownikiem polskiego pracodawcy, był oddelegowany do pracy na terytorium Arabii Saudyjskiej, gdzie przebywał na podstawie wizy turystycznej. Obecnie Wnioskodawca zamieszkuje na stałe w Arabii Saudyjskiej wraz z małżonką. Planowany okres pobytu wynosi minimum 3 lata, z możliwością powrotu do Polski po tym okresie, w zależności od sytuacji zawodowej. Wnioskodawca wynajął w Arabii Saudyjskiej mieszkanie, otrzymał do dyspozycji samochód i objął siebie oraz małżonkę lokalnym systemem ubezpieczeń zdrowotnych. Jego wynagrodzenie od saudyjskiego pracodawcy wpływa na rachunek bankowy założony w Arabii Saudyjskiej. Wnioskodawca przebywa na terytorium Arabii Saudyjskiej przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym. Wizyty Wnioskodawcy w Polsce mają charakter sporadyczny i ograniczają się do około dwóch dwutygodniowych pobytów w roku w celach urlopowych i odwiedzin rodziny. Podczas tych wizyt zatrzymuje się w mieszkaniu należącym do małżonki. Po zmianie miejsca pracy Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów ze źródeł położonych na terytorium Polski. Wnioskodawca posiada dzieci z pierwszego małżeństwa, które zamieszkują z byłą żoną. Kontakt z nimi jest sporadyczny i ogranicza się do wymiany wiadomości tekstowych. Wnioskodawca regularnie opłaca świadczenia alimentacyjne. Toczy się postępowanie sądowe o podział majątku wspólnego z byłą żoną. Wnioskodawca wciąż posiada w Polsce następujące składniki majątku:

1)  jest jedynym właścicielem nieruchomości w A. (przedmiot postępowania o podział majątku);

2)  posiada niezabudowaną działkę gruntu w miejscowości B., wystawioną na sprzedaż;

3)  posiada środki zgromadzone w ramach Indywidualnego Konta Emerytalnego (IKE), które utrzymuje jako formę oszczędności;

4)  posiada środki zgromadzone w ramach Indywidualnego Konta Zabezpieczenia Emerytalnego (IKZE), które utrzymuje jako formę oszczędności;

5)  posiada opcje na akcje, których nie planuje sprzedawać;

6)  posiada rachunki bankowe.

Uzupełniając wniosek Wnioskodawca wyjaśnił, że dzieci z pierwszego małżeństwa, które zamieszkują w Polsce nie są pełnoletnie.

Od 1 listopada 2025 r. Wnioskodawca:

-     uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym oraz podejmuje aktywności społeczne, sportowe w Arabii Saudyjskiej, z wyjątkiem uczestnictwa w życiu politycznym,

-     prowadzi z obecną małżonką gospodarstwo domowe w Arabii Saudyjskiej,

-     co do zasady zarządzanie majątkiem odbywa się z terytorium Arabii Saudyjskiej, wyjątkiem mogą być czynności podejmowane w czasie okazjonalnych wizyt w Polsce,

-     posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Arabii Saudyjskiej na gruncie lokalnych przepisów,

-     ma miejsce zamieszkania w Arabii Saudyjskiej, gdzie przebywa na stałe.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, począwszy od dnia 1 listopada 2025 r., Wnioskodawca podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji dochody Wnioskodawcy uzyskiwane ze źródeł położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają opodatkowaniu w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, od dnia 1 listopada 2025 r. nie posiada on miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.p.), a w konsekwencji podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 2a u.p.d.o.p. Oznacza to, że dochody uzyskane przez Wnioskodawcę poza granicami Polski od 1 listopada 2025 r. nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a u.p.d.o.p., osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 3 ust. 1a u.p.d.o.p., za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przepisy te, zgodnie z art. 4a u.p.d.o.p., stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. W niniejszej sprawie zastosowanie ma Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (dalej: Konwencja). Zgodnie z art. 4 ust. 2 Konwencji, jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, jej status określa się według następujących zasad: uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Analizując przesłanki wynikające z art. 3 ust. 1a u.p.d.o.p. w kontekście opisanego stanu faktycznego:

1)  Przesłanka pobytu (powyżej 183 dni) – Wnioskodawca wskazuje, że przebywa na terytorium Arabii Saudyjskiej przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym. Wizyty w Polsce mają charakter wyłącznie sporadyczny i urlopowy. Tym samym, przesłanka pobytu w Polsce nie jest spełniona.

2)  Centrum interesów osobistych i gospodarczych (Ośrodek interesów życiowych) – w momencie wyjazdu do Arabii Saudyjskiej w dniu 1 listopada 2025 r., Wnioskodawca przeniósł swoje centrum interesów życiowych do tego kraju.

Kluczowym argumentem jest fakt, że do Arabii Saudyjskiej Wnioskodawca wyjechał wraz ze współmałżonką, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Jak słusznie wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 30 kwietnia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.182.2025.2.JM): „Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.” W przypadku Wnioskodawcy, ognisko domowe znajduje się w Arabii Saudyjskiej, gdzie wynajmuje mieszkanie, posiada ubezpieczenie zdrowotne i gdzie koncentruje się Jego życie codzienne. Należy podkreślić, że pozostawienie w Polsce pewnych składników majątku (nieruchomości, rachunków bankowych, IKE/IKZE) czy obecność w Polsce członków rodziny niebędących częścią ścisłego gospodarstwa domowego (dorosłe dziecko, dzieci z poprzedniego małżeństwa, rodzice), nie przesądza o pozostawieniu rezydencji podatkowej w kraju. Potwierdza to stanowisko organu wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.867.2023.1.SR), gdzie organ potwierdził brak rezydencji podatkowej w Polsce mimo posiadania mieszkania i odwiedzin u rodziców: „Wnioskodawczyni w Polsce podlega tzw. ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (...). Dochody zaś osiągane w Arabii Saudyjskiej podlegają opodatkowaniu na terytorium Arabii Saudyjskiej. (...) Posiada w Polsce mieszkanie w ..., ale stanowi ono majątek prywatny i nie podlega wynajmowi. Wnioskodawczyni mieszka w tym mieszkaniu w czasie przyjazdu do ... oraz Jej rodzice w czasie pobytu w stolicy. (...) Do Polski przylatuje jedynie odwiedzać swoich rodziców.” Organ w powyższej interpretacji uznał za prawidłowe stanowisko, że utrzymywanie nieruchomości do celów prywatnych podczas wizyt w kraju nie kreuje nieograniczonego obowiązku podatkowego. Kluczowe znaczenie dla przeniesienia rezydencji ma fizyczna obecność współmałżonka w kraju osiedlenia. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 września 2023 r. (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.498.2023.2.SR), organ uznał wnioskodawcę za polskiego rezydenta podatkowego, argumentując to faktem pozostania żony i dzieci w Polsce: „Analizując powiązania osobiste i gospodarcze, należy wskazać, iż to z Polską łączą Pana ściślejsze powiązania osobiste, bowiem jak wynika z przedstawionego opisu sprawy, to w Polsce mieszka i pracuje Pana żona (z którą łączy Pana wspólność majątkowa) oraz mieszkają dwie córki (...) Uznać należy, że ośrodek Pana interesów życiowych w 2023 r. znajduje się w Polsce.” A contrario, w sytuacji Wnioskodawcy, gdzie małżonkowie przenieśli się do Arabii Saudyjskiej wspólnie, przesłanka ta przemawia za utratą polskiej rezydencji podatkowej, gdyż najsilniejsza więź osobista (małżeństwo) została przeniesiona za granicę. Potwierdza to również interpretacja indywidualna z dnia 8 kwietnia 2025 r. (sygn. 0112- KDIL2-1.4011.1002.2024.2.TR), w której organ, analizując sytuację osoby posiadającej rodzinę w Polsce (czasowo) i pracę w Arabii Saudyjskiej, wskazał: „zwykle nie przebywa Pan jednak w Polsce, ponieważ przebywa Pan na stałe w Arabii Saudyjskiej, co okazuje się w Pana przypadku kluczowe, gdyż sprawia, że uważa się Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania tylko w Arabii Saudyjskiej.” W przypadku Wnioskodawcy sytuacja jest jeszcze bardziej jednoznaczna, gdyż pobyt w Arabii Saudyjskiej wiąże się z jednoczesnym przebywaniem tam najbliższej rodziny (małżonka), co przenosi zarówno ośrodek interesów życiowych, jak i miejsce zwykłego przebywania poza Polskę. Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że od 1 listopada 2025 r. nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, a tym samym podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W konsekwencji, dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę od 1 listopada 2025 r. w Arabii Saudyjskiej nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Z opisanego zdarzenia wynika, że w Polsce zamieszkują Pana małoletnie dzieci, na które regularnie płaci Pan alimenty, jak też nadal ma Pan istotne powiązania gospodarcze w Polsce, bowiem jest Pan właścicielem nieruchomości (będącej przedmiotem postępowania o podział majątku), posiada Pan niezabudowaną działkę, którą planuje Pan sprzedać, posiada Pan środki zgromadzone w IKE i IKZE – jako forma oszczędzania, rachunki bankowe oraz opcje na akcje, których nie planuje Pan sprzedawać zatem przyjąć należy, że również po 1 listopada 2025 r. nadal może być Pan uznany za osobę posiadającą w Polsce swoje centrum interesów życiowych.

Zatem, wbrew Pana wskazaniu, także po 1 listopada 2025 r. spełnia Pan przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże – co istotne w Pana sytuacji – ustalenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Mając na uwadze, że ma Pan także miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na gruncie lokalnych przepisów w Arabii Saudyjskiej – ustalając Pana rezydencję podatkową należy odnieść się do regulacji Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, zawartej w Rijadzie dnia 22 lutego 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 502, dalej: Konwencja polsko-arabska), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Arabię Saudyjską dnia 18 września 2018 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-arabskiej:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-arabskiej:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących zasad:

a)  uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Umawiającym się Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeśli osoba ta jest obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że skoro od 1 listopada 2025 r. zamieszkuje i przebywa Pan na stałe w Arabii Saudyjskiej, gdzie podjął Pan pracę na rzecz saudyjskiego pracodawcy, gdzie wraz z małżonką prowadzi Pan gospodarstwo domowe, skąd co do zasady zarządza Pan majątkiem, jak również w tym kraju uczestniczy Pan w życiu towarzyskim, kulturalnym, podejmuje Pan aktywności społeczne i sportowe to uznać należy, że Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-arabskiej jest więc Królestwo Arabii Saudyjskiej.

Wobec powyższego zgodzić się z Panem należy, że od dnia 1 listopada 2025 r. podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że dochody uzyskane od 1 listopada 2025 r. w Arabii Saudyjskiej nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.