Interpretacja 0115-KDIT2.4011.690.2025.2.MM

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie pismami z 5 stycznia 2026 r. i 21 stycznia 2026 r. (wpływ 22 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W okresie od 5 października 2015 r. do 28 lutego 2022 r. mieszkał i pracował Pan w Niemczech.

Był tam Pan zameldowany i zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony oraz podlegał Pan niemieckiemu systemowi podatkowemu i ubezpieczeniowemu.

W tym okresie centrum Pana interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się w Niemczech.

W latach 2019, 2020 i 2021 przebywał Pan w Niemczech ponad 183 dni rocznie.

Całość aktywności zawodowej, życiowej i finansowej miała miejsce w Niemczech: praca na pełen etat, wynajmowane mieszkanie, niemiecki numer podatkowy, niemieckie ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, konto bankowe oraz codzienne życie.

Pana żona oraz dziecko mieszkali w Polsce, jednak w ww. okresie nie prowadzili Państwo wspólnego gospodarstwa domowego. Okoliczność ta nie determinowała Pana ośrodka interesów życiowych, który pozostawał w Niemczech.

W dniu 28 lutego 2022 r. zakończył Pan pracę w Niemczech, wymeldował się Pan z miejsca zamieszkania i powrócił Pan na stałe do Polski.

Od tego momentu jest Pan polskim rezydentem podatkowym.

W rozliczeniu podatkowym za 2023 r. i 2024 r. skorzystał Pan z „ulgi na powrót”.

W 2024 r. organ podatkowy zweryfikował Pana rozliczenie za 2023 r. i uznał, że spełnia Pan warunki do skorzystania z „ulgi na powrót”. W tym roku Urząd Skarbowy zakwestionował prawo do skorzystania z ulgi argumentując, że zawarcie małżeństwa w 2020 r. oraz narodziny dziecka w 2021 r. oznaczają, że Pana miejsce zamieszkania w latach 2020-2021 znajdowało się w Polsce.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Posiada Pan obywatelstwo polskie.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech.

W latach 2019, 2020, 2021 wyjeżdżał Pan do Niemiec w celu wykonywania pracy zarobkowej oraz osiedlenia się w tym kraju na stałe. W okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. nadal wykonywał Pan pracę w Niemczech, jednak w tym okresie Pana wyjazdy miały już charakter związany z zakończeniem spraw w Niemczech i powrotem do Polski. Od marca 2022 r. Pana centrum interesów osobistych i życiowych znajduje się w Polsce.

W latach 2019-2021 Pana stałym miejscem zamieszkania były Niemcy, od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana stałym miejscem zamieszkania była Polska.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana powiązaniami osobistymi z Niemcami była siostra z rodziną oraz grono znajomych z pracy.

W latach 2020-2021 i od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana żona mieszkała w Polsce.

Pana córka od momentu urodzenia do 28 lutego 2022 r. mieszkała z żoną w Polsce i pozostawała na utrzymaniu żony.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana powiązaniami majątkowymi z Polską było konto bankowe, współwłasność wraz z żoną dwóch samochodów (kupione po ślubie, zarejestrowane i ubezpieczone na żonę), usługi telefonii komórkowej oraz Internet.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 28 lutego 2022 r. nie posiadał Pan w Polsce żadnej nieruchomości i nie wynajmował Pan żadnej nieruchomości.

Podczas pobytów w Polsce mieszkał Pan u rodziców, kuzynów oraz u żony.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana powiązaniami majątkowymi z Niemcami było źródło dochodów, konto bankowe, kredyt gotówkowy, oszczędności, usługi telefonii komórkowej, wynajem nieruchomości, ubezpieczenie na życie, umowa na korzystanie z obiektów fitness.

W latach 2019-2021 swoim majątkiem zarządzał Pan z Niemiec. W okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. swoim majątkiem zarządzał Pan z Polski.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. nie przynależał Pan do organizacji/klubów ani w Polsce, ani w Niemczech.

W latach 2019-2021 swoje gospodarstwo domowe prowadził Pan w Niemczech. W okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. swoje gospodarstwo domowe prowadził Pan w Polsce.

W latach:

a)  2019 głównie przebywał Pan w Niemczech,

b)  2020 głównie przebywał Pan w Niemczech,

c)  2021 głównie przebywał Pan w Niemczech,

d)  w okresie od stycznia do 28 lutego 2022 r. głównie przebywał Pan w Polsce.

Dni spędzone w Polsce:

a)  w 2019 r. ok 100 dni,

b)  w 2020 r. ok. 100 dni,

c)   w 2021 r. ok. 100 dni,

d)  w okresie od stycznia do 28 lutego 2022 r. ponad 50 dni.

W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. korzystał Pan ze świadczeń zdrowotnych i w Polsce, i w Niemczech. Ze świadczeń społecznych korzystał Pan w Niemczech.

W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Nie posiada Pan niemieckiego certyfikatu rezydencji. Nie miał Pan takiej potrzeby ani konieczności. Jeśli pojawi się taka potrzeba złoży Pan wniosek o niemiecki certyfikat rezydencji.

Posiada Pan inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech takie jak: umowa o pracę, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, umowa kredytu gotówkowego w Niemczech, umowa na korzystanie z obiektów fitness, zasiłek rodzinny (...).

Jest Pan w stanie udowodnić dokumentami okres zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech od 30 września 2015 r. do 28 lutego 2022 r.

Z ulgi na powrót chciałby Pan skorzystać za lata 2023, 2024, 2025, 2026.

W latach 2023-2026 uzyskiwał/będzie uzyskiwał Pan dochody ze stosunku pracy.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, przy faktycznym przebywaniu i wykonywaniu pracy w Niemczech w latach 2015-2022, posiadaniu tam centrum interesów życiowych oraz przeniesieniu rezydencji podatkowej do Polski 28 lutego 2022 r. przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, mimo tego, że Pana żona i dziecko mieszkali w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Uważa Pan, że spełnia Pan wszystkie warunki ustawowe, ponieważ:

1.  W latach 2019-2021 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania w Polsce. Ośrodek interesów życiowych i gospodarczych znajdował się w Niemczech (praca, miejsce zamieszkania, podatki, ubezpieczenia, codzienne życie);

2.  Był Pan rezydentem podatkowym Niemiec nieprzerwanie do 28 lutego 2022 r. Potwierdzają to dokumenty meldunkowe, podatkowe oraz zatrudnienia;

3.  Powrót do Polski nastąpił po 31 grudnia 2021 r., zgodnie z ustawowym warunkiem zastosowania ulgi;

4.  Okoliczność, że Pana żona i dziecko mieszkali w Polsce, nie determinuje rezydencji podatkowej, co potwierdzają interpretacje podatkowe oraz orzecznictwo (…) z których wynika, że więzi rodzinne nie przesądzają o miejscu zamieszkania na potrzeby podatkowe, jeżeli faktyczna aktywność życiowa znajduje się w innym państwie;

5.  Intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu ulgi było wspieranie osób realnie powracających do kraju po długotrwałym pobycie za granicą. W Pana ocenie, Pana sytuacja w pełni odpowiada tej intencji.

W związku z powyższym wnosi Pan o potwierdzenie, że przysługuje Panu prawo do zastosowania ulgi na powrót za 2023 r. i lata kolejne

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-   nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-   na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również wszystkie dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w okresie od 5 października 2015 r. do 28 lutego 2022 r. mieszkał i pracował Pan w Niemczech. W dniu 28 lutego 2022 r. zakończył Pan pracę w Niemczech, wymeldował się Pan z miejsca zamieszkania i powrócił Pan na stałe do Polski. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego istotne jest również aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Wyżej zacytowany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W opisanym przez Pana zdarzeniu znajdą zatem zastosowanie przepisy umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90).

Kwestia miejsca zamieszkania w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami została omówiona w art. 4 tej umowy.

W myśl art. 4 ust. 1 ww. umowy:

W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. umowy:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,

c)  jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem,

d)  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Z opisu sprawy wynika w szczególności, że w okresie od 5 października 2015 r. do 28 lutego 2022 r. mieszkał i pracował Pan w Niemczech. Był tam Pan zameldowany i zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony oraz podlegał Pan niemieckiemu systemowi podatkowemu i ubezpieczeniowemu. W tym okresie centrum Pana interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się w Niemczech. W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana powiązaniami osobistymi z Niemcami była siostra z rodziną oraz grono znajomych z pracy. Natomiast powiazania gospodarcze z Niemcami to źródło dochodów, konto bankowe, kredyt gotówkowy, oszczędności, usługi telefonii komórkowej, wynajem nieruchomości, ubezpieczenie na życie, umowa na korzystanie z obiektów fitness. W latach 2019-2021 swoje gospodarstwo domowe prowadził Pan w Niemczech. W 2020 r. zawarł Pan związek małżeński, zaś w 2021 r. urodziła się Pana córka, która pozostawała na utrzymaniu żony. Pana żona oraz dziecko mieszkali w Polsce. W latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana powiązaniami majątkowymi z Polską było konto bankowe, współwłasność wraz z żoną dwóch samochodów (kupione po ślubie, zarejestrowane i ubezpieczone na żonę), usługi telefonii komórkowej oraz Internet. W tym okresie nie posiadał Pan w Polsce żadnej nieruchomości i nie wynajmował Pan żadnej nieruchomości. W latach 2019, 2020 i 2021 przebywał Pan w Niemczech ponad 183 dni rocznie, zaś w Polsce w każdym roku przebywał Pan przez okres ok. 100 dni, zaś w okresie od stycznia do 28 lutego 2022 r. ponad 50 dni.

Z okoliczności sprawy wynika więc, że od 2015 r. Pana stałym miejscem zamieszkania były Niemcy i do dnia zawarcia związku małżeńskiego w 2020 r. miał Pan silniejsze powiązania osobiste i gospodarcze z Niemcami. Tam też prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe. Dlatego za 2019 r. oraz do dnia zawarcia związku małżeńskiego w 2020 r. nie sposób uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast biorąc pod uwagę fakt, że w Polsce od 2020 r. posiadał Pan żonę, a w 2021 r. urodziło się Panu dziecko, które zamieszkuje wraz z żoną w Polsce i w czasie pobytów w Polsce zamieszkiwał Pan m.in. u żony uznać należy, że zarówno w Niemczech, jak i w Polsce w okresie od dnia zawarcia związku małżeńskiego miał Pan stałe miejsce zamieszkania.

Ponadto w powyższym okresie – jak wynika z opisu zdarzenia - posiadał Pan powiązania osobiste i gospodarcze zarówno z Polską, jak i z państwem, w którym przebywał, tj. z Niemcami, w konsekwencji trudno jest ustalić w którym z tych państw posiadał Pan centrum interesów życiowych.

W związku z tym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b umowy, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia wynika, że w latach podatkowych 2020 i 2021 przebywał Pan głównie w Niemczech. Zatem w powyższym okresie Pana miejscem zamieszkania – ustalonym w oparciu o normy kolizyjne - były Niemcy.

W konsekwencji, w latach 2019, 2020, 2021 podlegał Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Dla zastosowania omawianej ulgi istotnym jest również, aby nie miał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania w okresie obejmującym okres od początku roku, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

We wniosku wskazał Pan, że „powrócił na stałe do Polski” w dniu 28 lutego 2022 r. Dla zastosowania ulgi na powrót istotne jest zatem aby w okresie od 1 stycznia 2022 r. do dnia poprzedzającego „powrót” nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech, gdzie znajdowało się m.in. Pana źródło dochodów, konto bankowe czy też wynajmował Pan nieruchomość. Jednocześnie jednak wskazał Pan, że w tym okresie posiadał stałe miejsce zamieszkania w Polsce, gdzie zamieszkiwał Pan wraz z żoną i dzieckiem, posiadał majątek ruchomy, z Polski zarządzał Pan swoim majątkiem i tu też prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe oraz zwykle przebywał.

Wobec powyższego uznać należy, że w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne była Polska.

Tym samym nie została przez Pana spełniona przesłanka wynikająca z art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na skutek niespełnienia ww. przesłanki nie może skorzystać Pan z ulgi na powrót.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.