Interpretacja 0115-KDIT2.4011.724.2025.1.KC

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka prowadzi działalność gospodarczą i do głównych celów jej działania należy:

(...)

W spółce zatrudnione są osoby m.in. na podstawie umowy o pracę, na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych bezpośrednio związanych z profilem działania Spółki.

Spółka prowadzi wykaz (tabelę) środków ochrony indywidualnej oraz odzieży roboczej i obuwia roboczego dla pracowników zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 listopada 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (poz. 2088) - zwane dalej „rozporządzeniem”.

W wykazie wskazano oprócz odzieży, obuwia i sprzętu należnego pracownikom na stanowiskach robotniczych, że dla wszystkich pracowników zatrudnionych na umowę o pracę raz na 12 miesięcy należne są 2 sztuki ręczników kąpielowych (wartość 1 sztuki ręcznika to około 34 zł brutto).

Ręczniki te otrzymują zarówno pracownicy na stanowiskach robotniczych jak i nierobotniczych.

Prace na stanowiskach robotniczych wiążą się z dużym zabrudzeniem, pracownicy wykonują pracę w terenie, często w skrajnych warunkach atmosferycznych np. silnym wietrze lub deszczu. W siedzibie i innych stałych miejscach działania przedsiębiorstwa pracownicy podczas przyjazdu na przerwę, przed pracą i po pracy mają zapewniony dostęp do pomieszczeń z natryskami i toaletą, mydła w płynie, jednorazowych ręczników papierowych i papieru toaletowego (dostęp do tego jest ograniczony podczas pracy w terenie). Pracownicy na stanowiskach nierobotniczych wykonują pracę na stanowiskach wyposażonych w ekrany monitorowe oraz czynności związane z obsługą samochodów osobowych. Osoby zatrudnione na stanowiskach nierobotniczych mają stały dostęp do toalety i wody, mydła w płynie, jednorazowych ręczników papierowych i papieru toaletowego; ich praca nie wymaga korzystania z natrysków.

Pytanie

Czy w powyższej sytuacji wartość ręczników kąpielowych stanowić będzie dla pracowników (dla stanowisk robotniczych i nierobotniczych) przychód ze stosunku pracy, czy będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie rozporządzenia?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, wartość ręczników kąpielowych dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach robotniczych nie stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy z uwagi na wykonywanie przez nich prac wiążących się z dużym zabrudzeniem i koniecznością korzystania z natrysków po zakończonej pracy. Natomiast dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach nierobotniczych należałoby wartość ręczników zakwalifikować jako przychód ze stosunku pracy, z uwagi na to, że wykonywana przez nich praca nie wymaga korzystania z natrysków i mają oni stały dostęp do toalety, wody, mydła w płynie, jednorazowych ręczników papierowych i papieru toaletowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.

Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą i do głównych celów jej działania należy m.in. (...). W spółce zatrudnione są osoby m.in. na podstawie umowy o pracę, na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych. Spółka prowadzi wykaz (tabelę) środków ochrony indywidualnej oraz odzieży roboczej i obuwia roboczego dla pracowników zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 listopada 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (poz. 2088) - zwane dalej „rozporządzeniem”. W wykazie wskazano oprócz odzieży, obuwia i sprzętu należnego pracownikom na stanowiskach robotniczych, że dla wszystkich pracowników zatrudnionych na umowę o pracę raz na 12 miesięcy należne są 2 sztuki ręczników kąpielowych. Ręczniki te otrzymują zarówno pracownicy na stanowiskach robotniczych jak i nierobotniczych. Prace na stanowiskach robotniczych wiążą się z dużym zabrudzeniem. W siedzibie i innych stałych miejscach działania przedsiębiorstwa pracownicy podczas przyjazdu na przerwę, przed pracą i po pracy mają zapewniony dostęp do pomieszczeń z natryskami i toaletą, mydła w płynie, jednorazowych ręczników papierowych i papieru toaletowego (dostęp do tego jest ograniczony podczas pracy w terenie). Pracownicy na stanowiskach nierobotniczych wykonują pracę na stanowiskach wyposażonych w ekrany monitorowe oraz czynności związane z obsługą samochodów osobowych. Osoby zatrudnione na stanowiskach nierobotniczych mają stały dostęp do toalety i wody, mydła w płynie, jednorazowych ręczników papierowych i papieru toaletowego (ich praca nie wymaga korzystania z natrysków).

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że przekazanie pracownikom (na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych) świadczeń rzeczowych w postaci ręczników kąpielowych, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracownicy na skutek otrzymania ww. świadczenia uzyskują przysporzenie, które ma swoje źródło w łączącym z pracodawcą stosunku pracy.

Na powyższe nie wpływa fakt, że – jak Państwo wskazują – wykonywanie przez pracowników robotniczych prac wiążące się z dużym zabrudzeniem i koniecznością korzystania z natrysków po zakończonej pracy.

Idąc dalej i odnosząc się do kwestii zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśniam, że zgodnie z tym przepisem:

Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

W tym miejscu należy pokreślić, że wszelkie zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej.

Zwolnienie przedmiotowe wynikające z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy może mieć zastosowanie tylko wówczas jeżeli do wydawania ww. świadczeń pracodawcę zobowiązują szczegółowe przepisy prawa pracy.

Zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej.

Stosownie do art. 237⁶ § 1 ww. Kodeksu:

Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami.

Z kolei, jak wynika z art. 237⁶ § 3 ww. ustawy:

Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

W myśl art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy:

Pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne w związku z art. 237⁶ § 1 i art. 237⁷ § 1, oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego.

Stosownie do § 115 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650):

Pracodawca jest obowiązany zapewnić dostarczanie pracownikom środków higieny osobistej, których ilość i rodzaje powinny być dostosowane do rodzaju i stopnia zanieczyszczenia ciała przy określonych pracach.

Zgodnie z § 2 pkt 9 ww. rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o „środkach ochrony indywidualnej” rozumie się przez to wszelkie środki noszone lub trzymane przez pracownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy, w tym również wszelkie akcesoria i dodatki przeznaczone do tego celu. Do środków ochrony indywidualnej nie zalicza się:

-     zwykłej odzieży roboczej i mundurów, które nie są specjalnie przeznaczone do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracownika,

-     środków ochrony indywidualnej używanych przez wojsko, Policję i inne służby utrzymania porządku publicznego,

-     wyposażenia stosowanego przez służby pierwszej pomocy i ratownicze,

-     środków ochrony indywidualnej stosowanych na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym,

-     wyposażenia sportowego,

-     środków służących do samoobrony lub do odstraszania,

-     przenośnych urządzeń do wykrywania oraz sygnalizowania zagrożeń i naruszania porządku publicznego.

Szczegółowe zasady stosowania środków ochrony indywidualnej, o których mowa w ww. § 2 pkt 9 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, określa załącznik nr 2 tego rozporządzenia.

Wobec powyższego, jeżeli przyznanie świadczenia w postaci ręczników kąpielowych pracownikom na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych nastąpiło na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy oraz zasady jego przyznawania wynikały z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, to ww. świadczenie korzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W takiej sytuacji, na Państwu – jako płatniku z tego tytułu, nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.