Interpretacja 0115-KDIT2.4011.725.2025.2.KC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 22 stycznia 2026 r. (wpływ) – na wezwanie organu. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wykonywał Pan pracę zarobkową na terytorium Norwegii w okresie od sierpnia 2014 r. do października 2025 r. W tym czasie przez większość roku przebywał Pan fizycznie w Norwegii, gdzie osiągał dochody z pracy oraz podlegał opodatkowaniu zgodnie z norweskimi przepisami podatkowymi. W Norwegii składał Pan zeznania podatkowe oraz odprowadzał należne podatki.

Był Pan zameldowany zarówno w Polsce, jak i w Norwegii. Pana żona oraz dwoje dzieci (urodzonych w latach 2001 i 2009) przez cały okres Pana pracy za granicą zamieszkiwały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do Polski przylatywał Pan jedynie okazjonalnie – w celu odwiedzin rodziny oraz w czasie urlopów wypoczynkowych.

W latach 2014–2021 nie składał Pan w Polsce zeznań podatkowych dotyczących dochodów uzyskiwanych w Norwegii, co było związane z obowiązującymi wówczas przepisami dotyczącymi ulgi abolicyjnej. Począwszy od 2022 r., w związku ze zniesieniem ulgi abolicyjnej, składał Pan również zeznania podatkowe w Polsce, wykazując w nich dochody uzyskane w Norwegii.

W październiku 2025 r. powrócił Pan na stałe do Polski, przenosząc do Polski centrum interesów życiowych oraz uzyskując status polskiego rezydenta podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po powrocie do Polski zamierza Pan uzyskiwać dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, w szczególności z tytułu umowy o pracę.

Nie korzystał Pan dotychczas z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Chciałby Pan skorzystać z „ulgi na powrót” w latach 2026-2029.

Do Polski wrócił Pan 1 października 2025 r.

W wyniku przeniesienia (w październiku 2025 r.) miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Od 2 października 2025 r. zarejestrował się Pan w urzędzie pracy celem transferu zasiłku dla bezrobotnych z Norwegii. Od 1 października 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. Norwegia płaciła Panu zasiłek dla bezrobotnych i tam odprowadzał Pan podatek.

W latach 2022-2024 oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych było w Norwegii, tam Pan pracował i tam odprowadzał podatki.

W latach 2022-2024 miał Pan zameldowanie w Polsce i Norwegii, lecz przebywał większość roku w Norwegii (powyżej 183 dni). Od początku 2025 r. miał Pan zameldowanie w Polsce i Norwegii, lecz przebywał większość roku w Norwegii (powyżej 183 dni).

W latach 2022, 2023, 2024, 2025 nie przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni.

1 października 2025 r. przeniósł Pan do Polski swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (centrum interesów życiowych).

W latach 2022, 2023, 2024, 2025 miał Pan powiązania osobiste z Polską. Dzieci, o których mowa we wniosku, są Pana jedynymi dziećmi (nie posiada Pan dzieci w innym kraju). Dzieci są na utrzymaniu Pana i żony. Kontaktował się Pan z dziećmi telefonicznie, osobiście raz w miesiącu, w święta oraz w czasie wakacji. Podczas ww. pobytów w Polsce, wspólnie spędzał Pan czas z dziećmi.

W latach 2022, 2023, 2024, 2025 miał Pan stałe zatrudnienie w Norwegii, wynajmował tam mieszkanie, płacił rachunki.

W latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską:

·   w Norwegii wynajmował Pan mieszkanie. W Polsce przebywał Pan pod adresem zameldowania, i ma Pan mieszkanie własnościowe, którego jest współwłaścicielem;

·   nie posiadał Pan inwestycji;

·   posiadał Pan samochód w Polsce, mieszkanie własnościowe w Polsce, i samochód zarejestrowany i ubezpieczony w Norwegii;

·   w Norwegii posiadał Pan kredyty konsumenckie przeznaczone na zakup np. telefonów, samochodu;

·   w Polsce miał Pan konto w A i w Norwegii B i C.

·   z Norwegią łączyło Pana stałe miejsce pracy, płacenie podatków, wynajmowanie mieszkania, konto bankowe, a w Polsce posiadanie nieruchomości, konto bankowe.

W latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską, korzystał Pan kilkukrotnie ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych w Polsce. Jednakże, płatnikiem składek była Norwegia (posiadał Pan druk S1).

W latach 2022, 2023, 2024, 2025 korzystał Pan ze świadczeń zdrowotnych i społecznych w Norwegii.

W latach 2022, 2023, 2024, 2025 aktywność społeczną prowadził Pan w Norwegii spotykając się ze znajomymi i rodzeństwem. Aktywności politycznej i kulturalnej Pan nie prowadził. Nie należał Pan też do żadnych klubów ani organizacji.

Gospodarstwo domowe prowadził Pan w Norwegii. Tam Pan płacił rachunki, kupował jedzenie i pracował.

Majątkiem zarządzał Pan z Norwegii.

Jest Pan obywatelem Polski.

W latach 2022, 2023, 2024 i do dnia powrotu stałym miejscem zamieszkania była Norwegia.

Zazwyczaj przebywał Pan w Norwegii ze względu na stałe zatrudnienie.

Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski posiadał Pan obywatelstwo polskie.

Posiadał Pan miejsce zamieszkania w kraju EOG. W Norwegii pracował Pan od 4 sierpnia 2014 r.

Posiada Pan certyfikat rezydencji podatkowej w Norwegii wystawiony za rok 2020 i 2021. Otrzymał go Pan, gdy w Polsce zniesiono ulgę abolicyjną. Za pozostałe okresy nie posiada Pan certyfikatu rezydencji.

Posiada Pan dowody dokumentujące miejsce Pana zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii. Ma Pan umowę o pracę, umowy najmu, wyciągi bankowe, zagraniczne zeznania podatkowe (potwierdzają one okres od 2014 r. do 2025 r.).

Przychody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zaczął Pan uzyskiwać od 12 stycznia 2026 r. ze stosunku pracy.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym ma Pan prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo posiadania meldunku w Polsce w okresie pracy za granicą oraz składania w Polsce od 2022 r. zeznań podatkowych?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym spełnione są wszystkie warunki umożliwiające zastosowanie ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przez okres znacznie dłuższy niż wymagane trzy lata kalendarzowe poprzedzające rok powrotu wykonywał Pan pracę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywał przez większość roku w Norwegii oraz tam podlegał opodatkowaniu.

Posiadanie meldunku w Polsce oraz utrzymywanie więzi rodzinnych z osobami zamieszkującymi w Polsce nie zmienia faktu, że Pana zasadnicze centrum aktywności zawodowej i ekonomicznej w tym okresie znajdowało się w Norwegii.

Składanie zeznań podatkowych w Polsce od 2022 r. było konsekwencją zniesienia ulgi abolicyjnej i nie oznacza, że przestał Pan spełniać warunek podlegania opodatkowaniu poza terytorium Polski w rozumieniu przepisów regulujących ulgę na powrót.

W związku z powyższym, po powrocie do Polski i uzyskaniu polskiej rezydencji podatkowej, przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót przez okres czterech kolejnych lat podatkowych, do limitu określonego w ustawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

–    w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)  podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania.

Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Przy czym z Objaśnień tych należy wywieść, że okoliczność położenia ośrodka interesów życiowych w Polsce potwierdza posiadanie w Polsce współmałżonka i dzieci, nieruchomości.

W opisie zdarzenia w szczególności wskazał Pan, że od sierpnia 2014 r. do października 2025 r. wykonywał Pan pracę zarobkową w Norwegii (był Pan tam na stałe zatrudniony). W tym czasie przez większość roku przebywał Pan fizycznie w Norwegii, gdzie osiągał dochody z pracy oraz podlegał opodatkowaniu zgodnie z norweskimi przepisami podatkowymi (w Norwegii składał Pan zeznania podatkowe oraz odprowadzał należne podatki). Był Pan zameldowany zarówno w Polsce, jak i w Norwegii. Pana żona oraz dwoje Pana jedynych dzieci (urodzonych w latach 2001 i 2009) przez cały okres Pana pracy za granicą zamieszkiwały w Polsce. Dzieci są na utrzymaniu Pana i żony. Kontaktował się Pan z dziećmi telefonicznie, osobiście raz w miesiącu, w święta oraz w czasie wakacji. Podczas ww. pobytów w Polsce, wspólnie spędzał Pan czas z dziećmi. Do Polski wrócił Pan 1 października 2025 r. W latach 2022-2024 i od początku 2025 r. miał Pan zameldowanie w Polsce i Norwegii, lecz przebywał większość roku w Norwegii (powyżej 183 dni). W Norwegii wynajmował Pan mieszkanie, posiadał ubezpieczony i zarejestrowany samochód, kredyty konsumenckie, posiadał Pan konto bankowe. W Polsce przebywał Pan pod adresem zameldowania, ma mieszkanie własnościowe (jest Pan jego współwłaścicielem), samochód i konto bankowe. Nie posiadał Pan inwestycji.

Skoro zatem w latach 2022-2024 i od początku 2025 r. w Polsce zamieszkiwała Pana żona i pozostające na Pana utrzymaniu dzieci, był Pan współwłaścicielem mieszkania, był Pan zameldowany (przebywał Pan podczas pobytów w Polsce pod adresem zameldowania), miał Pan samochód i konto bankowe, to uznać należy, że w tym okresie w Polsce posiadał Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych (centrum interesów życiowych).

Powyższe oznacza, że w tym okresie spełniał Pan przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym – ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych – należy odnieść się również do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie 9 września 2009 r.

Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 tej Konwencji:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami;

(a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

(b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa;

(c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

(d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, że co prawda wskazał Pan, iż w latach 2022, 2023, 2024 i do dnia powrotu Pana stałym miejscem zamieszkania była Norwegia, jednakże podane przez Pana okoliczności, w szczególności fakt, że w Polsce był Pan współwłaścicielem mieszkania i podczas pobytów przebywał Pan pod adresem zameldowania, wskazuje na posiadanie stałego miejsca zamieszkania również w Polsce.

Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji. Wobec powyższego, Pana miejsce zamieszkania należy ustalić w oparciu o kolejne kryterium wskazane w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej, odnoszące się do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych.

Z wniosku wynika, że w latach 2022-2024 oraz do października 2025 r. to z Polską łączyły Pana ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, bowiem to w Polsce zamieszkiwała Pana żona i pozostające na Pana utrzymaniu dzieci. Kontaktował się Pan z dziećmi telefonicznie, osobiście raz w miesiącu, w święta oraz w czasie wakacji. Podczas ww. pobytów w Polsce, wspólnie spędzał Pan czas z dziećmi. W trakcie pracy za granicą korzystał Pan ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych w Polsce. Ponadto, to w Polsce był Pan współwłaścicielem mieszkania, w którym był Pan zameldowany i właścicielem samochodu osobowego i posiadał Pan konto bankowe. Co więcej, z opisu sprawy nie wynika, by podejmował Pan jakiekolwiek działania, które zmierzałyby do stałego zamieszkania (w rozumieniu podatkowym) na terytorium Norwegii.

Z całokształtu przedstawionych okoliczności wynika natomiast bezsprzecznie, że celem Pana wyjazdu były jedynie względy zarobkowe, natomiast w Polsce miał Pan ośrodek interesów życiowych.

Okoliczności te pozwalają rozstrzygnąć kolizję rezydencji na rzecz nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

W związku z powyższym, w Pana sytuacji zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie nastąpiła. Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują, że nie przeniósł Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem zarówno w latach 2022-2024, jak i do października 2025 r. miejsce Pana zamieszkania ustalone w oparciu o normy kolizyjne wynikające Konwencji polsko-norweskiej znajdowało się w Polsce.

Oznacza to, że nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.