Interpretacja 0115-KDIT2.4011.746.2025.2.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe w zakresie możliwości uwzględnienia kwoty zmniejszającej podatek i zwolnienia z podatku odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia stanowiącego przychód ze stosunku pracy, oraz jest nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Odpowiadając na wezwanie uzupełniła go Pani 6 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Dnia (...) 2025 r. wyrokiem Sądu Rejonowego (...) sygn. akt (...) na Pani rzecz zasądzono od SPZOZ Szpitala (...):

1)  kwotę (...) zł (...) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2021 r.;

2)  kwotę (...) zł (...) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lutego 2021 r.;

3)  kwotę (...) zł (...)wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2021 r.;

4)  kwotę (...) zł (piętnaście tysięcy złotych) wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2021 r.

oraz kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Podstawę powództwa stanowiło żądanie zapłaty tzw. dodatku covidowego dla pracowników medycznych, za okres od grudnia 2020 r. do marca 2021 r. W tym okresie była Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę w SPZOZ Szpitalu (...) na (...) na stanowisku (...). We wskazanym okresie w Szpitalu w sposób faktyczny funkcjonowała internistyczna Izba Przyjęć, jednak świadczenia medyczne udzielane w ramach internistycznej izby przyjęć nie zostały zakontraktowane z NFZ. Dnia 1 listopada 2020 r. Minister Zdrowia na podstawie art. 42 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu, zmienił z dniem 1 listopada 2020 r. Polecenia Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2020 r. w ten sposób, że polecił Narodowemu Funduszowi Zdrowia przekazanie podmiotom leczniczym:

1)  umieszczonym w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wykonującym działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne oraz stacjonarne i całodobowe świadczenie zdrowotne inne niż świadczenie szpitalne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej, w stosunku do których minister właściwy do spraw zdrowia albo wojewoda wydał polecenie albo decyzję na podstawie odpowiednio - art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b albo art. 11 ust. 1 i ust. 4 albo art. 11h ust. 1 i 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), polecające:

a)  realizację świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz pacjentów z potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2 (szpital III poziomu),

b)  realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez zapewnienie w podmiocie leczniczym łóżek dla pacjentów z podejrzeniem oraz łóżek dla pacjentów z potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2 (szpital II poziomu)

2)  w których skład wchodzą jednostki systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2020 r. poz. 882) lub izby przyjęć;

3)  o których mowa w ppkt 1 oraz umieszczonym w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wykonującym działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, w stosunku do których minister właściwy do spraw zdrowia albo wojewoda wydał polecenie albo decyzję na podstawie odpowiednio - art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 11 ust. 1 i ust. 4 albo art. 11h ust. 1 i 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, polecające zapewnienie łóżek dla pacjentów podejrzanych o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 (szpital I poziomu), i które umieszczone są na liście zamieszczonej na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia pod adresem: https://www.gov.pl/web/zdrowie/lista- laboratoriow-covid, z którymi Narodowy Fundusz Zdrowia zawarł umowę o wykonywanie testów diagnostycznych RTPCR w kierunku SARS-CoV-2 (laboratoria); (dalej zwanych również „Podmiotami”), środków finansowych z przeznaczeniem na przyznanie osobom wykonującym zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295, z późn. zm.) spełniającym warunki z pkt 1a dodatkowego świadczenia pieniężnego, wypłacanego miesięcznie, zwanego dalej „dodatkowym świadczeniem”, według zasad określonych w załączniku do niniejszego polecenia, na podstawie umowy lub porozumienia.

Zgodnie z treścią zmienionego porozumienia świadczenie dodatkowe przyznawane było osobom, które:

a)  w przypadku osób wykonujących zawód medyczny w podmiotach leczniczych, o których mowa w pkt 1 ppkt 1 - uczestniczą w udzielaniu świadczeń zdrowotnych i mają bezpośredni kontakt z pacjentami z podejrzeniem i z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2,

b)  w przypadku osób wykonujących zawód medyczny w podmiotach leczniczych, o których mowa w pkt 1 ppkt 2 - udzielają świadczeń zdrowotnych w jednostkach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym lub w izbach przyjęć;

c)  w przypadku osób zatrudnionych w podmiotach leczniczych, o których mowa w pkt 1 ppkt 3 - wykonują czynności diagnostyki laboratoryjnej w tych podmiotach.

Wysokość przyznanego świadczenia powinna być równa 100% wysokości wynagrodzenia danej osoby, jednak nie wyższa niż 15 000,00 zł. W przypadku świadczenia pracy przez te osoby przez niepełny miesiąc, świadczenie dodatkowe za ten miesiąc podlegać powinno proporcjonalnemu obniżeniu.

Warunkiem do otrzymania świadczenia dodatkowego było wyłącznie udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby w jednostkach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego lub w izbach przyjęć. W dniu 13 stycznia 2021 r. SPZOZ Szpital (...) zawarł umowę nr (...) z Narodowym Funduszem Zdrowia na podstawie, której zobowiązał się do comiesięcznego wypłacania dodatkowego świadczenia pieniężnego osobom wymienionym w porozumieniu (personelowi medycznemu udzielającemu świadczeń zdrowotnych na psychiatrycznej izbie przyjęć szpitala).

Porozumienie to nie obejmowało pracowników udzielających świadczeń medycznych na internistycznej izbie przyjęć, ze względu na brak jej zakontraktowania w NFZ. Tym samym pracodawca odmówił Pani wypłaty tzw. dodatku covidowego. W związku z powyższym skierowała Pani do sądu pozew o zapłatę. Sąd Rejonowy (...) wyrokiem z dnia (...) 2025 r. uwzględnił powództwo w całości. Ze względu na wątpliwości interpretacyjne początkowo powództwo określało żądanie zapłaty „wynagrodzenia”. Stąd w komparycji wyroku znajduje się określenie „w sprawie o wynagrodzenie”. Na późniejszym etapie procesu wskazano, że roszczenie powódek ma charakter odszkodowawczy, wynikający z art. 18^3d kodeksu pracy. Z tego względu w samej formule wyroku brak jest wskazania, aby zasądzone kwoty stanowiły wynagrodzenie. W toku postępowania egzekucyjnego o sygn. akt (...) Komornik Sądowy wyegzekwował w całości należności objęte wnioskiem egzekucyjnym i przekazał na Pani rachunek łączną kwotę (...) zł. Przekazana Pani przez komornika kwota nie została pomniejszona o zaliczki na podatek. Zgodnie z sugestią księgowej dnia 5 września 2025 r. dokonała Pani płatności zaliczki na podatek dochodowy w wysokości (...) (PIT-36). Od 2021 r. nie pozostaje Pani w stosunku pracy z SPZOZ Szpital (...). Obecnie z SPZOZ Szpital (...) nie łączy Pani ani stosunek pracy ani zlecenia. Obecnie nie pozostaje Pani w żadnym stosunku pracy, uzyskuje Pani wyłącznie dochody z prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. W roku podatkowym 2025 rozlicza się Pani na ryczałcie.

Odpowiadając na pytanie czy w wyroku (…) wskazano jakie konkretnie świadczenie na Pani rzecz zostało zasądzone wyjaśniła Pani, że w wyroku, Sąd nie użył wprost ani określenia „wynagrodzenie” ani „odszkodowanie”. Sąd wskazał, na charakter odszkodowawczy zasądzonego świadczenia przez stwierdzenie, że: „sytuacja, gdy za udzielanie analogicznych świadczeń zdrowotnych w tym samym szpitalu jedni pracownicy (lekarze z psychiatrycznej izby przyjęć) otrzymują dodatkowe wynagrodzenie, a inni nie, naruszałaby zasadę równego traktowania w zatrudnieniu o której mowa w art. 18^3a K.p.” Zgodnie z art. 18^3d Kodeksu pracy osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania. Sąd wskazał także, że same dodatki covidowe miały charakter świadczenia odszkodowawczego: „W czasie trwania epidemii Covid-19 lekarze i pielęgniarki pracujący na izbie przyjęć wykonywali testy na obecność u pacjentów tego wirusa, narażając się tym samym na zarażenie nim. Ratio legis dla wprowadzenia dodatku covidowego była chęć zwiększenia wynagrodzenia pracowników służby zdrowia zmuszonych przez epidemię do wykonywania dodatkowej i wymagającej pracy narażającej ich na zarażenie groźną chorobą, a przy tym ważnej dla całego społeczeństwa.”

Sąd w wyroku nie wskazał na podstawie jakich przepisów zostało zasądzone świadczenie, wskazano natomiast na podstawie jakich przepisów została ustalona wysokość zasądzonych świadczeń. Odsetki zostały zasądzone od dat w jakich powinien zostać wypłacony dodatek covidowy tj. 11 stycznia 2021 r.; 11 lutego 2021 r.; 11 marca 2021 r.; 11 kwietnia 2021 r.

Kwoty świadczeń zostały ustalone w wysokości dodatków covidowych, zgodnie z zasadami ich wyliczania zawartymi w poleceniu Ministra Zdrowia. Sąd wskazał, że polecenie Ministra Zdrowia zawierało przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy (Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych) i stanowiły źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 K.p.

Zasądzone świadczenia obejmowały kwotę dodatku covidowego, stanowiły odszkodowanie w rozumieniu art. 18^3a K.p. i zadośćuczynienie w rozumieniu cywilistycznym.

Pytania

1)  Przychód z jakiego źródła stanowią zasądzone kwoty?

2)  W jaki sposób należy rozliczyć uzyskany przychód i kto powinien być płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy?

3)  Czy do należności głównej oraz odsetek stosuje się zwolnienie z opodatkowania?

4)  Czy podstawę opodatkowania należy pomniejszyć o kwotę wolną od podatku?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie zasądzone kwoty potraktować należy jako odszkodowanie zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: Wolne od podatku dochodowego są:(…) otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965). Odsetki od należności głównej pozostałyby również wolne od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

O tym, iż uzyskany przychód traktować należy jako odszkodowanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych świadczy treść wyroku wraz z uzasadnieniem, a także fakt zaniechania przez komornika poboru zaliczek na podatek dochodowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał: W niniejszej sprawie podstawową kwestią sporną pozostawał fakt, czy powódkom przysługiwało świadczenie dodatkowe, przyznane na podstawie polecenia wydanego przez Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2020 r., zmienionego z dniem 1 listopada 2020 r. Aktem prawnym, z którego powódki wywodziły swoje prawo do dodatku covidowego było skierowane do prezesa NFZ polecenie Ministra Zdrowia z 1 listopada 2020 r. Sąd ustalił, że Polecenie to niewątpliwie nie mieściło się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego z art. 87 Konstytucji RP. Nie oznacza to jednak, że nie mogło być źródłem prawa pracy. Zgodnie z art. 9 § 1 K.p. ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Do aktów wykonawczych w rozumieniu tego przepisu, oprócz rozporządzeń, zalicza się również akty wykonawcze w rozumieniu art. 93 Konstytucji (uchwały i zarządzenia) obowiązujące tylko jednostki podległe podmiotowi wydającemu taki akt (por. wyrok SN z 23 października 2006 r. o sygn. I PK 28/06, K. W. Baran [w:] K. W. Baran (red.), Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1-93, wyd. VI, Warszawa 2022, art. 9). Katalog z art. 9 § 1 K.p. ma też charakter otwarty, o czym świadczy uznanie przez Sąd Najwyższy za źródło prawa pracy np. umowy spółki i zwyczaju zakładowego (por. wyroki z 11 czerwca 1997 r. o sygn. I PKN 201/97 i z 22 września 2021 r. o sygn. III PSKP 33/21). Sąd uznał, że sporne polecenie Ministra Zdrowia było źródłem prawa pracy jako akt wewnętrzny z art. 93 Konstytucji, albowiem było adresowane do podmiotu podległego temu ministrowi (NFZ) oraz określało prawa i obowiązki stron stosunku pracy (obowiązek wypłacenia wskazanym pracownikom służby zdrowia dodatkowego wynagrodzenia). Miało też ono podstawę ustawową – art. 11h ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Polecenie to było wielokrotnie uznawane za źródło prawa pracy w orzecznictwie sądów powszechnych (por. m.in. wyroki SO w Łodzi z 7 lutego 2023 r. o sygn. akt VIII Pa 104/22 i z 16 marca 2023 r. o sygn. VIII Pa 79/22, wyrok SO w Gdańsku z 27 września 2023 r. o sygn. akt VII Pa 66/23, wyrok SR w Bydgoszczy z 10 października 2023 r. o sygn. akt VII P 73/23). Jak już wskazano w części faktycznej, Sąd uznał, że u pozwanego oprócz izby psychiatrycznej faktycznie funkcjonowała również internistyczna izba przyjęć, choć formalnie była ona wyodrębniona tylko w systemie informatycznym. U pozwanego wobec pacjentów przyjmowanych na oddział internistyczny (lub nad których przyjęciem się zastanawiano) dokonywano wielu czynności (np. badania krwi i wprowadzenia danych do systemu informatycznego) poza tym oddziałem. Jednostka organizacyjna, w której wykonywano te czynności była nazywana przez pracowników szpitala izbą przyjęć, a zakres jej działalności odpowiadał zakresowi działalności szpitalnej izby przyjęć. W czasie trwania epidemii Covid-19 lekarze i pielęgniarki pracujący na izbie przyjęć wykonywali testy na obecność u pacjentów tego wirusa, narażając się tym samym na zarażenie nim. Ponieważ powódki rzeczywiście udzielały świadczeń zdrowotnych na izbie przyjęć, to zgodnie z pkt 1 ppkt 2 i pkt 1a lit. b polecenia zmienionego przez polecenie z 1 listopada 2020 r. nabyły one prawo do dodatku covidowego. Należy mieć na uwadze, że w poleceniu tym nigdzie nie zdefiniowano izby przyjęć, a w piśmie Ministerstwa Zdrowia z 2 lipca 2021 r. wskazano, że w przypadku osób uprawnionych do dodatku w związku z pracą w izbie przyjęć istotne było faktyczne udzielanie świadczeń zdrowotnych w takiej izbie, a nie formalne przypisanie danej osoby do komórki organizacyjnej podmiotu. Ratio legis dla wprowadzenia dodatku covidowego była chęć zwiększenia wynagrodzenia pracowników służby zdrowia zmuszonych przez epidemię do wykonywania dodatkowej i wymagającej pracy narażającej ich na zarażenie groźną chorobą, a przy tym ważnej dla całego społeczeństwa. Ponadto, w sytuacja, gdy za udzielanie analogicznych świadczeń zdrowotnych w tym samym szpitalu jedni pracownicy (lekarze z psychiatrycznej izby przyjęć) otrzymują dodatkowe wynagrodzenie, a inni nie, naruszałaby zasadę równego traktowania w zatrudnienia o której mowa w art. 18^3a K.p. Zgodnie z art. 18^3d Kodeksu pracy osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż zasądzone kwoty miały charakter odszkodowawczy, a ich wysokość i zasady ustalania wynikały wprost z przepisów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy.

Alternatywnie, zwolnienie z opodatkowania może nastąpić na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kodeks pracy posługuje się określeniem „odszkodowania”, jednak w kwestiach nieuregulowanych odsyła do Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego jak i Sądów Administracyjnych wskazuje się, że pod pojęciem „odszkodowania” z art. 18^3a K.p. zawiera się także „zadośćuczynienie” w rozumieniu prawa cywilnego. Zadośćuczynienie za działania dyskryminujące ma na celu naprawienie uszczerbku doznanego przez poszkodowanego tj. stanowi rekompensatę faktycznie doznanej krzywdy. Jak wskazał Sąd w wyroku zasądzającym świadczenie, także same dodatki covidowe stanowiły rekompensatę za narażanie własnego zdrowia i życia podczas pracy w ekstremalnych warunkach pandemii (same dodatki stanowiły zatem zadośćuczynienie). W przypadku szkody niemajątkowej (takiej jak dyskryminacja, czy praca w warunkach ekstremalnego narażenia zdrowia i życia) brak jest rozróżnienia na szkodę rzeczywistą i utracone korzyści. Do zasądzonych świadczeń nie powinno zatem zostać zastosowane wyłączenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ppkt b Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Względnie w Pani ocenie zasądzone należności potraktować należy jako wynagrodzenie. Wówczas podstawa opodatkowania powinna zostać pomniejszona o kwotę wolną od podatku. Odsetki pozostałyby zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są: (...) odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe w zakresie możliwości uwzględnienia kwoty zmniejszającej podatek i zwolnienia z podatku odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia stanowiącego przychód ze stosunku pracy, oraz jest nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Odnosząc się do kwalifikacji wskazanego we wniosku świadczenia do właściwego źródła przychodu, należy zauważyć, że źródła przychodów zostały wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy. Przyporządkowanie przychodu do właściwego źródła ma istotne znaczenie dla ustalenia właściwego sposobu opodatkowania. Dochód z tego samego tytułu może być opodatkowany tylko raz i może być, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 ust. 1 ustawy, przyporządkowany tylko do jednego źródła przychodów. Jeżeli ustawodawca chce zaliczyć dany rodzaj przychodów do innego źródła niż to, na które wskazywałby charakter przychodu, stanowi o tym wyraźnie w przepisie.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 cytowanej wyżej ustawy, źródłami przychodów są:

·      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1),

·      inne źródła (pkt 9).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Są nimi nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

W myśl natomiast art. 20 ust. 1 ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Z opisu zdarzenia wynika m.in., że w okresie od grudnia 2020 r. do marca 2021 r. była Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę w SPZOZ Szpitalu (...) na (...) na stanowisku (...). Dnia 1 listopada 2020 r. Minister Zdrowia na podstawie art. 42 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu, zmienił z dniem 1 listopada 2020 r. Polecenia Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2020 r. w ten sposób, że polecił Narodowemu Funduszowi Zdrowia przekazanie określonym podmiotom leczniczym środków finansowych z przeznaczeniem na przyznanie osobom wykonującym zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295, z późn. zm.) spełniającym warunki z pkt 1a dodatkowego świadczenia pieniężnego, wypłacanego miesięcznie, zwanego dalej „dodatkowym świadczeniem”. Wysokość przyznanego świadczenia powinna być równa 100% wysokości wynagrodzenia danej osoby, jednak nie wyższa niż 15 000,00 zł. W przypadku świadczenia pracy przez te osoby przez niepełny miesiąc, świadczenie dodatkowe za ten miesiąc podlegać powinno proporcjonalnemu obniżeniu. Warunkiem do otrzymania świadczenia dodatkowego było wyłącznie udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby w jednostkach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego lub w izbach przyjęć. W dniu 13 stycznia 2021 r. SPZOZ Szpital (...) zawarł umowę nr (...) z Narodowym Funduszem Zdrowia na podstawie, której zobowiązał się do comiesięcznego wypłacania dodatkowego świadczenia pieniężnego osobom wymienionym w porozumieniu (personelowi medycznemu udzielającemu świadczeń zdrowotnych na psychiatrycznej izbie przyjęć szpitala).

Porozumienie to nie obejmowało pracowników udzielających świadczeń medycznych na internistycznej izbie przyjęć, ze względu na brak jej zakontraktowania w NFZ. Tym samym pracodawca odmówił Pani wypłaty tzw. dodatku covidowego. W związku z powyższym skierowała Pani do sądu pozew o zapłatę. Ze względu na wątpliwości interpretacyjne początkowo powództwo określało żądanie zapłaty „wynagrodzenia” - stąd w komparycji wyroku znajduje się określenie „w sprawie o wynagrodzenie”. Sąd Rejonowy (...) wyrokiem z dnia (...) 2025 r. uwzględnił powództwo w całości. Na późniejszym etapie procesu wskazano, że roszczenie powódek ma charakter odszkodowawczy, wynikający z art. 18^3d Kodeksu pracy. Jak Pani wyjaśniła, w wyroku, Sąd nie użył wprost ani określenia „wynagrodzenie” ani „odszkodowanie”. W zacytowanym przez Panią fragmencie wyroku wskazano m.in., że „(…) Ratio legis dla wprowadzenia dodatku covidowego była chęć zwiększenia wynagrodzenia pracowników służby zdrowia zmuszonych przez epidemię do wykonywania dodatkowej i wymagającej pracy narażającej ich na zarażenie groźną chorobą, a przy tym ważnej dla całego społeczeństwa.” Sąd w wyroku nie wskazał na podstawie jakich przepisów zostało zasądzone świadczenie, wskazano natomiast na podstawie jakich przepisów została ustalona wysokość zasądzonych świadczeń.

Kwoty świadczeń zostały ustalone w wysokości dodatków covidowych, zgodnie z zasadami ich wyliczania zawartymi w poleceniu Ministra Zdrowia. Sąd wskazał, że polecenie Ministra Zdrowia zawierało przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy (Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych) i stanowiły źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 K.p. Odsetki zostały zasądzone od dat w jakich powinien zostać wypłacony dodatek covidowy tj. 11 stycznia 2021 r.; 11 lutego 2021 r.; 11 marca 2021 r.; 11 kwietnia 2021 r. Zasądzone świadczenia obejmowały kwotę dodatku covidowego.

Skoro zatem:

·      Sąd uznał w całości Pani powództwo „o wynagrodzenie”,

·      zasądzone świadczenie powinno zostać wypłacone przez byłego pracodawcę,

·      świadczenie było warunkowane wykonywaniem pracy w czasie pandemii COVID na (...) (w przypadku świadczenia pracy przez niepełny miesiąc, świadczenie dodatkowe za ten miesiąc podlegać powinno proporcjonalnemu obniżeniu),

·      Sąd wskazał, że polecenie Ministra Zdrowia zawierało przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i stanowiło źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 K.p.

uznać należy, że świadczenie to stanowi dla Pani przychód ze stosunku pracy.

Pani wątpliwości dotyczą m.in. możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:

a)  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b)  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c)  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d)  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e)  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f)   odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g)  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a)  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b)  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści.

Wyjaśnić należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas (szkoda rzeczywista), lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.

Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania lub czynu niedozwolonego.

Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:

W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18^3d, art. 36¹ § 1, art. 45, art. 56, art. 94³ § 3, art. 99, art. 101² omawianego Kodeksu).

Przykładowo, w kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 § 1¹ omawianego Kodeksu).

Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.

Z opisu zdarzenia wynika, że Sąd uwzględnił w całości powództwo w zakresie zasądzenia wynagrodzenia. W wyroku Sąd nie wskazał, że zasądza na Pani rzecz odszkodowanie, jak też nie wskazał, że świadczenie zasądził na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego lub Kodeksu pracy (w tym w szczególności art. 18^3d K.p.). Co również istotne, świadczenie zostało zasądzone w wysokości dodatków covidowych - zgodnie z zasadami ich wyliczania zawartymi w poleceniu Ministra Zdrowia wraz z odsetkami zasądzonymi od dat w jakich powinien ten dodatek zostać wypłacony.

Należy też zauważyć, że z powołanych przez Panią we wniosku zapisów polecenia Ministra Zdrowia nie wynika, że świadczenie stanowi odszkodowanie, zadośćuczynienie lub ma taki charakter. Wskazuje ono bowiem wprost na wypłatę dodatkowego świadczenia pieniężnego, wypłacanego miesięcznie, zwanego „dodatkowym świadczeniem”. Zgodnie z tym poleceniem wysokość przyznanego świadczenia powinna być równa 100% wysokości wynagrodzenia danej osoby, jednak nie wyższa niż 15 000,00 zł.

Oznacza to, że co prawda wysokość świadczenia została ustalona – jak Pani wskazała – w oparciu o polecenie Ministra Zdrowia, które zawierało przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, jednakże świadczenie nie stanowiło w istocie odszkodowania lub zadośćuczynienia. Z opisu zdarzenia jednoznacznie wynika, że Sąd „w sprawie o wynagrodzenie” zasądził na Pani rzecz świadczenia określone w poleceniu Ministra Zdrowia.

W konsekwencji skoro zasądzone świadczenie nie stanowiło w istocie odszkodowania lub zadośćuczynienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie może ono korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie tego przepisu.

Analogicznie, skoro zasądzone na Pani rzecz świadczenie nie stanowiło odszkodowania lub zadośćuczynienia, to nie może ono również korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy. Niezależnie od powyższego zauważyć również należy, że zwolnienie to nie może obejmować korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Nawet zatem gdyby uznać, że zasądzone świadczenie stanowiło odszkodowanie związane z niewypłaceniem świadczeń przez pracodawcę – z czym tutejszy organ się nie zgadza – to nie korzystałoby ono ze zwolnienia z uwagi na fakt, że dotyczyłoby spodziewanych korzyści, tj. świadczeń które by Pani uzyskała gdyby dodatki były wypłacone w latach 2020/2021 przez ówczesnego pracodawcę.

Ze zwolnienia przedmiotowego będą mogły natomiast korzystać wskazane we wniosku odsetki od zasądzonych świadczeń. Z dokonanej powyżej analizy wynika bowiem, że odsetki te były zasądzone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia stanowiącego przychód ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

Oznacza to, że zasądzone odsetki korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy. Nie ma zatem do nich zastosowania wskazany przez Panią art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy, bowiem odsetki nie są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powzięła Pani również wątpliwości w zakresie ewentualnych obowiązków płatnika.

Wyjaśniam, że w przypadku przychodów ze stosunku pracy obowiązki płatnika ciążą na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy).

Wynika to z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Natomiast w sytuacji, gdy wypłaty świadczeń ze stosunku pracy za zakład pracy dokonuje organ egzekucyjny – to organ egzekucyjny obowiązany jest, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek od wyegzekwowanych kwot.

Zgodnie bowiem z art. 42e ust. 1 ustawy:

W przypadku gdy za zakład pracy wypłaty świadczeń określonych w art. 12 dokonuje organ egzekucyjny lub podmiot niebędący następcą prawnym zakładu pracy, przejmujący jego zobowiązania wynikające ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, jest on obowiązany, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek, stosując do wypłacanych świadczeń najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Na podstawie art. 42e ust. 2 ustawy:

Przy obliczaniu zaliczki, o której mowa w ust. 1, uwzględnia się:

1)  koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1;

2)  składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b , potrącone w danym miesiącu, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zgodnie z art. 42e ust. 4 ustawy:

Kwoty pobranych zaliczek na podatek płatnik przekazuje w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

Stosownie do art. 42e ust. 5 ustawy:

W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnik jest obowiązany przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru. Przepis art. 38 ust. 1bstosuje się odpowiednio.

W myśl art. 42e ust. 6 ustawy:

Płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.

Z opisu zdarzenia wynika, że komornik nie pobrał należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Powyższe nie zwalnia jednak Pani z obowiązku zapłaty należnego podatku i rozliczenia w zeznaniu podatkowym zasądzonych kwot w wysokości dodatków covidowych otrzymanych za pośrednictwem komornika. Niezależnie bowiem od faktu, czy płatnik pobrał zaliczki na podatek dochodowy, czy tego nie dokonał, podatnik jest zobowiązany do należytego wypełniania obowiązków nałożonych na niego ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, jako podatnik ma Pani obowiązek wykazać w zeznaniu rocznym składanym za 2025 r. przychód wypłacony przez komornika w wysokości dodatków covidowych. Przychód ten należy wykazać jako należności ze stosunku pracy podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Jest Pani również zobowiązana do zapłaty należnego podatku. Dochody ze stosunku pracy podlegają opodatkowaniu wg skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29-30f, pobiera się od podstawy jego obliczenia według następującej skali podatkowej:

Podstawa obliczenia podatku w złotych		Podatek wynosi
Ponad	do
	120 000	12% minus kwota zmniejszająca podatek 3 600 zł
120 000		10 800 zł + 32% nadwyżki ponad 120 000 zł

W konsekwencji, dochody ze stosunku pracy, podlegają opodatkowaniu odpowiednio według stawki 12% lub 32%, w zależności od wysokości uzyskanych dochodów. Przy obliczaniu należnego podatku przysługuje Pani prawo uwzględnienia kwoty zmniejszającej podatek. Kwota ta wynosi 3 600 zł i odpowiada kwocie wolnej od podatku w wysokości 30 000 zł.

Nie jest Pani zobowiązana natomiast do zapłaty podatku od zasądzonych odsetek, bowiem jak wyjaśniłem powyżej wypłacone odsetki są zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95 ww. ustawy. Odsetek tych nie należy również wykazywać w składanym zeznaniu podatkowym.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.