Interpretacja 0115-KDIT2.4011.79.2026.2.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lutego 2026 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania odliczeń z tytułu ulgi rehabilitacyjnej. Wnioskodawca uzupełnił go – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 24 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobę fizyczną podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych. Wnioskodawca ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci posiadających ważne orzeczenia o niepełnosprawności. Dzieci spełniają przesłanki „pozostawania na utrzymaniu” Wnioskodawcy w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca jest właścicielem / współwłaścicielem samochodu osobowego (samochód jest wykorzystywany prywatnie). Samochód osobowy jest używany w związku z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych oraz potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności dzieci, w szczególności do przejazdów na rehabilitację, terapię, wizyty lekarskie oraz inne niezbędne przejazdy związane z opieką nad dziećmi.

Wnioskodawca w zeznaniu za rok podatkowy 2025 zamierza skorzystać z odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania samochodu osobowego, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wątpliwość dotyczy sposobu zastosowania limitu kwotowego 2280 zł w sytuacji, gdy na utrzymaniu Wnioskodawcy pozostaje więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

W 2025 r. Wnioskodawca uzyskał dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, pozwalające na skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej. Dochody te pochodziły z umowy o pracę i były opodatkowane według skali podatkowej.

Dla dziecka pierwszego orzeczenie zostało wydane (...) 2025 r. przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności przy (...), do (...) 2027 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się od 11. roku życia (bez wskazania konkretnej daty kalendarzowej). Dla dziecka drugiego orzeczenie zostało wydane (...) 2026 r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...), do (...) 2028 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się od 7. roku życia (bez wskazania daty kalendarzowej). Było to pierwsze orzeczenie.

W 2025 r. niepełnoprawne dzieci Wnioskodawcy pozostawały na utrzymaniu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dzieci w 2025 r. nie uzyskiwały dochodów.

Przez cały 2025 r. Wnioskodawca był właścicielem samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W 2025 r. Wnioskodawca poniósł wydatki na używanie ww. samochodu na potrzeby związane z niepełnosprawnością dzieci Wnioskodawcy. Wydatki te były związane z przejazdami na rehabilitację, terapię oraz wizyty lekarskie.

Wydatki na używanie ww. samochodu nie były finansowane ani dofinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, oraz nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie. Wydatki na używanie samochodu osobowego:

-     nie były i nie będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,

-     nie były i nie będą odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT,

-     nie były i nie będą odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym,

-     nie były i nie będą zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, tj. gdy Wnioskodawca ma na utrzymaniu więcej niż jedno dziecko posiadające orzeczenie o niepełnosprawności, odliczenie w ramach ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania samochodu osobowego, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje Wnioskodawcy w wysokości: do 2280 zł łącznie w roku podatkowym (jeden limit dla Wnioskodawcy), czy do 2280 zł na każde dziecko niepełnosprawne pozostające na utrzymaniu Wnioskodawcy (limit mnożony przez liczbę dzieci)?

Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym odliczenie w ramach ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania samochodu osobowego, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinno przysługiwać Wnioskodawcy w wysokości do 2280 zł na każde dziecko niepełnosprawne pozostające na utrzymaniu Wnioskodawcy, ponieważ wydatki są ponoszone w związku z rehabilitacją oraz ułatwieniem wykonywania czynności życiowych każdej z tych osób.

Skoro przesłanka odliczenia dotyczy używania samochodu w związku z osobą niepełnosprawną pozostającą na utrzymaniu podatnika, a Wnioskodawca ma na utrzymaniu więcej niż jedną osobę niepełnosprawną, to limit odnoszony do tej kategorii wydatku powinien być rozpatrywany odrębnie w odniesieniu do każdej osoby niepełnosprawnej, której dotyczą przejazdy związane z rehabilitacją oraz ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Wnioskodawca przedstawił we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu.

W myśl art. 26 ust. 7a pkt 14 przywołanej ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Na podstawie art. 26 ust. 7b cytowanej ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Art. 26 ust. 7c omawianej ustawy stanowi, że:

W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1)  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;

2)  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.

3)  (uchylony)

Jak wynika natomiast z art. 26 ust. 7d omawianej ustawy:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Na gruncie art. 26 ust. 7e cytowanej ustawy:

Przepisy ust. 7a-7d i 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu w roku podatkowym pozostają następujące osoby niepełnosprawne: osoba będąca w stosunku do podatnika lub jego małżonka osobą zaliczoną do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn lub dziecko obce przyjęte na wychowanie przez podatnika lub jego małżonka, pod warunkiem że uzyskane w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego. Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 100a, dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 953), dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1207), dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła i dodatku dla niektórych podmiotów niebędących gospodarstwami domowymi z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o których mowa w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U. z 2024 r. poz. 1509), dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1288 i 1831), refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2024 r. poz. 303 , 834 , 859 i 1635), bonu energetycznego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz.U. poz. 859 i 1831 oraz z 2025 r. poz. 290), bonu ciepłowniczego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 września 2025 r. o bonie ciepłowniczym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia wysokości cen energii elektrycznej (Dz.U. poz. 1302), oraz przyznanych na podstawie odrębnych przepisów zasiłku pielęgnacyjnego, dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów oraz kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów.

W świetle art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa)  niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Art. 26 ust. 13a cytowanej ustawy stanowi zaś, że:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z zacytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest m.in. posiadanie na utrzymaniu dziecka, które posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane na podstawie odrębnych przepisów. Nie jest przy tym konieczne dysponowanie orzeczeniem przez cały rok. Dlatego też orzeczenie o niepełnosprawności wydane w trakcie danego roku podatkowego, nie pozbawia podatnika prawa do dokonania odliczeń wydatków na cele rehabilitacyjne za ten rok.

Odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia.

Ponadto z brzmienia analizowanego przepisu art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost, iż wysokość odliczeń z ww. tytułu w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2280 zł. Do limitu tego zalicza się nie tylko koszty zużytego paliwa, ale i koszty utrzymania samochodu takie jak koszty przeglądów technicznych, napraw, zakupu części czy obowiązkowego ubezpieczenia OC.

Wskazania jednocześnie wymaga, że określona w ustawie kwota 2280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona za dany rok podatkowy tytułem poniesienia ww. wydatków i to niezależnie od tego, czy osoba niepełnosprawna posiadała przez cały rok orzeczenie o niepełnosprawności i osoba niepełnosprawna lub osoba mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną była właścicielem samochodu osobowego przez cały rok, czy też uzyskała to orzeczenie lub nabyła własność/współwłasność ww. samochodu w trakcie roku podatkowego.

Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia „w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł” (a nie „w wysokości 2280 zł) wskazuje, iż wysokość odliczenia uzależniona jest od intensywności (częstotliwości) używania samochodu. Kwota 2280 zł nie jest bowiem odliczeniem z tytułu bycia osobą niepełnosprawną lub posiadania na utrzymaniu osoby niepełnosprawnej, czy też dziecka niepełnosprawnego, które nie ukończyło 16 roku życia, lecz z tytułu używania samochodu osobowego.

Ustawodawca zatem wprowadził dla tej ulgi limit kwotowy. W zeznaniu podatnik może dokonać odliczenia w wysokości nieprzekraczającej ten limit, tj. do wysokości 2280 zł. Konstrukcja art. 26 ust. 7a pkt 14 powołanej ustawy zawiera zasadę ustalania wysokości przysługującego odliczenia, wedle której każda osoba niepełnosprawna (osoba posiadająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną) dysponuje „własnym” limitem, jednak kwota odliczenia u takiej osoby nie może przekroczyć kwoty limitu. Osoba niepełnosprawna posiadająca na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną może więc odliczyć wydatki z tytułu używania samochodu do kwoty 2280 zł (osobie fizycznej przysługuje jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, nawet jeżeli ma na utrzymaniu jedną, dwie czy więcej osób niepełnosprawnych i sama jest niepełnosprawna).

W przypadku wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia. W kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dowodami tymi będą np. orzeczenie o niepełnosprawności oraz dowód rejestracyjny samochodu. Organ podatkowy weryfikujący zeznanie roczne w zakresie poprawności dokonanych odliczeń, ma również prawo domagać się od podatnika przedstawienia okoliczności związanych z poniesionymi wydatkami.

Z opisanego zdarzenia wynika m.in., że w 2025 r. Wnioskodawca uzyskał dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, pozwalające na skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej. Dochody te pochodziły z umowy o pracę i były opodatkowane według skali podatkowej. W 2025 r. dwójka małoletnich, niepełnosprawnych dzieci pozostawała na utrzymaniu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dzieci w 2025 r. nie uzyskiwały dochodów. Dla dziecka pierwszego orzeczenie zostało wydane (...) 2025 r. przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności przy (...), do (...) 2027 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się od 11. roku życia (bez wskazania konkretnej daty kalendarzowej). Dla dziecka drugiego orzeczenie zostało wydane (...) 2026 r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (...), do (...) 2028 r. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się od 7. roku życia (bez wskazania daty kalendarzowej). Przez cały 2025 r. Wnioskodawca był właścicielem samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W 2025 r. Wnioskodawca poniósł wydatki na używanie ww. samochodu na potrzeby związane z niepełnosprawnością dzieci Wnioskodawcy. Wydatki te były związane z przejazdami na rehabilitację, terapię oraz wizyty lekarskie. Wydatki na używanie ww. samochodu nie były finansowane ani dofinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, oraz nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie. Wydatki na używanie samochodu osobowego: nie były i nie będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodów; nie były i nie będą odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie były i nie będą odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym; nie były i nie będą zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia stwierdzić należy, że w rocznym zeznaniu podatkowym za 2025 r. Wnioskodawca może odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki z tytułu używania samochodu osobowego, będącego własnością Wnioskodawcy, poniesione w związku z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych swoich niepełnosprawnych dzieci, będących na jego utrzymaniu – do kwoty 2280 zł. Wnioskodawcy przysługuje bowiem jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, nawet jeżeli ma na utrzymaniu dwójkę niepełnosprawnych dzieci.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Wnioskodawca przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: sytuacja Wnioskodawcy będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i Wnioskodawca zastosuje się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.