Interpretacja 0115-KDIT2.4011.90.2026.2.HD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·      prawidłowe w zakresie:

-     możliwości odliczenia podatku federalnego;

-     wykazania kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia walut wirtualnych;

·      nieprawidłowe w zakresie:

-     rezydencji podatkowej, tj. podlegania w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 22 września 2025 r.;

-     możliwości odliczenia podatku stanowego;

-     możliwości odliczenia podatku wynikającego z zamiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 5 marca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A ul. (...)

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B.A ul. (...)

Opis stanu faktycznego

Są Państwo małżeństwem objętym wspólnością majątkową małżeńską (dalej jako: Wnioskodawcy). Wnioskodawcy są podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych i podlegają obecnie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski.

Wnioskodawcy posiadają obywatelstwo Stanów Zjednoczonych i Polski. Oboje urodzili się w Polsce. Oboje opuścili Polskę jako nieletni. Wnioskodawcy całe życie zawodowe spędzili w Stanach Zjednoczonych. Wnioskodawcy po przejściu na emeryturę oraz w związku z przeprowadzką syna do Polski, także przyjechali do Polski w dniu 8 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy wynajęli mieszkanie w X. Wnioskodawcy zlecili transport rzeczy osobistych do Polski, które drogą morską dotarły do Polski 22 września 2025 r.

Wnioskodawcy otrzymują dochody emerytalne z Social Security Administration, emeryturę z (...), odsetki bankowe z banków z USA, a także coroczne wypłaty z Traditional IRA (indywidualne konto emerytalne). Te źródła dochodu są opodatkowane przez Stan (...) ((...)) oraz rząd federalny USA (Internal Revenue Service), z wyjątkiem emerytury z (...), która jest opodatkowana jedynie przez rząd federalny USA.

W przypadku dochodów emerytalnych, odsetek bankowych oraz wypłat z Traditional IRA, kwota potrąconego podatku jest wymieniona odpowiednio na formularzach 1099-SSA, 1099-R, 1099-INT i 1099-R, które są oficjalnymi dokumentami podatkowymi używanymi do przygotowania i wspierania zeznań podatkowych w USA.

Od 2020 r. Wnioskodawcy regularnie inwestowali w waluty wirtualne. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Wnioskodawcy zapłacili podatek dochodowy od zysków związanych z obrotem walutami wirtualnymi – w Stanach Zjednoczonych Ameryki zarówno podatek dochodowy federalny i stanowy dotyczą każdego zysku związanego z wymianą walut wirtualnych – nie tylko na walutę tradycyjną, czy zapłatę za towary czy usługi, ale także w przypadku wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną. W związku z wymianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną Wnioskodawcy zapłacili podatek dochodowy stanowy i federalny w Stanach Zjednoczonych Ameryki będąc rezydentem podatkowym amerykańskim. Posiadane waluty wirtualne Wnioskodawcy zamierzają zbyć będąc już polskimi rezydentami podatkowymi. W Stanach Zjednoczonych Ameryki planowane zbycie walut wirtualnych nie będzie już opodatkowane w takim zakresie, w jakim zyski zostały już opodatkowane w momencie wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Uzupełnieniu opisu stanu faktycznego

Wnioskodawcy pozostają rezydentami USA po 8 sierpnia 2025 r., gdyż zgodnie z amerykańskim prawem podatkowym rezydencja jest związana z obywatelstwem, a nie miejscem zamieszkania, czy posiadania ośrodka interesów życiowych.

8 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy przeprowadzili się do Polski z zamiarem zamieszkania w tym kraju na stałe.

W chwili przyjazdu jedyna najbliższa rodzina Wnioskodawców mieszkała już w Polsce (syn i synowa). Do dziś Wnioskodawcy utrzymują jednak interesy gospodarcze w USA. Nadal posiadają rachunek bankowy w USA, a emerytury (SSA) pochodzą z USA. Nie mają żadnych polskich źródeł dochodu. Ostatni raz mieszkali w Polsce ponad 50 lat temu jako osoby niepełnoletnie. W związku z tym po przyjeździe nie posiadali podstawowych rzeczy, takich jak dowody osobiste, rachunki bankowe itp. Rzeczy osobiste dotarły do Polski dopiero 22 września 2025 r. Wnioskodawcy mieszkali z synem i synową do 20 października 2025 r., kiedy podpisali roczną umowę najmu mieszkania.

W tym kontekście Wnioskodawcy podają fakty odnośnie swojej sytuacji osobistej, natomiast celem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest udzielenie przez Dyrektora KIS odpowiedzi na pytanie odnośnie interpretacji prawnej pojęcia centrum interesów życiowych, to jest w którym momencie nastąpiły skutki prawne, w tym kiedy centrum interesów osobistych i gospodarczych zostało, jeśli w ogóle, przeniesione do Polski. Wnioskodawcy są zobowiązani do przedstawienia stanu faktycznego oraz przedstawienia własnego stanowiska w zakresie oceny prawnej. Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji, zgodnie z zaprezentowanym stanowiskiem Wnioskodawców co do oceny skutków podatkowych, to 22 września 2025 r., po przywiezieniu rzeczy osobistych z USA i urządzeniu się na stałe w Polsce, centrum interesów życiowych przeniosło się do Polski – jest to jednak interpretacja prawa podatkowego co do pojęcia „centrum interesów życiowych”, a nie twierdzenie co do faktów.

Ostatni raz Wnioskodawcy mieszkali w Polsce ponad 50 lat temu jako osoby niepełnoletnie. Chociaż pozostała część najbliższej rodziny przeprowadziła się do Polski w 2025 r. i mają tu dalszą rodzinę, większość relacji towarzyskich nadal znajduje się w USA.

Wnioskodawcy posiadają nadal rachunek bankowy w USA, a emerytury (SSA) pochodzą z USA. Nie mają żadnych polskich źródeł dochodu. Otworzyli rachunek bankowy w Polsce 11 sierpnia 2025 r. Amerykańskie emerytury (SSA) zaczęły wpływać do Polski 2 stycznia 2026 r. Nie posiadają nieruchomości w żadnym z tych krajów. Inwestują w kryptowaluty za pośrednictwem amerykańskiej giełdy kryptowalut.

Wnioskodawcy nie są osobami aktywnymi społecznie, politycznie, kulturalnie ani obywatelsko i nie uczestniczą aktywnie w organizacjach ani klubach w żadnym z krajów.

W okresie od 8 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy zazwyczaj przebywali w Polsce.

Po 8 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy prowadzili gospodarstwo domowe w Polsce.

Po 8 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy zarządzali swoim majątkiem z Polski.

5 sierpnia 2025 r. Wnioskodawcy zlecili transport rzeczy osobistych z USA do Polski. Rzeczy osobiste Wnioskodawców dotarły do Polski 22 września 2025 r.

Po przyjeździe 8 sierpnia 2025 r. do Polski Wnioskodawcy zamieszkali z synem i synową do 20 października 2025 r.

Od 20 października 2025 r. Wnioskodawcy wynajmują mieszkanie w X.

Wskazane we wniosku waluty wirtualne stanowią walutę wirtualną w rozumieniu art. 2ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Wnioskodawcy posiadają dokumenty potwierdzające zakup i cenę zakupu walut wirtualnych tylko w przypadku zakupu na giełdzie zcentralizowanej. Transakcje wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną zostały wykonane na giełdzie zdecentralizowanej, dla których nie ma potwierdzeń nabycia – wykazać można jedynie wypływ i wpływ waluty wirtualnej z portfela. Dochody z wymiany walut wirtualnych zostały wykazane jednak w rocznych zeznaniach podatkowych w USA – każda transakcja wymagała zaraportowania w celu rozliczenia podatku dochodowego.

Pytania

1)  Kiedy – w przedstawionym stanie faktycznym – Wnioskodawcy uzyskali status rezydentów podatkowych w Polsce?

2)  Czy Wnioskodawcy mogą odliczyć od podatku obliczonego w Polsce zapłacony podatek dochodowy zarówno na poziomie federalnym, jak i stanowym?

3)  Czy podatek obliczony od dochodów z walut wirtualnych może zostać pomniejszony o podatek dochodowy zapłacony w poprzednich latach od wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną w Stanach Zjednoczonych Ameryki?

4)  Jaka część podatku zapłaconego w Stanach Zjednoczonych Ameryki może zostać odliczona od podatku obliczonego od dochodu wynikającego z wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną?

5)  Czy Wnioskodawcy powinni wykazać koszty uzyskania przychodów z tytułu nabycia walut wirtualnych w pierwszym zeznaniu podatkowym po uzyskaniu statusu rezydentów podatkowych w Polsce, które zostały poniesione przez Wnioskodawców przed uzyskaniem statusu rezydentów podatkowych w Polsce?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie:

1)  Wnioskodawcy uzyskali status rezydentów podatkowych w Polsce 22 września 2025 r.

2)  Wnioskodawcy mogą odliczyć od podatku obliczonego w Polsce zapłacony podatek dochodowy zarówno na poziomie federalnym, jak i stanowym.

3)  Podatek obliczony od dochodów z walut wirtualnych może zostać pomniejszony o podatek dochodowy zapłacony w poprzednich latach od wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

4)  Od podatku obliczonego od dochodu wynikającego z wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną może zostać odliczona ta część podatku zapłaconego w Stanach Zjednoczonych, jaka pozostaje w proporcji dochodów z waluty wirtualnej do wszystkich dochodów podlegających łącznemu opodatkowaniu z walutami wirtualnymi.

5)  Wnioskodawcy powinni wykazać koszty uzyskania przychodów z tytułu nabycia walut wirtualnych, które zostały poniesione przez Wnioskodawców przed uzyskaniem statusu rezydentów podatkowych w Polsce w pierwszym zeznaniu podatkowym po uzyskaniu statusu rezydentów podatkowych w Polsce.

Ad. 1:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W świetle art. 4a wyżej cytowanej ustawy przepis art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ze stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawcy 8 sierpnia 2025 r. przyjechali do Polski ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Zatem w przedmiotowej sprawie należy przytoczyć przepisy Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178; dalej: polsko-amerykańska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 lit. b ww. Umowy: określenie „osobą mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski” oznacza jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi polskiemu jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b ww. Umowy: określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych” oznacza jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 i ust. 2 ww. Umowy: osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł z tego drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej Umowie.

Postanowienia niniejszej Umowy nie będą w żaden sposób stwarzały ograniczenia wobec wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów, przyznanych obecnie lub w przyszłości przez:

a)  prawo jednego z Umawiających się Państw przy określeniu podatków pobieranych przez to Umawiające się Państwo lub

b)  przez każdą inną umowę zawartą pomiędzy Umawiającymi się Państwami.

Stosownie do art. 5 ust. 3 Umowy: bez względu na postanowienia niniejszej Umowy, z wyłączeniem ustępu 4, Umawiające się Państwo może opodatkować obywatela tego Umawiającego się Państwa lub osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Umawiającym się Państwie (zgodnie z zasadami artykułu 4), tak jakby niniejsza Umowa nie weszła w życie.

Bez względu więc na postanowienia Umowy, ostatecznie decydujące są postanowienia prawa krajowego polskiego i amerykańskiego. Zgodnie z prawem amerykańskim, obywatel Stanów Zjednoczonych Ameryki będzie zawsze rezydentem podatkowym Ameryki. Natomiast w przypadku spełnienia warunków określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwe jest równolegle uzyskanie statusu rezydenta podatkowego w Polsce.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, zdaniem Wnioskodawców, Wnioskodawcy w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 22 września 2025 r., tj. do dnia sprowadzenia dobytku ze Stanów Zjednoczonych, posiadali centrum interesów życiowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki, a od 22 września 2025 r. zerwali ostatecznie związki ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki i przenieśli swój ośrodek interesów życiowych do Polski, w związku z czym od dnia 22 września 2025 r. stali się rezydentami podatkowymi Polski.

Ad. 2:

W sprawie znajduje zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia, o której mowa w art. 20 ust. 1 ww. Umowy. Zgodnie z ww. przepisem podwójnego opodatkowania dochodów będzie się unikać w następujący sposób: zgodnie z postanowieniami prawa polskiego i z zachowaniem przewidzianych w nim ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez naruszenia podstawowych zasad) Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce na zaliczanie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków, zapłaconych w Stanach Zjednoczonych.

Odpowiednikiem powyższego przepisu w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jest art. 27 ust. 9 lub ust. 9a normujący metodę zaliczenia proporcjonalnego. Według tego przepisu: jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

Stosownie do art. 27 ust. 9a tej ustawy: w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

Metodę unikania podwójnego opodatkowania określaną jako metoda proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia) stosuje się w przypadku, gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody wyłączenia z progresją.

Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 12 polsko-amerykańskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania: określenie „podatek” oznacza jakikolwiek podatek pobierany przez Polskę lub Stany Zjednoczone, którego dotyczy niniejsza Umowa na mocy postanowień artykułu 2.

Jednakże art. 2 ust. 2 lit. b tej umowy precyzuje, że do istniejących obecnie podatków w Stanach Zjednoczonych Ameryki, których dotyczy przywołana Umowa, należą: federalne podatki od dochodu, pobierane stosownie do Wewnętrznego Kodeksu Dochodów (inne niż podatek od zatrudnienia przewidziany w rozdziałach 2 i 21).

Podatek dochodowy stanowy nie jest więc objęty wskazaną umową, jednak samoistną podstawę do odliczenia od podatku zapłaconego w Polsce podatku dochodowego zapłaconego na rzecz stanu, stanowi polska ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, a to art. 27 ust. 9-9a tej ustawy. Nie ulga natomiast wątpliwości, że zapłacony podatek stanowy jest podatkiem dochodowym, który może podlegać odliczeniu.

Ad 3:

Zdaniem Wnioskodawców, podatek dochodowy zapłacony w poprzednich latach w Stanach Zjednoczonych Ameryki (federalny oraz stanowy) od dochodów z obrotu walutami wirtualnymi, w tym od dochodów z wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną, może zostać odliczony od podatku obliczonego w Polsce od dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych osiągniętych przez Wnioskodawców jako polskich rezydentów.

Zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podlegają opodatkowaniu 19% stawką, a na podstawie art. 30b ust. 5e do opodatkowania tych dochodów stosuje się postanowienia właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednocześnie art. 20 ust. 1 umowy polsko-amerykańskiej przewiduje, że Polska pozwoli rezydentowi Polski na zaliczenie na poczet podatku polskiego kwoty podatków zapłaconych w USA, z zastrzeżeniem limitu odliczenia.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawcy wskazują, że w USA opodatkowaniu podlegał każdy zysk z wymiany walut wirtualnych, w tym z wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną, a więc dochód, który stanowił przyrost wartości majątku na posiadanych aktywach. Następnie Wnioskodawcy planują odpłatne zbycie walut wirtualnych już jako polscy rezydenci podatkowi; w Polsce podatek obejmuje dochód rozumiany jako różnica pomiędzy przychodami ze zbycia a kosztami nabycia.

W efekcie, mimo że systemy podatkowe USA i Polski różnią się co do momentu rozpoznania dochodu z poszczególnych typów transakcji na walutach, zachodzi sytuacja, w której to samo przysporzenie ekonomiczne (ta sama nadwyżka wartości) może zostać obciążone podatkiem w USA w momencie wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną, a następnie obciążone podatkiem w Polsce w momencie późniejszego odpłatnego zbycia waluty wirtualnej przez polskiego rezydenta. Celem art. 20 umowy jest eliminacja takiej kumulacji obciążeń poprzez kredyt podatkowy w Polsce dla podatków zapłaconych w USA.

Wnioskodawcy stoją zatem na stanowisku, że podatek zapłacony w USA od dochodów z walut wirtualnych, w tym od wymiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną, jest podatkiem zapłaconym od dochodu, który w finalnym rozrachunku stanowi element podstawy opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia walut wirtualnych rozpoznawanego w Polsce. Z tego względu powinien podlegać odliczeniu w zeznaniu, w granicach limitu odliczenia wynikającego z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 4:

Zdaniem Wnioskodawców, odliczeniu w Polsce podlega ta część podatku dochodowego zapłaconego w USA (federalnego i stanowego), która proporcjonalnie przypada na dochód z walut wirtualnych osiągnięty w USA, w tym na dochód z wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną, który następnie uwidaczniany jest w dochodzie z odpłatnego zbycia walut wirtualnych wykazywanym w Polsce.

Z rocznych zeznań podatkowych składanych w USA może nie wynikać wprost, jaka część podatku należnego dotyczy wyłącznie określonego segmentu dochodów (np. dochodów z walut wirtualnych), ponieważ podatek jest liczony od łącznych podstaw i z zastosowaniem progresji. W takiej sytuacji Wnioskodawcy mogą zastosować metodę proporcjonalną, opartą na relacji dochodu z walut wirtualnych do łącznej podstawy dochodów branych pod uwagę przy kalkulacji podatku w USA.

Tak wyznaczona kwota podatku zapłaconego w USA (przeliczona na PLN) powinna być wykazana w PIT-38 jako „podatek zapłacony za granicą” podlegający odliczeniu, z zastrzeżeniem limitu odliczenia wynikającego z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stosowanej metody kredytu podatkowego przewidzianej w art. 20 polsko-amerykańskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Odliczeniu polega zarówno podatek federalny, jak i stanowy.

Ad. 5:

Zdaniem Wnioskodawców, koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów dotyczących walut wirtualnych (tj. udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie walut wirtualnych oraz koszty związane ze zbyciem) powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu dochodu do opodatkowania w Polsce, nawet jeżeli zostały poniesione przed uzyskaniem przez Wnioskodawców statusu polskich rezydentów podatkowych – o ile dotyczą walut wirtualnych, których odpłatne zbycie będzie opodatkowane w Polsce.

Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1290/24: słuszne jest zatem zapatrywanie organu, wedle którego w przypadku zmiany rezydencji i rozliczania przychodów ze zbycia walut wirtualnych w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodów, poniesione i nieodliczone od przychodów przed dniem zmiany rezydencji, podatnik wykazuje w zeznaniu PIT-38. […] W przedmiotowej sprawie kosztami uzyskania przychodu ze sprzedaży walut wirtualnych będą koszty poniesione przez Skarżącego na zakup kryptowalut, z tym jednak wyjątkiem, że do tych kosztów Strona nie będzie mogła zaliczyć wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w części dotyczącej: możliwości odliczenia podatku federalnego oraz wykazania kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia walut wirtualnych oraz nieprawidłowe w części dotyczącej: rezydencji podatkowej, tj. podlegania w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 22 września 2025 r.; możliwości odliczenia podatku stanowego i możliwości odliczenia podatku wynikającego z zamiany waluty wirtualnej na walutę wirtualną.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustalenie rezydencji podatkowej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Wobec powyższego, od momentu przeniesienia się do Polski spełniają Państwo przesłanki pozwalające uznać Państwa za osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wyjaśniłem powyżej, zamieszkiwanie w Polsce małżonka wskazuje w świetle Objaśnień podatkowych na posiadanie ścisłych powiązań osobistych z Polską. W Objaśnieniach tych wskazano, że przy ocenie tego aspektu w praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. Co istotne, wskazali Państwo również, że od momentu przyjazdu do Polski, tj. od 8 sierpnia 2025 r. zazwyczaj przebywali Państwo w Polsce.

W przedstawionej sytuacji w tym okresie spełniali zatem Państwo przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże – co istotne w Państwa sytuacji – ustalenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wobec tego, w związku z tym, że z uwagi na obywatelstwo (posiadają Państwo zarówno obywatelstwo Polski jak i Stanów Zjednoczonych) Stany Zjednoczone Ameryki traktują Państwa za rezydentów podatkowych tego kraju – ustalając Państwa miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do przepisów Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178, dalej „Umowa”).

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 tej Umowy:

W rozumieniu niniejszej Umowy, jeżeli z jej treści nie wynika inaczej:

pkt 7) Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski” oznacza:

a)  polską spółkę i

b)  jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi polskiemu jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.

pkt 8) Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych” oznacza:

a)  spółkę Stanów Zjednoczonych i

b)  jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.

Natomiast na podstawie art. 4 Umowy:

Jeżeli w znaczeniu artykułu 3, ustępu 1, punktów 7 i 8 niniejszej Umowy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:

a)  będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych),

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,

c)  jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Jak Państwo wskazali – w USA są Państwo traktowani za rezydentów podatkowych z uwagi na posiadane obywatelstwo.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przedstawiony stan prawny stwierdzam, że skoro 8 sierpnia 2025 r. przyjechaliście Państwo do Polski i od przyjazdu w Polsce prowadzą Państwo gospodarstwo domowe (mieszkając po przyjeździe najpierw z synem i synową, a od 20 października 2025 r. w wynajętym mieszkaniu), skąd od tej daty z Polski zarządzają Państwo swoim majątkiem, uznać należy, że od 8 sierpnia 2025 r. stałe miejsce zamieszkania posiadają Państwo w Polsce. W konsekwencji od 8 sierpnia 2025 r. Państwa miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 lit. a Umowy polsko-amerykańskiej jest Polska. W tym kontekście trudno bowiem uznać, że status rezydentów podatkowych w Polsce uzyskali Państwo 22 września 2025 r., czyli z datą dotarcia Państwa rzeczy osobistych do Polski, których transport z USA do Polski – jak Państwo wskazali – zlecili 5 sierpnia 2025 r.

Odliczenie w Polsce zapłaconego w USA podatku federalnego i stanowego

Z wniosku wynika również, że otrzymują Państwo dochody emerytalne z Social Security Administration, emeryturę z (...), odsetki bankowe z banków z USA, a także coroczne wypłaty z Traditional IRA (indywidualne konto emerytalne). Te źródła dochodu są opodatkowane przez Stan (...) oraz rząd federalny USA (Internal Revenue Service), z wyjątkiem emerytury z (...), która jest opodatkowana jedynie przez rząd federalny USA. Od 2020 r. regularnie inwestowali Państwo w waluty wirtualne. W Stanach Zjednoczonych Ameryki zapłacili Państwo podatek dochodowy od zysków związanych z obrotem walutami wirtualnymi. W związku z wymianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną zapłacili Państwo podatek dochodowy stanowy i federalny w Stanach Zjednoczonych Ameryki będąc rezydentem podatkowym amerykańskim. Posiadane waluty wirtualne zamierzają Państwo zbyć będąc już polskimi rezydentami podatkowymi. W Stanach Zjednoczonych Ameryki planowane zbycie walut wirtualnych nie będzie już opodatkowane, w takim zakresie w jakim zyski zostały już opodatkowane w momencie wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

W konsekwencji do opodatkowania uzyskanych przez Państwa dochodów z USA od 8 sierpnia 2025 r. zastosowanie znajdzie Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu.

Stosownie do art. 2 ust. 2 lit. b ww. Umowy:

Do istniejących obecnie podatków, których dotyczy niniejsza Umowa, należą w Stanach Zjednoczonych Ameryki federalne podatki od dochodu, pobierane stosownie do Wewnętrznego Kodeksu Dochodów (inne niż podatek od zatrudnienia przewidziany w rozdziałach 2 i 21).

Na podstawie definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 12 niniejszej Umowy:

Określenie „podatek” oznacza jakikolwiek podatek pobierany przez Polskę lub Stany Zjednoczone, którego dotyczy niniejsza Umowa na mocy postanowień artykułu 2.

W myśl art. 5 ust. 1 Umowy:

Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł z tego drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej Umowie.

Przepis art. 5 ust. 2 cyt. Umowy stanowi, że:

Postanowienia niniejszej Umowy nie będą w żaden sposób stwarzały ograniczenia wobec wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów, przyznanych obecnie lub w przyszłości przez:

a)  prawo jednego z Umawiających się Państw przy określeniu podatków pobieranych przez to Umawiające się Państwo lub

b)  przez każdą inną umowę zawartą pomiędzy Umawiającymi się Państwami.

Stosownie do art. 5 ust. 3 powołanej Umowy:

Bez względu na postanowienia niniejszej Umowy, z wyłączeniem ustępu 4, Umawiające się Państwo może opodatkować obywatela tego Umawiającego się Państwa lub osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Umawiającym się Państwie (zgodnie z zasadami artykułu 4), tak jakby niniejsza Umowa nie weszła w życie.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. Umowy:

Płace, wynagrodzenia i podobne świadczenia, włączając emerytury i renty lub podobne dochody, wypłacane z funduszy publicznych jednego z Umawiających się Państw obywatelowi tego Umawiającego się Państwa z tytułu pracy lub osobiście świadczonych usług jako pracownikowi Rządu tego Umawiającego się Państwa lub jakiejkolwiek jego agendy w związku z pełnionymi funkcjami rządowymi, będą zwolnione od opodatkowania przez drugie Umawiające się Państwo.

W myśl natomiast art. 19 ust. 2 Umowy:

Praca lub osobiście świadczone usługi, wykonywane przez obywatela jednego z Umawiających się Państw, będą traktowane przez drugie Umawiające się Państwo jako pełnienie funkcji rządowych, jeżeli taka praca lub osobiście świadczone usługi są tak traktowane przez wewnętrzne prawo obu Umawiających się Państw.

Na podstawie art. 20 ust. 1 Umowy:

Zgodnie z postanowieniami prawa polskiego i z zachowaniem przewidzianych w nim ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez naruszenia podstawowych zasad) Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce na zaliczenie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków, zapłaconych w Stanach Zjednoczonych.

Wobec powyższego, mając na uwadze, że określenie „podatek”, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 2 ust. 2 lit. b Umowy, w przypadku podatków amerykańskich dotyczy wyłącznie podatku federalnego, uznać należy, że w Polsce zaliczony na poczet należnych podatków może zostać wyłącznie pobrany w Stanach Zjednoczonych Ameryki podatek federalny. Jednocześnie w Polsce – w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu – zastosowanie znajdzie metoda unikania podwójnego opodatkowania, uregulowana w art. 20 ust. 1 Umowy.

Powyższa metoda została odzwierciedlona w art. 27 ust. 9 i ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

Na podstawie natomiast art. 27 ust. 9a tej ustawy:

W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z metodą unikania podwójnego opodatkowania określaną jako metoda proporcjonalnego odliczenia, podatnik osiągający dochody z zagranicy ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i zagraniczne) w zeznaniu, a od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej od ww. dochodów ma prawo odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

Wobec powyższego, obliczając należny podatek w Polsce powinni Państwo odliczyć wyłącznie zapłacony w Stanach Zjednoczonych Ameryki podatek federalny. Metoda unikania podwójnego opodatkowania uregulowana w art. 20 ust. 1 Umowy – odpowiednio w art. 27 ust. 9 i 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie uprawnia Państwa bowiem do odliczenia podatku stanowego.

Przyjęcie innego rozwiązania oznaczałoby w istocie pominięcie regulacji zawartej w ratyfikowanej umowie międzynarodowej i stanowiłoby również naruszenie art. 91 Konstytucji RP.

Opodatkowanie dochodów z walut wirtualnych

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej.

Jak stanowi art. 17 ust. 1f analizowanej ustawy:

Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

Natomiast wymiana pomiędzy walutami wirtualnymi jest obojętna podatkowo. Zamiana kryptowaluty na inną kryptowalutę nie jest traktowana jako odpłatne zbycie tej waluty i tym samym nie jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Według art. 5a pkt 33a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej oznacza to walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644):

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a)  prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b)  międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c)  pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d)  instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

e)  wekslem lub czekiem

-     oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

W świetle przytoczonych przepisów, przychody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych stanowią przychody z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 30b ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

Zgodnie natomiast z art. 30b ust. 1b ww. ustawy:

Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.

Na mocy art. 30b ust. 5e i ust. 5f ustawy:

5e. Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza jej granicami, dochody te łączy się i od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu za granicą. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany za granicą.

5f. W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1 , uzyskującego dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych wyłącznie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zasadę określoną w ust. 5e stosuje się odpowiednio.

Stosownie do treści art. 30b ust. 6 pkt 2 cytowanej ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia walut wirtualnych i obliczyć należny podatek dochodowy.

Z kolei w świetle art. 30b ust. 6a ustawy:

W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Kwestia kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uregulowana została w art. 22 ust. 14-16 oraz art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

I tak, zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

W myśl art. 22 ust. 15 ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.

W świetle art. 22 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Jak wynika przy tym z art. 23 ust. 1 pkt 38d ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Wprowadzone regulacje w zakresie rozliczania kosztów uzyskania przychodów związanych z walutami wirtualnymi nie zawierają ograniczenia co do maksymalnego terminu, w jakim koszty te powinny zostać rozliczone. Jeśli w danym roku podatnik poniesie wydatki na nabycie waluty wirtualnej i w rozliczeniu rocznym koszty te przewyższą przychód uzyskany ze zbycia takiej waluty wirtualnej (bądź też w danym roku podatnik w ogóle nie uzyska przychodu z tego tytułu), to wykazana nadwyżka kosztów uzyskania przychodów powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym. Tym samym, w kolejnym roku ww. nadwyżka będzie traktowana w sposób tożsamy do kosztów ponoszonych na bieżąco. Jeśli w tym „kolejnym roku” koszty uzyskania przychodów (tj. koszty poniesione na bieżąco w tym kolejnym roku oraz koszty przeniesione z roku poprzedniego) znów przewyższą przychód ze zbycia waluty wirtualnej – ponownie nadwyżka powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

W opisanej we wniosku sprawie mają Państwo prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia walut wirtualnych nierozliczone wydatki poniesione przez Państwa na nabycie tych walut z lat ubiegłych, kiedy byli Państwo rezydentami Stanów Zjednoczonych Ameryki. Z uwagi na rezydencję podatkową innego państwa, nie mieli Państwo obowiązku wykazywania ww. kosztów w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu powinien być:

-     udokumentowany,

-     bezpośredni,

-     poniesiony na nabycie waluty wirtualnej.

Nie są Państwo natomiast uprawnieni do odliczenia od podatku obliczonego w Polsce od dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatku dochodowego zapłaconego w poprzednich latach w Stanach Zjednoczonych Ameryki od dochodów z obrotu walutami wirtualnymi, w tym od dochodów z wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Przytoczone wyżej regulacje art. 30b ust. 5e i ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – celem uniknięcia podwójnego opodatkowania – przewidują jedynie możliwość odpowiedniego odliczenia kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu za granicą od dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Skoro bowiem – na tle obowiązujących przepisów dotyczących zasad opodatkowania dochodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej – nie rozpoznaje się przychodu na moment zamiany jednej wirtualnej waluty na inną, to brak jest podstaw do odliczenia w jakiejkolwiek części (proporcji) podatku zapłaconego wcześniej w związku z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną. Niezasadne jest w tym kontekście Państwa stwierdzenie o możliwości wystąpienia podwójnego opodatkowania.

Zgodnie bowiem z pkt 1 Wstępu do Modelowej Konwencji OECD, międzynarodowe prawne podwójne opodatkowanie (juridical double taxation) można określić jako nałożenie porównywalnych podatków w dwu państwach (lub większej liczbie państw) na tego samego podatnika, z tego samego tytułu i za taki sam okres.

Z kolei pkt 1 i 2 Komentarza do art. 23A i 23B MK, w odniesieniu do metod unikania podwójnego opodatkowania wyjaśniają, że artykuły te dotyczą tak zwanego prawnego podwójnego opodatkowania, to jest przypadku gdy ta sama osoba podlega opodatkowaniu z tytułu tego samego dochodu lub majątku przez więcej niż jedno państwo.

Taki przypadek należy odróżnić od tak zwanego ekonomicznego podwójnego opodatkowania (economic double taxation), to jest od sytuacji, gdy dwie różne osoby podlegają opodatkowaniu z tytułu tego samego dochodu lub majątku. Jeżeli dwa państwa pragną rozstrzygnąć problemy ekonomicznego podwójnego opodatkowania, muszą to uczynić w drodze negocjacji dwustronnych (pkt 2 Komentarza).

W świetle powyższego, metoda proporcjonalnego odliczenia znajdzie zastosowanie w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania dochodu o ile dochód został podany prawnemu podwójnemu opodatkowaniu, w którym występuje tożsamość następujących elementów: nałożenie porównywalnego podatku, na tego samego podatnika, na ten sam dochód, za ten sam okres podatkowy.

W opisanym stanie faktycznym wprawdzie podatek należny z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej dotyczy Państwa, jednakże zapłata podatku w Stanach Zjednoczonych związana była z innych rodzajem dochodów i podatku (zamiana walut wirtualnych), uzyskanych w innym okresie podatkowym. Wobec tego Państwa stanowiska w tym zakresie nie można uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanego we wniosku wyroku sądu informuję, że został wydany w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.