Interpretacja 0115-KDIT2.4011.96.2026.3.HD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z:

·      art. 26 ust. 7a pkt 6b i pkt 11 – jest prawidłowe;

·      art. 26 ust. 7a pkt 5, 6 i 6a – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 26 lutego 2026 r. (wpływ) i z 8 kwietnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani matką dziecka posiadającego orzeczenie o niepełnosprawności (symbol: (...)).

Dziecko wymaga stałego wsparcia w celu poprawy funkcjonowania społecznego i psychicznego.

W ramach procesu rehabilitacji dziecko uczestniczy oraz będzie uczestniczyć w przyszłości w różnych formach wsparcia prowadzonych przez wyspecjalizowane podmioty (m.in. spółki/fundacje terapeutyczne, gabinety psychologiczne). Są to w szczególności:

-     indywidualna terapia psychologiczna;

-     zajęcia TUS (Trening Umiejętności Społecznych);

-     półkolonie terapeutyczne oraz turnusy o tematyce TUS, które łączą opiekę z intensywnym programem terapeutycznym dostosowanym do dysfunkcji dziecka.

Potrzeba korzystania z powyższych form terapii wynika bezpośrednio z niepełnosprawności dziecka i jest potwierdzona zaleceniami specjalistów.

Wydatki te są i będą dokumentowane fakturami wystawianymi na Panią, zawierającymi nazwy usług takie jak: „Terapia psychologiczna”, „Półkolonie terapeutyczne”, „Turnus terapeutyczny” lub „Zajęcia TUS”.

Wydatki te są finansowane z Pani własnych środków i nie są (ani nie będą) finansowane, ani dofinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz nie zostały Pani zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Pani wniosek dotyczy 2025 r.

W 2025 r. uzyskała Pani dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, pozwalające na skorzystanie z ww. ulgi. Osiąga Pani dochody z tytułu umowy o pracę. Dochody te są opodatkowane na zasadach ogólnych. Podatek dochodowy odprowadzany jest przez Pani pracodawcę jako płatnika.

Pani syn ma 9 lat i pozostaje na Pani utrzymaniu. Dziecko nie ma własnych dochodów ani żadnej renty.

Orzeczenia o niepełnosprawności Pani syna zostały wydane przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...). Pierwsze orzeczenie zostało wydane w (...) 2021 r. i było ważne do (...) 2023 r. Drugie orzeczenie zostało wydane w (...) 2023 r. i jest ważne do (...) 2028 r. W ww. orzeczeniach jest napisane, że niepełnosprawność datuje się od wczesnego dzieciństwa.

Syn od lat chodzi na przeróżne terapie, ale zaczęła Pani zbierać faktury tylko w 2025 r. Najprawdopodobniej syn będzie potrzebował wsparcia terapeutycznego jeszcze przez wiele lat. Formalnie wydatki na terapię psychologiczną, półkolonie terapeutyczne, turnus terapeutyczny i zajęcia TUS poniosła Pani w 2025 r. (ma Pani faktury od maja do grudnia 2025 r.) i będzie ponosiła Pani wydatki na podobne terapie w przyszłości.

Na fakturach są nazwy usług z imieniem Pani syna (np. Terapia psychologiczna A.A), Pani – jako nabywcy, kwoty do zapłaty i dane usługodawców.

Pomiędzy wydatkami a rodzajem niepełnosprawności Pani syna ((...)) jest ścisły związek.

Przy wydaniu diagnozy psychiatra wystawił „Zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka wydane dla potrzeb Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności”, w którym napisał: „Zastosowane leczenie i rehabilitacja: Wskazana jest stała opieka psychologiczna, pedagogiczna, logopedyczna, psychiatryczna”.

Psycholog i psychiatra, którzy badali syna z powodu (...), przygotowali zaświadczenie lekarskie, w którym jest napisane „Proponujemy indywidualny program terapeutyczny oraz zajęcia grupowe dla dzieci z (...) (terapia ukierunkowana na rozwój umiejętności społecznych i komunikacyjnych łącząca elementy terapii behawioralnej i relacyjnej)”.

Pani syn ma też orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego (wydane przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną), w którym jest napisane: „Zespół orzekający zaleca działania o charakterze rewalidacyjnym – w szczególności zajęcia rozwijające umiejętności społeczne, w tym umiejętności komunikacyjne: opieka psychologiczna, opieka pedagogiczna, terapia logopedyczna, terapia Integracji Sensorycznej, grupowe zajęcia uspołeczniające, np. TUS”.

Odnosząc się do poszczególnych wydatków, wyjaśnia Pani, że:

·      terapia psychologiczna: jest zabiegiem rehabilitacyjnym i ma na celu redukcję zaburzeń zachowania i emocji, co jest niezbędne do poprawy codziennego funkcjonowania syna w relacjach z otoczeniem;

·      zajęcia TUS (Trening Umiejętności Społecznych): są to specjalistyczne zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne. Ze względu na diagnozę, syn wykazuje deficyty w komunikacji rówieśniczej. TUS służy wypracowaniu mechanizmów radzenia sobie w grupie, co bezpośrednio wpływa na jego samodzielność;

·      półkolonie terapeutyczne: syn brał udział w intensywnych, kilkudniowych cyklach zajęć dla dzieci z programem zabiegów dostosowanym do jego niepełnosprawności (w tym terapia psychologiczna i TUSy). Takie sesje terapeutyczne są konieczne do poprawy sprawności psychofizycznej syna przy jego stopniu niepełnosprawności;

·      turnusy terapeutyczne: w Pani i Pani syna przypadku są w zasadzie tym samym co półkolonie (są to kilkudniowe cykle zajęć o charakterze terapeutycznym, dostosowane do dzieci z zaburzeniami rozwoju emocjonalnego i społecznego, czyli sesje psychologiczne połączone z TUSami, ale też mogą pojawiać się w programach zajęcia logopedyczne, terapia ręki, terapia Integracji Sensorycznej, itp.).

Wydatki poniesione na terapię psychologiczną oraz zajęcia TUS stanowią zabiegi rehabilitacyjne. Terapia psychologiczna oraz TUS u dziecka z niepełnosprawnością ((...)) mają na celu przywrócenie lub wypracowanie sprawności psychicznej i społecznej, która jest ograniczona z powodu diagnozy.

„Turnus terapeutyczny” należy rozumieć jako „turnus rehabilitacyjny”, gdyż jego wyłącznym celem jest intensywna terapia i wieloprofilowe usprawnianie dziecka w obszarach dotkniętych niepełnosprawnością. Nazwa „terapeutyczny” odnosi się do metodyki pracy, która w przypadku niepełnosprawności ((...)) jest formą rehabilitacji.

Czytała Pani, że wydatki na turnus terapeutyczny są do odliczenia w ramach odpłatności za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wybrany model wsparcia zakłada pobyt w ośrodku wyspecjalizowanym w intensywnej pracy terapeutycznej z dziećmi (...). Zgodnie z przepisami dotyczącymi tej konkretnej kategorii wydatku (pkt 5), ustawa nie uzależnia prawa do odliczenia od statusu placówki jako zakładu lecznictwa uzdrowiskowego czy rehabilitacyjnego. Kluczowym kryterium jest realizacja programu usprawniającego i terapeutycznego, który jest ściśle powiązany z rodzajem niepełnosprawności dziecka, co zostanie udokumentowane stosownym potwierdzeniem uczestnictwa i programem zajęć.

Wydatki na turnus terapeutyczny obejmują pełną opłatę za uczestnictwo dziecka z niepełnosprawnością w takim wyjeździe, czyli odpłatność za pobyt dziecka, zabiegi rehabilitacyjne (TUSy, terapia psychologiczna, terapia ręki, terapia SI, itd.) oraz pobyt opiekuna.

Wydatki na terapię psychologiczną, półkolonie terapeutyczne, turnus terapeutyczny oraz zajęcia TUS zostały sfinansowane całkowicie, tj. w 100%, przez Panią.

Wydatki na terapię psychologiczną, półkolonie terapeutyczne, turnus terapeutyczny oraz zajęcia TUS: nie zostały i nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów; nie zostały i nie zostaną odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (podatek liniowy); nie zostały i nie zostaną odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym; nie zostały i nie zostaną zwrócone Pani w jakiejkolwiek formie (np. z funduszy PFRON, z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych czy w formie dofinansowania z Narodowego Funduszu Zdrowia) – zostały/zostaną pokryte w całości z Pani środków własnych i nie były przedmiotem żadnej refundacji.

Formalnie wydatki na terapię psychologiczną, półkolonie terapeutyczne i zajęcia TUS poniosła Pani w 2025 r. Chciałaby Pani wiedzieć, czy może te wydatki rozliczyć w uldze rehabilitacyjnej za 2025 r.

W 2025 r. syn wziął udział w turnusach/półkoloniach organizowanych przez prywatne fundacje/spółki terapeutyczne. Nie znalazła ich Pani ani w rejestrze organizatorów, ani w rejestrze ośrodków prowadzonych przez wojewodę.

Cykle zajęć terapeutycznych, w których Pani syn brał udział w wakacje i ferie 2025 r., trwały 7 dni. Zajęcia, w których Pani syn uczestniczył w 2025 r., były organizowane na terenie kraju i liczyły mniej niż 20 osób per grupa. W 2025 r. Pani syn wziął udział w zajęciach organizowanych wyłącznie przez prywatne fundacje/spółki. Nie były to żadne zakłady. Na fakturach z 2025 r. ma Pani wypisane wyłącznie usługi rehabilitacyjne/terapeutyczne (terapia psychologiczna, trening umiejętności społecznych itp.). Syn nie przebywał na terenie organizatora poza godzinami zajęć, a więc nie było wydatków na pobyt. Formalnie w 2025 r. organizatorami wszystkich zajęć Pani syna były: fundacja, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą i spółka z o.o.

Potwierdziła Pani, że półkolonie, w których uczestniczył/będzie uczestniczył Pani syn, zostały/zostaną zgłoszone do kuratora oświaty (do bazy wypoczynku) zgodnie z wymogami art. 92d ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz.U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.). Potwierdziła Pani również, że osoby tworzące kadrę wypoczynku posiadają kwalifikacje wymagane przepisami prawa do sprawowania opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi zgodnie z wymogami dla turnusów o charakterze usprawniającym/rehabilitacyjnym.

W 2025 r. w półkoloniach/na zajęciach TUS brało udział maksymalnie 9 dzieci i 3 terapeutów per grupę. Zapewniono tam opiekę dostosowaną do potrzeb dzieci niepełnosprawnych.

W 2025 r. półkolonie trwały po 7 dni. Program obejmował zajęcia o charakterze terapeutycznym, dostosowane do potrzeb wynikających z niepełnosprawności Pani syna: terapię psychologiczną oraz terapię ukierunkowaną na rozwój umiejętności społecznych i komunikacyjnych łączącą elementy terapii behawioralnej (czyli treningi umiejętności społecznych, TUS).

Pytanie

Czy wydatki poniesione przez Panią na rzecz niepełnosprawnego dziecka, dokumentowane fakturami o nazwach: „Terapia psychologiczna”, „Półkolonie terapeutyczne”, „Turnus terapeutyczny” oraz „Zajęcia TUS”, wystawionymi przez wyspecjalizowane podmioty, stanowią wydatki na cele rehabilitacyjne w rozumieniu art. 26 ust. 7a pkt 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym podlegają odliczeniu od Pani dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, przedstawione wydatki na terapię psychologiczną, zajęcia TUS, półkolonie terapeutyczne oraz turnusy terapeutyczne o tematyce TUS stanowią wydatki na cele rehabilitacyjne i podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym.

Trening Umiejętności Społecznych (TUS) oraz terapia psychologiczna dla dziecka z orzeczeniem o niepełnosprawności mają na celu przywrócenie sprawności psychofizycznej i społecznej (przyjmują charakter zabiegowy). Wypełniają one definicję „zabiegu rehabilitacyjnego” (pkt 6), gdyż są ukierunkowane na niwelowanie barier wynikających z niepełnosprawności.

Półkolonie terapeutyczne oraz turnusy TUS mają formę turnusową, bowiem pełnią funkcję zbliżoną do turnusów rehabilitacyjnych lub kolonii dla dzieci niepełnosprawnych (pkt 5). Kluczowy jest ich program terapeutyczny, a nie wyłącznie funkcja opiekuńcza.

Nazwy na fakturach „Terapia psychologiczna”, „Zajęcia TUS”, czy „Półkolonie terapeutyczne” są wystarczające do udokumentowania wydatku, o ile posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności dziecka oraz zalecenie lekarskie do takich form wsparcia. Brak słowa „rehabilitacja” w nazwie usługi nie może pozbawiać Panią prawa do ulgi, jeśli faktyczny cel wydatku jest terapeutyczny.

W związku z tym, ma Pani prawo odliczyć pełną kwotę poniesionych kosztów od dochodu, o ile nie zostały one dofinansowane ze środków publicznych (np. PFRON).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, w zakresie możliwości dokonania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 26 ust. 7a pkt 6b i pkt 11 jest prawidłowe oraz nieprawidłowe w związku z art. 26 ust. 7a pkt 5, 6 i 6a.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a omawianego artykułu.

Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 5, pkt 6, pkt 6a, pkt 6b i pkt 11 ww. ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

5)  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;

6)  odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;

6a) odpłatność za pobyt opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej;

6b) odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne;

11)  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Na mocy art. 26 ust. 7b tejże ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Z art. 26 ust. 7e ww. ustawy wynika, że:

Przepisy ust. 7a-7d i 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu w roku podatkowym pozostają następujące osoby niepełnosprawne: osoba będąca w stosunku do podatnika lub jego małżonka osobą zaliczoną do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn lub dziecko obce przyjęte na wychowanie przez podatnika lub jego małżonka, pod warunkiem że uzyskane w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego. Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 100a, dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 953), dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1207), dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła i dodatku dla niektórych podmiotów niebędących gospodarstwami domowymi z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o których mowa w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U. z 2024 r. poz. 1509), dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1288 i 1831), refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2024 r. poz. 303, 834, 859 i 1635), bonu energetycznego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz.U. poz. 859 i 1831 oraz z 2025 r. poz. 290), bonu ciepłowniczego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 września 2025 r. o bonie ciepłowniczym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia wysokości cen energii elektrycznej (Dz.U. poz. 1302), oraz przyznanych na podstawie odrębnych przepisów zasiłku pielęgnacyjnego, dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów oraz kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów.

Art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478) stanowi, że do grupy I zalicza się: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Zatem z ww. przepisu wynika, że dzieci – jako zstępni – są w stosunku do podatnika osobami zaliczanymi do I grupy podatkowej.

Idąc dalej, w myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z zacytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest m.in. pozostawanie na utrzymaniu podatnika dziecka, które posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane na podstawie odrębnych przepisów.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że jest Pani matką małoletniego dziecka – syna, który aktualnie posiada wydane w (...) 2023 r. przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...) orzeczenie o niepełnosprawności (symbol: (...)), ważne do (...) 2028 r. W ww. orzeczeniu jest wskazane, że niepełnosprawność dziecka datuje się od wczesnego dzieciństwa. Syn pozostaje na Pani utrzymaniu. W ramach procesu rehabilitacji, dziecko uczestniczy oraz będzie uczestniczyć w przyszłości w różnych formach wsparcia prowadzonych przez wyspecjalizowane podmioty, w szczególności w indywidualnej terapii psychologicznej, zajęciach TUS, półkoloniach terapeutycznych oraz turnusach o tematyce TUS. Potrzeba korzystania z powyższych form terapii wynika bezpośrednio z niepełnosprawności dziecka i jest potwierdzona zaleceniami specjalistów. Ponoszone przez Panią koszty są w całości udokumentowane fakturami wystawionymi na Panią. Pomiędzy poniesionymi przez Panią wydatkami a rodzajem niepełnosprawności Pani syna istnieje ścisły związek.

Odliczenia od dochodu poniesionych przez Panią wydatków:

·      Terapia psychologiczna i zajęcia TUS (Trening Umiejętności Społecznych);

Wskazuje Pani, że terapia psychologiczna i zajęcia TUS stanowią zabiegi rehabilitacyjne.

Terapia psychologiczna jest zabiegiem rehabilitacyjnym, który ma na celu redukcję zaburzeń zachowania i emocji, co jest niezbędne do poprawy codziennego funkcjonowania syna w relacjach z otoczeniem. Natomiast zajęcia TUS są to specjalistyczne zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne. Ze względu na diagnozę, Pani syn wykazuje deficyty w komunikacji rówieśniczej. TUS służy wypracowaniu mechanizmów radzenia sobie w grupie, co bezpośrednio wpływa na jego samodzielność.

Terapia psychologiczna oraz TUS u dziecka z niepełnosprawnością ((...)) mają na celu przywrócenie lub wypracowanie sprawności psychicznej i społecznej, która jest ograniczona z powodu diagnozy.

W katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej, tj. w pkt 6b art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały wydatki na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”. Zatem koniecznym jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę.

Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, „zabieg” stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); „rehabilitacja” jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych; „rehabilitacja lecznicza” zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.

W związku z powyższym, przysługuje Pani prawo do odliczenia poniesionych przez Panią w 2025 r. wydatków na zabiegi rehabilitacyjne niepełnosprawnego syna będącego na Pani utrzymaniu, tj. na terapie psychologiczne oraz zajęcia TUS – na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarówno terapie psychologiczne, jak i zajęcia TUS pozostają w bezpośrednim związku z ograniczeniami wynikającymi z niepełnosprawności Pani dziecka, a ich stosowanie jest niezbędne dla zapewnienia mu możliwości prawidłowego funkcjonowania społecznego i emocjonalnego, co znajduje potwierdzenie w zaleceniach specjalistów.

·      Półkolonie terapeutyczne;

Wskazuje Pani, że syn brał udział w intensywnych, kilkudniowych cyklach zajęć dla dzieci z programem zabiegów dostosowanym do jego niepełnosprawności (w tym terapia psychologiczna i TUSy). Takie sesje terapeutyczne są konieczne do poprawy sprawności psychofizycznej syna przy jego stopniu niepełnosprawności.

Potwierdziła Pani, że półkolonie, w których uczestniczył Pani syn, zostały zgłoszone do kuratora oświaty (do bazy wypoczynku) zgodnie z wymogami art. 92d ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.

Potwierdziła Pani również, że osoby tworzące kadrę wypoczynku posiadają kwalifikacje wymagane przepisami prawa do sprawowania opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi zgodnie z wymogami dla turnusów o charakterze usprawniającym/rehabilitacyjnym. W 2025 r. w półkoloniach brało udział maksymalnie 9 dzieci oraz 3 terapeutów per grupę. Zapewniono opiekę dostosowaną do potrzeb dzieci niepełnosprawnych. W 2025 r. półkolonie trwały po 7 dni. Program obejmował zajęcia o charakterze terapeutycznym, dostosowane do potrzeb wynikających z niepełnosprawności Pani syna: terapię psychologiczną oraz terapię ukierunkowaną na rozwój umiejętności społecznych i komunikacyjnych łączącą elementy terapii behawioralnej (czyli treningi umiejętności społecznych, TUS).

Zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wydatków na cele rehabilitacyjne ustawodawca zakwalifikował wydatki na kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia.

Definiując powyższe formy wypoczynku zgodnie z Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN S.A., pod ich pojęciem należy rozumieć:

-     kolonie, czyli zorganizowany pobyt dzieci i młodzieży poza miejscem stałego zamieszkania, dla wypoczynku w czasie wakacji,

-     półkolonie, czyli forma zespołowego wypoczynku dla dzieci w miejscu ich zamieszkania, organizowana w czasie wakacji.

Z powyższych definicji słownikowych pojęć „kolonie” i „półkolonie” wynika, że obie formy wypoczynku różnią się tym, że kolonie to forma wypoczynku w okresie wakacyjnym poza miejscem zamieszkania, zaś półkolonie w miejscu zamieszkania.

Zatem zasadne jest przyjęcie, że do wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy również zaliczyć wydatki na opłacenie półkolonii dla niepełnosprawnych dzieci.

W związku z powyższym, poniesione przez Panią w 2025 r. udokumentowane wydatki na półkolonie terapeutyczne niepełnosprawnego syna, będącego na Pani utrzymaniu, mieszczą się w katalogu wydatków na cele rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że również te wydatki może Pani odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

·      Turnusy terapeutyczne;

Wskazuje Pani, że „turnus terapeutyczny” należy rozumieć jako „turnus rehabilitacyjny”, gdyż jego wyłącznym celem jest intensywna terapia i wieloprofilowe usprawnianie dziecka w obszarach dotkniętych niepełnosprawnością. Nazwa „terapeutyczny” odnosi się do metodyki pracy, która w przypadku niepełnosprawności ((...)) jest formą rehabilitacji.

Wydatki na turnus terapeutyczny obejmują pełną opłatę za uczestnictwo dziecka z niepełnosprawnością w takim wyjeździe, czyli odpłatność za pobyt dziecka, zabiegi rehabilitacyjne (TUSy, terapia psychologiczna, terapia ręki, terapia SI, itd.) oraz pobyt opiekuna.

Według Pani, turnusy terapeutyczne są w zasadzie tym samym co półkolonie (są to kilkudniowe cykle zajęć o charakterze terapeutycznym, dostosowane do dzieci z zaburzeniami rozwoju emocjonalnego i społecznego, czyli sesje psychologiczne połączone z TUSami, ale też mogą pojawiać się w programach zajęcia logopedyczne, terapia ręki, terapia Integracji Sensorycznej, itp.).

W 2025 r. Pani syn wziął udział w turnusach organizowanych przez prywatne fundacje/spółki terapeutyczne. Nie znalazła ich Pani ani w rejestrze organizatorów, ani w rejestrze ośrodków prowadzonych przez wojewodę. Te cykle zajęć terapeutycznych, w których Pani syn brał udział w wakacje i ferie 2025 r., trwały 7 dni. Zajęcia, w których Pani syn uczestniczył w 2025 r., były organizowane na terenie kraju i liczyły mniej niż 20 osób per grupa. W 2025 r. Pani syn wziął udział w zajęciach organizowanych wyłącznie przez prywatne fundacje/spółki. Nie były to żadne zakłady.

Na fakturach z 2025 r. ma Pani wypisane wyłącznie usługi rehabilitacyjne/terapeutyczne (terapia psychologiczna, trening umiejętności społecznych itp.). Syn nie przebywał na terenie organizatora poza godzinami zajęć, a więc nie było wydatków na pobyt.

W art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – będącym katalogiem wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej – ustawodawca wymienił również:

·      odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym (pkt 5);

·      odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym (pkt 6);

·      odpłatność za pobyt opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej (pkt 6a).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 26 ust. 7a pkt 6 – nie wskazuje, czym są i jakie zadania wykonują: zakład lecznictwa uzdrowiskowego, zakład rehabilitacji leczniczej, zakład opiekuńczo‑leczniczy oraz zakład pielęgnacyjno‑opiekuńczy. W związku z tym, dla wyjaśnienia znaczenia tych pojęć należy posiłkować się ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1135) oraz ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 156).

Niemniej jednak zaprzeczyła Pani, by turnus terapeutyczny, w którym uczestniczył Pani syn, zorganizowany był w placówkach wymienionych w tym przepisie. Wobec tego art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdzie zastosowania do poniesionych przez Panią wydatków na turnusy terapeutyczne.

Z brzmienia art. 26 ust. 7a pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że za wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym. Natomiast zgodnie z pkt 6a tego artykułu, ustawodawca dopuszcza również możliwość odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej m.in. wydatków poniesionych na odpłatność za pobyt opiekuna dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji „turnus rehabilitacyjny”, zatem koniecznym jest wyjaśnienie tego pojęcia w oparciu o ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 913 ze zm.).

W świetle art. 10 pkt 2 przywołanej ustawy:

Do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w turnusach rehabilitacyjnych, zwanych dalej „turnusami”.

Zgodnie z art. 10c ust. 1 tej ustawy:

Turnus oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

Na podstawie art. 10c ust. 2 ww. ustawy:

Turnusy mogą być organizowane:

1)  przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą co najmniej przez 2 lata działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i uzyskały wpis do rejestru organizatorów prowadzonego przez wojewodę, zwane dalej „organizatorem turnusów”;

2)  wyłącznie w ośrodkach, które uzyskały wpis do rejestru ośrodków prowadzonego przez wojewodę – z wyłączeniem turnusów organizowanych w formie, o której mowa w ust. 5 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

Zgodnie z art. 10c ust. 3 ww. ustawy:

W domach pomocy społecznej lub w innych placówkach opiekuńczych turnusy mogą być organizowane wyłącznie dla osób niepełnosprawnych niebędących stałymi podopiecznymi takich jednostek.

W myśl art. 10c ust. 4 ww. ustawy:

Ośrodki, w których organizowane są turnusy, zapewniają osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki pobytu, dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników turnusu, oraz bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji określonego programu turnusu.

Stosownie do art. 10c ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych:

Czas trwania turnusów, o których mowa w ust. 2, wynosi co najmniej 14 dni. Turnusy organizuje się wyłącznie na terenie kraju, w grupach zorganizowanych liczących nie mniej niż 20 uczestników, w formie:

1)  stacjonarnej;

2)  niestacjonarnej.

Jak wynika z art. 10c ust. 6 omawianej ustawy:

Program turnusu określa:

1)  rodzaj i cele turnusu oraz formy rehabilitacji odpowiednie do rodzajów schorzeń osób niepełnosprawnych;

2)  rodzaje zajęć kulturalno-oświatowych i sportowo-rekreacyjnych oraz innych zajęć wynikających ze specjalistycznego rodzaju turnusu, z uwzględnieniem zajęć indywidualnych i grupowych;

3)  kadrę odpowiedzialną za realizację programu turnusu.

Zatem dla uznania wydatków za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym za podlegające odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej konieczne jest, aby zostały one poniesione w trakcie turnusu rehabilitacyjnego zdefiniowanego w art. 10c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W związku z tym, po pierwsze, pobyt taki musi służyć celom rehabilitacyjnym i obejmować realizację ustalonego programu zajęć, a po drugie – być organizowany przez podmioty uprawnione, w ośrodkach wpisanych do właściwego rejestru. Ośrodki, w których organizowane są turnusy, zobowiązane są zapewnić osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki pobytu (obejmujące zakwaterowanie, wyżywienie oraz zabiegi rehabilitacyjne), dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników, a także bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji programu turnusu. Czas trwania turnusu rehabilitacyjnego wynosi co najmniej 14 dni. Tylko przy spełnieniu tych warunków wydatki poniesione na ten cel podlegają odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Wobec powyższego, wydatki poniesione przez Panią na odpłatność za pobyt na turnusie terapeutycznym, tj. obejmujące opłatę za uczestnictwo dziecka z niepełnosprawnością w takim wyjeździe, czyli odpłatność za pobyt dziecka, zabiegi rehabilitacyjne (TUSy, terapia psychologiczna, terapia ręki, terapia SI, itd.) oraz pobyt opiekuna – nie mogą być odliczone w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 5 i pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedstawionym zdarzeniu nie zostały spełnione kluczowe przesłanki wynikające z art. 10c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, warunkujące uznanie danego wyjazdu za turnus rehabilitacyjny. Po pierwsze, organizatorzy turnusów, w których uczestniczył Pani syn, nie figurują w rejestrze organizatorów turnusów prowadzonym przez wojewodę, a zajęcia nie odbywały się w ośrodkach wpisanych do rejestru ośrodków uprawnionych do prowadzenia turnusów rehabilitacyjnych. Po drugie, czas trwania zajęć wynosił 7 dni, podczas gdy ustawowy minimalny czas trwania turnusu rehabilitacyjnego to 14 dni. Po trzecie, grupy uczestników liczyły mniej niż 20 osób, co również nie odpowiada wymogom ustawowym. Po czwarte, skoro nie są to turnusy rehabilitacyjne oraz Pani syn nie przebywał w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego ani zakładzie rehabilitacji leczniczej – to odpłatności za Pani pobyt jako opiekuna dziecka niepełnosprawnego również nie można odliczyć w ramach tej ulgi.

W konsekwencji, opisane przez Panią wyjazdy terapeutyczne – mimo że mają charakter usprawniający i są wartościowe z punktu widzenia terapii dziecka – nie spełniają ustawowych kryteriów turnusu rehabilitacyjnego. Oznacza to, że wydatki te nie mogą zostać odliczone na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 5 i pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie mogę również podzielić Pani stanowiska, zgodnie z którym turnusy terapeutyczne są tym samym co półkolonie. Półkolonie stanowią formę zorganizowanego wypoczynku dzieci i młodzieży, odbywającą się w miejscu zamieszkania lub jego okolicy, podczas gdy opisane przez Panią turnusy terapeutyczne mają charakter intensywnych zajęć terapeutycznych, a nie wypoczynkowy. Ponadto półkolonie – jako forma wypoczynku – wymagają zgłoszenia do kuratora oświaty, czego w tym przypadku nie dokonano. W konsekwencji zajęcia te nie mogą być kwalifikowane jako półkolonie w rozumieniu art. 26 ust. 7a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże skoro – jak Pani podaje – faktury z 2025 r. za turnus terapeutyczny dokumentują wyłącznie wykonanie usług o charakterze rehabilitacyjnym/terapeutycznym (terapia psychologiczna, trening umiejętności społecznych), to poniesione przez Panią wydatki mogą podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne. Odliczeniu podlegają zatem same zabiegi (np. terapia psychologiczna, TUS, terapia ręki, terapia SI), natomiast nie podlegają odliczeniu ewentualne koszty pobytu, opieki czy organizacji wyjazdu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.