Interpretacja 0115-KDIT3.4011.107.2026.1.KP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1)  Wnioskodawca jest doradcą podatkowym i wykonuje czynności doradztwa podatkowego  w ramach indywidualnej działalności gospodarczej. Wnioskodawca ma obowiązek pozostawania w ochronie ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej związanej ze szkodami wyrządzonymi przy wykonywaniu czynności doradztwa podatkowego (obowiązek ten wynika  z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym), a brak ubezpieczenia może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną oraz uniemożliwia wykonywanie zawodu  w sposób zgodny z prawem.

2)  W grudniu 2025 r. Wnioskodawca zawarł umowę ubezpieczenia – polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej (sporządzoną w wersji elektronicznej). Okres ubezpieczenia został określony od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r.

3)  Polisa obejmuje ubezpieczenie podstawowe (obowiązkowe) odpowiedzialności cywilnej podmiotów wykonujących doradztwo podatkowe. Dodatkowo polisa obejmuje ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia biura (działalności biurowej). Ponadto w polisie wskazano wybór dodatkowej klauzuli obejmującej ubezpieczenie odpowiedzialności karnej, karnoskarbowej i MDR.

4)  Z polisy wynikała możliwość płatności składki w dwóch ratach - w terminie 31 grudnia 2025 r. oraz 1 lipca 2026 r. Niezależnie od takiej możliwości Wnioskodawca podjął decyzję o opłaceniu składki w całości jednorazowo w grudniu 2025 r. i składka została w tym miesiącu uregulowana  w całości (Wnioskodawca posiada dokument potwierdzający płatność).

5)  W 2025 r. Wnioskodawca opodatkowywał przychody z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (stawka 17% właściwa dla usług doradztwa podatkowego). Od 1 stycznia 2026 r. Wnioskodawca wybrał opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem liniowym i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

6)  Wnioskodawca chciałby potwierdzić możliwość zaliczenia wydatku na składkę ubezpieczeniową wynikającą z opisanej polisy do kosztów uzyskania przychodów w roku 2026, tj. w roku, którego dotyczy ochrona ubezpieczeniowa.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 2026 (tj. w roku, którego dotyczy ochrona ubezpieczeniowa) składki ubezpieczeniowej wynikającej z polisy w pełnej wysokości, mimo że umowa została zawarta, a składka została opłacona jednorazowo w grudniu 2025 r., oraz mimo że  w 2025 r. Wnioskodawca był opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 2026 (tj. w roku, którego dotyczy ochrona ubezpieczeniowa) składki ubezpieczeniowej wynikającej z polisy w pełnej wysokości, mimo że umowa została zawarta, a składka została opłacona jednorazowo w grudniu 2025 r., oraz mimo że w 2025 r. Wnioskodawca był opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:

1.  Istota wątpliwości

Wątpliwość dotyczy przypisania w czasie kosztu pośredniego opłaconego z góry. Wnioskodawca poniósł w grudniu 2025 r. wydatek na składkę ubezpieczeniową, która zapewnia ochronę wyłącznie w roku 2026. Jednocześnie w 2025 r. Wnioskodawca był opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, co oznacza, że w tej formie opodatkowania wydatki nie wpływają na podstawę opodatkowania. W konsekwencji literalne przypisanie kosztu do 2025 r. prowadziłoby do skutku,  w którym racjonalny i obowiązkowy wydatek pozostawałby w podatku dochodowym trwale nierozliczony, mimo że w 2026 r. Wnioskodawca jest opodatkowany podatkiem liniowym (model opodatkowania, który umożliwia rozpoznawanie kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych).

2.  Składka ubezpieczeniowa jako koszt uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT)

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Składka ubezpieczeniowa spełnia powyższe kryterium, ponieważ:

·   jest wydatkiem poniesionym w bezpośrednio uzasadnionym celu zabezpieczenia działalności gospodarczej przed ryzykami właściwymi dla wykonywania zawodu doradcy podatkowego;

·   obejmuje obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, które stanowi warunek wykonywania doradztwa podatkowego w sposób zgodny z prawem;

·   obejmuje również ubezpieczenia uzupełniające (w tym odpowiedzialność z tytułu prowadzenia biura oraz dodatkową klauzulę dotyczącą odpowiedzialności karnej/karno-skarbowej i MDR), które służą ograniczeniu ryzyk gospodarczych i prawnych związanych z działalnością;

·    nie jest objęta negatywnym katalogiem z art. 23 ustawy o PIT.

3.  Charakter kosztu: koszt pośredni odnoszący się do okresu ochrony

Wydatek na składkę ubezpieczeniową ma charakter kosztu pośredniego. Nie jest możliwe przypisanie go do konkretnego, pojedynczego przychodu; jest to koszt ogólny, ponoszony w celu zapewnienia możliwości wykonywania działalności oraz w celu ograniczenia ryzyk, które mogłyby zagrozić źródłu przychodów. W konsekwencji moment potrącenia powinien zostać ustalony przy zastosowaniu reguł właściwych dla kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami.

4.  Wykładnia językowa art. 22 ust. 5c ustawy o PIT: znaczenie zwrotu „dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy”

Art. 22 ust. 5c ustawy o PIT przewiduje zasadę, zgodnie z którą koszty pośrednie są co do zasady potrącalne w dacie ich poniesienia. Jednocześnie przepis ten zawiera normę korygującą, nakazującą odniesienie kosztu do czasu, którego on dotyczy, jeżeli koszt odnosi się do okresu przekraczającego rok podatkowy. W ocenie Wnioskodawcy zwrot „dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy” należy rozumieć w sposób funkcjonalny: jako odnoszący się do sytuacji, w której okres, którego dotyczy koszt, nie mieści się w roku, w którym doszło do zapłaty lub wystawienia dokumentu stanowiącego podstawę ujęcia kosztu. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ okres ochrony ubezpieczeniowej został określony na 2026-01-01 - 2026-12-31, a zatem w całości przypada na rok 2026, podczas gdy zapłata składki nastąpiła w grudniu 2025 r.

W konsekwencji koszt ten z perspektywy roku 2025 dotyczy okresu „przekraczającego” ten rok  (w całości realizującego się w roku następnym). Tym samym nie ma uzasadnienia, aby koszt obciążał rok 2025, skoro brak jest jakiegokolwiek związku ochrony ubezpieczeniowej z tym rokiem. Wnioskodawca wskazuje, że w niniejszej sprawie możliwe jest jednoznaczne przypisanie kosztu do konkretnego roku: 100% składki dotyczy roku 2026. Z tego względu koszt powinien zostać potrącony w 2026 r.

5.  Wykładnia systemowa: art. 22 ust. 6 i 6b ustawy o PIT oraz obowiązek wyodrębnienia kosztów dotyczących danego roku

Systemowo istotne jest również brzmienie art. 22 ust. 6 ustawy o PIT, zgodnie z którym zasady określone w ust. 5-5c mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, pod warunkiem, że księga jest prowadzona w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów odnoszących się wyłącznie do danego roku podatkowego. Przepis ten potwierdza, że ustawodawca dopuszcza i wymaga czasowego przyporządkowania kosztów pośrednich do właściwego roku, jeżeli koszt dotyczy określonego okresu.

Art. 22 ust. 6b definiuje „dzień poniesienia kosztu” w przypadku podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów jako dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę ujęcia kosztu. Wnioskodawca wskazuje jednak, że definicja ta nie może być interpretowana w oderwaniu od art. 22 ust. 5c i ust. 6. Pojęcie „dnia poniesienia” pełni funkcję techniczną i porządkującą (ustalenie dnia ujęcia kosztu), lecz nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z normą nakazującą powiązanie kosztu z okresem, którego on dotyczy, ani do rezultatów sprzecznych z celem instytucji kosztów uzyskania przychodów.

W szczególności, gdy wydatek został uregulowany z góry, a świadczenie ubezpieczyciela (ochrona) realizuje się wyłącznie w następnym roku podatkowym, właściwe jest rozpoznanie kosztu w tym następnym roku. Taki sposób postępowania pozostaje w zgodzie z art. 22 ust. 6, który wymaga prowadzenia księgi w sposób pozwalający na wyodrębnienie kosztów dotyczących konkretnego roku.

6.  Wykładnia celowościowa: ochrona zasady opodatkowania dochodu rzeczywistego

Celem przepisów o kosztach uzyskania przychodów jest ustalenie podstawy opodatkowania  w sposób odpowiadający rzeczywistemu dochodowi, a więc uwzględniający racjonalnie  i gospodarczo uzasadnione wydatki ponoszone w celu uzyskiwania przychodów lub zabezpieczenia ich źródła. W niniejszej sprawie wydatek na składkę ubezpieczeniową jest wydatkiem obowiązkowym i koniecznym dla prowadzenia działalności w 2026 r. Zawarcie umowy i zapłata składki w grudniu 2025 r. nie były działaniem dobrowolnym, lecz wynikały z konieczności zapewnienia ciągłości ochrony ubezpieczeniowej od pierwszego dnia roku 2026.

Interpretacja, która prowadziłaby do przypisania kosztu do 2025 r. i jednocześnie do trwałego pozbawienia prawa do jego rozliczenia (ze względu na opodatkowanie ryczałtem w 2025 r.), skutkowałaby w praktyce powstaniem swoistej sankcji podatkowej za to, że Wnioskodawca dochował obowiązku ubezpieczenia z wyprzedzeniem. Taki rezultat pozostaje w sprzeczności z celem instytucji kosztów uzyskania przychodów oraz z zasadą racjonalności ustawodawcy: nie sposób przyjąć, że prawodawca zamierzał, aby obowiązkowy, bezspornie „biznesowy” wydatek w typowej sytuacji (zapłata składki z góry za następny rok) był w istocie nierozliczalny w podatku dochodowym.

Wykładnia celowościowa przemawia zatem za przyjęciem, że koszt powinien obciążać rok, którego dotyczy ochrona ubezpieczeniowa, czyli rok 2026. Tylko taka interpretacja pozwala zachować spójność systemową pomiędzy obowiązkiem poniesienia wydatku w celu prowadzenia działalności,  a prawem do uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu dochodu z tej działalności.

7.  Argumenty słusznościowe

Poza wskazanymi wyżej argumentami, istotne znaczenie mają argumenty natury słusznościowej. Wnioskodawca poniósł wydatek w sposób racjonalny, przewidywalny i zgodny z ciążącymi na nim obowiązkami zawodowymi. Odmowa możliwości rozpoznania kosztu w 2026 r. prowadziłaby do nierównego traktowania podatników w sytuacjach ekonomicznie równoważnych: podatnik opodatkowany na tych samych zasadach w 2025 i 2026 r. (podatek liniowy), w roku zapłaty mógłby rozliczyć koszt, natomiast podatnik, który w roku zapłaty był na ryczałcie (2025 r.) i od następnego roku (2026 r.) przeszedł na inny model opodatkowania (tj. podatek liniowy), byłby tego prawa pozbawiony, mimo że koszt dotyczy wyłącznie roku, w którym został wybrany wariant opodatkowania podatkiem liniowym.

8.  Znaczenie faktu, że polisa dopuszczała płatność w ratach, lecz składka została opłacona w całości  w grudniu 2025 r.

Okoliczność, że polisa dopuszczała płatność w dwóch ratach, nie zmienia istoty sprawy. Harmonogram płatności jest jedynie technicznym warunkiem wykonania zobowiązania wobec ubezpieczyciela i nie wpływa na okres, którego dotyczy ochrona ubezpieczeniowa. Wnioskodawca zdecydował się na wcześniejsze uregulowanie składki w całości, co nie może pogarszać jego sytuacji podatkowej. W przeciwnym razie podatnik, który z ostrożności lub dla uproszczenia rozliczeń opłaca składkę jednorazowo, byłby traktowany mniej korzystnie niż podatnik płacący w ratach, mimo że obaj uzyskują identyczną ochronę w tym samym okresie.

9.    Konkluzja

Mając na uwadze przedstawione argumenty, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 2026 składkę ubezpieczeniową wynikającą z polisy w pełnej wysokości, jako koszt pośredni dotyczący wyłącznie działalności wykonywanej w 2026 r., niezależnie od faktu, że składka została zapłacona jednorazowo w grudniu 2025 r. oraz niezależnie od tego, że w 2025 r. Wnioskodawca był opodatkowany ryczałtem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania  w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zgodnie z postanowieniami art. 1 pkt 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r.  poz. 843 ze zm.):

Ustawa ta reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką". Do przychodów przedsiębiorstwa  w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.

Przy czym w myśl art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Użyte w ustawie określenie pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania.

Ryczałt ewidencjonowany stanowi uproszczoną formę opodatkowania działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy korzystający z takiej formy rozliczenia płacą podatek od przychodu, tym samym nie mają możliwości pomniejszania podatku o koszty jego uzyskania. Oznacza to, że przychód otrzymany (bez pomniejszania go o koszty uzyskania tego przychodu) stanowi podstawę opodatkowania ryczałtem. Opodatkowanie ryczałtem nie pozwala bowiem na rozliczenie kosztów, czyli podatnik nie ma możliwości obniżyć przychodów o koszty jego uzyskania.

W opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że:

·      Jest Pan doradcą podatkowym i wykonuje czynności doradztwa podatkowego w ramach indywidualnej działalności gospodarczej.

·      W grudniu 2025 r. zawarł Pan umowę ubezpieczenia – polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej (sporządzoną w wersji elektronicznej).

·      Okres ubezpieczenia został określony od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r.

·      Podjął Pan decyzję o opłaceniu składki w całości jednorazowo w grudniu 2025 r. i składka została w tym miesiącu uregulowana w całości.

·      W 2025 r. opodatkowywał Pan przychody z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (stawka 17% właściwa dla usług doradztwa podatkowego).

·      Od 1 stycznia 2026 r. wybrał Pan opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem liniowym i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

A zatem, decydując się w 2025 roku na zryczałtowaną formę opodatkowania przychodów  z działalności gospodarczej nie miał Pan możliwości zaliczenia poniesionych wydatków, o których mowa we wniosku do kosztów uzyskania prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zmiany formy opodatkowania z podatku zryczałtowanego na opodatkowanie podatkiem liniowym, wskazać należy, że stosownie do art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty  z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi  w jakikolwiek sposób zwrócona,

·   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·   został właściwie udokumentowany,

·   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego”.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi  z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów  z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru  i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnych przychodów, jednak ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku  z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Ogólna zasada rozliczania kosztów uzyskania przychodów wyrażona została w art. 22 ust. 4 ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.

Stosownie do art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane  z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody,  z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

W myśl art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1)  sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2)  złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

–    są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne  w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Stosownie do art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.

W myśl natomiast art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6,  z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych daje podatnikom możliwość prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stosując do ewidencji zdarzeń gospodarczych jedną  z dwóch przewidzianych przepisami prawa podatkowego metod:

·      metodę memoriałową – określoną w art. 22 ust. 5-5c tej ustawy lub

·      metodę uproszczoną – wynikającą z art. 22 ust. 4 tej ustawy.

Wybór metody należy do podatnika, z tym zastrzeżeniem że wybraną metodę powinien stosować konsekwentnie przez cały rok podatkowy.

Postanowieniami art. 22 ust. 5a – 5c ww. ustawy, ustawodawca dokonał podziału kosztów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej na koszty bezpośrednio związane  z przychodami oraz tzw. koszty pośrednie, do których m. in. zaliczyć należy wydatki związane  z opłaceniem ubezpieczenia – polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w przypadku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów koszty pośrednie, niezależnie od stosowanej metody ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów, potrącalne są w momencie ich poniesienia, z tą różnicą, iż  w przypadku metody memoriałowej koszty te (przekraczające rok podatkowy) ujmuje się proporcjonalnie do okresu, którego dotyczą, a w przypadku metody uproszczonej – w całości  w momencie poniesienia kosztu.

Jak wskazał Pan w opisie sprawy okres ubezpieczenia został określony od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r., a zatem nie obejmuje okresu przekraczającego rok podatkowy. W związku z tym wydatki poniesione w 2025 r. nie mogą zostać przez Pana zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Wobec powyższego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.