Interpretacja 0115-KDIT3.4011.133.2026.1.KP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pan (dalej jako: „Wnioskodawca”) wraz z żoną sprzedali w dniu 26 lipca 2021 r. należącą do prywatnego majątku wspólnoty małżeńskiej nieruchomość – zabudowaną działkę gruntu nr 1/1 o powierzchni 0,0395 ha położoną w A, nr (...) (dalej: „Nieruchomość”) za cenę 220 tyś. złotych (dalej: „Cena Sprzedaży 2021”) na rzecz innego małżeństwa (dalej: „Nabywcy”).

Na Nieruchomości w dacie sprzedaży znajdował się murowany, jednorodzinny budynek mieszkalny o dwóch kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, o powierzchni zabudowy wynoszącej 65 m2 oraz murowany budynek gospodarczy, o jednej kondygnacji nadziemnej, o powierzchni zabudowy wynoszącej 19 m2, z tym, że w dacie sprzedaży budynek mieszkalny posadowiony na działce nie został oddany do użytkowania. Sprzedaż została potwierdzona aktem notarialnym Repertorium A numer (...) (dalej: „Umowa Sprzedaży 2021”). Wnioskodawca wraz z żoną nabyli sprzedawaną Nieruchomość na podstawie umowy sprzedaży w 1988 r. oraz umowy zamiany w 1990 r., a budynki zostały wybudowane zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 5 listopada 1992 r.

Na podstawie Umowy Sprzedaży 2021 Wnioskodawca wraz z żoną oświadczyli, że do 31 grudnia 2021 r. zobowiążą się, własnym kosztem i staraniem zakończyć budowę budynku mieszkalnego, to jest dokonać inwentaryzacji powykonawczej geodezyjnej, zgłosić zakończenie budowy do Nadzoru Budowlanego i uzyskać zaświadczenie o zakończeniu budowy oraz wydać dokumentację z tym związaną Nabywcom.

Po sprzedaży Nieruchomości działka gruntu nr 1/1 o powierzchni 0,0395 ha została podzielona na dwie mniejsze działki o numerach 1/2 o powierzchni 0,0382 ha oraz 1/3 o powierzchni 0,0013 ha.

Wnioskodawca wraz z żoną nie wywiązali się ze zobowiązania dotyczącego zakończenia budowy budynku mieszkalnego położonego na Nieruchomości z powodu tego, że ściana budynku mieszkalnego posadowiona jest zbyt blisko od granicy z działką o numerze 1/4.

Nabywcy Nieruchomości odstąpili od Umowy Sprzedaży 2021 i oświadczeniem o odstąpieniu od umowy i wezwaniem do zapłaty z dnia 1 grudnia 2023 r. zażądali zwrotu zapłaconej przez nich Ceny Sprzedaży 2021, odszkodowania zgodnie z art. 566 § 1 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „Odszkodowanie”) oraz zwrotu dokonanych przez nich nakładów, po zapłacie których zobowiązali się powrotnie przenieść własność Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy i jego żony.

W związku z powyższym Nabywcy w dniu 29 kwietnia 2024 r. złożyli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę oraz o zastąpienie oświadczenia woli i w związku z powyższym przed Sądem Okręgowym w (...) toczyło się postępowanie mediacyjne sygn. akt (...) (dalej: „Postępowanie mediacyjne”).

W dniu 31 grudnia 2025 r. Wnioskodawca wraz z żoną, Nabywcy oraz nowy nabywca (dalej: „Nowy Nabywca”) zawarli przed notariuszem ugodę i umowę przeniesienia własności oraz umowę sprzedaży aktem notarialnym Repertorium (...) (dalej: „Umowa Przeniesienia Własności oraz Umowa Sprzedaży 2025”). Na podstawie Umowy Przeniesienia Własności oraz Umowy Sprzedaży 2025:

·      Nabywcy w związku z odstąpieniem przez nich od Umowy Sprzedaży 2021 i celem wywiązania się przez nich z ustaleń Postępowania mediacyjnego przenieśli na rzecz Wnioskodawcy oraz jego żony swoje udziały w prawie własności Nieruchomości, a Wnioskodawca wraz z żoną wyrazili zgodę na przeniesienie własności;

·      Wnioskodawca wraz z żoną tytułem zwrotu otrzymanej Ceny Sprzedaży 2021 zapłacili na rzecz każdego z Nabywców po 110 tyś. złotych (łącznie 220 tyś. złotych) oraz tytułem Odszkodowania na każdego z Nabywców po 30 tyś. złotych (łącznie 60 tyś. złotych);

·      Wnioskodawca wraz z żoną sprzedali Nieruchomość Nowemu Nabywcy za cenę 260 tyś. złotych.

Nabywcy przed ww. transakcjami i przeniesieniem własności Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy i jego żony zdemontowali i usunęli z Nieruchomości poczynione na Nieruchomości nakłady (tj. całe wyposażenie kotłowni) dokonane przez nich po nabyciu przez nich tej Nieruchomości w dniu 26 lipca 2021 r.

Wnioskodawca wraz z żoną oraz Nabywcy ponieśli koszty związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w częściach równych, a Nowy Nabywca poniósł koszty związane z zawarciem Umowy Sprzedaży 2025, w tym koszty podatku PCC oraz opłaty sądowej.

Nabywcy oraz Wnioskodawca i jego żona w dniu 14 stycznia 2026 r. zawarli Ugodę przed mediatorem potwierdzającą ustalenia zawarte w Umowie Przeniesienia Własności oraz Umowie Sprzedaży 2025 w celu umorzenia postępowania toczącego się pod sygnaturą akt (...)  przed Sądem Okręgowym w (...) (...) Wydział Cywilny.

Pytanie

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2025, poz. 163, dalej: „Ustawa o PIT”)?

2.  Jeżeli zdaniem organu podatkowego odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi, że powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to czy sprzedając tę Nieruchomość na rzecz Nowego Nabywcy w dniu 31 grudnia 2025 r. Wnioskodawca oraz żona do kosztów uzyskania przychodu z powodu ponownego nabycia Nieruchomości dnia 31 grudnia 2025 r., mogą zaliczyć:

·      zwróconą Nabywcom Cenę Sprzedaży 2021 (tj. 220 tyś. złotych);

·      odszkodowanie (tj. 60 tyś. złotych);

·      koszty Postępowania mediacyjnego oraz

·      poniesione koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w 2025 r.

a co za tym idzie, jeżeli ww. koszty uzyskania przychodu z powodu ponownego nabycia Nieruchomości przekraczają przychód otrzymany z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy, który to wyniósł 260 tyś. złotych, to czy dla Wnioskodawcy i jego żony nie powstanie żaden podatek PIT do zapłaty z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy?

Pana stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy:

1.  Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. nie jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT.

2.  Jeżeli zdaniem organu podatkowego stanowisko Wnioskodawcy na pytanie nr 1 jest nieprawidłowe i zdaniem organu podatkowego odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi, że powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to zdaniem Wnioskodawcy sprzedając tę Nieruchomość na rzecz Nowego Nabywcy w dniu 31 grudnia 2025 r. Wnioskodawca oraz jego żona do kosztów uzyskania przychodu z powodu ponownego nabycia Nieruchomości dnia 31 grudnia 2025 r., mogą zaliczyć:

·      zwróconą Nabywcom Cenę Sprzedaży 2021 (tj. 220 tyś. złotych);

·      odszkodowanie (tj. 60 tyś. złotych);

·      koszty Postępowania mediacyjnego oraz

·      poniesione koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w 2025 r.

a co za tym idzie, jeżeli ww. koszty uzyskania przychodu z powodu ponownego nabycia Nieruchomości przekraczają przychód otrzymany z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy, który to wyniósł 260 tyś. złotych, to zdaniem Wnioskodawcy dla Wnioskodawcy i jego żony nie powstanie żaden podatek PIT do zapłaty z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy.

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy:

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1, Umowa Przeniesienia Własności oraz Umowa Sprzedaży 2025 z dnia 31 grudnia 2025 r. w zakresie powrotnego przeniesienia własności Nieruchomości była w rzeczywistości umową zwrotnego przeniesienia własności, nie zaś umową sprzedaży. Strony po przeprowadzeniu Postępowania mediacyjnego zdecydowały się na rozwiązanie Umowy Sprzedaży 2021 oraz ponowne przeniesienie prawa własności Nieruchomości, za zwrotem na rzecz Nabywców Ceny Sprzedaży 2021 oraz Odszkodowania.

Kierując się orzecznictwem Sądu Najwyższego należy przyjąć, że skutkiem odstąpienia od umowy jest wygaśnięcie stosunku prawnego, a więc umowę sprzedaży uważa się za niezawartą. Strony umowy zwróciły sobie nawzajem otrzymane świadczenia według przepisów Kodeksu cywilnego o odstąpieniu od umowy wzajemnej (art. 560 Kodeksu cywilnego), co nie mieści się w pojęciu odpłatnego zbycia nieruchomości przez odstępującą od umowy sprzedaży.

Wnioskodawca uważa, że datą nabycia przedmiotowej Nieruchomości przez Wnioskodawcę i jego żonę jest data jej pierwotnego nabycia, tj. rok 1988 oraz 1990, gdyż rozwiązanie umowy usuwa z obrotu prawnego Umowę Sprzedaży 2021 Nieruchomości z datą wsteczną i niweluje prawa i obowiązki stron, tj. Nabywców oraz Wnioskodawcy i jego żony, nawiązane mocą Umowy Sprzedaży 2021.

W wyniku rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 stosunek prawny pomiędzy stronami wygasł. Oznacza to, że powstał taki stan prawny, jakby Umowa Sprzedaży 2021 nigdy nie została zawarta.

Został przywrócony stan poprzedni, tj. stan przed zawarciem Umowy Sprzedaży 2021. Wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 strony zwróciły sobie to, co otrzymały w związku z zawarciem Umowy Sprzedaży 2021, dodatkowo Wnioskodawca z żoną zapłacili Nabywcom Odszkodowanie. Nie miały miejsca inne czynności związane z przeniesieniem prawa własności Nieruchomości, gdyż Umowa Przeniesienia Własności oraz Umowa Sprzedaży 2025 w zakresie powrotnego przeniesienia własności Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy i jego żony została sporządzona w celu wykonania obowiązku Nabywców, polegającego na zwrocie otrzymanego świadczenia w postaci prawa własności Nieruchomości.

Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. nie jest traktowane jako nabycie nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT.

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2:

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) Ustawy o PIT:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zgodnie natomiast z art. 30e ust. 1 Ustawy o PIT, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Artykuł 30e ust. 2 Ustawy o PIT stanowi, że podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 19 ust. 1 Ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Stosownie do treści art. 22 ust. 6c Ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Jeżeli zatem zdaniem organu podatkowego stanowisko Wnioskodawcy na pytanie nr 1 jest nieprawidłowe i zdaniem organu podatkowego odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi, że powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to zdaniem Wnioskodawcy sprzedając te Nieruchomość na rzecz Nowego Nabywcy w dniu 31 grudnia 2025 r. Wnioskodawca oraz żona do kosztów uzyskania przychodu z powodu ponownego nabycia Nieruchomości dnia 31 grudnia 2025 r., mogą zaliczyć:

·      Zwróconą Nabywcom Cenę Sprzedaży 2021 (tj. 220 tyś. złotych) – jest to kwota opowiadająca cenie ustalonej na podstawie Umowy Sprzedaży 2021 i na podstawie Umowy Przeniesienia Własności i Umowy Sprzedaży 2025 na skutek odstąpienia od Umowy Sprzedaży w dniu 31 stycznia 2025 r. – jeżeli powrotne przeniesienie nabycia należy traktować jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to w takim przypadku ceną nabycia tej Nieruchomości jest zwrócona Nabywcom Cena Sprzedaży 2021;

·      Odszkodowanie (tj. 60 tyś. złotych) – zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 6c Ustawy o PIT należy uznać, że wypłacone Nabywcom Odszkodowanie stanowi również udokumentowany koszt nabycia powrotnego Nieruchomości – bez wypłaty Odszkodowania Nabywcy nie zakończyliby Postępowania mediacyjnego i nie doszłoby do zawarcia Ugody, a co za tym idzie Wnioskodawca i jego żona nie odzyskaliby powrotnie prawa własności Nieruchomości;

·      Koszty Postępowania mediacyjnego – zdaniem Wnioskodawcy udokumentowanymi kosztami powrotnego nabycia Nieruchomości są również koszty, jakie Wnioskodawca wraz z żoną ponieśli w związku z prowadzonym Postępowaniem mediacyjnym – koszty obsługi prawnej, koszty mediatora oraz inne koszty Postępowania mediacyjnego – bez poniesienia tych kosztów Wnioskodawcy nie odzyskaliby powrotnie prawa własności Nieruchomości;

·      Poniesione koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w 2025 r. – Wnioskodawca wraz z żoną oraz Nabywcy ponieśli koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w częściach równych – zdaniem Wnioskodawcy niewątpliwie koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w 2025 r. poniesione przez Wnioskodawcę i jego żonę stanowią koszty nabycia Nieruchomości – bez poniesienia tych kosztów niemożliwe byłoby powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy i jego żony.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku konieczności wykazania sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy z uwagi na zawarcie w dniu 31 grudnia 2025 r. Umowy Przeniesienia Własności oraz Umowy Sprzedaży 2025, u Wnioskodawcy i jego żony nie wystąpi podatek do zapłaty, gdyż koszty ponownego nabycia Nieruchomości w związku z powrotnym przeniesieniem prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. - wynoszące łącznie powyżej 280 tyś. złotych, przekraczają przychód otrzymany z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy, który to wyniósł 260 tyś. złotych. Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy jeżeli powrotne przeniesienie prawa własności Nieruchomości na Wnioskodawcę i jego żonę dokonane wskutek rozwiązania Umowy Sprzedaży 2021 w dniu 31 stycznia 2025 r. jest traktowane jako nabycie Nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to dla Wnioskodawcy i jego żony wystąpi obowiązek wykazania transakcji sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy na formularzu PIT-39 w terminie do 30 kwietnia 2026 r., jednakże nie powstanie żaden podatek PIT do zapłaty z tego tytułu gdyż koszty przekroczą przychody.

W związku z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności oraz Umowy Sprzedaży 2025 Wnioskodawca oraz jego żona ekonomicznie nie uzyskali żadnego przysporzenia, a nawet stracili na transakcjach dokonanych na mocy Umowy Przeniesienia Własności oraz Umowy Sprzedaży 2025 – cena jaką Wnioskodawca oraz jego żona uzyskali w związku ze sprzedażą Nieruchomości na rzecz Nowego Nabywcy nie pokrywa nawet Ceny Sprzedaży 2021 i Odszkodowania jakie Wnioskodawca i jego żona musieli zapłacić na rzecz Nabywców. Dodatkowo w związku z prowadzonym Postępowaniem mediacyjnym Wnioskodawca i jego żona ponieśli szereg innych kosztów. Dlatego też wszystkie te koszty należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, gdyż są one składową wydatków, jakie Wnioskodawca i jego żona ponieśli w celu uzyskania powrotnie prawa własności Nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, a przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nie podlega opodatkowaniu.

Ponadto powyższy przepis dotyczy odpłatnego zbycia, które nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Odnosząc się do skutków podatkowych rozwiązania umowy sprzedaży i przeniesienia własności wskazanej we wniosku nieruchomości sięgnąć należy do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) dotyczących nabycia i utraty własności.

Pomiędzy prawem podatkowym a cywilnym istnieje wiele powiązań, wynikających chociażby z faktu, że następstwa zdarzeń bądź czynności prawnych związanych z określonymi instytucjami prawa cywilnego wywołują skutki wynikające z przepisów prawa podatkowego. Prawo cywilne i podatkowe posługują się zatem podobnymi określeniami. Jeżeli nie są one odmiennie zdefiniowane dla celów prawa podatkowego należy je, biorąc pod uwagę fakt, że obie gałęzie prawa składają się na jeden system prawny, interpretować tak, jak czyni to prawo cywilne.

Przeniesienie (nabycie) własności na podstawie umowy stanowi podstawowy cywilnoprawny sposób nabycia własności właściwy prawu rzeczowemu.

W myśl z art. 155 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Natomiast art. 158 ww. ustawy stanowi, że:

Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

W myśl art. 535 § 1 ww. Kodeksu:

Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W ramach swobody umów (art. 353¹ k.c.) w stosunkach cywilnoprawnych strony mogą kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności, w taki sposób, że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień umowy nie zawsze musi następować w dniu jej zawarcia.

Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak również samo wydanie nastąpi w terminie późniejszym, a także wolą stron może być zaliczenie dokonanych zaliczek lub przedpłat na poczet ceny umowy.

Wskazać również należy art. 488 § 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:

Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo orzeczenia sądu lub decyzji właściwego organu wynika, iż jedna ze stron obowiązana jest do wcześniejszego świadczenia.

Z treści tego przepisu wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z umowy. W tej sytuacji przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny, a potem wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.

Podkreślenia natomiast wymaga, że cechą umowy sprzedaży jest także jej konsensualność. W zakresie skutków obligacyjnych umowa sprzedaży dochodzi do skutku mocą samego porozumienia stron, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności realnych. Tym samym z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy sprzedaży każda ze stron uzyskuje odpowiednie roszczenie w stosunku do drugiej strony. Przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak również odebranie rzeczy i zapłata ceny są jedynie przejawem wykonania umowy przez strony; nie warunkują natomiast w żadnym wypadku jej ważności lub skuteczności (W. Katner, [w:] System PrPryw, t. 7, Nb 20; Z. Banaszczyk, [w:] Pietrzykowski, Komentarz 2011, t. II, Nb 10).

W przypadku gdy umowa sprzedaży przyjmuje z mocy prawa charakter czynności zobowiązująco-rozporządzającej, przeniesienie własności następuje bezpośrednio w wyniku zawarcia samej umowy. Taki charakter ma właśnie umowa sprzedaży nieruchomości, co wynika z przywołanego powyżej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. W takiej sytuacji samo zawarcie umowy powoduje skutek rozporządzający. Pozostałe obowiązki stron, takie jak np. wydanie rzeczy, jej odebranie oraz zapłata ceny, mają charakter drugorzędny i ich wykonanie lub niewykonanie nie wpływa w żaden sposób na kwestię przeniesienia własności, podobnie jak na kwestię ważności umowy.

Z treści powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że przeniesienie własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, a nie z chwilą zapłaty ceny, czy wydania rzeczy.

W odniesieniu natomiast do kwestii dopuszczalności rozwiązania umowy (odstąpienia od umowy), na podstawie której doszło do przeniesienia własności nieruchomości, o ile stanowisko doktryny nie jest jednolite, to w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto wyraźnie jeden kierunek interpretacyjny (stanowisko takie prezentuje też Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 30 listopada 1994 r., III CZP 130/94 (OSNCP 3/95)). Zgodnie z tą linią orzeczniczą, strona może odstąpić od umowy zobowiązująco-rozporządzającej, na podstawie której nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości, w ramach ustawowego uprawnienia. Umowa taka może być przez strony rozwiązana, jeżeli nie została w całości wykonana. Rozwiązanie umowy jest więc możliwe tylko do chwili istnienia stosunku zobowiązaniowego, gdy zaś stosunek ten już nie istnieje, to nie może być rozwiązany. Przy czym przejście prawa własności z dotychczasowego podmiotu na inny nie musi oznaczać, że umowa została w całości wykonana, a wobec tego stosunek zobowiązaniowy wygasł i odstąpienie od umowy (rozwiązanie umowy) stało się bezprzedmiotowe. Umowa ta może być jeszcze w całości niewykonana z tego powodu, że np. nabywca nie zapłacił całej ceny kupna lub zbywca nie wydał rzeczy będącej przedmiotem umowy.

Ponadto, zgodnie z art. 494 § 1 Kodeksu cywilnego:

Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.

Przyjmując za uzasadniony pogląd prezentowany w orzecznictwie (uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 30 listopada 1994 r., III CZP 130/94) samo rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości nie powoduje automatycznego przeniesienia własności z powrotem na zbywcę. Rozwiązanie umowy nie znosi bowiem wszystkich jej skutków, w szczególności zaś jej skutku rzeczowego w postaci przeniesienia własności nieruchomości. Stwarza jedynie zobowiązanie do powrotnego przeniesienia własności nieruchomości na zbywcę – wywiera skutek obligacyjny. Do wykonania tego obowiązku natomiast może dojść w drodze umowy między nabywcą nieruchomości i jej zbywcą (zawartej w formie aktu notarialnego) lub – gdy do umowy takiej nie dojdzie – w drodze uwzględniającego żądanie zbywcy orzeczenia sądu, stwierdzającego obowiązek nabywcy złożenia stosownego oświadczenia woli zastępującego to oświadczenie, które to orzeczenie stwierdza zawarcie umowy i zastępuje tę umowę. Zgodne oświadczenia woli co do przejścia własności nieruchomości z powrotem na nabywcę strony mogą również złożyć łącznie z porozumieniem o rozwiązaniu umowy obligacyjnej w tym samym akcie notarialnym.

Wobec powyższego, dokonana przez Pana 26 lipca 2021 r. czynność prawna polegająca na zawarciu w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości – zabudowanej działki gruntu nr 209/26 wywołała skutek w postaci odpłatnego zbycia tej nieruchomości. Skutek podatkowy w postaci sprzedaży nieruchomości powstał w momencie zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej własność.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie ma samo zawarcie umowy sprzedaży, co oznacza, że 26 lipca 2021 r. sprzedał Pan przysługujące Panu prawo własności nieruchomości – działki gruntu nr 209/26. Natomiast dniem, w którym ponownie nabył Pan ww. nieruchomość – z uwagi na rozwiązanie umowy sprzedaży – jest 31 grudnia 2025 r.

Zatem, 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien Pan liczyć od końca roku, w którym doszło do zwrotnego przeniesienia nieruchomości w związku z rozwiązaniem zawartej wcześniej umowy sprzedaży (tj. od 31 grudnia 2025 r.).

W konsekwencji, w sytuacji przedstawionej we wniosku, przejście własności nieruchomości (działki) na Pana w 2025 r. stanowi nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, dokonane 31 grudnia 2025 r. odpłatne zbycie ww. nieruchomości, nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej ponowne nabycie (2025), a zatem skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

1.    Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

2.    Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d , powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 , dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 30e ust. 4 ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1)  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2)  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Przy czym, w myśl art. 19 ust. 1 omawianej ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 , jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).

Do wydatków takich można zaliczyć przykładowo koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, koszty świadectwa energetycznego, itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Ustawodawca wprawdzie nie określił, jakie koszty należy uważać za koszty odpłatnego zbycia, niemniej w doktrynie wskazuje się, że mogą to być wyłącznie koszty, które muszą być ponoszone w związku ze zbyciem. Będą to więc – jak już wyżej wskazano – np. koszty związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne, koszty pośredników, ale także koszty związane z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych (por. J. Marciniak (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011 r., s. 199, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 10, art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX 2010).

Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.

Tak obliczony przychód można pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu. Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ww. ustawy w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 6c ww. ustawy, w myśl którego:

Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Powyższy przepis jest regulacją szczególną, która w sposób wyczerpujący określa zasady ustalania kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy. Koszty uzyskania przychodów w tym zakresie zostały sprecyzowane przez ustawodawcę poprzez bezpośrednie wskazanie, że koszty takie stanowią udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych.

Pojęcie kosztów nabycia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy zatem tych wydatków, które zbywca musiał ponieść aby nabyć zbywaną przez siebie nieruchomość lub prawo majątkowe.

Tylko w taki sposób wolno pomniejszyć przychód z odpłatnego zbycia – odejmując tym samym wydatki poniesione uprzednio na nabycie zbywanej nieruchomości lub prawa majątkowego. Również w doktrynie podkreśla się, że wydatki na nabycie to wyłącznie wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie, a nie koszty pośrednio związane z tym nabyciem.

Kwota tego wydatku winna wynikać z dokumentu potwierdzającego jego poniesienie.

Podkreślić należy, że ustawodawca nie odsyła do ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 22 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem, określając koszty uzyskania przychodu należy brać pod uwagę te wydatki, które mają bezpośredni wpływ na uzyskany przychód.

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. (art. 22 ust. 6e ww. ustawy).

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ww. ustawy (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży – o ile odpowiada wartości rynkowej – pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c albo ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tak więc za koszt nabycia, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać co do zasady kwotę, za którą wcześniej (w dniu 26 lipca 2021 r.) dokonał Pan sprzedaży przedmiotowej nieruchomości – cenę sprzedaży, która stanowiła Pana wierzytelność.

Zatem na gruncie rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że do kosztów uzyskania przychodu będzie mógł Pan zaliczyć kwotę odpowiadającą wartości, za którą została nabyta ponownie przedmiotowa nieruchomość, tj. 220 000 zł. Kosztem nabycia sprzedaży opisanej nieruchomości mogą być również koszty postępowania mediacyjnego oraz poniesione koszty notarialne związane z zawarciem Umowy Przeniesienia Własności Nieruchomości w 2025 r., pod warunkiem, że w istocie to Pan je poniósł.

Nie mogę zatem zgodzić się z Pana stanowiskiem, że:

wypłacone Nabywcom Odszkodowanie stanowi również udokumentowany koszt nabycia powrotnego Nieruchomości (…).

Wskazać należy, że odszkodowanie wypłacone Nabywcy nie stanowi wydatku na nabycie nieruchomości, ani nie jest kosztem jej wytworzenia, lecz jest konsekwencją rozwiązania wcześniejszej umowy cywilnoprawnej. Ma więc charakter kompensacyjny, a nie inwestycyjny.

Zatem kwota wypłaconego odszkodowania nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu wyżej powołanego art. 22 ust. 6c ustawy.

W myśl art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Natomiast zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:

W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.

Podsumowując, przejście własności nieruchomości na Pana 31 grudnia 2025 r., w skutek rozwiązania umowy sprzedaży i przeniesienia własności nieruchomości, stanowiło nowe nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powodujące, że w okresie 5 lat od tego zdarzenia odpłatne zbycie tej nieruchomości stanowi źródło opodatkowania podlegające podatkowi dochodowemu od osób fizycznych. Tym samym, odpłatne zbycie nieruchomości 31 grudnia 2025 r. rodzi po Pana stronie obowiązek podatkowy (konieczność rozpoznania przychodu), a tym samym jest Pan zobowiązany do złożenia deklaracji PIT-39 (bez możliwości pomniejszenia podstawy do opodatkowania o koszy wypłaconego odszkodowania Nabywcy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto wskazuję, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.