Interpretacja 0115-KDIT3.4011.153.2026.2.JS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełnił Pan pismem z 22 marca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego przedstawiony ostatecznie w uzupełnieniu wniosku:

Prowadzi Pan działalność gospodarczą w formie JDG jako lekarz (specjalizacja: (...)) od 29 czerwca 2021 r.

Ze względu na przebyty uraz kręgosłupa jest Pan objęty rehabilitacją fizjoterapeutyczną, co jest potwierdzone dokumentacją medyczną i zaleceniami (w załączeniu). Z rehabilitacji korzysta Pan od czasu wystąpienia złamania kręgosłupa – dokumentuję to fakturą wystawianą na Pana jako osobę prowadzącą JDG.

Jako formę opodatkowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wybrał Pan podatek liniowy.

Na pytanie, którego roku, bądź jakich lat podatkowych dotyczy złożony wniosek odpowiedział Pan, że stycznia 2026 r.

Do urazu (...) doszło 11 stycznia 2026 r.

Zdarzenie miało miejsce przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej.

Poniósł Pan wydatek potwierdzony fakturą wystawioną w styczniu 2026 r. (w załączeniu), poprzednie wydatki nie były udokumentowane fakturami z powodu rozliczania się w poprzednim roku na zasadach ryczałtu.

Poniósł Pan wydatek w styczniu 2026r. Udokumentował go Pan fakturą. Jeżeli wg interpretacji KAS jest będzie to wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodu i wedle zaleceń lekarskich będzie Pan musiał kontynuować rehabilitację to rozważy Pan jej kontynuację (druga połowa 2026r - prawdopodobnie 1 faktura).

Na pytanie, czy oprócz prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jest Pan także zatrudniona na podstawie umowy o pracę bądź uzyskuje Pan przychody/dochody z innych tytułów odpowiedział Pan, że jest Pan zatrudniony na umowę o pracę w szpitalu i na uniwersytecie.

Umowa o pracę - (...) - umowa o pracę, pełen etat.

Umowa o pracę - (...) - umowa o pracę, 1/4 etatu.

Jako lekarz (...) jest Pan zobowiązany do długotrwałego wykonywania procedur diagnostyczno-zabiegowych w wymagających pozycjach, co często obciąża odcinek kręgosłupa po przebytym złamaniu. Rehabilitacja jest zatem niezbędna do:

–    przywrócenia sprawności fizycznej, umożliwiającej wykonywanie zawodu,

–    utrzymania odpowiednich warunków zdrowotnych, pozwalających na kontrolę pacjentów i przeprowadzanie zabiegów,

–    zabezpieczenia źródła przychodów – bez rehabilitacji mogłoby dojść do ograniczenia Pana zakresu usług lub czasowego zawieszenia działalności.

Na pytanie, czy okoliczność, że „z rehabilitacji korzysta Pan regularnie” oznacza, że pozarolniczą działalność gospodarczą Pan zawiesił, czy cały czas prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą jako lekarz (...) odpowiedział Pan, że cały czas prowadzi Pan jako lekarz (...).

[Wydatki – dopisek organu] są poniesieniu w celu zabezpieczenia źródła przychodów - bez rehabilitacji mogłoby dojść do ograniczenia mojego zakresu usług lub czasowego zawieszenia działalności z uwagi na dysfunkcję kręgosłupa z tym powiązaną.

Pytanie

Czy wydatki poniesione na rehabilitację kręgosłupa przez przedsiębiorcę prowadzącego JDG w charakterze lekarza mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Pana zdaniem, wydatki ponoszone na rehabilitację kręgosłupa po przebytym złamaniu przez przedsiębiorcę prowadzącego JDG w charakterze lekarza (...) stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).

Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Tym samym – możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia jego przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Co więcej, aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16:

Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.

Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:

Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.

Co istotne to w innych orzeczeniach wskazano, że:

Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

– wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.

W opisie sprawy wskazał Pan, że:

·      prowadzi Pan działalność gospodarczą jako lekarz (...);

·      przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej doznał Pan urazu kręgosłupa;

·      poniósł Pan wydatki na rehabilitację kręgosłupa.

Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Pana wydatki na rehabilitację kręgosłupa mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Opisane we wniosku wydatki na rehabilitację kręgosłupa nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to jednak wystarczająca przesłanka, aby mógł Pan zaliczyć poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wyżej wspomniałem, konieczne jest istnienie związku przyczynowego między wydatkiem a celem: osiągnięciem przychodów lub ich zachowaniem i zabezpieczeniem.

Mając na uwadze powyższe regulacje oraz przedstawiony przez Pana opis sprawy stwierdzam, że poniesione przez Pana wydatki na rehabilitacje kręgosłupa mają na celu przede wszystkim poprawę Pana zdrowia. Dlatego też nie może Pan zaliczyć tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki te mają bowiem na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Pana organizmu.

W sytuacji, gdy dochodzi do urazu kręgosłupa i lekarz specjalista zleca rehabilitację fizjoterapeutyczną to każda osoba, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi, podejmuje działania związane z podjęciem leczenia i wykonania otrzymanych zaleceń. Dlatego też bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest ochrona zdrowia. Wydatki na poprawę zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym (w tym celu wydatki te ponoszą również inne osoby) i są związane z funkcjonowaniem danej osoby w życiu społecznym, a ich poniesienie uwarunkowane jest innymi względami, aniżeli osiąganie przychodów z działalności zarobkowej.

Pomimo tego, że leczenie wskazanych we wniosku dolegliwości jest niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej to stwierdzam, że wydatki te są uwarunkowane ogólnym stanem Pana zdrowia, a więc są wydatkami o charakterze osobistym, co oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do przedmiotowych wydatków, podstawowa przesłanka zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodu zawarta w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro zatem wydatki na rehabilitację kręgosłupa mają charakter osobisty to nie może Pan ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności.

Dlatego też stanowisko Pana uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydając interpretację nie prowadzę klasycznego postępowania podatkowego. Opieram się wyłącznie do opisie sprawy, który Pan przedstawił. Dlatego też dołączone przez Pana załączniki nie były przeze mnie analizowane.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.