Interpretacja 0115-KDIT3.4011.157.2026.1.DP

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą A (...), z siedzibą w (...), przy ul. B 1. Przedmiotem działalności jest działalność prawnicza (PKD 69.10.Z). Przychody z działalności gospodarczej są opodatkowane na zasadach ogólnych według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

28 lipca 2023 r. zawarła Pani z C Sp. z o.o. z siedzibą w D (...), (...), umowę leasingu operacyjnego niekonsumenckiego nr (...).

Przedmiotem umowy leasingu jest samochód osobowy nowy: (...).

Według dokumentacji technicznej pojazdu (świadectwo zgodności WE) emisja CO₂ wynosi 178 g/km według procedury WLTP.

Parametry finansowe umowy leasingu:

·      cena zakupu samochodu netto: (...) PLN, brutto: (...) PLN;

·      opłata wstępna: (...) PLN netto;

·      aktualna miesięczna rata leasingowa: (...) PLN netto;

·      wysokość rat leasingowych: zmienna;

·      wartość końcowa: (...) PLN;

·      okres leasingu: 60 miesięcy.

Zgodnie z (...) umowy leasingu, po zakończeniu umowy przysługuje Pani prawo do nabycia przedmiotu leasingu, a cenę nabycia stanowi wartość końcowa określona w (...) umowy powiększona o podatek VAT. Zgodnie z (...) umowy leasingu, przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątkowych Finansującego (leasingodawcy). Opłaty leasingowe są zmienne (...).

Samochód jest wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w trybie mieszanym (służbowo i prywatnie).

Do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej rozliczała pani opłaty leasingowe jako koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., tj. stosując limit (...) zł.

Opłata leasingowa za styczeń 2026 r., która zostanie rozliczona do 20 lutego 2026 r., będzie stanowiła koszt uzyskania przychodów poniesiony w 2026 r.

Pytanie

Czy do opłat leasingowych wynikających z umowy leasingu operacyjnego nr (...) zawartej przez Panią 28 lipca 2023 r., przypadających do zapłaty po 1 stycznia 2026 r., powinna Pani stosować limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r. (tj. (...) zł), czy też limit w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r. (tj. (...) zł dla samochodu o emisji CO₂ wynoszącej 178 g/km)?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, do opłat leasingowych wynikających z umowy leasingu operacyjnego nr (...) zawartej 28 lipca 2023 r., przypadających do zapłaty po 1 stycznia 2026 r., powinna Pani nadal stosować limit, o którym mowa w art. 23 ust. pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., tj. 50 000 zł, na podstawie przepisów przejściowych.

Pani zdaniem, przepis art. 30 ustawy zmieniającej należy interpretować w sposób uwzględniający zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikające z art. 2 Konstytucji RP, a także zasadę równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP.

Umowa leasingu operacyjnego została zawarta przez Panią 28 lipca 2023 r., a więc na długo przed wejściem w życie nowych limitów kosztów. W momencie zawierania umowy podejmowała Pani decyzję gospodarczą w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy prawa podatkowego, przewidujące limit (...) zł.

Zmiana zasad rozliczania kosztów w trakcie trwania wieloletniej umowy leasingowej, zawartej przed ogłoszeniem zmian przepisów, narusza:

1)  Zasadę ochrony praw nabytych – nabyła Pani prawo do rozliczania kosztów według zasad obowiązujących w momencie zawarcia umowy;

2)  Zasadę zaufania do państwa i stanowionego prawa (art. 2 Konstytucji RP) – podatnik ma prawo oczekiwać, że warunki podatkowe znane w momencie podejmowania decyzji gospodarczych nie ulegną zmianie ze skutkiem dla już zawartych umów;

3)  Zasadę równego traktowania podatników (art. 32 Konstytucji RP) – brak jest racjonalnego uzasadnienia dla różnicowania sytuacji podatników korzystających z leasingu operacyjnego i leasingu finansowego (lub zakupu), skoro obie formy służą temu samemu celowi gospodarczemu.

Umowa leasingu operacyjnego, choć formalnie nie skutkuje ujęciem pojazdu w ewidencji środków trwałych leasingobiorcy, wykazuje istotne podobieństwa do umowy leasingu finansowego, które uzasadniają ich zbliżone traktowanie na gruncie podatkowym. W szczególności:

·      wiąże strony umowy na okres wieloletni;

·      umożliwia finansowanie korzystania ze środka trwałego bez konieczności ponoszenia jednorazowego wydatku;

·      służy realizacji tego samego celu gospodarczego, jakim jest wykorzystywanie pojazdu w działalności gospodarczej;

·      sprzyja optymalizacji obciążeń podatkowych poprzez zaliczanie ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu;

·      w obu formach leasingu część ponoszonych wydatków stanowi koszt uzyskania przychodu;

·      leasingobiorcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT, zgodnie z obowiązującymi przepisami;

·      koszty związane z użytkowaniem pojazdu są rozliczane w czasie trwania umowy, a nie jednorazowo;

·      leasing stanowi narzędzie realizacji inwestycji oraz wspiera rozwój przedsiębiorstwa;

·      zapewnia przewidywalność obciążeń podatkowych w całym okresie trwania umowy.

Powyższe cechy powodują, że leasing operacyjny i leasing finansowy stanowią funkcjonalnie równoważne formy korzystania z samochodu osobowego w działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a nikt nie może być dyskryminowany w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust.2).

Zasada równości oznacza, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu powinny być traktowane równo, według jednolitej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących lub faworyzujących.

Podstawową zasadą równości podatkowej jest równe traktowanie wszystkich podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Literalna wykładnia art. 30 ustawy zmieniającej prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników korzystających z różnych form finansowania pojazdów, pomimo że realizują oni ten sam cel gospodarczy.

Podatnicy korzystający z leasingu finansowego lub dokonujący zakupu pojazdu:

·      wprowadzają samochód do ewidencji środków trwałych,

·      korzystają z ochrony przepisów przejściowych i mogą stosować limit (...) zł do końca okresu amortyzacji,

·      zachowują stabilność zasad rozliczeń podatkowych przez wiele lat.

Natomiast podatnicy korzystający z leasingu operacyjnego:

·      nie wprowadzają pojazdu do ewidencji środków trwałych wyłącznie z uwagi na formę prawną umowy,

·      zostają pozbawieni ochrony przepisów przejściowych,

·      są zmuszeni do zmiany zasad rozliczania kosztów w trakcie trwania wieloletniej umowy zawartej przed wejściem w życie nowych przepisów.

Takie zróżnicowanie nie znajduje racjonalnego uzasadnienia ani w celu regulacji, ani w charakterze gospodarczym leasingu operacyjnego. Wykładnia celowościowa i systemowa przepisów przejściowych przemawia za objęciem ochroną również umów leasingu operacyjnego zawartych przed 1 stycznia 2026 r. Celem przepisów przejściowych jest właśnie ochrona podatników przed nagłą zmianą warunków rozliczania kosztów związanych z pojazdami nabytymi lub wprowadzonymi do użytkowania przed wejściem w życie nowych regulacji.

Literalna wykładnia art. 30 ustawy zmieniającej, ograniczająca stosowanie przepisów przejściowych wyłącznie do pojazdów wpisanych do ewidencji środków trwałych, prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników i jest sprzeczna z ratio legis przepisów przejściowych.

Ponadto, zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego należy rozstrzygać na korzyść podatnika.

W Pani ocenie, prawidłowa wykładnia art. 30 ustawy zmieniającej powinna prowadzić do wniosku, że ochroną przepisów przejściowych objęte są wszystkie pojazdy wprowadzone do użytkowania w działalności gospodarczej przed 1 stycznia 2026 r., niezależnie od formy prawnej tego użytkowania (zakup, leasing finansowy, leasing operacyjny, najem).

W konsekwencji, do opłat leasingowych wynikających z umowy leasingu operacyjnego zawartej 28 lipca 2023 r., przypadających do zapłaty po 1 stycznia 2026 r., powinien mieć zastosowanie limit (...) zł obowiązujący w dacie zawarcia umowy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem opisanego w zdarzeniu samochodu osobowego a osiągniętym przychodem spoczywa na Pani.

W myśl art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:

Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1)  art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2)  przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,

3)  art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)

– do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.

Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)  (...)zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)  (...) zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota (...) zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Wobec tego zgodnie ze zmienionymi przepisami, tj.:

Z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)  (...)zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)  (...) zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c)  (...) zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

oraz z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Natomiast z treści art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że:

Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt 4 i 47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.

Cytowany art. 30 ustawy nowelizującej odnosi się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Oznacza to, że dla takich pojazdów stosuje się nowe limity amortyzacyjne określone w ustawie nowelizującej. Natomiast ci podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).

W odniesieniu do pojazdów niespełniających nowych warunków emisyjnych zapewniono możliwość stosowania dotychczasowych limitów, ale tylko wówczas, gdy pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika do końca 2025 r. Samochody osobowe używane w prowadzonej działalności na podstawie umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, nie są ujmowane w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika. Z tego względu do samochodów osobowych używanych w prowadzonej działalności na podstawie takich umów, od 1 stycznia 2026 r., będą miały zastosowanie nowe limity, w tym niższy limit w wysokości (...) zł, nawet jeżeli takie umowy zostały zawarte przed tym dniem.

Ma Pani wątpliwości czy w odniesieniu do zawartej w lipcu 2023 r. umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego, o wartości przekraczającej (...) zł, wykorzystywanego w sposób mieszany (tj. w prowadzonej działalności gospodarczej oraz prywatnie) może Pani po 1 stycznia 2026 r. nadal zaliczać do kosztów uzyskania przychodów raty leasingowe z uwzględnieniem dotychczasowego limitu (...) zł, tj. według zasad obowiązujących do końca 2025 r.

Odnosząc się do Pani wątpliwości wskazuję, że z art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że nowe limity określone w ustawie nowelizującej stosuje się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Natomiast podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).

Należy jednak zwrócić uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie podatków dochodowych (PIT i CIT). Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie.

Z uzasadnienie do ustawy zmieniającej druk sejmowy nr 1633 wynika, że:

Projektowane rozwiązania mają na celu określenie zasad korzystniejszej amortyzacji dla pojazdów niskoemisyjnych. Przewiduje się uzależnienie wysokości limitu amortyzacji od wielkości emisji przez pojazd dwutlenku węgla CO₂. Zaproponowane rozwiązania są korzystniejsze dla pojazdów które charakteryzują się niską emisją CO₂ – poniżej 50 g/km.

Projektowane przepisy wprowadzają nowe rozwiązania dotyczące limitu amortyzacji pojazdów spalinowych oraz niskoemisyjnych, które mogą być odliczane w kosztach uzyskania przychodu przez płatników podatków CIT oraz PIT (prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą).

(…)

Zaproponowane rozwiązanie wprowadza zachętę dla przedsiębiorców do sukcesywnej wymiany flot pojazdów spalinowych na pojazdy niskoemisyjne. Przepisy wprowadzają czytelne, długofalowe rozwiązanie, które gwarantuje pewność prawną i ułatwia zarządzanie flotami przez przedsiębiorców.

Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport niskoemisyjny, do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo, preferencyjny sposób traktowania pojazdów niskoemisyjnych ma na celu zrównoważenie ich wyższej ceny w stosunku do pojazdów spalinowych. Działania te przyczynią się do szybszego tempa rozwoju nisko emisyjnego transportu. Pojazdy te staną się realną alternatywą pod względem finansowym do wyposażonych w silniki spalinowe.

Pogorszenie sytuacji podatkowej określonej grupy podatników zostało w tym przypadku wykorzystane jako instrument motywujący przedsiębiorców do podejmowania decyzji sprzyjających realizacji istotnego społecznie celu, jakim jest ochrona środowiska. Ustawodawca uznał przy tym, że czteroletni okres przejściowy stanowi wystarczający czas na dostosowanie sposobu prowadzenia działalności do nowych warunków podatkowych.

Jednocześnie przewidziano wyjątek, o którym mowa w art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r., umożliwiający dalsze stosowanie dotychczasowych zasad przez podatników, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazdy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W ten sposób ustawodawca precyzyjnie określił kryterium pozwalające na stosowanie przepisów obowiązujących w chwili nabycia pojazdu – zarówno w przypadku nabycia na własność, jak i na podstawie umów prowadzących do przeniesienia własności, które dla celów podatkowych traktowane są jak nabycie.

Brak analogicznego przepisu dotyczącego umów leasingu operacyjnego, najmu i podobnych umów nie może być interpretowany jako błąd legislacyjny ani przejaw dyskryminacji wobec części podatników. Ocena treści normy prawnej powinna bowiem w pierwszej kolejności opierać się na wykładni językowej. Jeżeli brzmienie przepisu jest jednoznaczne – a w omawianym przypadku tak właśnie jest – należy przyjąć znaczenie wynikające wprost z jego treści, zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda (to, co jasne, nie wymaga interpretacji). Zasada ta, szeroko omawiana w doktrynie i orzecznictwie, podkreśla, że jasnych przepisów nie należy poddawać wykładni, aby nie prowadzić do ich nieuzasadnionego rozszerzania ani korygowania domniemanych luk.

W świetle tej zasady oraz wymogu redagowania tekstów prawnych zgodnie ze standardami należytej legislacji, należy uznać, że ustawodawca w sposób świadomy i precyzyjny określił zakres wyjątku, nie pozostawiając pola do odmiennej interpretacji.

W konsekwencji, z treści art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. nie można wyprowadzać skutków, których przepis ten nie przewiduje. Zatem, skoro samochód osobowy wykorzystywany jest w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego i nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, to od 1 stycznia 2026 r. mają do Pani zastosowanie nowe limity – niezależnie od tego, że umowa leasingu została zawarta jeszcze przed tą datą, tj. w lipcu 2023 r.

W związku z tym nie sposób zgodzić się z Pani stanowiskiem, zgodnie z którym opłaty leasingowe wynikające z umowy zawartej w lipcu 2023 r., ponoszone po 1 stycznia 2026 r., powinny być rozliczane w kosztach uzyskania przychodów według zasad obowiązujących w momencie zawarcia umowy, tj. z limitem (...) zł.

Wobec tego, przedstawione przez Panią stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·      Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

·      Nawiązując do zasady in dubio pro tributario, powiązanej z art. 2a Ordynacji podatkowej – na który powołuje się Pani we własnym stanowisku – stwierdzam, że zawarta w tym przepisie zasada nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe powinny rozstrzygać w sposób korzystny dla podatnika. Ma ona bowiem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy występują wątpliwości związane ze znaczeniem przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, a wątpliwości tych nie będzie można usunąć w trakcie prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa podatkowego. W analizowanej sprawie brzmienie przepisów nie budzi wątpliwości, dlatego też wskazana zasada – w tej sprawie – nie może znaleźć swojego zastosowania.

W tym miejscu należy powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11 października 2017 r., sygn.. akt I SA/Bd 781/17w którym Sąd wskazał:

(…) przepis art. 2a O.p. stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wobec tego, po pierwsze, muszą istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego. Po drugie, istniejące wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć. Jeśli więc wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni, wspomniana zasada nie ma zastosowania.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1261/16 wskazał:

Podatnik nie może oczekiwać, aby przepis ten był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.

·      Stosując zasadę demokratycznego państwa wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych byłem zobowiązany w opisanej sytuacji wydać takie (jak wydano), a nie inne rozstrzygnięcie. Odmienne postępowanie byłoby sprzeczne z powołaną przez Panią zasadą.

·      W świetle art. 32 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo  do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Stosując dopuszczalne reguły wykładni prawa, wydałem rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Sam fakt, że Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe, nie może być podstawą do naruszenia norm konstytucyjnych. To właśnie ingerowanie w treść przepisów ustawowych w sposób przez Panią postulowany prowadziłby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, poprzez przyznanie określonej grupie podatników uprawnień, których ustawodawca nie przewidział.

 Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.