Interpretacja 0115-KDIT3.4011.211.2023.11.KP

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

1)  ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 7 marca 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej (wpływ 10 marca 2023 r.) – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 4 października 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 234/23; i

2)  stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2023 r. wpłynął Pana wniosek z 7 marca 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie architektury. 19 maja 2022 r. zawarł Pan z A (dalej: „Zamawiający”) umowę na wykonanie „Dokumentacji projektowej dot. (...)”. W jej ramach zobowiązał się Pan do wykonania dokumentacji budowlanej i wykonawczej oraz złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, umożliwiające realizację robót budowlanych związanych z dostosowaniem do potrzeb (...), wpisanym do rejestru zabytków na działce nr I/I przy ul. B 1  w C (dalej: „X”).

Niezwłocznie po zawarciu ww. umowy przystąpił Pan do inwentaryzacji budynku, analizie jego stanu technicznego i przygotowywania wstępnej dokumentacji projektowej, rozpoczynając tym samym ponoszenie znacznych wydatków związanych z realizacją umowy. Z uwagi, iż X oraz działka, na której jest on posadowiony, są wpisane do rejestru zabytków na prowadzenie wszystkich prac przy tym obiekcie, jak i na tej działce wymagane jest uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego zgodnie  z przepisami art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2023 r. [powinno być: 2003 r. – dopisek organu]  o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, t.j. Dz. U. 2022 poz. 840 (dalej: „ustawa o ochronie zabytków”).

W związku z tym, w pierwszej kolejności, w dniu 10 sierpnia 2022 r. złożył Pan u (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: „Konserwator zabytków”), na podstawie  art. 27 ustawy o ochronie zabytków, wniosek o wydanie zaleceń konserwatorskich określających sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich oraz zakres dopuszczalnych zmian w tym obiekcie. W tym miejscu wskazuje Pan, iż mimo że ustawa o ochronie zabytków nie przewiduje terminu na wydanie w/w zaleceń, to przyjmuje się, że w takich sprawach obowiązuje termin miesięczny przewidziany w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tj. Dz. U. 2022 poz. 2000 ze zm. (dalej: „KPA”) (zob. wyrok WSA  w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 81/21). Mimo to Konserwator zabytków wydał zalecenia konserwatorskie dopiero po 50 dniach, tj. w dniu 29 września 2022 r. W trakcie oczekiwań na zalecenia konserwatorskie, dalej kontynuując prowadzenie prac projektowych, widząc, iż oczekiwanie na zalecenia konserwatorskie niepokojąco się wydłuża, w dniu 13 września 2022 r. złożył Pan wniosek do (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych. Powinien Pan to zrobić dopiero po otrzymaniu zaleceń konserwatorskich, jednakże zdając sobie sprawę z upływającego czasu i przedłużających się procedur Konserwatora zabytków, złożył wcześniej wniosek o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych z myślą o późniejszym uzupełnieniu dokumentów o przedmiotowe zalecenia konserwatorskie. Pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych otrzymał Pan dopiero 6 grudnia 2022 r., tj. po 84 dniach od dnia złożonego wniosku (w tym wypadku Konserwatora zabytków również obowiązywał termin miesięczny). Z uwagi na przewlekłość postępowań organu publicznego - Konserwatora zabytków, nie czekając na jego pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych, w dniu 24 listopada 2022 r. złożył Pan wniosek do Wojewody (...) o wydanie pozwolenia na budowę z zamiarem uzupełnienia dokumentów o wymagane pozwolenie Konserwatora zabytków w trakcie procedury wydawania pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę uzyskał Pan 30 grudnia 2022 r. Mimo Pana usilnych starań przejawiających się w składaniu kolejnych wymaganych wniosków jeszcze przed uzyskaniem wszystkich niezbędnych dokumentów wymaganych na wcześniejszym etapie, uchybił Pan terminowi wynikającemu z zawartej z Zamawiającym umowy i został obciążony karą umowną. Do tego czasu poniósł Pan już znaczne koszty przeprowadzonej inwentaryzacji i analizy stanu technicznego budynku. Poniósł Pan również znaczne koszty przygotowania wstępnych projektów, które były podstawą do składania wniosków o wydanie zaleceń konserwatorskich i pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. W zaistniałej sytuacji mógł Pan albo rozwiązać umowę i zapłacić karę umowną w wysokości 20% wartości wynagrodzenia, bądź też realizować pozostałe postanowienia umowne, a z tytułu opóźnienia, któremu nie był winien, zapłacić karę umowną, co prawda w wyższej wysokości niż 20% wartości wynagrodzenia, jednakże zapewniając sobie późniejsze otrzymanie wysokiego wynagrodzenia za zrealizowanie całej umowy. Wskazać również należy, iż odstąpienie od umowy, zgodnie z jej zapisami, nie miałoby wpływu na możliwość naliczania kar umownych do dnia odstąpienia, zatem te rozwiązanie również nie skutkowałoby zmniejszeniem obciążeń karnych leżących po Pana stronie. Ponadto, w przypadku gdyby nie uzyskał Pan pozwoleń  w stosownym terminie, Zamawiający straciłby dofinansowanie z funduszu Unii Europejskiej i mógłby dochodzić roszczeń odszkodowawczych względem Pana za utratę w/w dofinansowania i konieczność zrealizowania inwestycji bez wsparcia unijnego. Kara umowna opisana powyżej nie mieści się  w katalogu wyłączeń w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.

Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych powyżej, kara umowna, którą został Pan obciążony  z winy Konserwatora Zabytków, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów,  o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w okolicznościach przedstawionych powyżej, kara umowna, którą został Pan obciążony z winy Konserwatora Zabytków, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego wymagają prawidłowej interpretacji przepisów art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.  W tym drugim, ustawodawca w sposób enumeratywny wymienił wydatki, w tym rodzaje kar umownych, które nie mogą być uznane za koszt podatkowy, na podstawie powyższej regulacji nie stanowią kosztów uzyskania przychodów kary umowne oraz odszkodowania z tytułu:

a)  wady dostarczonych towarów,

b)  wady wykonanych robót i usług,

c)  zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad,

d)  zwłoka w usunięciu wad towarów,

e)  zwłoka w usunięciu wad wykonanych robót i usług.

W wyniku wykładni językowej i systemowej uznać zatem należy, iż kary umowne inne niż wymienione powyżej mogą zostać zakwalifikowane jako koszt uzyskania przychodu, o ile spełnią przesłanki wyrażone w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, tj. koszt został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Potwierdził to m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3067/17 wskazując, że: „Jeżeli jednak kara umowna lub odszkodowanie przysługuje wierzycielowi z innego tytułu niż wyżej wymienione, może ona stanowić u ponoszącego wydatek koszt uzyskania przychodów, o ile spełniona będzie zasadnicza przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 1 CIT, warunkująca zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów - poniesiony wydatek musi być związany z uzyskaniem przychodu bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu”.

W piśmiennictwie podkreśla się natomiast, że przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT,  tj. wskazujący na konkretne kary umowne wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, dotyczy zdarzeń gospodarczych spowodowanych wadliwością towarów lub robót albo usług będących przedmiotem działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych wydatków z kosztów podatkowych. Błędem jest kwalifikowanie do art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o CIT [powinno być: PIT – dopisek organu] wszelkich kar umownych  i odszkodowań, zamiast jak wynika z tego przepisu kar umownych i odszkodowań ze ściśle określonych tytułów. Przyjęcie poglądu, że kara umowna lub odszkodowanie ze swej istoty nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą w art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.p. zbędną, (zob. szerzej: B. Dauter [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz,  R. Pęk, K. Winiarski, A. Wrzesińska - Nowacka, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wrocław 2013, s. 683 - 689).

W konsekwencji należy przyjąć, że art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o CIT [powinno być: PIT – dopisek organu] stanowiący wyjątek od zasady określonej w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT winien być interpretowany ściśle, to jest powinien być rozumiany jako przepis wyłączający możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań wskazanych expressis verbis w art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o CIT [powinno być: PIT – dopisek organu].

Należy zatem dokonać wykładni art. 22 ust. 1 ustawy o PIT celem ustalenia czy wydatek poniesiony przez Pana wypełnia przesłanki ogólnej reguły kwalifikującej wydatki do kosztów uzyskania przychodów. W zgodzie z przywołanym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, na tle art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, że wydatek może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli:

a)  został poniesiony przez podatnika,

b)  wydatek ma charakter definitywny,

c)  został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tj. między wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub przynajmniej może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów - wydatek ten musi dać się ocenić jako niezbędny bądź przynajmniej pożyteczny w zakresie uzyskania przychodu,

d)  wydatek ten, choćby pośrednio, ma związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

e)  wydatek nie został enumeratywnie wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z karą umową, którą zobowiązany był Pan uiść, który  w ramach prowadzonej działalności zawarł umowę na wykonanie dokumentacji budowlanej  i wykonawczej modernizacji X. Z uwagi, iż obiekt ten jest wpisany do rejestru zabytków, pozwolenie na budowę musiało być poprzedzone pozwoleniem na prowadzenie robót budowlanych Konserwatora zabytków, a te - zaleceniami konserwatorskimi wydawanymi przez ten sam organ. Zaraz po zawarciu umowy przystąpił Pan do inwentaryzacji budynku, analizy jego stanu technicznego oraz przygotowania wstępnych projektów rozpoczynając tym samym ponoszenie istotnych wydatków związanych z realizacją umowy. Czynności te wykonał Pan bez zbędnej zwłoki z należytą starannością i już trzy miesiące po zawarciu umowy wystąpił ze stosownym wnioskiem do Konserwatora zabytków o wydanie zaleceń konserwatorskich, przyjmując iż zostaną one wydane w obowiązującym Konserwatora zabytków terminie, tj. w terminie miesięcznym wynikającym z przepisów KPA. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 81/21 ,,W sprawie wydania zaleceń konserwatorskich konserwatora zabytków obowiązują terminy przewidziane w art. 35 k.p.a., a zatem przede wszystkim termin miesięczny. Przepisy k.p.a. odnoszące się do terminów załatwiania spraw, będą mieć zastosowanie, gdyż w przeciwnym wypadku, nie można byłoby sformułować zarzutu przewlekłości bądź bezczynności organu w sprawie wydania zaleceń konserwatorskich, a taką możliwość przewiduje przecież art. 3 § 2 pkt 8 i 4 p.p.s.a”. Niestety zalecenia Konserwatora zabytków zostały wydane po 50 dniach, natomiast złożony jeszcze przed ich wydaniem, wniosek o pozwolenie na przeprowadzenie robót budowlanych został rozpatrzony przez organ w terminie 84 dni. Mimo Pana usilnych starań przejawiających się w składaniu kolejnych wymaganych wniosków jeszcze przed uzyskaniem wszystkich niezbędnych dokumentów wymaganych na wcześniejszym etapie, uchybił Pan terminowi wynikającemu z zawartej z Zamawiającym umowy i został obciążony karą umowną. Do tego czasu poniósł Pan już znaczne koszty przeprowadzonej inwentaryzacji i analizy stanu technicznego budynku. Poniósł Pan również znaczne koszty przygotowania wstępnych projektów, które były podstawą do składania wniosków o wydanie zaleceń konserwatorskich i pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. W zaistniałej sytuacji mógł Pan albo rozwiązać umowę i zapłacić karę umowną w wysokości 20% wartości wynagrodzenia, bądź też realizować pozostałe postanowienia umowne, a z tytułu opóźnienia, któremu nie był Pan winien, zapłacić karę umowną, co prawda w wyższej wysokości niż 20% wartości wynagrodzenia, jednakże zapewniając sobie późniejsze otrzymanie wysokiego wynagrodzenia za zrealizowanie całej umowy. Wskazać również należy, iż odstąpienie od umowy, zgodnie z jej zapisami, nie miałoby wpływu na możliwość naliczania kar umownych do dnia odstąpienia, zatem te rozwiązanie również nie skutkowałoby zmniejszeniem obciążeń karnych leżących po Pana stronie. Mimo, że kara umowna stanowiła wydatek o charakterze niewątpliwie negatywnym, to jej uiszczenie, w obliczu już poniesionych znacznych kosztów związanych z realizacją umowy i przede wszystkim z uwagi na wysokie wynagrodzenie, które otrzyma Pan po wywiązaniu się z pozostałych warunków umowy, należy uznać za wydatek poniesiony w celu zabezpieczenia źródła przychodu, tj. w celu prowadzenia dalszej współpracy z Zamawiającym  i osiągnięciem przez Pana wysokich przychodów z tej współpracy.

Należy w tym miejscu rozpatrzyć również aspekt winy za powstałe opóźnienie.  W okolicznościach przedstawionych w stanie faktycznym, nie ma żadnych wątpliwości, iż na powstałe opóźnienia nie miał Pan wpływu. Swymi działaniami maksymalnie skrócił Pan zaistniałe opóźnienie, jednak nie był w stanie całkowicie go uniknąć.

Zapłata kary umownej nie wynikała więc z nieracjonalnego bądź pozbawionego należytej staranności Pana działania. Tym samym uwzględniając całą złożoność i dynamikę zjawisk gospodarczych, cały ciąg zdarzeń, w jakich doszło do zaktualizowania obowiązku uiszczenia kary umownej, pod kątem tego, czy działania te mogą być potraktowane jako ukierunkowane na osiągnięcie przychodu lub zachowanie czy zabezpieczenie źródła przychodu należy dojść do wniosku, że przedmiotowa kara umowna może stanowić koszt uzyskania przychodu.

Organ podatkowy opowiada się w wydawanych interpretacjach za słusznością powyższej tezy.  W interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 24 listopada 2015 r.  nr IBPB-1-1/4510-84/15/BK wskazał, że „Jeżeli jednak kara umowna przysługuje wierzycielowi  z innego tytułu niż ww. wymienione, może ona stanowić u płacącego koszt uzyskania przychodów,  o ile spełniona będzie zasadnicza przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, warunkująca zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów - poniesiony wydatek musi być związany  z uzyskaniem przychodu, bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu. Nie oznacza to zatem, że każda kara umowna, naliczona przez uprawnionego, może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Istotnym jest bowiem w tym względzie, aby zapłacenie kary umownej nie było związane z nieprawidłowościami, których powstanie zostało spowodowane (zawinione) przez podatnika. Ponadto poniesienie kary musi być właściwie udokumentowane. Z tej też przyczyny, każda zapłacona kara umowna wymaga indywidualnej oceny w aspekcie całokształtu prowadzonej działalności gospodarczej, okoliczności, których była następstwem oraz formy udokumentowania”.

Również w interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2017 r., nr 0461-ITPB1.4511.1023.2016.1.PSZ Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wskazał, że: „jeżeli Wnioskodawczyni realizując zawartą umowę działała przy zachowaniu zasad należytej staranności,  a naliczona kara wynika z okoliczności, na które Wnioskodawczyni nie miała wpływu, to wydatek  z tytułu zapłaty przedmiotowej kary (potrąconej z wynagrodzenia za usługę) może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów”.

Podsumowując powyższe rozważania, kara umowna za opóźnienie w wykonaniu przedmiotu umowy nie została wskazała w treści art. 23 ust. 1 ustawy o PIT. Stanowi więc wydatek spełniający wszystkie przesłanki wymienione w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT pozwalające na uznanie go za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przywołanego przepisu.

Mając powyższe na względzie, w okolicznościach przedstawionych powyżej, kara umowna, którą został Pan obciążony z winy Konserwatora Zabytków, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 25 kwietnia 2023 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0115-KDIT3.4011.211.2023.1.KP, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 4 maja 2023 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem  z 4 października 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 234/23.

9 listopada 2023 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z 10 czerwca 2026 r. wycofałem skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z 26 czerwca 2026 r. sygn. akt II FSK 2179/23 umorzył postępowanie kasacyjne.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 26 czerwca 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w ww. wyroku;

•      ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej  – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Pana stanowiska w sprawie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.