Interpretacja 0115-KDIT3.4011.242.2026.1.DP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą obecnie działalności gospodarczej.

W przeszłości Wnioskodawca prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach tej działalności Wnioskodawca zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego na okres 36 miesięcy. W okresie trwania leasingu właścicielem pojazdu była firma leasingowa.

W okresie trwania leasingu pojazd był wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskodawca zaliczał raty leasingowe do kosztów uzyskania przychodu. Pojazd nie stanowił jednak środka trwałego Wnioskodawcy, ponieważ jego właścicielem pozostawał leasingodawca.

Wnioskodawca zakończył prowadzenie działalności gospodarczej w grudniu 2024 r. Od tego momentu nie prowadzi działalności gospodarczej.

Po zakończeniu działalności gospodarczej umowa leasingu była kontynuowana do końca okresu jej obowiązywania, a raty leasingowe były opłacane przez Wnioskodawcę.

Po zakończeniu umowy leasingu Wnioskodawca skorzystał z prawa wykupu pojazdu. Wykup nastąpił w grudniu 2025 r.

Faktura dokumentująca wykup została wystawiona przez leasingodawcę z podaniem numeru NIP Wnioskodawcy, pomimo że w momencie wykupu działalność gospodarcza była już zakończona. Wnioskodawca nie dokonał odliczenia podatku VAT wynikającego z faktury wykupu.

Pojazd został nabyty do majątku prywatnego Wnioskodawcy i nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych ani wykorzystany w działalności gospodarczej.

Po wykupie pojazd został zarejestrowany jako pojazd prywatny na Wnioskodawcę oraz jego małżonkę.

Wnioskodawca planuje w przyszłości sprzedaż przedmiotowego samochodu osobie trzeciej.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż samochodu osobowego przez Wnioskodawcę będzie stanowiła przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też przychód z odpłatnego zbycia rzeczy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż samochodu osobowego, który został wykupiony po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, lecz przychód z odpłatnego zbycia rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem Wnioskodawcy, że podstawy takiej kwalifikacji wynikają z następujących faktów i przepisów:

Wnioskodawca zakończył prowadzenie działalności gospodarczej w grudniu 2024 r.

Pojazd został wykupiony w grudniu 2025 r., czyli po likwidacji działalności gospodarczej, a w momencie wykupu nie był używany w działalności, nie stanowił środka trwałego i nie był objęty ewidencją środków trwałych.

Faktura wykupu została wystawiona z NIP Wnioskodawcy przez leasingodawcę, jednakże w momencie wykupu Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej i nie odliczał podatku VAT.

W momencie planowanej sprzedaży pojazd należy do majątku prywatnego Wnioskodawcy, co wprost wyklucza zaliczenie przychodu do działalności gospodarczej.

Na tej podstawie, w ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż pojazdu powinna być traktowana jako sprzedaż rzeczy z majątku prywatnego, a więc opodatkowana zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Oznacza to, że Wnioskodawca będzie mógł sprzedać pojazd osobie trzeciej po upływie 6 miesięcy od końca miesiąca, w którym nastąpił wykup, bez obowiązku rozliczania przychodu w ramach działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu Wnioskodawca powołuje się na linię interpretacyjną Dyrektora KIS w sprawach dotyczących wykupu pojazdów po zakończeniu działalności gospodarczej, gdzie organ wielokrotnie uznawał, że sprzedaż auta w opisanym stanie faktycznym należy traktować jako odpłatne zbycie rzeczy prywatnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 292 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a)  środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

b)  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,

c)  składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

d)  składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

­       wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Odrębnym od pozarolniczej działalności gospodarczej źródłem przychodów jest wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpłatne zbycie, zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

­       jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) - c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Wobec tego, przychód ze sprzedaży rzeczy ruchomej kwalifikowany jest do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli do odpłatnego zbycia rzeczy, chyba że sprzedaż następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Wyłączenie zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 obejmuje w szczególności te składniki majątku, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej lub zostały z niej wycofane, a przy tym spełniają warunki określone w art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, a więc podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Ustawa z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca) wprowadziła zmiany m.in. w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

I tak, do art. 10 ust. 2 dodano pkt 4, zgodnie z którym:

Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia: składników, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 19, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki te zostały wycofane z działalności gospodarczej, i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Natomiast do art. 14 do ust. 2 dodano m.in. punkt 19, na podstawie którego:

Przychodem z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia składników będących rzeczami ruchomymi, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, na podstawie umowy, o której mowa w art. 23b ust. 1, przy czym przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis ten ma zastosowanie do składników będących rzeczami ruchomymi (w tym samochodu osobowego) wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na podstawie art. 51 ustawy zmieniającej:

Przepisy art. 10 ust. 2 pkt 4 i art. 14 ust. 2 pkt 19 ustawy zmienianej w art. 1 mają zastosowanie do składników nabytych po dniu 31 grudnia 2021 r.

Tym samym, przytoczone zmiany dotyczą opodatkowania zbycia składników majątku, które są rzeczami ruchomymi – które zostały nabyte po 31 grudnia 2021 r. – i były wykorzystywane w prowadzonej działalności na podstawie tzw. umów leasingu operacyjnego.

Z opisu zdarzenia wynika, że w przeszłości prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w której zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego na okres 36 miesięcy. W okresie trwania leasingu pojazd był wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Zaliczał Pan raty leasingowe do kosztów uzyskania przychodu. Działalność gospodarczą zakończył Pan w grudniu 2024 r. Od tego momentu nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Po zakończeniu działalności gospodarczej umowa leasingu była kontynuowana do końca okresu jej obowiązywania, a raty leasingowe były przez Pana opłacane. Po zakończeniu umowy leasingu skorzystał Pan z prawa wykupu pojazdu. Wykup nastąpił w grudniu 2025 r. Faktura dokumentująca wykup została wystawiona przez leasingodawcę z podaniem Pana numeru NIP-u, pomimo że w momencie wykupu działalność gospodarcza była już zakończona. Pojazd został nabyty do Pana majątku prywatnego i nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, ani wykorzystany w działalności gospodarczej. Po wykupie pojazd został zarejestrowany jako pojazd prywatny na Pana i Pana małżonkę. Planuje Pan w przyszłości sprzedać ten samochód osobie trzeciej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opisu zdarzenia stwierdzam, że zmiany wprowadzone ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105), tj. wprowadzony art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz art. 14 ust. 2 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mają zastosowanie w Pana sytuacji, ponieważ planuje Pan sprzedać składnik majątku (samochód osobowy), który był przedmiotem leasingu operacyjnego, nabyty po 31 grudnia 2021 r. (w opisie zdarzenia wskazał Pan, że umowa leasingu zawarta została na 36 miesięcy, a wykup samochodu po zakończeniu umowy leasingu nastąpił w grudniu 2025 r.)

Wobec tego skutków podatkowych sprzedaży opisanego we wniosku samochodu nie może Pan rozważać pod kątem powstania przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy.

Skoro samochód osobowy był wykorzystywany przez Pana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, to jego sprzedaż przed upływem 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym samochód ten został wycofany z działalności gospodarczej (wykup z leasingu operacyjnego – grudzień 2025 r. i przeznaczenie samochodu wyłącznie do celów prywatnych), skutkuje powstaniem przychodu z działalności gospodarczej, który podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zgodnie ze zgłoszoną przez Pana formą opodatkowania działalności gospodarczej.

Wobec tego, przychód ze sprzedaży używanego w prowadzonej działalności gospodarczej samochodu, który był przedmiotem leasingu operacyjnego, nawet jeżeli – po wykupie z leasingu operacyjnego – nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, stanowi przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że sprzedaż nastąpi po upływie terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został wycofany z działalności.

W związku z tym, sprzedaż opisanego w zdarzeniu samochodu osobowego generować będzie przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej, nawet jeśli samochód został wykupiony z leasingu i przekazany na Pana cele prywatne – jeżeli między pierwszym dniem miesiąca następującym po miesiącu, w którym zaprzestał Pan wykorzystywania go z działalności gospodarczej i dniem odpłatnego zbycia, nie upłynie 6 lat.

Wobec tego, przychód z planowanej sprzedaży samochodu osobowego, która nastąpi przed upływem 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestał Pan wykorzystywania go w działalności gospodarczej (wycofał z działalności gospodarczej), będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym opisanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.