Interpretacja 0115-KDIT3.4011.255.2026.2.AWO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 9 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani w związku małżeńskim z Panem A.A i jest Pani podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Na podstawie umowy dzierżawy numer: (...) oraz Aneksu do tej umowy (jest Pani stroną umowy jako wydzierżawiający) i poprzednich umów zawartych z Gminą X od 1998 r., nieprzerwanie użytkuje Pani wraz z małżonkiem grunt.

Z treści zawartej umowy dzierżawy wynika, że wydzierżawiający oddaje dzierżawcy nieruchomość gruntową do używania i pobierania pożytków, a dzierżawca zobowiązuje się do płacenia czynszu dzierżawnego. Umowa spełnia przesłanki określone w art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego dotyczące umowy dzierżawy. Umowa dzierżawy została zawarta na czas nieoznaczony od 1 października 2008 r. Umowa dzierżawy została zawarta z przeznaczeniem gruntu pod uprawę warzyw oraz pod istniejący obiekt mieszkalny.

Przedmiotem dzierżawy jest grunt stanowiący własność Gminy X, część działki numer: 1/1 z obrębu (...), położonej przy ul. Y w X, na którym - za zgodą właściciela gruntu oraz na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę (...) i przebudowę (...) – wybudowali Państwo budynek jednorodzinny mieszkalny.

Budynek znajdujący się na dzierżawionym gruncie stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, tj. budynek wolnostojący służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynek został w całości sfinansowany z Państwa środków, wybudowany przez Państwa jako inwestorów, a następnie oddany do użytkowania zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Od momentu wybudowania pozostaje on w Państwa wyłącznym, faktycznym i niezakłóconym władaniu - zamieszkują w nim Państwo, ponoszą Państwo wszelkie koszty jego utrzymania, remontów i modernizacji, w tym koszty przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.

Przez tytuł prawny do dysponowania nieruchomością rozumie Pani - wynikające z umowy dzierżawy -prawo do korzystania z nieruchomości oraz dysponowania znajdującym się na niej budynkiem. Umowa dzierżawy w § 15 przewiduje, że nakłady poniesione przez dzierżawcę nie podlegają zwrotowi, a wydzierżawiający może je zatrzymać bez odszkodowania, natomiast § 16 reguluje obowiązek wydania terenu po zakończeniu dzierżawy (zapisy te wynikały nie z uzgodnienia pomiędzy stronami, lecz z pozycji dominującej miasta X). Postanowienia te dotyczą wyłącznie zasad rozliczeń między stronami po ustaniu stosunku dzierżawy i nie przenoszą własności budynku na wydzierżawiającego w trakcie trwania umowy, ani nie pozbawiają Państwa faktycznego władztwa nad budynkiem.

W okresie objętym wnioskiem dzierżawa trwa nadal, a budynek pozostaje w Państwa wyłącznym posiadaniu i użytkowaniu.

Budynek został legalnie oddany do użytkowania i jest przez Państwa faktycznie zamieszkiwany. Poniesione zostały przez Państwa wydatki na przedsięwzięcie termomodernizacyjne (materiały i urządzenia), spełniające warunki określone w art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zeznaniach PIT-37 za lata: 2022 i 2024, odliczyli Państwo te wydatki w ramach ulgi termomodernizacyjnej na podstawie art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W momencie składania zeznań podatkowych za lata, w których skorzystali Państwo z ulgi termomodernizacyjnej, budynek był budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. W momencie ponoszenia wydatków objętych ulgą termomodernizacyjną, budynek również stanowił budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu wskazanych przepisów. W momencie składania zeznań podatkowych umowa dzierżawy nadal obowiązywała. W momencie składania zeznań podatkowych była Pani właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na dzierżawionym gruncie. W momencie ponoszenia wydatków objętych ulgą termomodernizacyjną była Pani właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na dzierżawionym gruncie.

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w X zakwestionował Państwa prawo do ulgi, wskazując, że budynek został wybudowany na gruncie dzierżawionym i w związku z tym - w ocenie organu - nie są Państwo jego właścicielami.

Pytanie

Czy podatnik, który wybudował budynek mieszkalny jednorodzinny na gruncie dzierżawionym za zgodą właściciela gruntu, posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością, faktycznie włada budynkiem i poniósł wydatki termomodernizacyjne, może zostać uznany za „właściciela budynku” w rozumieniu art. 26h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie przysługuje Pani prawo do ulgi termomodernizacyjnej.

Podała Pani, że:

·      art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się do „właściciela budynku”, a nie właściciela gruntu,

·      ustawa podatkowa nie uzależnia prawa do ulgi od posiadania prawa własności nieruchomości gruntowej, ani od ujawnienia budynku w księdze wieczystej.

Ponadto, podkreśliła Pani, że postanowienia § 15-16 umowy dzierżawy nie wykluczają Państwa statusu właściciela budynku na potrzeby podatkowe. Regulują one jedynie:

·      brak zwrotu nakładów,

·      sposób rozliczeń po zakończeniu dzierżawy,

·      obowiązek wydania terenu po rozwiązaniu umowy.

Nie stanowią natomiast, że w trakcie trwania dzierżawy własność budynku przysługuje Gminie, ani że są Państwo jedynie użytkownikami cudzego budynku.

Zaznaczyła Pani, że posiadają Państwo pełne władztwo ekonomiczne i faktyczne nad budynkiem, gdyż:

·      sami go Państwo wybudowali i sfinansowali,

·      są Państwo inwestorami w rozumieniu Prawa budowlanego,

·      ponoszą Państwo wszelkie koszty jego utrzymania i modernizacji,

·      korzystają Państwo z budynku wyłącznie mieszkaniowo.

Pani zdaniem - wykładnia celowościowa ulgi - celem art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wspieranie inwestycji termomodernizacyjnych w budynkach mieszkalnych faktycznie użytkowanych przez podatników. Odmowa ulgi wyłącznie z powodu dzierżawy gruntu prowadziłaby do nieracjonalnego różnicowania podatników znajdujących się w identycznej sytuacji ekonomicznej.

Odnosząc się natomiast do charakteru podatkowego pojęcia „właściciel”, uważa Pani, że na gruncie prawa podatkowego pojęcia powinny być interpretowane funkcjonalnie. W sytuacji, gdy podatnik ponosi pełne ryzyko ekonomiczne inwestycji i faktycznie włada budynkiem, należy uznać go za właściciela w znaczeniu materialnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26h ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):

Podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek

W myśl powyższego przepisu, adresatami ulgi termomodernizacyjnej są podatnicy podatku dochodowego opłacający podatek według skali podatkowej, 19% stawki podatku oraz - na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2540 ze zm.) - opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, będący właścicielami lub współwłaścicielami jednorodzinnych budynków mieszkalnych, ponoszący wydatki na realizację przedsięwzięć termomodernizacyjnych.

Na podstawie:

·      art. 26h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kwota odliczenia nie może przekroczyć 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem.

·      art. 26h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur wystawionych przez podatnika podatku od towarów i usług niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku.

·      art. 26h ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli poniesione wydatki były opodatkowane podatkiem od towarów i usług, za kwotę wydatku uważa się wydatek wraz z podatkiem od towarów i usług, o ile podatek ten nie został odliczony na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług. Za datę poniesienia wydatku uważa się dzień wystawienia faktury.

·      art. 26h ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki.

Ponadto, nie ma możliwości odliczenia wydatków, których podatnik nie poniósł, tzn. takich, które zostały mu zrefinansowane (zwrócone). Odliczeniu podlegają tylko te wydatki, których ciężar ekonomiczny ponosi podatnik (uszczuplają jego majątek). Nie ma także możliwości odliczenia wydatków, które w jakiejkolwiek formie pomniejszyły już zobowiązanie podatkowe podatnika.

Stanowi o tym art. 26h ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który precyzuje, że:

Odliczeniu nie podlegają wydatki w części, w jakiej zostały:

1) sfinansowane (dofinansowane) ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej lub zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie;

2) zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub uwzględnione przez podatnika w związku z korzystaniem z ulg podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na zakres Pani pytania wskazuję również, że definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w art. 26h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera art. 5a pkt 18b tej ustawy.

Zgodnie z tym przepisem (art. 5a pkt 18b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych):

Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - oznacza to budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351).

Stosownie do wskazanego w tym przepisie artykułu (art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane):

Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Z treści złożonego przez Panią wniosku wynika m.in., że:

·      na podstawie umowy dzierżawy nieprzerwanie użytkuje Pani grunt, na którym - za zgodą właściciela gruntu oraz na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę i przebudowę - wybudowała Pani wraz z mężem budynek mieszkalny jednorodzinny,

o  umowa spełnia przesłanki określone w art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego,

o  umowa w § 15 przewiduje, że nakłady poniesione przez dzierżawcę nie podlegają zwrotowi, a wydzierżawiający może je zatrzymać bez odszkodowania,

o  umowa w § 16 reguluje obowiązek wydania terenu po zakończeniu dzierżawy,

o  postanowienia te dotyczą wyłącznie zasad rozliczeń między stronami po ustaniu stosunku dzierżawy i nie przenoszą własności budynku na wydzierżawiającego w trakcie trwania umowy, ani nie pozbawiają Pani i Pani męża faktycznego władztwa nad budynkiem,

o  zapisy te - jak Pani podała - wynikały nie z uzgodnienia pomiędzy stronami, lecz z pozycji dominującej miasta X,

·      w okresie objętym wnioskiem dzierżawa trwa nadal, a budynek pozostaje w Państwa wyłącznym posiadaniu i użytkowaniu,

·      przez tytuł prawny do dysponowania nieruchomością rozumie Pani wynikające z umowy dzierżawy prawo do korzystania z nieruchomości oraz dysponowania znajdującym się na niej budynkiem.

Ponadto, podkreśliła Pani, że:

·      budynek:

o  został w całości sfinansowany ze środków Pani i Pani męża,

o  wybudowany przez Panią i Pani męża jako inwestorów,

o  oddany do użytkowania zgodnie z przepisami prawa budowlanego,

·      od momentu wybudowania pozostaje on w wyłącznym, faktycznym i niezakłóconym władaniu Pani i Pani męża:

o  zamieszkują Państwo w budynku,

o  ponoszą Państwo wszelkie koszty jego utrzymania, remontów i modernizacji, w tym koszty przedsięwzięcia termomodernizacyjnego,

·      budynek znajdujący się na dzierżawionym gruncie stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane.

Ze względu na to, że - Pani zdaniem - przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa do ulgi od posiadania prawa własności nieruchomości gruntowej, wyjaśniam, że w ramach ulgi termomodernizacyjnej podatnik może odliczyć tylko te wydatki, które poniósł na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem (warunek dotyczący tytułu prawnego musi być spełniony na moment zastosowania ulgi w zeznaniu składanym za rok podatkowy, z zachowaniem ustawowego terminu na jego złożenie, w którym podatnik poniósł wydatki kwalifikujące się do objęcia ulgą termomodernizacyjną).

Z regulacji zawartych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U z 2022, poz. 1360 ze zm.) wynika m.in., że:

·      art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

·      art. 48 kodeksu cywilnego:

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

·      art. 119 kodeksu cywilnego:

Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.

Z tego powodu muszę podkreślić, że grunty - stanowiące odrębny przedmiot własności - są ze swej natury nieruchomościami, natomiast trwale związane z gruntem budynki - są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości.

Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być zatem przedmiotem odrębnej własności.

Potwierdza to doktryna. W Komentarzu do ustawy Kodeks cywilny: Ł. Żelechowski [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 34, 2025, art. 48, możemy bowiem przeczytać, że:

Norma wyrażona w art. 48 KC dotyczy jedynie części składowych nieruchomości gruntowej i odpowiada dosłownemu znaczeniu zasady superficies solo cedit. Rozciągnięcie tej zasady na wszelkie nieruchomości wynika natomiast z art. 191 KC (E. Gniewek, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz, 2016, art. 48, Nb 1).

7. Zgodnie z zasadą superficies solo cedit, budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem stanowią części składowe gruntu (art. 48 KC). Bez wyjątku ustawowego nie mogą więc one być odrębnym od gruntu przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1, art. 191 KC). W konsekwencji sam fakt poniesienia nakładów na budowę budynku i innych urządzeń trwale związanych z gruntem jest bez znaczenia dla wskazania właściciela takiego budynku lub innego urządzenia wybudowanego na gruncie. Nakłady poczynione na budowę budynku mogą być natomiast podstawą roszczeń określonych w art. 231 KC lub ewentualnie roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia (wyr. SN z 20.3.2009 r., II CSK 581/08 , Legalis). Sytuacja, w której budynek lub część budynku stanowi przedmiot własności odrębnej od własności gruntu, jest wyjątkiem od zasady superficies solo cedit. W przypadku odrębnej nieruchomości budynkowej wyjątek taki istnieje przede wszystkim w odniesieniu do budynków wzniesionych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste (art. 235 KC). Wśród innych wyjątków przewidujących odrębną własność budynku wymienić należy m.in. art. 272 i 279 KC umieszczone wśród przepisów o użytkowaniu przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne.

Innymi słowy, w świetle polskiego prawodawstwa, budynek trwale związany z nieruchomością gruntową stanowi jej część składową co oznacza, że właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie, jest zawsze właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.

Nie mogę więc zgodzić się z zajętym przez Panią stanowiskiem, że w przedstawionym stanie faktycznym przysługiwało Pani prawo do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej.

Skoro - jak podała Pani we wniosku - Pani prawo do korzystania z nieruchomości oraz dysponowania znajdującym się na niej budynkiem wynika z zawartej umowy dzierżawy, to nie mogę uznać, że spełniła Pani warunki umożliwiające Pani skorzystanie z ulgi, o której mowa w art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Norma zawarta w tym przepisie obejmuje bowiem swym zakresem wyłącznie właścicieli lub współwłaścicieli budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Z wyżej wskazanych powodów, Pani stanowisko uznaję więc za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo zaznaczam, że:

·      przedstawiany przez Panią zakres żądania (zadane pytanie) zakreśla granice w jakich mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc tylko wyznaczonego przez Panią przedmiotu wniosku - zakresu Pani pytania,

·      procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla wyżej wskazanych trybów postępowań. Nie prowadzę również postępowania dowodowego. Z wyżej wskazanych powodów, niniejszej odpowiedzi udzieliłem wyłącznie w oparciu o informacje podane we wniosku,

·      interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy zatem tylko Pani sytuacji prawnopodatkowej. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pani małżonki, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną w swojej sprawie może indywidualnie wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej wydanie, spełniającym wymogi, o których mowa w przepisach Ordynacji podatkowej.

Mając natomiast na uwadze następującą informację:

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w X zakwestionował Państwa prawo do ulgi, wskazując, że budynek został wybudowany na gruncie dzierżawionym i w związku z tym - w ocenie organu - nie są Państwo jego właścicielami.

- podkreślam, że działania innych organów:

·      nie stanowią przedmiotu niniejszego rozstrzygnięcia,

·      nie wpływają na ocenę zajętego przez Panią stanowiska w tej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.