Skutki podatkowe związane z odpłatnym zbyciem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nabytego na skutek odwołania darowizny (data nabycia, koszty odpłatnego zbycia, koszty uzyskania przychodów).
Podatniczka nabyła w sierpniu 2023 r. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego za 210 000 zł. Tego samego dnia darowała je synowi. Z powodu rażącej niewdzięczności odwołała darowiznę w czerwcu 2025 r., odzyskując prawo nieodpłatnie. We wrześniu 2025 r. sprzedała to prawo osobie trzeciej za 215 000 zł. Koszty notarialne przy nabyciu wyniosły 5 732,35 zł, przy odwołaniu darowizny 2 169 zł. Podatniczka pyta, czy przy ustalaniu dochodu…
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
16 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 11 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
W dniu 11 sierpnia 2023 r. nabyła Pani odpłatnie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr 1 w A. przy ul. B. 1, dla którego prowadzona jest księga wieczysta (...), za cenę 210 000 zł na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...). Przy akcie pobrano koszty w kwocie 5 732,35 zł. W tym samym dniu, tj. 11 sierpnia 2023 r., darowała Pani to prawo synowi na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...).
Z powodu rażącej niewdzięczności obdarowanego odwołała Pani darowiznę, a w dniu 18 czerwca 2025 r. zawarła Pani z synem akt notarialny obejmujący oświadczenie o odwołaniu darowizny oraz umowę przeniesienia prawa na skutek odwołania darowizny, Rep. A (...). W akcie z 18 czerwca 2025 r. wskazano wartość prawa 180 000,00 zł, jednak nie była to cena zapłacona przez Panią. Zwrotne przeniesienie prawa nastąpiło nieodpłatnie, w związku z odwołaniem darowizny. Przy tym akcie pobrano od Pani koszty w kwocie 2 169,00 zł.
Następnie w dniu 1 września 2025 r. sprzedała Pani to samo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu osobie trzeciej za cenę 215 000,00 zł, na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...).
Zamierza Pani złożyć PIT-39 za 2025 r. i ustalić dochód z odpłatnego zbycia. Uważa Pani, że podatek nie powinien obejmować kwoty, którą zapłaciła Pani za nabycie tego prawa w 2023 r.
Pytania
1. Czy przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w 2025 r. ma Pani prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu historyczny koszt nabycia poniesiony przez Panią w dniu 11 sierpnia 2023 r., tj. cenę 210 000 zł oraz koszty nabycia 5 732,35 zł, mimo że po nabyciu doszło do darowizny na rzecz syna, a następnie do odwołania darowizny i zwrotnego przeniesienia prawa?
2. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest negatywna, czy w przedstawionym stanie faktycznym do kosztów uzyskania przychodu może Pani zaliczyć co najmniej koszty aktu z 18 czerwca 2025 r. w kwocie 2 169,00 zł oraz koszty nabycia z 11 sierpnia 2023 r. w kwocie 5 732,35 zł?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia w 2025 r. przysługuje Pani prawo do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu historycznej ceny nabycia poniesionej przez Panią w 2023 r., tj. 210 000 zł oraz kosztów nabycia 5 732,35 zł.
Przedmiot sprzedaży w 2025 r. jest tym samym prawem, które nabyła Pani odpłatnie w 2023 r. ze środków własnych. Odwołanie darowizny i zwrotne przeniesienie prawa w 2025 r. miały charakter restytucyjny, czyli zwrotu przedmiotu darowizny, i nie były odpłatne. Kwota 180 000 zł wskazana w akcie z 18 czerwca 2025 r. nie stanowiła ceny ani wydatku poniesionego przez Panią. Celem przepisów o opodatkowaniu odpłatnego zbycia jest opodatkowanie rzeczywistego dochodu, a nie przychodu obejmującego zwrot wcześniej poniesionego wydatku na nabycie prawa. Pominięcie ceny nabycia z 2023 r. prowadziłoby do opodatkowania kwoty, która nie stanowi realnego przyrostu majątku. W 2023 r. poniosła Pani realny i udokumentowany wydatek na nabycie prawa, bez którego nie byłoby możliwe uzyskanie przychodu ze sprzedaży w 2025 r. Istnieje związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem z 2023 r. a przychodem ze sprzedaży.
Ewentualnie, jeżeli organ uzna, że historyczna cena 210 000 zł nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, to co najmniej kosztami powinny być udokumentowane wydatki bezpośrednio związane z odzyskaniem tytułu prawnego, czyli 2 169,00 zł, oraz koszty nabycia z 11 sierpnia 2023 r. - 5 732,35 zł.
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c- przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości oraz praw określonych w lit. a-c przepisu przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości oraz tych praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana z tej sprzedaży w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (jej części lub udziału w nieruchomości oraz określonych praw) w myśl tego przepisu nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
· odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
· zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że 11 sierpnia 2023 r. nabyła Pani odpłatnie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. W tym samym dniu darowała Pani to prawo synowi, jednak z powodu rażącej niewdzięczności 18 czerwca 2025 r. zawarła Pani z synem akt notarialny obejmujący oświadczenie o odwołaniu darowizny oraz umowę przeniesienia prawa na skutek odwołania darowizny. Zwrotne przeniesienie prawa nastąpiło nieodpłatnie, w związku z odwołaniem darowizny. Przy tym akcie pobrano od Pani koszty w kwocie 2 169,00 zł. Następnie 1 września 2025 r. sprzedała Pani to samo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu osobie trzeciej.
Istotnym dla tego rozstrzygnięcia jest, czy rozwiązanie w 2025 r. umowy darowizny spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego skutkowało dla Pani jego nabyciem w rozumieniu wyżej cytowanego art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także, czy jego sprzedaż w 2025 r. stanowi źródło przychodów w rozumieniu tej ustawy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nabycia nieruchomości, stąd też należy się również odnieść się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.).
Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Na podstawie natomiast art. 898 § 1 i § 2 ustawy – Kodeks cywilny:
Darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany dopuścił się względem niego rażącej niewdzięczności.
Zwrot przedmiotu odwołanej darowizny powinien nastąpić stosownie do przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Od chwili zdarzenia uzasadniającego odwołanie obdarowany ponosi odpowiedzialność na równi z bezpodstawnie wzbogaconym, który powinien się liczyć z obowiązkiem zwrotu.
Innymi słowy, zasadnicze znaczenie ma ocena skutków prawnych rozwiązania umowy darowizny, a mianowicie czy tego typu czynność prawna wywołuje skutki:
· wstecz – tj. stosunek prawny pomiędzy stronami umowy darowizny wygasł ze skutkiem wstecznym (ex tunc), tak jakby umowa w ogóle nie została zawarta, czy też może
· tylko na przyszłość (ex nunc) – tj. darczyńca ponownie nabywa własność, której się wyzbył.
Prawo odwołania darowizny stwarza dla darczyńcy możność pozbawienia obdarowanego korzyści i odzyskania jej z powrotem przez darczyńcę. Bez odwołania ani jedno, ani drugie nie może nastąpić, ale z drugiej strony samo odwołanie jako jednostronne oświadczenie woli, pochodzące od osoby, która przeniosła własność darowanej nieruchomości i nie jest jej właścicielem, nie przenosi prawa własności na darczyńcę. Nie ma bowiem przepisu, który by z określoną wyżej czynnością jednostronną łączył wprost skutek rzeczowy.
Skutek odwołania darowizny normuje art. 898 § 2 Kodeksu cywilnego. Treść tego przepisu daje jasny wyraz temu, że przez odwołanie korzyść uzyskana z darowizny staje się od chwili zdarzenia uzasadniającego odwołanie bezpodstawna i właśnie dlatego rodzi obowiązek zwrotu. Przyjęta w art. 898 § 2 Kodeksu cywilnego konstrukcja wiążąca odwołanie z bezpodstawnym wzbogaceniem, wyłącza przypisanie odwołaniu skutku rzeczowego, a mianowicie tego skutku, że obdarowany przestaje być właścicielem, staje się zaś nim z powrotem darczyńca. Gdyby odwołanie miało pociągnąć za sobą również wspomniany skutek rzeczowy, to odesłanie do przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu byłoby niezrozumiałe, zwłaszcza że w art. 898 § 2 Kodeksu cywilnego mówi się wyraźnie o zwrocie „przedmiotu” darowizny, a nie tylko o korzyściach uzyskanych z tego przedmiotu.
W świetle powyższego zatem, w przypadku odwołania darowizny dla wywołania skutku rzeczowego, tj. przeniesienia własności nieruchomości z powrotem na darczyńcę, konieczne jest złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego przez obdarowanego o przeniesieniu własności. Oświadczenie takie może również zostać zastąpione, na podstawie art. 64 Kodeksu cywilnego, przez prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli. Oznacza to, że odwołanie darowizny wywołuje skutek tylko na przyszłość.
W związku z powyższą regulacją okres 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nabyła Pani z powrotem na własność opisane w stanie faktycznym spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, bowiem właśnie w dniu ponownego przeniesienia powyższego w wyniku odwołania umowy darowizny ponownie nabyła Pani to prawo, którego wcześniej się wyzbyła w drodze darowizny.
W sytuacji przedstawionej we wniosku, przeniesienie 18 czerwca 2025 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na Panią stanowi również nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji sprzedaż tego prawa 1 września 2025 r. na rzecz osoby trzeciej nastąpiła przed upływem 5 letniego terminu, o którym mowa w tym przepisie i stanowi źródło przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Zgodnie z art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
Przy tym pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
Do wydatków takich można zaliczyć przykładowo koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, koszty świadectwa energetyczengo, itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
Ustawodawca wprawdzie nie określił, jakie koszty należy uważać za koszty odpłatnego zbycia, niemniej w doktrynie wskazuje się, że mogą to być wyłącznie koszty, które muszą być ponoszone w związku ze zbyciem. Będą to więc – jak już wyżej wyjaśniłem – np. koszty związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne, koszty pośredników, ale także koszty związane z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych (por. J. Marciniak (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011 r., s. 199, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 10, art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX 2010).
Jak stanowi art. 19 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy:
Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający.
Kosztów odpłatnego zbycia nie należy jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, zasady ustalania których uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy tym ustawodawca różnicuje sytuacje, gdy nieruchomości (ich części lub udział w nieruchomości) bądź prawa (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego) „weszły” do majątku podatnika w drodze:
· odpłatnego nabycia lub wytworzenia i
· nieodpłatnego nabycia
i różnicuje koszty uzyskania przychodów, jakie można rozpoznać z odpłatnego zbycia tych składników.
W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
Natomiast w myśl art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadku i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn (…).
Wobec tego opodatkowaniu podlega dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 19 ww. ustawy) oraz kosztami uzyskania tego przychodu (art. 22 ust. 6c lub art. 22 ust. 6d ustawy).
Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy wyjaśniam, że czynność odwołania darowizny miała charakter nieodpłatny, zatem mają zastosowanie koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6d ustawy. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wskazuje co może być kosztem uzyskania przychodu przy sprzedaży nieruchomości nabytej nieodpłatnie. Do kosztów uzyskania przychodów w tym przypadku zaliczane są wyłącznie: udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość, poczynione w czasie posiadania tego lokalu, kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanego lokalu przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
Zatem w związku z odpłatnym zbyciem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w 2025 r. nie jest Pani uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów historycznego kosztu jego nabycia z 2023 r. czy też historycznych kosztów sporządzenia aktu notarialnego w 2023 r., jak również kosztów poniesionych w 2025 r. dotyczących sporządzenia aktu notarialnego obejmującego odwołanie darowizny.
Wydatki te nie mieszczą się bowiem w dyspozycji art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
Należny podatek, wynikający z tego zeznania jest płatny w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 1b ww. ustawy).
Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
Reasumując, Pani stanowisko uznać należy za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wobec Pani i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Końcowo zaznaczam, że przedmiotem interpretacji indywidualnej może być wyłącznie sam przepis prawa. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Nie prowadzę również postępowania dowodowego. Z powyższych powodów niniejszej odpowiedzi udzielam wyłącznie w oparciu o informacje podane we wniosku (załączone przez Panią dokumenty nie mogły stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”.
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo