Interpretacja 0115-KDIT3.4011.318.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej z 30 marca 2025 r., który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 maja 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowany będąca stroną postępowania:

A.C.

(...)

2.  Zainteresowana niebędący stroną postępowania:

B.D.

(...)

3.  Zainteresowana niebędący stroną postępowania:

E.F.

(...)

Opis stanu faktycznego

A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania, dalej: Wnioskodawca) jest osobą fizyczną podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca składa wniosek w imieniu własnym oraz swoich dwóch sióstr – B.D. i E.F. (Zainteresowane niebędące stroną postępowania). Trójka rodzeństwa dokonała dokładnie takiej samej czynności prawnej. W poniższym piśmie gdziekolwiek mowa o Wnioskodawcy należy rozumieć jako Wnioskodawca (A.C.) oraz jego dwie siostry (B.D. i E.F.).

Wnioskodawca był jednym ze spadkobierców po zmarłej (...) 2024 r. cioci G.H. (ciocia dla Wnioskodawcy to siostra ojca Wnioskodawcy, która nie miała własnych dzieci, brat zmarłej – ojciec Wnioskodawcy, zmarł 2021 r.; zmarła i Wnioskodawca byli dla siebie II grupą podatkową).

Spadek został nabyty aktem poświadczenia dziedziczenia (akt sporządzony 24 marca 2025 r., Repertorium A Nr - (...)) przez kilka osób zgodnie z przepisami prawa spadkowego – poza Wnioskodawcą po zmarłej dziedziczyły dwie siostry Wnioskodawcy (B.D. i E.F.) oraz mąż zmarłej I.J. (dla Wnioskodawcy będący III grupą podatkową).

W skład masy spadkowej wchodziły

·      udziały w nieruchomości (do zmarłej w chwili śmierci należała 1/2 nieruchomości z domem jednorodzinnym położonym w M. przy ul. N.1; wartość nieruchomości w całości to 702 060 zł; zmarła była właścicielem nieruchomości powyżej 5 lat),

·      samochód (w chwili śmierci pozostający we współwłasności małżeńskiej z I.J., wartości w całości 16 356 zł) oraz

·      środki pieniężne (w chwili śmierci pozostające we współwłasności małżeńskiej z I.J. w kwocie 17 429,04 zł).

Po sporządzeniu aktu poświadczenia dziedziczenia Wnioskodawca nabył udział w nieruchomości wynoszący 1/12, udział w samochodzie wynoszący 1/12 i udział w środkach pieniężnych wynoszący 1/12. Podatek od nabycia całego spadku został przez Wnioskodawcę (oraz pozostałych spadkobierców) uregulowany.

Po stwierdzeniu nabycia spadku spadkobiercy dokonali umownego działu spadku.

3 października 2025 r. spadkobiercy po G.H. podpisali akt notarialny zawierający umowę o dział spadku oraz podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej (Repertorium A Nr (...)).

Spadkobiercy ustalili zgodnie podział pomiędzy wszystkimi spadkobiercami – mąż cioci przekazał Wnioskodawcy i jego dwóm siostrom po równo nabyte aktem poświadczenia dziedziczenia udziały w nieruchomości (wartość udziału przekazanego Wnioskodawcy i jego dwóm siostrom wyniosła po 58 505 zł dla każdej z osób) – domu rodzinnym Wnioskodawcy, Wnioskodawca i jego siostry przekazali wujowi udziały w samochodzie i środkach pieniężnych (wartość udziału w samochodzie przekazanego przez Wnioskodawcę i jego dwie siostry wyniosła po 1 363 zł od każdej z osób, wartość udziału w środkach pieniężnych przekazanych przez Wnioskodawcę i jego dwie siostry wyniosła po 1 452.42 zł od każdej z osób). Dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat, co zostało zapisane w umowie notarialnej o dział spadku.

Na podstawie tej umowy:

·      Wnioskodawca otrzymał udziały w nieruchomości. W wyniku zgodnej umowy, wypełniającej wolę zarówno zmarłej, jak i jej spadkobierców, udział Wnioskodawcy w części nieruchomości przypadającej mu w drodze dziedziczenia zwiększył się z 1/12 do 1/6 (w rezultacie działu spadku po zmarłej G.H., a wcześniej dziedzicząc po zmarłym ojcu, dziś Wnioskodawca jest właścicielem 1/3 całej nieruchomości wraz ze swoimi dwiema siostrami, gdzie każda z sióstr też jest właścicielem 1/3 nieruchomości) Obie siostry dokonały tożsamego przekazania.

·      mąż zmarłej cioci – otrzymał od Wnioskodawcy udział w samochodzie oraz środki pieniężne (obie siostry dokonały tożsamego przekazania).

W wyniku działu spadku nastąpiło więc przesunięcie składników majątkowych pomiędzy spadkobiercami, jednak czynność ta została określona jako umowny dział spadku bez spłat i dopłat, a jej celem było zniesienie współwłasności majątku spadkowego i jego podział pomiędzy spadkobierców

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że wartość składników majątku przekazanych poszczególnym spadkobiercom była wynikiem uzgodnionego podziału całej masy spadkowej pomiędzy wszystkich spadkobierców. Spadkobiercy byli od początku zgodni, co do tego, że udział w domu po zmarłej ma w całości stać się własnością jej bratanków.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy otrzymanie w wyniku działu spadku udziałów w nieruchomości w wartości przekraczającej jego pierwotny udział spadkowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego, w szczególności czy stanowi przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Wątpliwość u Wnioskodawcy i jego sióstr pojawiła się po uzyskaniu sprzecznych informacji w Urzędach Skarbowych właściwych dla miejsca ich zamieszkania. W dwóch urzędach stwierdzono, że żaden podatek nie jest już należny. W jednym stwierdzono, że należy wysłać zapytanie z wnioskiem o wydanie interpretacji. Wnioskodawca i jego dwie siostry konsultowali także przedmiotową sprawę podczas konsultacji online poprzez stronę internetową podatki.gov.pl. Tam także uzyskiwali informacje, ze wszelkie kwestie podatkowe zostały już w przedmiotowej sprawie uregulowane.

Pytanie

Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę i jego dwie siostry w wyniku umowy o dział spadku oraz podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej – dokonanego bez spłat i dopłat -udziałów w nieruchomości o wartości przekraczającej jego pierwotny udział w spadku, powoduje powstanie obowiązku podatkowego w szczególności w podatku od spadków i darowizn lub podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przysporzenie majątkowe (dochód z innych źródeł)?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku od spadków i darowizn została dla Państwa wydana 2 czerwca 2026 r. interpretacja indywidualna znak (...).

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy opisane zdarzenie nie powoduje powstania obowiązku podatkowego ani w podatku dochodowym od osób fizycznych, ani w podatku od spadków i darowizn. Podatek od nabytych udziałów w nieruchomości został uregulowany w pierwszym etapie procesu dziedziczenia (przez wszystkich spadkobierców), a dział spadku bez spłat i dopłat, w wyniku którego Wnioskodawca uzyskał udziały w nieruchomości przekraczające jego udział spadkowy, nie powoduje uzyskania przez Wnioskodawcę nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 1037 § 1 Kodeksu cywilnego dział spadku może nastąpić na mocy umowy pomiędzy wszystkimi spadkobiercami. Instytucja ta służy zniesieniu współwłasności majątku spadkowego poprzez przyznanie poszczególnym spadkobiercom konkretnych składników majątku. W wyniku działu spadku dochodzi jedynie do konkretyzacji praw przysługujących spadkobiercom do masy spadkowej, a nie do powstania nowego tytułu nabycia. De facto dział spadku jest domknięciem procesu spadkowego.

W przedstawionej sytuacji dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat, a pomiędzy spadkobiercami nastąpiło wzajemne rozliczenie poprzez przyznanie poszczególnych składników majątku. Wnioskodawca otrzymał większy udział w nieruchomości, natomiast przekazał innemu spadkobiercy udział w samochodzie oraz środki pieniężne (od których nabycia aktem poświadczenia dziedziczenia podatek uregulował). Wartość poszczególnych składników majątku przyznanych spadkobiercom w wyniku działu spadku nie była identyczna, jednak podział ten był wynikiem zgodnego uzgodnienia wszystkich spadkobierców i stanowił sposób zniesienia współwłasności majątku spadkowego bez dokonywania spłat i dopłat.

Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1575/14, wskazano, że uzyskanie przez spadkobiercę składników majątku w wyniku działu spadku ponad przysługujący mu udział spadkowy nie może być uznane za inne nieodpłatne świadczenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych NSA wskazał, że nie jest możliwe rozszerzenie katalogu źródła przychodu z innych nieodpłatnych świadczeń o nieodpłatne nabycie rzeczy lub praw. NSA podkreślił, że pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” odnosi się przede wszystkim do bezpłatnych usług lub udostępnienia rzeczy albo praw, a dział spadku nie mieści się w tym katalogu. Należy także dodać, że gdyby ustawodawca miał na celu opodatkowanie działu spadku, powinien zgodnie z art. 217 Konstytucji RP w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych określić jasno podmiot, przedmiot opodatkowania oraz stawki podatkowe. Żaden z tych warunków przez ustawodawcę nie został spełniony.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisów tej ustawy w ogóle nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. Skoro więc nabycie składników majątku następuje w związku z dziedziczeniem i działem spadku, to zdarzenie to pozostaje w sferze regulacji prawa spadkowego i nie może być kwalifikowane jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Wnioskodawcy nie doszło też do zdarzenia, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako darowizna (nawet jeśli wystąpiła różnica wartości, nie stanowi ona darowizny, lecz element umownego działu spadku).

Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że momentem istotnym dla powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn jest nabycie spadku, a nie jego późniejszy dział, który ma jedynie charakter techniczny i organizacyjny, polegający na podziale majątku między spadkobierców. A podatek od nabycia składników majątku został przez Wnioskodawcę uregulowany. Dział spadku nie jest również wymieniony w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, który ma charakter zamknięty.

W przedstawionym stanie faktycznym brak jest także podstaw do kwalifikowania poszczególnych elementów działu spadku jako odrębnych czynności darowizny, gdyż wszystkie przesunięcia majątkowe nastąpiły w ramach jednego stosunku prawnego i stanowiły element wzajemnych rozliczeń między spadkobiercami.

W konsekwencji należy uznać, że otrzymanie przez Wnioskodawcę udziałów w nieruchomości w wyniku umownego działu, nawet jeśli przekraczają one wartość udziału spadkowego, nie stanowi nowego nabycia podlegającego opodatkowaniu, lecz jest elementem podziału majątku spadkowego pomiędzy współspadkobierców (jest to jedynie przekształcenie prawa nabytego wcześniej w drodze dziedziczenia).

Ponieważ ustawa o podatku od spadków i darowizn nie wymienia działu spadku jako czynności opodatkowanej, a ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza przychody podlegające pod ustawę o spadkach i darowiznach, jednocześnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera zapisów dotyczących opodatkowania działu spadku, czynność ta pozostaje poza zakresem opodatkowania obu tych ustaw.

Mąż cioci (powinowaty w linii bocznej, zaliczany dla Wnioskodawcy do III grupy podatkowej) nie jest wymieniony w ustawowych zwolnieniach z podatku (zastosowano zamknięty katalog osób w I i II grupie pomijając najbliższą rodzinę, jaką bez wątpienia jest mąż rodzonej siostry ojca). I choć zaliczał się do najbliższej rodziny i tak też był traktowany, mieszkał w domu rodzinnym, który już wcześniej w 1/6 należał do Wnioskodawcy (udziały odziedziczone po ojcu Wnioskodawcy), w przypadku uznania należności podatkowej, zostałby potraktowany jak osoba de facto obca.

Wnioskodawca podnosi także, że przy zaliczeniu nabytych udziałów w nieruchomości w przedmiotowej sprawie jako przysporzenia majątkowego musiałby on z uwagi na swoje dochody zapłacić podatek dochodowy w wysokości 12% (od mniejszej części) oraz 32% (od większej części), a jego siostry, które nabyły dokładnie takie same składniki majątku, w tej samej sprawie o dział spadku, zobowiązane byłyby do zapłaty 12% podatku.

To zdaniem Wnioskodawcy jest konstytucyjną nierównością wobec prawa. Co więcej, gdyby przyjąć, że podatek należałoby uiścić, dochodziłoby do sytuacji, w której ten sam składnik majątku spadkowego, został opodatkowany dwa razy.

W ocenie Wnioskodawcy otrzymanie przez niego w wyniku umownego działu spadku udziałów w nieruchomości przekraczających pierwotny udział spadkowy nie powoduje powstania obowiązku podatkowego ani w podatku od spadków i darowizn, ani w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W świetle art. 11 ust. 1 ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku podatkowego, zawarty został w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią, źródłem przychodów są m.in. inne źródła (pkt 9), czyli przychody niewpisujące się w źródła wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy.

Z kolei na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że wyliczenie przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Na mocy zaś art. 11 ust. 2a ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W świetle art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Natomiast jak stanowi art. 925 Kodeksu:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Na mocy art. 926 § 1 Kodeksu:

Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Przepis art. 1035 Kodeksu stanowi, że:

Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw wchodzących w skład spadku.

Wedle art. 1037 § 1 i § 2 Kodeksu:

Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców.

Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom przechodzą na nich. Ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Przy czym jeżeli wartość rzeczy nabytych w wyniku działu jest zgodna z udziałem posiadanym przed działem spadku – na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych – nie następuje nabycie podlegające opodatkowaniu, ponieważ ich majątek nie zwiększa się.

Natomiast wszelkie przypadki, gdy udział danej osoby ulega powiększeniu, traktowane być muszą w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością lub ruchomością), jak też stan jej majątku osobistego.

W sytuacji natomiast, gdy dział spadku ma charakter nieodpłatny, a na skutek jego dokonania dotychczasowy udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z przysporzeniem, mającym konkretny wymiar finansowy.

W powołanej powyżej interpretacji z 2 czerwca 2026 r. znak (...) wydanej dla Państwa w zakresie podatku od spadków i darowizn stwierdzono, że:

Skoro podział majątku nastąpił na podstawie działu spadku, to nabycie tym tytułem, czyli tytułem czynności niewymienionej w zamkniętym katalogu określonym w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, nie podlega w ogóle regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tym samym z tytułu ww. nabycia po Państwa stronie nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.

Zatem, skoro w wyniku nieodpłatnego działu spadku Wnioskodawca otrzymał składniki majątku o wartości przewyższającej wartość przysługującego mu udziału w masie spadkowej, to nastąpiło po jego stronie przysporzenie majątkowe (uzyskane nieodpłatnie, gdyż bez żadnego ekwiwalentu finansowego), które stanowi przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychodem tym jest różnica pomiędzy wartością składników majątku otrzymanego w ramach działu spadku a wartością udziału Wnioskodawcy w składnikach wchodzących w skład masy spadkowej.

Uzyskany przez Wnioskodawcę przychód z innych źródeł należy wykazać w zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) składanym za 2025 r. na zasadach ogólnych według skali podatkowej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z innymi dochodami uzyskanymi w tym roku.

Stosownie bowiem do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Stosownie do dyspozycji art. 45 ust. 4 ustawy:

Przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania podatnicy są obowiązani wpłacić różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania, o którym mowa w ust. 1, a sumą zapłaconych za dany rok zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników.

Podsumowując, stanowisko Państwa jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska tylko w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od spadków i darowizn została wydana odrębna interpretacja indywidualna.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.