Interpretacja 0115-KDIT3.4011.320.2026.1.AD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 20 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

3 września 2002 r. na mocy aktu notarialnego Rep. A numer (...), nabyła Pani wraz z mężem niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym 1/1, o obszarze 0,34.91 ha, po połowie (1/2 części) będąc wówczas w ustawowej wspólności. Sąd Rejonowy w (...) założył dla niej Księgę Wieczystą o numerze (...).

W 2010 r. między Panią i Pani mężem, została podpisana umowa majątkowa małżeńska, na mocy aktu notarialnego Rep. A numer (...) z (...) 2010 r., w której wyłączono obowiązującą Państwa majątkową wspólność ustawową i wprowadzono w Państwa związku małżeńskim ustrój rozdzielności majątkowej. Ustalono ponadto, że nabyty to tego czasu majątek wspólny stanowić będzie Państwa współwłasność w udziałach po 1/2 części.

W 2013 r. na ww. gruncie, rozpoczęła Pani budowę budynku handlowo-usługowego ((...)), którą ukończyła Pani w 2015 r. Całość zakupionego gruntu została wykorzystana pod Pani działalność gospodarczą.

6 listopada 2013 r. zarejestrowała Pani swoją jednoosobową działalność gospodarczą w CEiDG, pod nazwą X, pod numerem NIP (...), REGON (...), wskazując jako miejsce prowadzenia działalności ww. nieruchomość, której nadano adres A, ul. B1. Od tego dnia swoją działalność gospodarczą prowadzi Pani jednoosobowo pod ww. adresem, bez udziału Pani małżonka.

Wszelkie wydatki poniesione na budowę ww. nieruchomości oraz na rozpoczęcie w niej swojej działalności, przy podstawowym (...), ponosiła Pani i nadal ponosi wyłącznie z własnych środków. Powyższe dotyczy również podatku od nieruchomości, którego wysokość ustalana jest co roku przez Burmistrza (...), wydawaną na tę okoliczność decyzją w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.

Decyzja ta wydawana jest corocznie zarówno na Pani nazwisko jak i na nazwisko Pani męża, z uwagi na zadeklarowaną, obowiązującą w momencie jej nabycia współwłasność. Natomiast zapłatę ustalonego w niej podatku od nieruchomości, w całości, czyli 100% ponosi od początku jego powstania wyłącznie Pani, płacąc go w ustalonych decyzją 4 ratach, z Pani firmowego konta bankowego. Konto jest zarejestrowane na Pani firmę, czyli X, ul. B1, A.

Pytanie

Czy płacąc w całości nałożony solidarnie na mnie i mojego męża podatek od nieruchomości, mogę zaliczyć go do kosztów prowadzonej przeze mnie działalności w kwocie zapłaconej, czyli 100%?

Stanowisko Pani w sprawie

Pani zdaniem, skoro cała powierzchnia nieruchomości jest faktycznie wykorzystywana na cele Pani działalności i sama opłaca Pani nałożony na Panią podatek od nieruchomości, to ten podatek - jako wydatek konieczny dla istnienia firmy - jest kosztem uzyskania przychodów Pani firmy, niezależnie od tego, że decyzja jest wydana na Państwa oboje. Ponadto nie wyłącza go z koszów treść art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w obowiązującym obecnie stanie prawnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien spełniać łącznie następujące warunki:

·      pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·      być właściwie udokumentowany;

·      nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pani wniosek

Z treści wniosku wynika, że:

·      3 września 2002 r. nabyła Pani wraz z mężem niezabudowaną działkę gruntu będąc w ustawowej wspólności majątkowej.

·      W 2010 r. między Panią i Pani mężem, została podpisana umowa majątkowa małżeńska, w której wyłączono obowiązującą Państwa majątkową wspólność ustawową i wprowadzono w Państwa związku małżeńskim ustrój rozdzielności majątkowej. Ustalono, że nabyty to tego czasu majątek wspólny stanowić będzie Państwa współwłasność w udziałach po 1/2 części.

·      W 2013 r. na ww. gruncie, rozpoczęła Pani budowę budynku handlowo-usługowego ((...)), którą ukończyła Pani w 2015 r. Całość zakupionego gruntu została wykorzystana pod Pani działalność gospodarczą.

·      6 listopada 2013 r. zarejestrowała Pani swoją jednoosobową działalność gospodarczą, wskazując jako miejsce prowadzenia działalności ww. nieruchomość.

·      Wszelkie wydatki poniesione na budowę ww. nieruchomości oraz na rozpoczęcie w niej działalności, ponosiła Pani i nadal ponosi wyłącznie z własnych środków. Powyższe dotyczy również podatku od nieruchomości, którego wysokość ustalana jest co roku na podstawie decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Decyzja ta wydawana jest zarówno na Pani nazwisko jak i na nazwisko Pani męża, z uwagi na zadeklarowaną, obowiązującą w momencie jej nabycia współwłasność. Natomiast zapłatę ustalonego w niej podatku od nieruchomości, w całości, czyli 100% ponosi od początku jego powstania wyłącznie Pani, płacąc go firmowego konta bankowego.

Na tle przedstawionego opisu sprawy Pani wątpliwości budzi kwestia czy w sytuacji, gdy decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości wydawana jest zarówno na Pani nazwisko jak i na nazwisko Pani męża, może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatek od nieruchomości w pełnej zapłaconej kwocie, czyli 100%.

Z treści przytoczonego na wstępie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Tym samym – możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia jego przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Wskazuję również, że sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztów. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.

Z opisu sprawy wynika, że pierwotnie zakup gruntu miał miejsce do majątku wspólnego Pani i męża. Następnie w wyniku dokonanej rozdzielności majątkowej małżeńskiej każdy z Państwa został współwłaścicielem opisanej nieruchomości w równych częściach. Decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości wydawana jest zarówno na Pani nazwisko jak i na nazwisko Pani męża. Przy czym całość zakupionego gruntu została wykorzystana pod Pani działalność gospodarczą. Wybudowała Pani na nim budynek handlowo-usługowy, w którym prowadzi działalność gospodarczą. Ustalony decyzją podatek od nieruchomości opłaca w całości Pani z konta firmowego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.):

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)  posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z kolei jak stanowi art. 3 ust. 4 tej ustawy:

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b ww. ustawy:

Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (…):

·      od gruntów: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (…),

·      od budynków lub ich części: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (…),

W myśl natomiast art. 6 ust. 7 powołanej ustawy:

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości jest związany z posiadaniem odpowiedniego, określonego w ustawie władztwa/tytułu prawnego do nieruchomości/gruntu. Fakt, że tylko jeden ze współwłaścicieli faktycznie wykorzystuje nieruchomość do celów działalności gospodarczej, nie zmienia kręgu podatników. Decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nadal obejmuje wszystkich współwłaścicieli.

Odrębną natomiast kwestią jest sama zapłata podatku od nieruchomości. Pozostaje ona w gestii uzgodnień pomiędzy współwłaścicielami.

Tym samym, skoro podatek od nieruchomości opłaca Pani w całości z konta firmowego w związku z wykorzystaniem całej nieruchomości do celów prowadzonej działalności gospodarczej, uznać należy, że są to wydatki, które na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego stanowisko Pani przedstawione we wniosku jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.