Interpretacja 0115-KDIT3.4011.401.2026.1.DP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 27 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A.A, córka B i C od 1991 r. była właścicielką nieruchomości położonych w X obejmujących:

a)  lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość położony w X przy ul. A1 o powierzchni użytkowej 40,49 m² wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, dla którego prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...),

b)  nieruchomość gruntową zabudowaną działką nr 1 o powierzchni 0,0019 ha,

c)  udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej – działki nr 2 o powierzchni 0,1154 ha,

dla których prowadzone są właściwe księgi wieczyste przez Sąd Rejonowy w (...).

2 października 2020 r. A.A zawarła umowę dożywocia z bratanicą, na podstawie której przeniosła własność nieruchomości na rzecz innej osoby.

26 października 2021 r. doszło do rozwiązania umowy dożywocia na podstawie zgodnego oświadczenia stron z uwagi na niemożność prawidłowej realizacji umowy ze strony nabywcy nieruchomości, co zostało ujawnione w księgach wieczystych.

W wyniku tej czynności 26 października 2021 r. własność nieruchomości powróciła do A.A co wynika wprost z wpisów w księgach wieczystych oraz aktu notarialnego.

A.A zmarła (...) 2024 r.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w (...) z 1 lipca 2025 r., sygn. akt (...), stwierdzono nabycie spadku przez:

·      D.D,

·      E.E (Wnioskodawcę),

·      F.F

po 1/3 udziału każdy.

28 lipca 2025 r. sprzedano nieruchomości na rzecz osoby trzeciej za kwotę 230 000 zł, co zostało potwierdzone aktem notarialnym Rep. A nr (...).

Wątpliwość Pana dotyczy ustalenia momentu nabycia nieruchomości dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, w szczególności:

·      czy rozwiązanie umowy dożywocia stanowi nowe nabycie,

·      czy należy uwzględnić cały okres posiadania nieruchomości przez A.A, także sprzed zawarcia umowy dożywocia.

·      czy sprzedaż nieruchomości 28 lipca 2025 r. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy rozwiązanie umowy dożywocia z 26 października 2021 r. stanowi nowe nabycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, czy też przy ustalaniu 5-letniego terminu należy uwzględnić cały okres posiadania nieruchomości przez spadkodawczynię, w tym okres sprzed zawarcia umowy dożywocia, a w konsekwencji czy sprzedaż nieruchomości 28 lipca 2025 r. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

 I.      Charakter prawny rozwiązania umowy dożywocia

Rozwiązanie umowy dożywocia nie ma charakteru nabycia sensu stricto, stanowi czynność restytucyjną (odtworzeniową), prowadzi do przywrócenia wcześniejszego stanu prawnego.

Nie dochodzi do powstania nowego prawa własności, lecz do jego ponownego ujawnienia po wcześniejszym przeniesieniu. Rozwiązanie umowy dożywocia spowodowało, że dokonane na mocy jej postanowień przeniesienie prawa własności nieruchomości na zobowiązania z tytułu zawartej umowy dożywocia zostało „anulowane”, strony wycofały się z tej czynności, a własność nieruchomości została powrotnie przeniesiona na A.A. Dokonujące tej czynności strony korzystały z obowiązującej w prawie polskim zasady swobody umów. W tej sytuacji, z uwagi na obiektywną niemożliwość wykonania umowy dożywocia, strony postanowiły ja rozwiązać, aby formalnie przywrócić stan poprzedni.

W Pana ocenie rozwiązanie umowy dożywocia przez strony zawiera skutek ex tunc , tzn., że umowę traktuje się jak niezawartą. Skutki umowy dożywocia upadły w chwili jej rozwiązania. Rozwiązanie umowy o dożywocie dokonane przez strony, spowodowało automatyczne uzyskanie prawa własności przez A.A ze względu na upadek przyczyny prawnej leżącej u podstawy pierwotnego przeniesienia prawa własności.

II.       Brak przysporzenia majątkowego

W wyniku rozwiązania umowy:

·      nie powstaje przychód,

·      nie dochodzi do trwałego przysporzenia majątkowego,

·      brak jest zdarzenia uzasadniającego opodatkowanie.

III.      Orzecznictwo – kluczowe znaczenie

Pana stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie:

·      NSA z 7 lutego 2024 r. II FSK 692/21

·      WSA w Gdańsku I SA/Gd 179/20

W szczególności NSA wskazał, że:

·      rozwiązanie umowy dożywocia nie stanowi nowego nabycia,

·      należy uwzględniać ciągłość posiadania,

·      5-letni termin nie ulega przerwaniu ani „resetowi”.

IV.      Rozwinięcie argumentacji na podstawie wyroku NSA z 7 lutego 2024 r., II FSK 692/21

W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał pogłębionej wykładni pojęcia „nabycia” na gruncie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT w kontekście rozwiązania umowy dożywocia.

NSA jednoznacznie wskazał, że rozwiązanie umowy dożywocia nie może być utożsamiane z nabyciem prawa własności w rozumieniu przepisów podatkowych, gdyż czynność ta:

·      nie prowadzi do powstania nowego prawa podmiotowego,

·      nie ma charakteru konstytutywnego w sensie ekonomicznym,

·      stanowi jedynie odwrócenie skutków wcześniejszej czynności prawnej.

Sąd podkreślił, że dla celów podatkowych decydujące znaczenie ma ciągłość ekonomicznego władztwa nad nieruchomością, a nie formalna sekwencja czynności cywilnoprawnych.

NSA wyraźnie zaakcentował, że:

·      rozwiązanie umowy dożywocia nie powoduje przysporzenia majątkowego,

·      brak jest podstaw do traktowania tej czynności jako nowego momentu nabycia,

·      okres posiadania nieruchomości powinien być liczony w sposób ciągły, obejmujący także okres sprzed zawarcia umowy dożywocia.

W konsekwencji przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do:

·      sztucznego „resetowania” biegu terminu podatkowego,

·      oderwania wykładni przepisów od ich celu,

·      nieuzasadnionego pogorszenia sytuacji podatnika.

W realiach tej sprawy stan faktyczny jest tożsamy z analizowanym przez NSA, gdyż również doszło do:

·      zawarcia umowy dożywocia,

·      jej późniejszego rozwiązania,

·      powrotnego przeniesienia własności na pierwotnego właściciela.

Dlatego też tezy wyrażone w wyroku NSA II FSK 692/21 powinny znaleźć bezpośrednie zastosowanie w tej sprawie.

Znane jest Panu stanowisko prezentowane w niektórych interpretacjach indywidualnych, zgodnie z którym rozwiązanie umowy dożywocia traktowane jest jako nowe nabycie nieruchomości.

Stanowisko to jednak:

·      nie znajduje oparcia w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego,

·      zostało wprost zakwestionowane w wyroku NSA z 7 lutego 2024 r., II FSK 692/21,

·      pomija ekonomiczny charakter zdarzenia prawnego.

W szczególności organ przyjmując koncepcję „nowego nabycia":

·      abstrahuje od rzeczywistego przebiegu zdarzeń,

·      pomija brak przysporzenia majątkowego,

·      opiera się wyłącznie na formalnym podejściu do czynności cywilnoprawnych.

Tymczasem NSA jednoznacznie wskazał, że: dla celów podatkowych należy badać sens ekonomiczny zdarzenia, a nie wyłącznie jego formę prawną.

Celem art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT jest opodatkowanie rzeczywistego przysporzenia majątkowego. W analizowanej sprawie brak jest nowego przysporzenia, nastąpiło jedynie odwrócenie wcześniejszej czynności prawnej.

Stanowisko, zgodnie z którym rozwiązanie umowy dożywocia stanowi nowe nabycie prowadzi do sztucznego wydłużenia okresu opodatkowania, ignoruje charakter prawny tej czynności, pozostaje sprzeczne z aktualnym orzecznictwem NSA.

W analizowanym stanie faktycznym występuje ciągłość ekonomiczna i prawna własności co oznacza, że okres posiadania nieruchomości nie został przerwany w sensie podatkowym.

Wnosi Pan o potwierdzenie, że:

1)  rozwiązanie umowy dożywocia nie stanowi nowego nabycia nieruchomości,

2)  dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT należy uwzględnić cały okres posiadania nieruchomości przez A.A,

3)  sprzedaż nieruchomości nie powoduje obowiązku podatkowego, jeśli od pierwotnego nabycia (1991 r.) upłynął okres 5 lat.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości oraz praw określonych w lit. a-c przepisu przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub tych praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Z opisu zdarzenia wynika, że:

·      Spadkodawczyni od 1991 r. była właścicielką lokalu mieszkalnego, nieruchomości gruntowej oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej;

·      W 2020 r. spadkodawczyni zawarła umowę dożywocia z bratanicą;

·      26 października 2021 r. doszło do rozwiązania umowy dożywocia na podstawie zgodnego oświadczenia stron z uwagi na niemożność prawidłowej realizacji umowy ze strony nabywcy nieruchomości oraz udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu, co zostało ujawnione w księgach wieczystych;

·      W wyniku tej czynności 26 października 2021 r. nieruchomości oraz udział w prawie wieczystego użytkowania gruntu powróciły do spadkodawczyni;

·      (...) 2024 r. spadkodawczyni zmarła;

·      Spadek nabyły trzy osoby, w tym Pan;

·      28 lipca 2025 r. nieruchomości oraz udział w prawie wieczystego użytkowania gruntu zostały sprzedane.

Wątpliwość Pana dotyczy ustalenia momentu nabycia nieruchomości oraz udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Zatem rozstrzygając, czy przeniesienie prawa własności nieruchomości oraz udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu (rozwiązanie umowy dożywocia) stanowi ponowne nabycie nieruchomości, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę o dożywocie właściciel nieruchomości zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę, nabywca zaś zobowiązuje się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, pomoc i pielęgnację. Umowa o dożywocie jest zatem umową zobowiązującą i wzajemną.

Przy czym w myśl art. 237 Kodeksu cywilnego:

Natomiast stosownie do art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 910 § 2 Kodeksu cywilnego:

Oznacza to, że nabywca nieruchomości pomimo nałożonych zobowiązań wynikających z ustanowionego dożywocia nie jest ograniczony w rozporządzaniu nabytą nieruchomością i może ją zbyć.

Niewątpliwie umowa o dożywocie jest jedną z form zbycia nieruchomości (przeniesienia własności). Zgodnie z brzmieniem art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy o dożywocie polega na tym, że jedna ze stron przenosi na drugą własność nieruchomości, druga zaś zobowiązuje się w zamian za to do dożywotniego utrzymania zbywcy.

Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym obciążeniem tej nieruchomości prawem dożywocia, do którego to obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych (art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego). Z istoty prawa dożywocia jako prawa do uzyskania przez dożywotnika (zbywcy nieruchomości lub osoby mu bliskiej) dożywotniego utrzymania wynika, że zakres związanych z tym obowiązków nabywcy powinien sięgać tak daleko, aby uprawniony nie był zmuszony poszukiwać dodatkowo środków utrzymania z innych źródeł. Oznacza to, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości dożywotnik w ramach dożywotniego utrzymania otrzymuje określone świadczenia także o charakterze majątkowym mające zaspokoić jego potrzeby życiowe.

W tym znaczeniu zbycie nieruchomości w drodze dożywocia jest zbyciem na podstawie umowy nie tylko wzajemnej, ale także odpłatnej (ekwiwalentnej), przy którym otrzymywane przez dożywotnika (zbywcę lub osobę mu bliską) środki utrzymania stanowią odpłatę za zbytą nieruchomość. Z kolei odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową, niekoniecznie w postaci pieniężnej: mogą to być także świadczenia innego rodzaju (usługi, rzeczy, wierzytelności, inne prawa), byleby dały się określić w pieniądzu.

Dla ustalenia charakteru umowy o dożywocie kluczowe znaczenie mają dalsze regulacje kodeksowe dotyczące tej instytucji, w szczególności art. 913 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego.

W wyjątkowych sytuacjach sąd może – na żądanie zobowiązanego lub dożywotnika, jeżeli to dożywotnik jest zbywcą nieruchomości – rozwiązać umowę o dożywocie.

Potwierdzają one odpłatność umów o dożywocie. Stanowią, że jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w bezpośredniej ze sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tych uprawnień.

Rzeczowe skutki rozwiązania umowy o dożywocie należy ocenić kierując się treścią regulacji Tytułu XXXIV, Działu II Kodeksu cywilnego. Skoro zawarcie umowy o dożywocie powoduje przeniesienie własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia, to niewątpliwie w takim przypadku dochodzi do zbycia nieruchomości. Z takim samym skutkiem mamy do czynienia w sytuacji odwrotnej, gdy następuje dobrowolne rozwiązanie umowy o dożywocie, wówczas z jednej strony następuje przeniesienie własności nieruchomości z powrotem na dożywotnika, a z drugiej strony ma miejsce wygaśnięcie prawa dożywocia. Rozwiązanie umowy rodzi więc skutek rzeczowy w postaci przeniesienia własności nieruchomości na dożywotnika, co niewątpliwie należy potraktować jako nabycie przez niego nieruchomości.

To z kolei oznacza, że termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku, w którym doszło do rozwiązania umowy o dożywocie i przeniesienia prawa własności nieruchomości na dożywotnika. Z tym dniem następuje bowiem ponowne nabycie przez niego własności nieruchomości.

W konsekwencji rozwiązanie w 2021 r. umowy o dożywocie wywarło skutek w postaci ponownego nabycia przez spadkodawczynię nieruchomości. W związku z tym datą ponownego nabycia przez spadkodawczynię własności nieruchomości jest data rozwiązania umowy o dożywocie. Bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca 2021 r.

Z opisu zdarzenia wynika, że otrzymał Pan w spadku 1/3 udziału w nieruchomościach, które sprzedane zostały przez spadkobierców (w tym Pana) w 2025 r.

Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nabycie (ponowne nabycie) nieruchomości przez spadkodawczynię – jak wcześniej wyjaśniłem –nastąpiło w 2021 r.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie – Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 922 § 1 tej ustawy:

Z kolei, art. 924 ustawy – Kodeks cywilny stanowi, że:

Stosownie do art. 925 powołanej ustawy – Kodeks cywilny:

W myśl art. 1035 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:

Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału.

Na mocy art. 206 omawianej ustawy:

Odnosząc zatem zacytowane uprzednio przepisy prawa do przedstawionego zdarzenia stwierdzam, że rozwiązanie w 2021 r. umowy o dożywocie, wywarło skutek w postaci ponownego nabycia przez spadkodawczynię nieruchomości oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu.

Wobec tego, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca 2021 r..

W konsekwencji, odpłatne zbycie w 2025 r przez Pana udziałów w nieruchomościach oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu nabytych w spadku, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym, wystąpi u Pana obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nabytych w spadku udziałów w nieruchomościach oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu.

Wobec tego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·      Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia.

·      Z kolei w odniesieniu do powołanych przez Pana we własnym stanowisku wyroków sądów administracyjnych, informuję, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw, osadzonych w określonych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) i są wiążące tylko w tych sprawach.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.