Interpretacja 0115-KDIT3.4011.454.2026.2.AD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe,

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 15 czerwca 2026 r. r. (wpływ 22.06.2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan właścicielem apartamentów przeznaczonych na wynajem krótkoterminowy.

Lokale te są wykorzystywane w celach usługowych i służą świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania.

Od przedmiotowych lokali odprowadzany jest podatek od nieruchomości do Urzędu Miasta według stawek właściwych dla lokali usługowych/niemieszkalnych.

Urząd Miasta kwalifikuje wskazane lokale jako lokale usługowe i na tej podstawie nalicza podatek od nieruchomości.

Uzupełnienie wniosku

W uzupełnieniu wniosku podaje Pan, że:

·      Prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia 10 lutego 2006 r.

·      Od 4 maja 2021 r. przedmiot działalności obejmuje również świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania (najem krótkoterminowy apartamentów).

·      Dla celów podatku dochodowego wybrał Pan opodatkowanie w formie podatku liniowego.

·      Apartamenty wskazane we wniosku są lokalami niemieszkalnymi. Zgodnie z dokumentacją budowlaną oraz aktem notarialnym zostały sklasyfikowane jako lokale niemieszkalne.

·      Nie posiada Pan informacji o dokładnym symbolu PKOB. Zgodnie z aktem notarialnym lokale stanowią lokale niemieszkalne.

·      Apartamenty nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

·      Przez określenie użyte we wniosku „lokale uznawane przez Urząd Miasta za lokale usługowe/niemieszkalne” rozumie Pan lokale traktowane przez gminę jako lokale niemieszkalne dla celów podatku od nieruchomości, dla których stosowane są stawki właściwe dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

·      Nie chodzi o odrębną kwalifikację dokonywaną przez Urząd Miasta dla innych celów niż podatek od nieruchomości.

Pytania

1)  Czy lokale niemieszkalne wykorzystywane w działalności gospodarczej polegającej na najmie krótkoterminowym mogą podlegać amortyzacji podatkowej po spełnieniu warunków przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych? (pytanie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

2)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości tych lokali i zaliczanie ich do kosztów uzyskania przychodu? (pytanie sformułowane we wniosku)

3)  Czy klasyfikacja lokali przez Urząd Miasta jako lokali usługowych ma znaczenie dla możliwości ich amortyzacji na gruncie podatku dochodowego? (pytanie sformułowane we wniosku)

Pana stanowisko w sprawie

W sformułowanym w uzupełnieniu wniosku własnym stanowisko podaje Pan, że Pana zdaniem:

·      W zakresie pytania pierwszego – Lokale niemieszkalne wykorzystywane w działalności gospodarczej nie są objęte wyłączeniem z amortyzacji dotyczącym budynków i lokali mieszkalnych. W konsekwencji, po spełnieniu warunków określonych w ustawie o PIT, mogą podlegać amortyzacji podatkowej.

·      W zakresie pytania drugiego – Po wprowadzeniu lokali niemieszkalnych do ewidencji środków trwałych oraz spełnieniu pozostałych wymogów ustawowych odpisy amortyzacyjne od tych lokali mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

·      W zakresie pytania trzeciego – kwalifikacja stosowana przez gminę dla potrzeb podatku od nieruchomości nie przesądza samodzielnie o możliwości amortyzacji na gruncie podatku dochodowego. Dla oceny prawa do amortyzacji decydujące znaczenie mają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz charakter lokalu jako lokalu niemieszkalnego wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Kwalifikacja stosowana przez gminę może jedynie potwierdzać niemieszkalny charakter lokalu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan w uzupełnieniu wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.).

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a)  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b)  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c)  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

a)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

b)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

c)  inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają:

1)  grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2)  budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

3)  dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4)  wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5)  składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

Stosownie do ust. 3 powyższego artykułu:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W myśl art. 22n ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie podlegają objęciu ewidencją budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, grunty lub prawo użytkowania wieczystego gruntu, związane z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.

Pana wniosek

Z treści Pana wniosku wynika m.in., że:

·      Prowadzi Pan działalność gospodarczą. Przedmiot działalności obejmuje m.in. świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania (najem krótkoterminowy apartamentów).

·      Jest Pan właścicielem apartamentów, które wynajmuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

·      Zgodnie z dokumentacją budowlaną oraz aktem notarialnym apartamenty zostały sklasyfikowane jako lokale niemieszkalne.

·      Urząd Miasta kwalifikuje wskazane lokale jako lokale usługowe i na tej podstawie nalicza podatek od nieruchomości.

Wątpliwości Pana budzi kwestia czy w sytuacji opisanej we wniosku:

·      Opisane we wniosku lokale wykorzystywane w działalności gospodarczej polegającej na najmie krótkoterminowym mogą podlegać amortyzacji podatkowej?

·      Czy możliwe jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości tych lokali i zaliczanie ich do kosztów uzyskania przychodu?

·      Czy klasyfikacja lokali przez Urząd Miasta jako lokali usługowych ma znaczenie dla możliwości ich amortyzacji na gruncie podatku dochodowego?

Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego podatnicy nie mogą ujmować w ewidencji oraz zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali mieszkalnych.

Jednocześnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego. Wskazuje w art. 22a tej ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.

Decydujące zatem znaczenie w Pana sprawie ma status opisanych we wniosku lokali oraz ich stan techniczny, tj. czy są one kompletne i zdatne do użytku.

Skoro zatem jak Pan podał opisane we wniosku apartamenty mają status nieruchomości niemieszkalnej, wynajmuje je Pan w ramach prowadzonej od 2021 r. działalności w zakresie świadczenia usług najmu krótkotrwałego, to tym samym ma Pan prawo dokonywać ich amortyzacji oraz zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tych lokali.

Tym samym stanowisko Pana w ww. zakresie uznaję za prawidłowe.

Za prawidłowe uznaję również Pana stanowisko w myśl, którego kwalifikacja stosowana przez gminę dla potrzeb podatku od nieruchomości nie przesądza samodzielnie o możliwości amortyzacji na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy zgodzić się z Pana oceną. Sposób bowiem naliczania podatku od nieruchomości nie decyduje o możliwości dokonywania amortyzacji lokali i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Jak Pan wskazał dla oceny prawa do amortyzacji decydujące znaczenie mają bowiem przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz charakter lokalu jako lokalu niemieszkalnego wykorzystywanego w działalności gospodarczej.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.