Interpretacja 0115-KDIT3.4011.466.2026.2.KP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 czerwca 2026 r. (wpływ 18 czerwca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Pracodawca wypowiedział Wnioskodawcy umowę o pracę, przy czym okres wypowiedzenia wynosi 3 miesiące  i upływa w dniu 31 sierpnia 2026 r. W trakcie trwania stosunku pracy Wnioskodawca korzysta  z samochodu służbowego, który jest jego podstawowym środkiem transportu w codziennym użytkowaniu (zarówno służbowo, jak i prywatnie – zgodnie z zasadami obowiązującymi  u pracodawcy). Pracodawca zaproponował Wnioskodawcy możliwość wykupu tego samochodu  w ostatnim dniu świadczenia pracy, tj. w dniu rozwiązania stosunku pracy, za cenę w wysokości 1 zł netto + VAT, co stanowi wartość znacznie niższą od wartości rynkowej pojazdu. Szacunkowa wartość rynkowa pojazdu na moment planowanego wykupu wynosi około 30 000 zł.

Uzupełnienie wniosku

Pracodawca zaproponował Panu możliwość wykupu samochodu w wiadomości przesłanej za pośrednictwem komunikatora A.

Nie zostało zawarte żadne pisemne porozumienie ani umowa określająca warunki sprzedaży pojazdu. Ustalenia mają charakter wyłącznie nieformalny – pracodawca wskazał za pośrednictwem komunikatora cenę wykupu w wysokości 1 zł netto + VAT.

Obniżona cena samochodu nie stanowi rozliczenia zaległych wypłat, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, premii ani żadnego innego świadczenia wynikającego ze stosunku pracy. Cena w wysokości 1 zł wynika wyłącznie z chęci pracodawcy do zbycia pojazdu w prostym trybie, bez angażowania się  w standardowy proces sprzedaży na rynku.

Nie posiada Pan żadnej wiedzy na temat tego, czy możliwość zakupu pojazdu na takich warunkach była lub jest oferowana innym osobom – zarówno pracownikom, jak i osobom niezwiązanym stosunkiem pracy z pracodawcą. Nie jest Pan w stanie potwierdzić ani zaprzeczyć, aby ktokolwiek inny otrzymał podobną propozycję.

Pomiędzy Panem a pracodawcą nie istnieją żadne powiązania rodzinne, majątkowe, organizacyjne ani inne, które miałyby wpływ na ustalenie ceny wykupu samochodu. Jedyna relacja łącząca Pana  z pracodawcą to stosunek pracy.

Pytania (w uzupełnieniu wniosku zrezygnował Pan z pytania ppkt nr 3)

Czy wykup samochodu służbowego przez Wnioskodawcę od pracodawcy w dniu rozwiązania stosunku pracy, po cenie 1 zł netto + VAT, znacznie odbiegającej od wartości rynkowej pojazdu, będzie stanowić dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? W szczególności, czy różnica pomiędzy wartością rynkową pojazdu a ceną jego nabycia:

1 - powinna zostać zakwalifikowana jako przychód ze stosunku pracy?

2 - będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie samochodu od pracodawcy stanowi odpłatną czynność cywilnoprawną (umowę sprzedaży), a nie świadczenie wynikające ze stosunku pracy. Wnioskodawca wskazuje, że w analizowanej sytuacji dochodzi do zawarcia umowy kupna-sprzedaży, w której Wnioskodawca występuje jako nabywca, a pracodawca jako sprzedawca. Sam fakt ustalenia ceny na poziomie niższym od wartości rynkowej nie zmienia charakteru tej czynności jako odpłatnej. Ponadto, transakcja ta następuje w dniu rozwiązania stosunku pracy, a więc poza okresem faktycznego świadczenia pracy, co dodatkowo przemawia za brakiem bezpośredniego związku pomiędzy nabyciem pojazdu a wykonywaniem obowiązków pracowniczych. W ocenie Wnioskodawcy, różnica pomiędzy wartością rynkową pojazdu a ceną jego nabycia nie stanowi przychodu ze stosunku pracy ani innego nieodpłatnego świadczenia, lecz jest elementem warunków transakcji handlowej pomiędzy stronami. W konsekwencji: 1 - po stronie Wnioskodawcy nie powstaje przychód ze stosunku pracy, 2 - brak jest podstaw do opodatkowania tej różnicy podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Z kolei stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da  i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze  i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Zatem, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Internetowy słownik języka polskiego, www.sjp.pwn.pl). Tym samym należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie (mające konkretny wymiar finansowy) kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.

Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty  i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Do przychodów pracownika zaliczyć należy zatem wszystkie otrzymane przez niego świadczenia,  w tym świadczenia nieodpłatne, wynikające z zawartej umowy bądź mające związek z faktem wykonywania przez niego pracy.

Z przychodem ze stosunku pracy mamy do czynienia również w sytuacji, gdy były pracodawca przekazuje pracownikowi po ustaniu zatrudnienia świadczenia zagwarantowane w umowie o pracę lub innej umowie zawartej podczas trwania stosunku pracy, bowiem o tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik  w rozumieniu powołanego ust. 4 tego artykułu, czy też inna osoba, nie związana aktualnie lub  w przeszłości z pracodawcą.

W treści wniosku i jego uzupełnienia wskazał Pan, że:

·   Jest Pan osobą fizyczną zatrudnioną na podstawie umowy o pracę.

·   Pracodawca wypowiedział Panu umowę o pracę, przy czym okres wypowiedzenia wynosi  3 miesiące i upływa w dniu 31 sierpnia 2026 r.

·   W trakcie trwania stosunku pracy korzysta Pan z samochodu służbowego, który jest Pana podstawowym środkiem transportu w codziennym użytkowaniu (zarówno służbowo, jak  i prywatnie – zgodnie z zasadami obowiązującymi u pracodawcy).

·   Pracodawca zaproponował Panu możliwość wykupu tego samochodu w ostatnim dniu świadczenia pracy, tj. w dniu rozwiązania stosunku pracy, za cenę w wysokości 1 zł netto + VAT, co stanowi wartość znacznie niższą od wartości rynkowej pojazdu. Szacunkowa wartość rynkowa pojazdu na moment planowanego wykupu wynosi około 30 000 zł.

·   Pracodawca zaproponował Panu możliwość wykupu samochodu w wiadomości przesłanej za pośrednictwem komunikatora A. Nie zostało zawarte żadne pisemne porozumienie ani umowa określająca warunki sprzedaży pojazdu. Ustalenia mają charakter wyłącznie nieformalny.

·   Obniżona cena samochodu nie stanowi rozliczenia zaległych wypłat, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, premii ani żadnego innego świadczenia wynikającego ze stosunku pracy.

·   Pomiędzy Panem a pracodawcą nie istnieją żadne powiązania rodzinne, majątkowe, organizacyjne ani inne, które miałyby wpływ na ustalenie ceny wykupu samochodu. Jedyna relacja łącząca Pana z pracodawcą to stosunek pracy.

Przystępując do oceny skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych nabycia pojazdu po cenie preferencyjnej w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń,  o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.

Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.).

Rozumienie tego pojęcia zostało również wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy  o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze  w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.  W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku  z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:

·   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał  z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.

Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Mając zatem na uwadze opisane zdarzenie oraz powołane powyżej kryteria wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdzić należy, że planowany zakup przez Pana od pracodawcy pojazdu służbowego, którego szacunkowa wartość rynkowa na moment wykupu wynosi około 30 000 zł, spełni kryterium wystąpienia po Pana stronie przysporzenia majątkowego (korzyści). Gdyby nie możliwość zakupu tego pojazdu po cenie preferencyjnej – wynikająca z łączącego Pana z pracodawcą stosunku pracy – musiałby Pan ponieść koszty jego zakupu w pełnej wysokości. Niewątpliwie zatem dokonując zakupu ww. pojazdu za 1 zł uzyska Pan wymierną korzyść w postaci wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Świadczenie to zostanie spełnione zatem w Pana interesie (nie zaś w interesie Pana pracodawcy).

Nieodpłatne świadczenie będzie Pana przychodem, gdyż zostanie spełnione za Pana zgodą, skorzysta Pan z tego świadczenia w pełni dobrowolnie. Ponadto przedmiotowa korzyść będzie wymierna  i przypisana indywidualnej osobie – Panu. Z wniosku nie wynika, by istniała możliwość zakupu pojazdu na takich warunkach w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Wobec powyższego, planowane nabycie przez Pana pojazdu służbowego, o którym mowa we wniosku, będzie skutkować dla Pana powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość tego świadczenia należy ustalić według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym będzie zatem różnica pomiędzy ceną rynkową nabytego przez Pana pojazdu, a poniesioną przez Pana odpłatnością na jego zakup.

Ponieważ zakupu dokona Pan w ostatnim dniu zatrudnienia, a możliwość nabycia samochodu na preferencyjnych warunkach wynika z istniejącego między Panem a pracodawcą stosunku pracy, uzyskana korzyść pozostaje bezpośrednio związana z tym stosunkiem i stanowi świadczenie,  o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, uznać należy, że różnica pomiędzy wartością rynkową pojazdu służbowego odkupionego przez Pana od pracodawcy, a jego ceną sprzedaży (ceną preferencyjną) będzie stanowić dla Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.