Interpretacja 0115-KDIT3.4011.6.2026.2.DP

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowaną na zasadach ogólnych, w ramach której świadczy Pan usługi (...). Działalność gospodarcza jest opodatkowana na zasadach ogólnych a ewidencja prowadzona jest w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Rozszerza Pan zakres prowadzonej działalności gospodarczej o wynajem krótkoterminowy domu jednorodzinnego (wynajem na doby), prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły. Przychody z najmu będą rozliczane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej.

Dom jednorodzinny zostanie wybudowany na działce będącej współwłasnością Pana i Pana małżonki. Budowa domu zostanie sfinansowana kredytem hipotecznym zaciągniętym wspólnie przez Pana i Pana małżonkę. Kredyt będzie miał charakter prywatny (nie będzie kredytem firmowym) a środki z niego pochodzące zostaną przeznaczone wyłącznie na budowę przedmiotowego domu.

Po zakończeniu budowy dom zostanie oddany do użytkowania i będzie wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, bez jakiegokolwiek użytku prywatnego.

Odsetki od kredytu hipotecznego będą regulowane zgodnie z harmonogramem spłaty. Zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odsetki od kredytu hipotecznego zapłacone po dniu oddania budynku do użytkowania.

Nie zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów spłaty kapitału kredytu.

Pomiędzy Panem a Pana małżonką istnieje ustawowa wspólność majątkowa małżeńska (brak rozdzielności majątkowej).

Pytanie

Czy odsetki od kredytu hipotecznego, zaciągniętego wspólnie przez Pana i Pana małżonkę na budowę domu jednorodzinnego wykorzystywanego wyłącznie w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, zapłacone po dniu oddania budynku do użytkowania, mogą stanowić Pana koszt uzyskania przychodów, w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 8 oraz art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części odpowiadającej Pana udziałowi w nieruchomości?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie odsetki od kredytu hipotecznego, zaciągniętego wspólnie z małżonką na budowę domu jednorodzinnego wykorzystywanego wyłącznie w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, zapłacone po dniu oddania budynku do użytkowania, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana zdaniem, odsetki zapłacone po dniu oddania budynku do użytkowania nie zwiększają już wartości początkowej środka trwałego, lecz stanowią koszt bieżący działalności gospodarczej, potrącalny na podstawie art. 22 ust. 8 tej ustawy jako koszty pośrednio związane z osiąganymi przychodami.

Jednocześnie, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów mogą być wyłącznie odsetki faktycznie zapłacone, z wyłączeniem spłaty kapitału kredytu. Nie zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów spłaty kapitału kredytu.

W Pana ocenie, odsetki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w części odpowiadającej Pana udziałowi w nieruchomości, ponieważ tylko w takim zakresie ponoszone wydatki pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą i służą osiąganiu przychodów z tej działalności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·      pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·      nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      być właściwie udokumentowany.

Przepis ten wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły potrącania wydatków w określonym czasie.

Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszty uzyskania przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od osiągniętych przychodów.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.

Natomiast kosztami służącymi zabezpieczeniu źródła przychodów są koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.

Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.

Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem wykazania, że świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.

Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami, a możliwością uzyskania przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.

Jednocześnie podkreślić należy, że w myśl art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:

–    pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),

–    pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.

Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

Na podstawie powołanych przepisów – dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki) daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie zwiększają kosztów inwestycji.

W konsekwencji, odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:

·      są faktycznie zapłacone,

·      pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,

·      nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

Z cytowanych przepisów prawa wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).

Odnosząc się zatem do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków z tytułu odsetek od udzielonego kredytu, zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, ww. wydatków dotyczących kredytów przeznaczonych na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, od klasyfikacji, czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu.

Warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodów, odsetek od kredytu jest przede wszystkim istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem, a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy.

Dodatkowo wyjaśniam, że zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Zgodnie natomiast z art. 22n ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie podlegają objęciu ewidencją:

1)  budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, grunty lub prawo użytkowania wieczystego gruntu, związane z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej;

2)  spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, którego wartość początkową ustala się zgodnie z art. 22g ust. 10.

Z powołanego przepisu wynika, że budynki mieszkalne nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Stosunki majątkowe między małżonkami uregulowane zostały w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Jak wynika z art. 33 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1)  przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;

2)  przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił.

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.

Zgodnie z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Stosownie natomiast do art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Przedmiotami majątkowymi, w rozumieniu cytowanych uprzednio przepisów, są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z przepisów tych wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.

Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków, nabycie nieruchomości do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową, oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Podkreślenia wymaga, że za zobowiązania związane z działalnością gospodarczą osoba prowadząca ją ponosi odpowiedzialność osobistą i nieograniczoną obciążając nią cały swój majątek. W przypadku gdy osoba prowadząca działalność gospodarczą pozostaje w związku małżeńskim a ustrojem majątkowym małżonków jest wspólność ustawowa, ryzykiem niepowodzenia przedsięwzięcia gospodarczego obarczony jest nie tylko majątek odrębny małżonka prowadzącego działalność, ale także cały majątek wspólny małżonków. Małżonek osoby prowadzącej działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność z majątku wspólnego za zobowiązania wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej przez jego współmałżonka, pomimo że sam nie jest dłużnikiem. Odpowiada więc niejako za „cudzy” dług.

Reasumując, w sytuacji, gdy pomiędzy małżonkami istnieje wspólność majątkowa, na możliwość zaliczenia odsetek od kredytu do kosztów uzyskania przychodów nie ma wpływu również to, z czyjego rachunku bankowego (męża czy żony) spłacane są odsetki, a więc również kto zaciągnął kredyt. W takim przypadku w związku z bezudziałowym charakterem wspólności małżeńskiej (w tym kwestią odpowiedzialności za zobowiązania) warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodów odsetek od kredytu jest przede wszystkim istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powoływanej ustawy. Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ma więc faktyczne przeznaczenie kredytu.

W związku z tym żeby odsetki od kredytu mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, zaciągnięty kredyt musi pozostawać w związku z uzyskiwanymi przez podatnika z tego źródła przychodami, a odsetki od kredytu muszą zostać faktycznie zapłacone.

Z opisu zdarzenia wynika, że rozszerza Pan prowadzoną jednoosobową działalność gospodarczą o wynajem krótkoterminowy domu jednorodzinnego (wynajem na doby), prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły. Dom jednorodzinny zostanie wybudowany na działce będącej współwłasnością Pana i Pana małżonki. Budowa domu zostanie sfinansowana kredytem hipotecznym zaciągniętym wspólnie przez Pana i Pana małżonkę. Kredyt będzie miał charakter prywatny (nie będzie kredytem firmowym) a środki z niego pochodzące zostaną przeznaczone wyłącznie na budowę domu jednorodzinnego. Po zakończeniu budowy dom zostanie oddany do użytkowania i będzie wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, bez jakiegokolwiek użytku prywatnego. Odsetki od kredytu hipotecznego będą regulowane zgodnie z harmonogramem spłaty. Zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odsetki od kredytu hipotecznego zapłacone po dniu oddania budynku do użytkowania. Nie zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów spłaty kapitału kredytu. Pomiędzy Panem a Pana małżonką istnieje ustawowa wspólność majątkowa małżeńska (brak rozdzielności majątkowej).

W świetle przytoczonych przepisów oraz przedstawionego opisu zdarzenia stwierdzić należy, że zapłacone odsetki od kredytu hipotecznego będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, w myśl cytowanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak wskazał Pan w opisie zdarzenia, środki pochodzące z zaciągniętego kredytu hipotecznego przeznaczone zostaną na budowę domu jednorodzinnego w całości przeznaczonego na prowadzenie przez Pana pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie wynajmu krótkoterminowego tego domu (wynajmu na doby). Wydatki takie będzie można zatem uznać za służące osiągnięciu przychodów. Jednakże, żeby odsetki od kredytu mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej muszą zostać ostatecznie zapłacone i należycie udokumentowane.

Odnosząc się zatem do Pana stanowiska stwierdzam, że w sytuacji, gdy między małżonkami istnieje wspólność majątkowa, to mamy do czynienia z bezudziałowym charakterem wspólności małżeńskiej. Zatem zapłacone odsetki od kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana i Pana małżonkę na budowę domu jednorodzinnego w całości przeznaczonego na prowadzenie przez Pana pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie wynajmu krótkoterminowego mogą stanowić w całości Pana koszty uzyskania przychodu w tej działalności, a nie jak wskazał Pan we własnym stanowisku tylko „w części odpowiadającej Pana udziałowi w nieruchomości”.

Wobec tego stanowisko Pana uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.