Interpretacja 0115-KDIT3.4011.648.2025.2.PS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 25 września 2025 r. (wpływ 26 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Od 1992 roku prowadzi Pani działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej, dalej S.C. lub Spółka.

We wrześniu 2002 roku kupiła Pani do majątku osobistego lokal użytkowy 1 położony w C. przy ul. A. nr 1 (obecnie ul. B.) – akt notarialny Rep. A nr (...).

Lokal ten był wykorzystywany do prowadzenia działalności w formie S.C. Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży detalicznej kosmetyków w i artykułów toaletowych (drogeria).

Od 2020 roku Spółkę prowadzi Pani z synem.

W 2020 roku wniosła Pani do S.C. przedmiotowy lokal użytkowy i S.C. rozpoczęła amortyzację tego lokalu.

Wniesienie lokalu do S.C. nie zostało dokonane w formie aktu notarialnego. W akcie notarialnym i księgach wieczystych jest informacja, że właścicielem ww. nieruchomości jest Pani. Księga wieczysta nr (...).

Aktualnie przymierza się Pani do sprzedaży opisanej nieruchomości.

Dodatkowo wskazuje Pani, że Pani syn nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, dalej JDG. Co prawda Pani prowadzi JDG, ale aktualnie jest ona zawieszona. Lokal nigdy nie był wykorzystywany w Pani JDG ani nie był środkiem trwałym w Pani JDG.

Zarówno Pani jak i Pani syn opłacacie podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w formie skali podatkowej.

W uzupełnieniu wniosku z 25 września 2025 r. (wpływ 26 września 2025 r.) wskazuje Pani, że lokal został nabyty przez Panią jako osobę fizyczną, bowiem to Pani jako osoba fizyczna dysponowała kwotą niezbędną do nabycia lokalu. Spółka nie dysponowała taką kwotą. Przy tym lokal został nabyty jako lokata kapitału.

Od momentu zakupu, tj. od 4 września 2002 r. lokal był udostępniony przez Panią na podstawie prawa nieodpłatnego używania lokalu użytkowego w celu prowadzenia działalności przez Spółkę. W lokalu była prowadzona drogeria. Wniesienie nie zostało dokonane w formie aktu notarialnego, w efekcie tego lokal został udostępniony na zasadzie prawa nieodpłatnego używania lokalu.

W 2020 roku „wniesienie lokalu do Spółki” ograniczyło się do wpisania go do ewidencji środków trwałych.

Planuje Pani sprzedać lokal w najbliższym możliwym czasie, jednak jest to dopiero Pani zamiar. Pani zdaniem pewnie nie dojdzie do sprzedaży w 2025, ale możliwe jest, że sprzeda go Pani w 2026 roku.

Spółka nadal istnieje. Pod koniec 2024 przeszła Pani na emeryturę i powoli przymierza się Pani do zakończenia działalności gospodarczej.

Spółka prowadzi działalność w zakresie handlu detalicznego. Spółka zajmuje się sprzedażą detaliczną kosmetyków i artykułów toaletowych.

Lokal został wycofany z ewidencji środków trwałych 31 lipca 2025r., w związku z tym, że dowiedziała się Pani, że został nieprawidłowo wprowadzony do ewidencji i nigdy nie powinien się tam znaleźć.

Pytania

1. Czy sprzedaż lokalu będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej?

2. Czy też lokal będzie podlegał pod opodatkowanie jako przychody ze sprzedaży nieruchomości?

3. Czy Spółka mogła dokonywać odpis w amortyzacyjnych?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1) i 2)

Status prawny nieruchomości

Zgodnie z polskim prawem, wniesienie nieruchomości do spółki cywilnej wymaga formy aktu notarialnego. Ponieważ w przedmiotowym przypadku wniesienie lokalu nie zostało potwierdzone aktem notarialnym, nie stał się on formalnie majątkiem spółki cywilnej. W świetle prawa, jedynym właścicielem nieruchomości pozostaje Pani. Potwierdzają to zapisy w akcie notarialnym i księgach wieczystych. Potwierdza to też orzecznictwo sądowe (patrz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 402/21).

Ponieważ Pani jest prawnym właścicielem lokalu, to będzie Pani stroną transakcji sprzedaży i to Pani będzie zobowiązana do rozliczenia podatku dochodowego od tej sprzedaży. Niezależnie od amortyzacji w S.C., o tym, czy sprzedaż jest opodatkowana, decyduje Pani status podatkowy.

W przedmiotowym przypadku, lokal jest w Pani posiadaniu od 2002 roku. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu, jeśli nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Reasumując potencjalny przychód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie będzie przychodem zaliczanym do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), tylko do źródła przychód ze sprzedaży nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c), z tym, że przychód ten nie będzie opodatkowany z uwagi na ponad pięcioletni upływ czasu od końca roku, w którym nabyto nieruchomość.

Ad 3)

Fakt, że lokal był amortyzowany w spółce cywilnej jest nieprawidłowy, ponieważ nie stanowił on majątku tej spółki. Amortyzacji podlegają wyłącznie składniki majątkowe wpisane do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, które stanowią własność lub współwłasność podatnika. W tym przypadku, skoro Pani jest właścicielem, a lokal nie został formalnie wniesiony do S.C., to odpisy amortyzacyjne nie powinny być przez spółkę dokonywane.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, kwota uzyskana z tego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Odrębnym źródłem przychodów jest wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Jak wynika z Pani wniosku:

· od 1992 r. prowadzi Pani działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej;

· prowadzi Pani również jednoosobową działalność gospodarczą, ale aktualnie jest ona zawieszona;

· spółka cywilna zajmuje się sprzedażą detaliczną kosmetyków i artykułów toaletowych;

· we wrześniu 2002 roku kupiła Pani do majątku osobistego lokal użytkowy;

· od momentu zakupu lokalu użytkowego był on udostępniony przez Panią na podstawie prawa nieodpłatnego używania lokalu użytkowego w celu prowadzenia działalności przez spółkę cywilną;

· lokal użytkowy nigdy nie był wykorzystywany w Pani jednoosobowej działalności gospodarczej ani nie był środkiem trwałym w tej działalności.

Co istotne wskazała Pani, że lokal ten w 2020 roku wniosła Pani do spółki cywilnej, w której rozpoczęto jego amortyzację. Jak wyjaśniła Pani jednak w uzupełnieniu wniosku, „wniesienie” nie zostało dokonane w formie aktu notarialnego, w efekcie tego lokal został jedynie udostępniony na zasadzie prawa nieodpłatnego używania lokalu. „Wniesienie” ograniczyło się do wpisania go do ewidencji środków trwałych. Lokal został jednak wycofany z ewidencji środków trwałych 31 lipca 2025 r.

Aktualnie planuje Pani sprzedaż lokalu użytkowego w 2025 r. lub 2026 r.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,

c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

– wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 22 ust. 8 tej ustawy:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

W świetle powyższego, zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

· składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,

· składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

· składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają przy tym możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

Jak już wyżej wskazano przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej lub ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przychodu uzyskanego ze zbycia nieruchomości do właściwego źródła ma fakt wykorzystywania tej nieruchomości do celów prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz charakter tej nieruchomości.

Z treści wniosku wynika, iż umożliwiła Pani nieodpłatnie prowadzenie działalności we własnym lokalu użytkowym. Lokal ten nie został jednak formalnie wniesiony do spółki cywilnej w formie wkładu (na współwłasność łączną wspólników) a jedynie wniosła Pani do spółki cywilnej wyłącznie prawo nieodpłatnego używania lokalu użytkowego.

Zgodnie z art. 860 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071, ze zm.):

Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów.

Stosownie do art. 861 § 1 Kodeksu cywilnego:

Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług.

Natomiast w myśl art. 862 tej ustawy:

Jeżeli wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania, jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Jeżeli rzeczy mają być wniesione tylko do używania, stosuje się odpowiednio w powyższym zakresie przepisy o najmie.

Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

W myśl natomiast art. 158 cytowanej ustawy:

Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

Z powyższych przepisów wynika, iż spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego.

Właścicielami majątku wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej, a nie spółka. Jeżeli wspólnik spółki cywilnej jest właścicielem składnika majątku poza spółką, to może wnieść do spółki cywilnej prawo własności lub prawo do używania tego składnika.

W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku stanowiącego wyłączną własność wspólnika, z chwilą wniesienia do spółki ta wyłączna własność przekształca się we współwłasność łączną wspólników spółki cywilnej. Natomiast w przypadku wniesienia do spółki jedynie prawa do używania ww. składnika majątku, jego właścicielem nadal pozostaje wyłącznie wspólnik wnoszący wkład.

Mając zatem na względzie powyższe, w sytuacji gdy przekazała Pani do spółki cywilnej jedynie prawo nieodpłatnego używania nieruchomości (lokalu użytkowego), to składnika tego nie można uznać za środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak słusznie Pani wskazuje, lokal ten nie stanowił majątku spółki cywilnej, zatem jego amortyzacja była nieprawidłowa.

Konsekwentnie, należy zatem również stwierdzić, że planowane odpłatne zbycie tego lokalu nie będzie generowało przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) tej ustawy.

Zatem planowaną sprzedaż tego lokalu należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy.

Mając jednak na uwadze, że od nabycia tego lokalu upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie, odpłatne jego zbycie nie spowoduje powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Pani stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.