Interpretacja 0115-KDIT3.4011.69.2026.1.KP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 22 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Przewidzianą art. 903 Kodeksu cywilnego umową renty zamierza Pan, w zamian za dożywotnią miesięczną rentę na Pana rzecz, przenieść na rzecz Pana córki A.B. własność:

1)  stanowiącego odrębny przedmiot własności, znajdującego się na piątej kondygnacji w budynku wielomieszkaniowym numer 1 (…) przy ulicy C. w D. (dzielnica (...)) lokalu mieszkalnego numer 11 (…), objętego KW (...) wraz z wynoszącym 6217/822499 (sześć tysięcy dwieście siedemnaście przez osiemset dwadzieścia dwa tysiące czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć) części udziałem w nieruchomości wspólnej objętej KW (...);

2)  wynoszącego 9/10000 (dziewięć przez dziesięć tysięcy) części udziału w położonej w D., dzielnica (...), obręb ewidencyjny nr 3 nieruchomości obejmującej działki oznaczone numerami: 111/1, 111/2 i 111/3 o łącznej powierzchni 0,2703 ha ( dwóch tysięcy siedmiuset trzech metrów kwadratowych), objętej KW (...).

Wskazane powyżej w pkt 1 i 2 nieruchomości stały się Pana własnością na podstawie aktu notarialnego - umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, przeniesienia własności, sprzedaży oraz pełnomocnictwa, sporządzonej w dniu 29 września 2020 roku przed zastępcą notarialnym E.F., zastępcą notariusza G.H., rep. A nr (...) Uwierzytelnione przez Pana ksero wypisu tego aktu załącza Pan do wniosku o wydanie interpretacji.

Przed podpisaniem aktu notarialnego objęty powyższą umową lokal mieszkalny został Panu fizycznie wydany (przeniesiono jego posiadanie), na okoliczność czego sporządzono dnia 29 września 2020 r. protokół odbioru technicznego.

Powyższy akt notarialny wpłynął do Sądu Rejonowego (...), czyli do sądu właściwego dla opisanych wyżej nieruchomości, tego samego dnia, czyli 29 września 2020 roku, natomiast księgę wieczystą dla nieruchomości lokalowej założono i wpisu prawa własności dokonano dnia 21 stycznia 2021 roku (KW (...)).

To samo dotyczy udziału w nieruchomości wspólnej (KW (...)) oraz nieruchomości gruntowej (KW (...)).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - zbycie nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT, jeśli następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Pytanie

Czy w konkretnym przypadku nabycie nieruchomości lokalowej, o której mowa na wstępie w pkt 1 wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej nastąpiło w dniu zawarcia umowy ustanawiającej odrębną własność lokalu i przenoszącej jej własność (29 września 2020 roku), co skutkowałoby brakiem obowiązku zapłaty PDF, czy też w dniu założenia księgi wieczystej i wpisu do niej prawa własności na Pana rzecz (21 stycznia 2021 roku), co skutkowałoby obowiązkiem zapłaty PDF przy przeniesieniu jej własności w 2026 roku?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem w konkretnym przypadku przeniesienie prawa własności, a tym samym nabycie przez Pana stanowiącego odrębny przedmiot własności lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej nastąpiło w dniu zawarcia umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz przeniesienia jego własności wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, czyli w dniu 29 września 2020 roku, co skutkuje brakiem obowiązku podatkowego po Pana stronie w przypadku zbycia jej po dniu 31 grudnia 2025 roku, a przed końcem roku 2026. Później oczywiście również.

Zawarta w wykonaniu umowy deweloperskiej umowa ustanawiająca odrębną własność lokalu mieszkalnego i przenosząca na nabywcę jego własność oraz prawa niezbędne do korzystania z tego lokalu przez nabywcę stanowi sui generis umowę o podwójnym skutku, w której dwa elementy muszą wystąpić łącznie. Są to: 1) ustanowienie odrębnej własności lokalu oraz 2) przeniesienie własności tegoż lokalu na nabywcę. W tego rodzaju umowie żaden z tych elementów nie może mieć samodzielnego bytu. Jest to umowa przewidziana art. 22 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 września 2011 roku o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego i domu jednorodzinnego. Przepis ten ma zresztą niemal identyczne brzmienie w kolejnych dwu ustawach deweloperskich, zastępujących poprzednie. Wszystkie te przepisy wskazują jednoznacznie na bezwarunkowy charakter umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności. Przepis powyższy, jak i późniejsze jego wersje stanowi więc lex specialis w stosunku do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, co w interesującej nas sytuacji wyklucza stosowanie tego ostatniego.

Z użytego w (...) umowy z dnia 29 września 2020 roku sporządzonej przed zastępcą notarialnym E.F., rep. A nr (...) zapisu, zredagowanego w trybie oznajmującym sformułowania „...przenosi na rzecz Nabywcy Lokal wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej...” nie sposób dojść do innego wniosku, jak takiego tylko, że przeniesienie własności ma skutek bezwarunkowy i natychmiastowy.

Także przyjmując założenie, że przed dokonaniem wpisu do księgi wieczystej stanowiący odrębną własność lokal mieszkalny jest w sensie fikcji prawnej rzeczą przyszłą, to do przeniesienia jego własności potrzebne jest przeniesienie jego posiadania, a to miało miejsce, co udokumentowano protokołem odbioru technicznego z dnia 29 września 2020 r. Poświadczony przez Pana wyciąg z tego protokołu załącza Pan do niniejszego wniosku.

Taki sam pogląd co do terminu nabycia nieruchomości lokalowej w kontekście opodatkowania jej późniejszego zbycia PDF zaprezentowała Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacjach z 15 kwietnia 2009 r., IPPB4/415-63/09-2/SP i z 26 stycznia 2010 r., IPPB1 /415-924/09-2/JB oraz ich uzasadnieniach.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c powołanej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

-     jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

We wniosku wskazał Pan, że:

·      zamierza Pan przenieść na rzecz córki w zamian za określoną w art. 903 Kodeksu cywilnego dożywotnią rentę, własność:

1)  stanowiącego odrębny przedmiot własności lokalu mieszkalnego numer 11, objętego KW (...) wraz z wynoszącym 6217/822499 części udziałem w nieruchomości wspólnej objętej KW (...);

2)  wynoszącego 9/10000 części udziału nieruchomości obejmującej działki oznaczone numerami: 111/1, 111/2 i 111/3 o łącznej powierzchni 0,2703 ha, objętej KW (...).

·      Wskazane powyżej w pkt 1 i 2 nieruchomości stały się Pana własnością na podstawie aktu notarialnego - umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, przeniesienia własności, sprzedaży oraz pełnomocnictwa, sporządzonej w dniu 29 września 2020 roku.

·      Powyższy akt notarialny wpłynął do Sądu Rejonowego (...), czyli do sądu właściwego dla opisanych wyżej nieruchomości, tego samego dnia, czyli 29 września 2020 roku, natomiast księgę wieczystą dla nieruchomości lokalowej założono i wpisu prawa własności dokonano dnia 21 stycznia 2021 roku (KW (...)). To samo dotyczy udziału w nieruchomości wspólnej (KW (...)) oraz nieruchomości gruntowej (KW (...)).

Wyjaśniam, że umowa renty została zdefiniowana w art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z treścią ww. przepisu:

Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.

Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych, stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń). Ponadto omawiana umowa jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści stron nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.

Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

§ 2. Do renty ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie.

Odpowiednie stosowanie przepisów o sprzedaży lub darowiźnie nie oznacza, że renta jest tego rodzaju umową. Zachowuje ona swoją pełną odrębność prawną. Reguły stosowania renty są ustalane jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących sprzedaży lub darowizny.

W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za ustanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu ekwiwalentności renty). Ponadto należy mieć na uwadze, że umowę wzajemną cechuje ekwiwalentność świadczeń stron, natomiast w umowie renty nie każde wynagrodzenie będzie jej nadawało cechy umowy wzajemnej; umowa renty może być umową odpłatną, lecz nie wzajemną. Każda ze stron odpłatnej umowy renty musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń drugiej strony nie będzie obiektywnie odpowiadała wartości jej świadczenia. Nawet w razie uzgodnienia, że renta będzie zobowiązaniem w zamian za ustanowienie albo przeniesienie innego prawa, umowa renty nie może być traktowana jako wzajemna. Sam termin „wynagrodzenie” nie przesądza o ekwiwalentności świadczeń stron, stąd też jeżeli umowa renty ma charakter odpłatny, bez względu na to, czy świadczenia stron są ekwiwalentne, należy do niej odpowiednio stosować przepisy o sprzedaży. Przepisy o sprzedaży należy stosować do renty odpowiednio, co oznacza, że konieczne jest przede wszystkim uwzględnienie szczególnego charakteru tej ostatniej.

Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posłużył się pojęciem „odpłatne zbycie”, nie zawężając katalogu odpłatnych czynności prawnych, w wyniku których dochodzi do przeniesienia własności nieruchomości (udziału w nieruchomości) bądź prawa jedynie do umowy sprzedaży, czy zamiany. Pod pojęciem odpłatnego zbycia rozumie się każdą czynność, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności z dotychczasowego właściciela na nowy podmiot i przeniesienie tego prawa ma charakter odpłatny. Oznacza to, że na podstawie umowy o rentę w zamian za przeniesienie własności nieruchomości również dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości.

Stosownie do art. 30e ust. 1 wskazanej ustawy:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Na mocy art. 30e ust. 2 przytoczonej ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W świetle art. 19 ust. 1 omawianej ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Jak stanowi art. art. 19 ust. 3 cytowanej ustawy:

Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

Stosownie zaś do art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1)  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2)  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

W związku z tym, w sytuacji, gdy będziemy mieli do czynienia z umową renty dożywotniej, w której nie występuje świadczenie dające się określić w kategorii „ceny”, przeniesienie własności nieruchomości w ramach takiej umowy przed upływem okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 omawianej ustawy, skutkuje powstaniem przychodu w wysokości wartości rynkowej tej nieruchomości.

Jak już zostało wcześniej wskazane w przypadku gdy odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla określenia więc skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części bądź udziału w nieruchomości oraz ww. praw majątkowych decydujące znaczenie ma ustalenie daty ich nabycia.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycia”; należy zatem odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego, a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Natomiast, kwestie związane z ustanowieniem odrębnej własności lokalu podlegają uregulowaniu w rozdziale drugim ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ww. ustawy:

1.  Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.

2.  Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

3.  W razie ustanowienia odrębnej własności lokalu bez zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3, powództwo o stwierdzenie nieważności takiego ustanowienia może wnieść również właściwy z uwagi na położenie nieruchomości wójt, burmistrz albo prezydent miasta, starosta.

Zacytowany przepis ustawy o własności lokali wskazuje, że do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

Należy jednak mieć na uwadze, że ustawa o własności lokali nie zawiera uregulowań dotyczących określenia chwili, z którą powstaje skutek takiego wpisu.

Koniecznym jest zatem odniesienie się w tym zakresie do treści ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 341).

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy:

1.  Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.

2.  Księgi wieczyste zakłada i prowadzi się dla nieruchomości.

3.  Księgi wieczyste mogą być także prowadzone w celu ustalenia stanu prawnego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

Zgodnie z art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:

Wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania.

Powyższe oznacza, że do powstania własności nieruchomości niezbędny jest wpis do księgi wieczystej, zaś w przypadku jego dokonania, własność nieruchomości powstaje od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Zatem przepis art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece należy rozpatrywać w powiązaniu z art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali.

W konsekwencji - w razie dokonania wpisu - datą powstania prawa (jeżeli wpis ma skutek konstytutywny jak w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu) jest data złożenia wniosku o wpis tego prawa do księgi wieczystej, przy czym skutek wsteczny związany jest z wpisem już dokonanym (vide Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r., I CKN 152/01, który co prawda dotyczy hipoteki, ale wpis hipoteki też ma charakter konstytutywny). Ta argumentacja znajduje potwierdzenie także w Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2019 r. V CSK 379/18, w którym Sąd Najwyższy odniósł się do skuteczności wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej. Sąd wskazał, iż art. 67 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ustanawia zasadę konstytutywności wpisu hipoteki w księdze wieczystej stanowiąc, że do powstania hipoteki niezbędny jest wpis w księdze wieczystej. Sąd Najwyższy potwierdził, iż wpis do księgi wieczystej nie przesądza jednak z jaką chwilą wpis ten staje się skuteczny i że norma dotycząca konstytutywności wpisu powinna być odczytywana łącznie z normą art. 29 u.k.w.h. stanowiącą, że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu.

Zatem podobnie w niniejszej sprawie przepis art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali należy odczytywać łącznie z normą art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece stanowiącą, że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu.

Wobec powyższego datą nabycia przez Pana prawa odrębnej własności lokalu wraz z należnym udziałem będzie data złożenia wniosku o dokonanie wpisu do księgi wieczystej czyli w niniejszym stanie faktycznym jest to 29 września 2020 r., i to w tej dacie nastąpiło ustanowienie odrębnej współwłasności lokalu na Pana rzecz.

Wobec powyższego w Pana sprawie bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. liczyć należy od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie wskazanego lokalu mieszkalnego, czyli od końca 2020 r.

Zatem, odpłatne zbycie przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy renty tzw. dożywotniej, w ramach której córka będzie wypłacała Panu co miesiąc umówioną kwotę pieniężną, nie będzie stanowiło dla Pana źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zbycie to nastąpi po upływie 5 lat licząc od końca 2020 r., w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości.

W związku z powyższym, nie powstanie wobec Pana obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu dokonania odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości oraz otrzymywania z tego tytułu comiesięcznej renty.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że nie analizuję załączników dołączonych do wniosku. Analiza załączników nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym, załączone do wniosku dokumenty nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.