Interpretacja 0115-KDIT3.4011.77.2026.2.PS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ulgi na złe długi jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 28 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Kontrahentowi, tj. X w A Sp. z o.o., NIP (...) wystawiono 7 faktur potwierdzających zrealizowane dostawy:

·      Fa (...) z 17.05.2024 na kwotę brutto 35 203,71 zł (netto 28 620,90 zł), termin płatności 2024-06-16;

·      Fa (...) z 24.05.2024 na kwotę brutto 31 100,55 zł (netto 25 285,00 zł), termin płatności 2024-06-23;

·      Fa (...) z 29.05.2024 na kwotę brutto 8 242,85 zł (netto 6 701,50 zł), termin płatności 2024-06-28;

·      Fa (...) z 17.06.2024 na kwotę brutto 16 645,59 zł (netto 13 533,00 zł), termin płatności 2024-07-17;

·      Fa (...) z 28.06.2024 na kwotę brutto 12 616,11 zł (netto 10 257,00 zł), termin płatności 2024-07-28;

·      Fa (...) z 12.07.2024 na kwotę brutto 12 692,86 zł (netto 10 319,40 zł), termin płatności 2024-08-1;

·      Fa (...) z 31.07.2024 na kwotę brutto 2 118,68 zł (netto 1 722,50 zł), termin płatności 2024-08-30.

Razem 118 620,35zł (brutto), 96 439,30 zł (netto)

Na dzień złożenia zeznania podatkowego – 30 kwietnia 2025 r. wierzytelności nie zostały uregulowane. Nie skorzystano z ulgi za złe długi z uwagi na fakt, że aby móc z niej skorzystać konieczne jest spełnienie wszystkich warunków z ustawy o PIT, w tym: dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. 30 kwietnia 2025 r. nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w trakcie likwidacji.

W danych zawartych w Krajowym Rejestrze Zadłużonych dotyczących Kontrahenta o numerze NIP (...) wynika:

Dnia (...).2025 (obwieszczenie nr (...)) wpisano do repertorium wniosek restrukturyzacyjny

Dnia (...).2025 (obwieszczenie nr (...)) zatwierdzono układ

Dnia (...).2025 (obwieszczenie nr (...)) podano informacje o dacie prawomocności układu - (...).2025

Dnia (...) 2025 (obwieszczenie nr (...)) podano informację o złożeniu przez nadzorcę wykonania układu sprawozdania o wykonywaniu planu restrukturyzacyjnego oraz wykonywaniu układu.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2309), o ile ustawa nie stanowi inaczej, postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się na wniosek restrukturyzacyjny złożony przez dłużnika.

W momencie składania zeznania podatkowego za rok 2024 dłużnik był więc w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego.

W wyniku postępowania układowego część wierzytelności została uregulowana. Zgodnie z postępowaniem układowym dla:

„Grupa III – Wierzyciele prywatnoprawni, których suma wierzytelności wynosi powyżej 40 000 zł i nie więcej niż 200 000,00 zł”, przewidziano następujące warunki regulowania wierzytelności:

„1. Spłata 80% należności głównej w terminie 180 dni, licząc od dnia stwierdzenia prawomocności postanowienia o zatwierdzeniu układu.

2. Umorzenie 20% należności głównej.

3. Umorzenie w całości odsetek powstałych zarówno przed jak i po dniu układowym oraz umorzenie w całości wszelkich należności ubocznych w tym w szczególności: prowizji, kosztów sądowych i egzekucyjnych.”

Wierzytelność zgodnie z warunkami układu została uregulowana (...) 2025 roku. Na konto wpłynęła kwota odpowiadająca 80% wierzytelności, pozostałe 20% zostało umorzone.

Kwoty umorzone kształtują się następująco:

·      Fa (...) – 5 724,18 zł netto

·      Fa (...) – 5 057,00 zł netto

·      Fa (...) – 1 340,30 zł netto

·      Fa (...) – 2 706,60 zł netto

·      Fa (...) – 2 051,40 zł netto

·      Fa (...) – 2 063,88 zł netto

·      Fa (...) – 344,50 zł netto

Razem 19 287,86 zł

W uzupełnieniu wniosku z 28 lutego 2026 r. wskazuje Pan, że:

·      posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

·      prowadzi Pan działalność gospodarczą, a głównym jej profilem jest (...);

·      forma opodatkowania działalności to podatek liniowy. Działalność prowadzona jest w oparciu o podatkową księgę przychodów i rozchodów;

Wskazuje Pan ponadto, że:

·      był Pan uczestnikiem postępowania restrukturyzacyjnego kontrahenta, w ramach którego poproszono Pana o przekazanie zestawienia nieuregulowanych wierzytelności. Następnie zaproponowano układ – tajne głosowanie za lub przeciw układowi odbywało się korespondencyjnie. Opowiedział się Pan za układem. Następnie po zatwierdzeniu układu została wypłacona Panu kwota wierzytelności pomniejszona o umorzenie;

·      wierzytelności wskazane we wniosku dotyczą dostawy towarów, za które nie otrzymał Pan zapłaty. Po przyjęciu układu uregulowana została część wierzytelności (80%), pozostała część (20%) została umorzona;

·      dochody dłużnika podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium RP;

·      nieuregulowane przez dłużnika wierzytelności zostały zaliczone do przychodów w dacie wystawienia dokumentów – faktur (maj, czerwiec i lipiec 2024);

·      nieuregulowane przez dłużnika wierzytelności nie zostały zaliczone w koszty;

·      wierzytelności nie dotyczą transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi.

Pytanie

Czy w przytoczonym przypadku można skorzystać z ulgi za złe długi obniżając podstawę opodatkowania za rok 2025 o kwotę wierzytelności nieuregulowanej, tj. zgodnie z zatwierdzonym układem wartość 20% wierzytelności (19 287,86 zł)? Ulga zastosowana byłaby podczas składania zeznania rocznego za rok 2025 (tj. do 30 kwietnia 2026 r.).

Pana stanowisko w sprawie

Według Pana opinii nieuregulowana kwota wierzytelności (tj. 20% wartości netto nieuregulowanych faktur) może obniżyć podstawę opodatkowania w zeznaniu podatkowym za rok 2025.

Zgodnie z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawę opodatkowania można obniżyć, gdy spełnione są następujące przesłanki:

1)  dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2)  od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

3)  transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W momencie złożenia zeznania podatkowego za rok 2025 (tj. 30 kwietnia 2026 r.) dłużnik nie będzie już w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, co było przesłanką wykluczającą dla wierzyciela dla zastosowania ulgi za złe długi podczas składania zeznania za rok 2024. Ponadto zrealizowane zostaną także przesłanki dotyczące daty wystawienia faktury (daty wystawienia faktur to rok 2024) oraz opodatkowania dochodów na terytorium Polski.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Źródła przychodów

Przepis art. 9 ust. 2 tej ustawy stanowi, że:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Przychody z działalności gospodarczej

Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Art. 5b ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;

3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Jak wynika z Pana wniosku, prowadzi Pan działalność gospodarczą, a głównym jej profilem jest (...). W związku ze zrealizowanymi dostawami w 2024 r. roku wystawił Pan kontrahentowi 7 faktur. Należności wynikające z tych faktur zostały zaliczone do Pana przychodów należnych w dacie wystawienia faktur, tj. w okresie maj – lipiec 2024 r. Wierzytelności wynikające z tych faktur nie zostały jednak uregulowane przez kontrahenta (dalej: dłużnika).

Jak wyjaśnił Pan, nie skorzystał Pan z ulgi za złe długi za 2024 r. z uwagi na fakt, że aby móc z niej skorzystać konieczne jest spełnienie wszystkich warunków z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym, że dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. 30 kwietnia 2025 r. nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Jednak w momencie składania zeznania podatkowego za rok 2024 Pana dłużnik był w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego.

Ulga na złe długi

Wskazać należy, że od 1 stycznia 2020 r. na mocy art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1649) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprowadzono przepisy szczególne mające na celu rozpoznawanie skutków w podatku dochodowym tzw. „złych długów”, tj. art. 26i.

Zgodnie z art. 26i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art. 30ca ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e, art. 26ga, art. 26gb, art. 26h-26hd i art. 52jb:

1)  może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

2)  podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Stosownie do art. 26i ust. 3 ww. ustawy:

Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku, przysługującego na podstawie ust. 1 pkt 1, jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy obliczenia podatku w kolejnych latach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

Art. 26i ust. 5 ww. ustawy wskazuje:

Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

Zgodnie z art. 26i ust. 7 ww. ustawy:

W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę obliczenia podatku.

Warunki pozwalające na skorzystanie z ulgi na złe długi

Zgodnie z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1)  dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2)  od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

3)  transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 26i ust. 11 ustawy stanowi, że:

Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.

Ulga na złe długi to możliwość dokonania korekty podatku przez wierzyciela w razie nieuregulowania płatności, a jednocześnie obowiązek analogicznej korekty po stronie dłużnika. W przypadku podatku dochodowego ulga na złe długi oznacza zatem zmniejszenie oraz odpowiednio zwiększenie podstawy opodatkowania o wartość należności, która nie została opłacona w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Wierzyciele mają możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Dłużnicy natomiast dokonują obligatoryjnego zwiększenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane.

Z Pana wniosku wynika między innymi, że:

·      zawierał Pan transakcje handlowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w postaci odpłatnej dostawy towarów;

·      transakcje te dotyczyły odpłatnych dostaw towaru w ramach prowadzonych działalności wierzyciela (Pana) i dłużnika (kontrahenta), z których dochody są opodatkowane podatkiem dochodowym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

·      zobowiązanie dłużnika stanowił świadczenie pieniężne w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom bowiem było zobowiązaniem do wypłaty wynagrodzenia za dostawę towaru w transakcji handlowej;

·      wartość wierzytelności została zaliczona przez Pana do przychodów należnych w 2024 r.

Z Pana wniosku wynika więc, że na moment składania zeznania za 2024 r., w którym upłynął termin wskazany w art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy spełniał Pan część przesłanek warunkujących możliwość skorzystania z omawianej ulgi.

Jednakże jak wynika z Pana wniosku, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego za 2024 r. dłużnik był w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego.

Wobec powyższego, jak słusznie wskazał Pan we wniosku nie mógł Pan skorzystać z ulgi na złe długi składając zeznanie za 2024 r.

Pamiętać należy, że stosowanie do art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawa obliczenia podatku może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Z Pana wniosku wynika, że termin 90 dni, w którym należy dokonać zmniejszenia podstawy opodatkowania na podstawie omawianych przepisów w stosunku do wskazanych we wniosku faktur minął w 2024 r.

W związku ze wskazaniem, że chciałby Pan skorzystać z ulgi na złe długi w zeznaniu rocznym za 2025 r. wyjaśniam więc, że ustawodawca nie przewidział w przepisach art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych „zawieszenia” biegu 90-dniowego terminu określonego w ust. 11. Ustawodawca nie wymaga także, aby po zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego podatnik „na nowo” liczył ten termin, począwszy od terminu dla uregulowania zobowiązania (rat układowych) przyjętego w zatwierdzonym układzie. W przepisach mowa jest tylko o terminie 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Ponadto przypominam, że z przepisów art. 26i omawianej ustawy wynika, że wierzyciel może zmniejszyć podstawę opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta, a dłużnik jest zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania o wartość zobowiązania, które nie zostało przez niego uregulowane. Ulga na złe długi dotyczy zatem wierzytelności/zobowiązań w transakcjach handlowych pomiędzy kontrahentami.

Przepisy te stosuje się:

·      wyłącznie do istniejących wierzytelności/zobowiązań;

·      jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

Tymczasem z Pana wniosku wynika, że był Pan uczestnikiem toczącego się w 2025 r. postępowania restrukturyzacyjnego, w ramach którego poproszono Pana o przekazanie zestawienia nieuregulowanych wierzytelności. Następnie zaproponowano układ – tajne głosowanie za lub przeciw układowi odbywało się korespondencyjnie. Opowiedział się Pan za układem. Po przyjęciu układu, tj. (...) 2025 r. została uregulowana część Pana wierzytelności (80%), a pozostała część (20%) została umorzona.

Przedmiotem Pana wniosku jest natomiast możliwość skorzystania z ulgi na złe długi w stosunku do wierzytelności umorzonej, a więc świadczenia, które przestało być wymagalne.

Przypominam, że norma zawarta w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody związane z pozarolniczą działalnością gospodarczą, które nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje przy tym pojęcia umorzonej wierzytelności.

Natomiast zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) – wierzytelność jest prawem podatnika i nie ma przeszkód, aby mógł się zrzec w każdej chwili tego prawa. Zrzeczenie się polega na umorzeniu zobowiązania bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.

Zgodnie z art. 508 Kodeksu cywilnego:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, zawartego układu, czy też przez oświadczenie). Wierzytelność jest umorzona dopiero wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on zwolnienie z długu.

Zatem w momencie, gdy wierzyciel decyduje się na umorzenie (zwolnienie z długu), dłużnik przestaje być zobowiązany do zapłaty, a wierzytelność przestaje istnieć. Jest to dobrowolna decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Ponadto strony mają swobodę w decydowaniu o tym, czy zwolnienie z długu ma objąć całe zobowiązanie czy tylko jego część.

Zwolnienie z długu jest zatem (obok spełnienia świadczenia, datio in solutum, potrącenia, odnowienia) jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania.

Reasumując, umorzenie wierzytelności kontrahentowi (dłużnikowi) oznacza wygaśnięcie jego długu, czyli jego unicestwienie, co związane jest brakiem możliwości jej dalszego dochodzenia, czy np. cesji wierzytelności na innego wierzyciela. Następstwem umorzenia wierzytelności jest określona strata w majątku wierzyciela w wysokości nigdy nieodzyskanej wierzytelności.

Mając na względzie powyższe, nie może Pan zastosować przepisów art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci ulgi na złe długi w zeznaniu za 2025 r. i dokonać zmniejszenia podstawy opodatkowania o wartość wierzytelności umorzonych, bowiem przepisy te stosuje się wyłącznie w stosunku do istniejących nieprzedawnionych wierzytelności, które nie zostały uregulowane czy zbyte.

W Pana sprawie wierzytelności nie zostały co prawda ani uregulowane, ani zbyte, lecz zostały umorzone co doprowadziło do ich wygaśnięcia. Skoro wierzytelności przestały istnieć, nie można wobec nich zastosować ulgi przewidzianej w art. 26i ustawy.

Pana stanowisko należało więc uznać za nieprawidłowe.

Wyjaśniam jednak, że – co do zasady – umorzone wierzytelności do wysokości zarachowanej jako przychód należny może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów umorzonych wierzytelności, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne – do wysokości zarachowanej jako przychód należny.

Pamiętać trzeba przy tym, że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.