Interpretacja 0115-KDIT3.4011.848.2025.1.JS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni, Pani A. A, prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w B, przy ul. C 1, (...).

Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 2267 ze zm.), co oznacza, że podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Pani A. A opodatkowuje dochody z działalności gospodarczej podatkiem liniowym na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według stawki 19%.

Działalność gospodarcza prowadzona jest w sposób ciągły i zorganizowany, obejmując w szczególności sprzedaż hurtową napojów alkoholowych (PKD 46.34.A).

11 października 2018 r. Wnioskodawczyni dokonała zakupu nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości D, (...), na podstawie aktu notarialnego (...), sporządzonego przez notariusza (...) w Kancelarii Notarialnej (...).

Nieruchomość została nabyta od Pana B. B, zamieszkałego w D i obejmuje łącznie jedenaście działek gruntu położonych w obrębie ewidencyjnym I, oznaczonych numerami: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19, 1/20, 1/21 oraz 1/22, o łącznej powierzchni 9,1441 ha (dziewięć hektarów czternaście arów czterdzieści jeden metrów kwadratowych).

Dla powyższej nieruchomości Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...).

W momencie zakupu grunty te miały charakter rolny i niezabudowany, a ich nabycie miało na celu poszerzenie majątku rodzinnego. Nieruchomość nie była ujmowana w ewidencji środków trwałych ani towarów handlowych, ponieważ nie była wówczas wykorzystywana w działalności gospodarczej.

W kolejnych latach gmina E uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje przedmiotowe działki. Zgodnie z tym planem część obszaru nieruchomości została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności (...), a pozostała część - pod tereny zieleni i drogi wewnętrzne. W wyniku zmian planistycznych oraz podziałów geodezyjnych nieruchomość została stopniowo przygotowana do prowadzenia działalności inwestycyjno-budowlanej.

Pani A. A, prowadząca działalność deweloperską, planuje wykorzystać część nabytego terenu pod realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz sprzedaż wybudowanych lokali. W związku z tym Pani A. A zamierza wprowadzić nieruchomość gruntową (lub jej wydzieloną część) do ksiąg rachunkowych prowadzonej działalności gospodarczej jako towar handlowy.

Podstawą wprowadzenia będzie polecenie księgowania (PK), sporządzone na podstawie aktu notarialnego nabycia z 11 października 2018 r. oraz dokumentacji geodezyjnej potwierdzającej aktualny stan własności.

Wnioskodawczyni zamierza ustalić wartość gruntu wprowadzanego do działalności gospodarczej według jego wartości rynkowej z dnia wprowadzenia, ustalonej na podstawie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego. Wartość ta będzie odpowiadać aktualnym cenom rynkowym gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową w miejscowości D.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni Pani A. A, prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym, może przy wprowadzeniu do ewidencji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości gruntowej nabytej 11 października 2018 r. (na podstawie aktu notarialnego (...)), położonej w D, gmina E, ująć tę nieruchomość w księgach rachunkowych jako towar handlowy według wartości rynkowej z dnia wprowadzenia do działalności gospodarczej, ustalonej na podstawie wyceny rzeczoznawcy majątkowego?

Pani stanowisko

Zdaniem Wnioskodawczyni, przy wprowadzeniu do ewidencji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości gruntowej nabytej w dniu 11 października 2018 r. (na podstawie aktu notarialnego (...)) i położonej w D, dopuszczalne i prawidłowe jest ustalenie jej wartości według wartości rynkowej z dnia wprowadzenia do działalności gospodarczej, ustalonej na podstawie wyceny rzeczoznawcy majątkowego.

Wnioskodawczyni wskazuje, że ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 2267 ze zm.) nie zawiera szczegółowych regulacji dotyczących sposobu ustalania wartości towarów handlowych pochodzących z majątku prywatnego. Jednak w odniesieniu do środków trwałych ustawodawca w art. 22g ust. 9 ustawy o PIT przewidział, że w przypadku braku możliwości ustalenia kosztu wytworzenia lub ceny nabycia, wartość początkową środka trwałego określa się z uwzględnieniem cen rynkowych przez biegłego powołanego przez podatnika. Przepis ten ma charakter szczególny i jego ratio legis polega na umożliwieniu podatnikowi ustalenia realnej wartości składnika majątku w sytuacjach, gdy cena historyczna nie odpowiada rzeczywistej wartości rynkowej.

W niniejszej sprawie, pomimo że nieruchomość gruntowa została nabyta odpłatnie w 2018 r., cena wynikająca z aktu notarialnego nie odzwierciedla obecnej wartości ekonomicznej tej nieruchomości. Po dacie zakupu dla obszaru, na którym położone są działki, uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który zmienił przeznaczenie gruntów z rolnych na budowlane. Zmiana ta spowodowała znaczny wzrost wartości rynkowej nieruchomości. Tym samym cena nabycia sprzed kilku lat nie może być uznana za adekwatną podstawę do ujęcia nieruchomości w ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ nie odzwierciedla jej obecnej wartości ekonomicznej ani potencjału gospodarczego.

W konsekwencji zastosowanie art. 22g ust. 9 ustawy o PIT jest w pełni uzasadnione. Przepis ten pozwala bowiem określić wartość składnika majątku z uwzględnieniem cen rynkowych ustalonych przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego, co zapewnia zgodność z zasadą rzetelnego i jasnego obrazu sytuacji majątkowej przedsiębiorcy, wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości.

Wycena rzeczoznawcy majątkowego stanowi w tym przypadku obiektywną podstawę określenia wartości gruntu, który z uwagi na zmianę przeznaczenia z rolniczego na budowlane zyskał istotnie na wartości.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o rachunkowości, towary stanowią rzeczowe aktywa obrotowe nabyte w celu sprzedaży w stanie nieprzetworzonym lub po przetworzeniu. Nieruchomość gruntowa wprowadzana do ewidencji działalności gospodarczej, która będzie przeznaczona pod budowę lokali mieszkalnych i ich dalszą sprzedaż, spełnia definicję towaru handlowego. Wartość towaru wprowadzana do ksiąg rachunkowych powinna odpowiadać jego aktualnej wartości rynkowej, a nie historycznej cenie nabycia, tak aby zapewnić wierne odzwierciedlenie sytuacji majątkowej przedsiębiorcy.

Przyjęcie wartości rynkowej z dnia wprowadzenia nieruchomości do działalności gospodarczej zapewnia ponadto zgodność z zasadą współmierności przychodów i kosztów, wynikającą z art. 6 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Ujęcie gruntu według ceny historycznej sprzed kilku lat mogłoby prowadzić do zaniżenia wartości towarów w księgach i do nieadekwatnego ustalenia kosztów uzyskania przychodu przy późniejszej sprzedaży wybudowanych lokali.

Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W szczególności w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 września 2017 r., nr 0115-KDIT3.4011.191.2017.1.DW, wskazano, że w przypadku braku możliwości ustalenia kosztu wytworzenia lub nabycia środka trwałego (np. budynku lub nieruchomości gruntowej), jego wartość początkową należy określić z uwzględnieniem cen rynkowych przez biegłego powołanego przez podatnika, zgodnie z art. 22g ust. 9 ustawy o PIT.

Analogiczna zasada znajduje zastosowanie w sytuacji Wnioskodawczyni, w której nieruchomość nabyta prywatnie, w wyniku zmian planistycznych, zyskała nowy charakter gospodarczy i znacząco wyższą wartość rynkową. Wycena rzeczoznawcy majątkowego jest w tym przypadku właściwym narzędziem do ustalenia wartości gruntu wprowadzanej do działalności gospodarczej jako towaru handlowego.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawczyni, przy wprowadzeniu do działalności gospodarczej nieruchomości gruntowej nabytej prywatnie w dniu 11 października 2018 r. prawidłowe będzie ujęcie jej w księgach rachunkowych jako towaru handlowego według wartości rynkowej z dnia wprowadzenia, ustalonej na podstawie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego. Tak określona wartość zapewni rzetelne i prawidłowe ujęcie składnika w księgach rachunkowych, a także będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu przy sprzedaży wybudowanych lokali, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o PIT oraz ustawy o rachunkowości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

We wniosku podała Pani, że prowadzi Pani księgi rachunkowe.

Dlatego też wyjaśniam, że w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych, sposób ich prowadzenia oraz dokumentowanie określa ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.).

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości:

Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170), jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 500 000 euro.

Stosownie do art. 3 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o:

·      pkt 12 - aktywach - rozumie się przez to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych;

·      pkt 13 - aktywach trwałych - rozumie się przez to aktywa jednostki, które nie są zaliczane do aktywów obrotowych, o których mowa w pkt 18;

·      pkt 15 lit. a - środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego;

·      pkt 17 - inwestycjach - rozumie się przez to aktywa posiadane przez jednostkę w celu osiągnięcia z nich korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz są posiadane przez nią w celu osiągnięcia tych korzyści. W przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji przez inwestycje rozumie się lokaty;

·      pkt 18 - aktywach obrotowych - rozumie się przez to tę część aktywów jednostki, które w przypadku aktywów rzeczowych, o których mowa w pkt 19 - są przeznaczone do zbycia lub zużycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub w ciągu normalnego cyklu operacyjnego właściwego dla danej działalności, jeżeli trwa on dłużej niż 12 miesięcy;

·      pkt 19 - rzeczowych aktywach obrotowych - rozumie się przez to materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty gotowe (wyroby i usługi) zdatne do sprzedaży lub w toku produkcji, półprodukty oraz towary nabyte w celu odprzedaży w stanie nieprzetworzonym.

W opisie sprawy wskazała Pani również, że:

·      nabyła Pani grunty rolne w 2018 r., a ich nabycie miało na celu poszerzenie majątku rodzinnego i nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej;

·      w kolejnych latach gmina zmieniła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem część obszaru nieruchomości została przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. Z uwagi na zmianę planu wartość nabytych gruntów rolnych wzrosła;

·      ma Pani zamiar w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej wykorzystać część nabytego terenu pod realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i dokonać sprzedaży wybudowanych lokali;

·      w związku z ww. zamierzeniem inwestycyjnym chce Pani wprowadzić nieruchomość gruntową do księgi rachunkowej jako towar handlowy.

Wątpliwości Pani sprowadzają się do ustalenia, czy może Pani ustalić wartość gruntu, który zamierza Pani wprowadzić do działalności gospodarczej jako towaru handlowego według jego wartości rynkowej z dnia wprowadzenia, ustalonej na podstawie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego.

We własnym stanowisku, przy argumentacji związanej z możliwością skorzystania z wyceny wartości przez rzeczoznawcę majątkowego powołuje się Pani na art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dlatego też konieczne jest przywołanie treści ww. przepisu, który stanowi, że:

Jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Jak stanowi zaś art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Zgodnie natomiast z art. 22g ust. 8 tej ustawy:

Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Wyjaśniam, że art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy ustalenia wartości początkowej środka trwałego, a nie tak jak w Pani przypadku towaru handlowego. Tym samym przepis ten nie może mieć u Pani zastosowania.

Co więcej przepis ten odnosi się do możliwości ustalenia wartości początkowej środka trwałego poprzez wycenę dokonaną przez podatnika lub przez biegłego w sytuacjach, w których środek trwały odpowiednio został nabyty przed dniem założenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz brak jest możliwości ustalenia tej wartości (w przypadku nabycia) lub w przypadku, gdy został wytworzony przez podatnika we własnym zakresie. Art. 22g ust. 9 cyt. ustawy nie ma służyć podnoszeniu rynkowej wartości nieruchomości dzięki odwołaniu się do ich aktualnych cen na rynku nieruchomości.

Towary handlowe klasyfikuje się jako aktywa obrotowe, przeznaczone do sprzedaży w krótkim okresie, co odróżnia je od środków trwałych.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości:

Aktywa i pasywa wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący rzeczowe składniki aktywów obrotowych - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia nie wyższych od cen ich sprzedaży netto na dzień bilansowy.

Ustęp 2 cytowanego powyżej artykułu dodatkowo wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem ceny nabycia. Stosownie do jego treści:

Cena nabycia, o której mowa w ust. 1, to cena zakupu składnika aktywów, obejmująca kwotę należną sprzedającemu, bez podlegających odliczeniu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a w przypadku importu powiększona o obciążenia o charakterze publicznoprawnym oraz powiększona o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu, łącznie z kosztami transportu, jak też załadunku, wyładunku, składowania lub wprowadzenia do obrotu, a obniżona o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i odzyski. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie ceny nabycia składnika aktywów, a w szczególności przyjętego nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny - jego wyceny dokonuje się według ceny sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu.

Co więcej, w art. 7 ustawy o rachunkowości wskazuje na konieczność stosowania zasady ostrożności.

W myśl tego przepisu:

1.  Poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić:

1)  zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych;

2)  (uchylony)

3)  wyłącznie niewątpliwe pozostałe przychody operacyjne i zyski nadzwyczajne;

4)  wszystkie poniesione pozostałe koszty operacyjne i straty nadzwyczajne;

5)  rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń.

2. Zdarzenia, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić także wtedy, gdy zostaną one ujawnione między dniem bilansowym a dniem, w którym rzeczywiście następuje zamknięcie ksiąg rachunkowych.

2a. (uchylony)

2b. Jednostka mikro i jednostka mała mogą zrezygnować z zachowania zasady ostrożności przy wycenie poszczególnych składników aktywów i pasywów w zakresie tworzenia odpisów aktualizujących wartość aktywów oraz rezerw na znane tym jednostkom ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń.

2c. Przepisu ust. 2b nie stosuje się do:

1)  jednostek sektora finansów publicznych;

2)  spółek kapitałowych;

3)  spółek komandytowo-akcyjnych;

4)  spółek jawnych i spółek komandytowych, których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej.

3.  Wartość poszczególnych składników aktywów i pasywów, przychodów i związanych z nimi kosztów, jak też zysków i strat nadzwyczajnych ustala się oddzielnie. Nie można kompensować ze sobą wartości różnych co do rodzaju aktywów i pasywów, przychodów i kosztów związanych z nimi oraz zysków i strat nadzwyczajnych.

Tym samym zakup gruntu jako towaru handlowego powinna Pani wprowadzić według ceny jego nabycia.

W przedmiotowej sprawie nie ma zatem podstaw, żeby mogła Pani wprowadzić towar handlowy (grunt) na podstawie wyceny rzeczoznawcy majątkowego.

Dlatego też stanowisko Pani uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji wyjaśniam, że dotyczy ona odmiennego stanu faktycznego (wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych, a nie towaru handlowego). Co więcej we wskazanej interpretacji Dyrektor Krajowej Interpretacji wyjaśnił m.in., że:

Fakt, iż wartość wynikająca z aktu notarialnego nie odzwierciedla aktualnej wartości budynku, nie stanowi przesłanki uzasadniającej zastosowanie art. 22g ust. 8 ww. ustawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo  o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.