Interpretacja 0115-KDIT3.4011.873.2025.2.AWO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wraz z małżonkiem poniosła Pani wydatki na termomodernizację budynku mieszkalnego. Budynek mieszkalny Pani małżonek nabył na podstawie aktu przekazania gospodarstwa przez rodziców. Pani małżonek otrzymał nieruchomość - gospodarstwo rolne wraz z budynkiem mieszkalnym - przed zawarciem małżeństwa w 1988 r. W 1992 r. zawarł z Panią związek małżeński. Do tego roku są Państwo małżeństwem.

Nie ustanawiali Państwo odrębności małżeńskiej, jak i Pani małżonek zawierając z Panią związek małżeński nie sporządził dokumentu, że nabyty przez Niego majątek stanowi Jego odrębną własność, a zatem nie wchodzi do majątku wspólnego. Takiego oświadczenia Pani małżonek nie składał.

Nadmienia Pani, że w Pani małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej - nie ma i w żadnym okresie nie było rozdzielczości majątkowej - wszystkie nakłady na budynek mieszkalny były ponoszone z majątku wspólnego. Pani małżonek otrzymane gospodarstwo rolne użytkował wspólnie z Panią od czasu zawarcia związku małżeńskiego. A zatem nieruchomość była użytkowana przez Państwa łącznie.

Z osiąganych dochodów rozliczają się Państwo łącznie, składając wspólne zeznanie roczne. Ponieśli Państwo wydatki na termomodernizację budynku mieszkalnego. W księgach jako właściciel (budynku mieszkalnego – przypis organu) Pani małżonek wykazany jest samodzielnie. Wspólne użytkowanie, w tym nakłady na remont i bieżące użytkowanie budynku mieszkalnego było ponoszone ze wspólnych dochodów osiąganych przez Państwa. Nadmienia Pani, że wspólne korzystanie z nieruchomości było od 1992 r., to jest od zawarcia związku małżeńskiego, a zatem upłynęło ponad 30 lat.

Złożyła Pani wspólne zeznanie z małżonkiem, w którym skorzystała Pani z prawa do ulgi w podatku dochodowym z tytułu termomodernizacji budynku mieszkalnego. Odliczenia dotyczyły wydatków na przedsięwzięcie termomodernizacyjne budynku mieszkalnego. Organ podatkowy odmówił Pani prawa do ulgi z tytułu termomodernizacji stojąc na stanowisku, że właścicielem nieruchomości jest Pani małżonek, zatem zgodnie z przepisami, prawo do ulgi ma wyłącznie Pani małżonek, a nie Pani.

Z takim stanowiskiem Pani się nie zgadza uważając, że z tytułu wspólności ustawowej nabyła Pani prawo do budynku mieszkalnego i jest Pani współwłaścicielem nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego. Za taką interpretacją przemawiają wyroki i postanowienia sądów powszechnych, w tym Sądu Najwyższego.

W konsekwencji, pozbawienie Pani prawa do ulgi termomodernizacyjnej jest nieuzasadnione i stanowi naruszenie prawa podatkowego, jak i rodzinnego.

Pytanie

Czy w przestawionym stanie faktycznym ma Pani prawo do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej nie będąc właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości wpisanym do ksiąg wieczystych?

Pani stanowisko w sprawie

Uważa Pani, że ma Pani prawo do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej, a zatem prawo do odliczenia poniesionych nakładów w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu.

Podkreśla Pani, że posiada Pani z małżonkiem ustrój wspólności majątkowej, a nakłady na remonty na budynek mieszkalnym ponoszą Państwo wspólnie. Pani zdaniem, ze względu na wspólność majątkową, w jednakowej części jest Pani współwłaścicielem nieruchomości, gdyż jest Pani w jej faktycznym posiadaniu od 1992 r.

Twierdzi więc Pani, że na gruncie prawa cywilnego nabyła Pani prawa do nieruchomości przez zasiedzenie. Przedmiotową nieruchomość traktowała Pani jak właściciel dokonując, np.: remontów, ogradzając działkę.

W konsekwencji, uważa Pani, że z tytułu zasiedzenia nabyła Pani prawo własności lub co najmniej prawo współwłasności. Pani zdaniem, tym stanie faktycznym i prawnym, przysługuje Pani prawo do ulgi z tytułu termomodernizacji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26h ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek.

W myśl powyższego przepisu, adresatami ulgi termomodernizacyjnej są podatnicy podatku dochodowego opłacający podatek według skali podatkowej, 19% stawki podatku oraz - na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 843) - opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, będący właścicielami lub współwłaścicielami jednorodzinnych budynków mieszkalnych, ponoszący wydatki na realizację przedsięwzięć termomodernizacyjnych.

Na tle wyżej wskazanej regulacji powzięła Pani wątpliwość, co do możliwości skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej, w sytuacji, gdy nie jest Pani właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości (wpisanym do ksiąg wieczystych)?

Podnosi Pani bowiem m.in., że:

·      w 1992 r. zawarli Państwo związek małżeński,

o  w Pani małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej,

o  nie ma i w żadnym okresie nie było w Pani małżeństwie rozdzielczości majątkowej,

·      Pani małżonek nabył gospodarstwo rolne wraz z budynkiem mieszkalnym na podstawie aktu przekazania gospodarstwa przez rodziców,

o  miało to miejsce w 1988 r. (przed zawarciem małżeństwa),

·      otrzymane gospodarstwo rolne Pani małżonek użytkował wspólnie z Panią od czasu zawarcia związku małżeńskiego,

o  nieruchomość była użytkowana przez Państwa łącznie,

o  w księgach jako właściciel (budynku mieszkalnego – przypis organu) Pani małżonek wykazany jest samodzielnie,

o  wspólne użytkowanie, w tym nakłady na remont i bieżące użytkowanie budynku mieszkalnego było ponoszone ze wspólnych dochodów osiąganych przez Państwa,

o  wspólne korzystanie z nieruchomości miało miejsce od 1992 r., to jest od zawarcia związku małżeńskiego, a zatem upłynęło ponad 30 lat,

·      wraz z małżonkiem poniosła Pani wydatki na termomodernizację budynku mieszkalnego.

Z uwagi na tak przedstawione okoliczności sprawy, uważa Pani, że:

(…) na gruncie prawa cywilnego nabyła Pani prawa do nieruchomości przez zasiedzenie. Przedmiotową nieruchomość traktowała Pani jak właściciel dokonując, np. dokonując remontów, ogradzając działkę. W konsekwencji uważa Pani, że z tytułu zasiedzenia nabyła Pani prawo własności lub co najmniej prawo współwłasności. W tym stanie faktycznym i prawnym twierdzi więc Pani, że przysługuje Pani prawo do ulgi z tytułu termomodernizacji.

Z zawartych we wniosku informacji nie wynika jednak, że faktycznie doszło do nabycia przez Panią „prawa do nieruchomości przez zasiedzenie”.

Stosownie do treści art. 172 § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.):

§ 1. Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie).

§ 2. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

W świetle poglądów doktryny (Kodeks cywilny. Komentarz red. serii prof. dr hab. Konrad Osajda, red. tomu dr Witold Borysiak, 2024), zasiedzenie to nic innego jak sposób nabycia własności rzeczy (lub niektórych innych praw, w tym użytkowania wieczystego) przez długotrwały upływ czasu związany z wykonywaniem uprawnień właścicielskich przez osobę niebędącą właścicielem.

Co jednak ważniejsze, skutkiem zasiedzenia jest to, że:

(…) dotychczasowy właściciel traci prawo własności.

Sąd Najwyższy akcentuje przy tym (postanowienie Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 18 lutego 2025 r., sygn. akt II CSKP 154/23), że:

(…) posiadacz uzyskuje własność na skutek długotrwałego realizowania właścicielskiego władztwa nad rzeczą przy jednoczesnej bezczynności właściciela. Zasiedzenie służy tym samym eliminowaniu trwającej dłuższy czas rozbieżności między faktycznym wykonywaniem uprawnień właścicielskich, a stanem własności, pełniąc funkcję prawnokorygującą i porządkującą.

Warunkami niezbędnymi do zasiedzenia są zatem: posiadanie samoistne i nieprzerwane oraz odpowiedni upływ czasu. Przy spełnieniu powyższych przesłanek posiadacz nabywa prawo własności. Warunkiem nabycia własności nie jest natomiast uzyskanie stosownego orzeczenia sądu - potwierdza ono wyłącznie fakt, że doszło do nabycia własności. Data wydania postanowienia w przedmiocie zasiedzenia, nie ma więc wpływu na datę nabycia własności nieruchomości tytułem zasiedzenia.

We własnym stanowisku w sprawie podkreśla Pani, że:

Przedmiotową nieruchomość traktowała Pani jak właściciel dokonując, np.: remontów, ogradzając działkę.

Wyjaśniam więc, że:

(…) posiadanie samoistne polega na sprawowaniu faktycznego władztwa nad rzeczą w zakresie prawa własności, jego stwierdzenie jest możliwe w przypadku, gdy faktyczne władztwo nad rzeczą ma ogólne cechy umożliwiające stwierdzenie posiadania, a ponadto polega na korzystaniu z rzeczy z wyłączeniem innych osób i jest niezależne od wyraźnej lub dorozumianej zgody innej osoby, w tym w szczególności niezależne od zgody właściciela. Progowym warunkiem umożliwiającym uznanie określonego władztwa faktycznego za posiadanie samoistne jest rzeczywista możliwość korzystania przez określony podmiot z rzeczy w zakresie odpowiadającym treści prawa własności niezależnie od woli innych podmiotów (tak: E. Skowrońska-Bocian, M. Warciński, w: Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2015, art. 336, Nb 17). Za przejawy samoistnego charakteru posiadania uznawane są zachowania polegające na dokonywaniu nakładów przekraczających zakres drobnych nakładów, a w szczególności przeprowadzanie istotnych remontów rzeczy lub elementów jej wyposażenia, ponoszenie wydatków związanych z władaniem rzeczą, a w szczególności uiszczanie podatków lub składek z tytułu ubezpieczenia rzeczy, dokonywanie czynności przekraczających zwykły zarząd, skutkujące zmianą przeznaczenia rzeczy lub istotną zmianą dotychczasowego sposobu używania (por. K.P. Sokołowski, Manifestacja, s. 96-98).

[źródło: Kodeks cywilny. Komentarz red. serii prof. dr hab. Konrad Osajda, red. tomu dr Witold Borysiak, 2024) – przypis organu].

Skoro, ze złożonego przez Panią wniosku wynika m.in., że:

·      nieruchomość była użytkowana przez Państwa łącznie,

·      wspólne użytkowanie, w tym nakłady na remont i bieżące użytkowanie budynku mieszkalnego było ponoszone ze wspólnych dochodów osiąganych przez Państwa,

·      wspólne korzystanie z nieruchomości było od 1992 r. to jest od zawarcia związku małżeńskiego,

- to na podstawie całokształtu przedstawionych przez Panią informacji nie mogę zgodzić się z Pani twierdzeniem, że w opisanych okolicznościach „nabyła Pani prawa do nieruchomości przez zasiedzenie”.

W treści wniosku podnosi Pani ponadto, że Pani małżonek zawierając z Panią związek małżeński:

nie sporządził dokumentu, że nabyty przez Niego majątek stanowi Jego odrębną własność, a zatem nie wchodzi do majątku wspólnego. Takiego oświadczenia Pani małżonek nie składał.

Zaznaczam, że stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

Stosownie do art. 31 § 1 przywołanej ustawy:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zgodnie z art. 33 § 1 i 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;

2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;.

Tak więc, wspólność majątkowa małżeńska powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa i - co do zasady - nie obejmuje przedmiotów majątkowych nabytych:

·      przed powstaniem wspólności ustawowej,

·      przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę (chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił).

Wyjątek od tych reguł stanowi sytuacja, gdy gospodarstwo rolne zostaje przekazane na podstawie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin następcy pozostającemu w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.

21 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie Składu Siedmiu podjął bowiem uchwałę - sygn. akt III CZP 106/22 - zgodnie z którą gospodarstwo rolne przekazane na podstawie wyżej wskazanej ustawy (z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin) następcy pozostającemu w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków.

Z treści Pani wniosku wynika jednak, że Pani małżonek otrzymał nieruchomość - gospodarstwo rolne wraz z budynkiem mieszkalnym - na podstawie aktu przekazania gospodarstwa przez rodziców przed zawarciem małżeństwa (z Panią).

Tym samym, gospodarstwo rolne wraz z budynkiem mieszkalnym nie weszło w skład Państwa majątku wspólnego na mocy powołanej wyżej ustawy.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzam więc, że w niniejszej sprawie nie może Pani skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej, ponieważ nie spełnia Pani podstawowego warunku uprawniającego do zastosowania ulgi termomodernizacyjnej - mianowicie nie była/nie jest Pani właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Ze wskazanych wyżej powodów, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo zaznaczam, że:

·      przedstawiany przez Panią zakres żądania (zadane pytanie) zakreśla granice w jakich mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy zatem tylko wyznaczonego przez Panią przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytania.

·      procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Mając natomiast na uwadze następującą informację:

Organ podatkowy odmówił Pani prawa do ulgi z tytułu termomodernizacji stojąc na stanowisku, że właścicielem nieruchomości jest Pani małżonek, zatem zgodnie z przepisami, prawo do ulgi ma wyłącznie Pani małżonek, a nie Pani.

- podkreślam, że czynności dokonane/dokonywane przez inny organ:

·      nie stanowią przedmiotu niniejszego rozstrzygnięcia,

·      nie wpływają na ocenę zajętego przez Panią stanowiska w tej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.