Interpretacja 0115-KDIT3.4011.877.2025.2.PS

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 9 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje Pan świadczenia zdrowotne jako ratownik medyczny – zarówno w ramach zespołów ratownictwa medycznego, jak i podczas zabezpieczeń medycznych imprez masowych (...). Podczas tych wydarzeń ma Pan (...).

Dodatkowo prowadzi Pan szkolenia z zakresu pierwszej pomocy w (...), promując zdrowie i bezpieczeństwo. W Pana pracy kluczowe znaczenie ma komunikacja – zarówno z pacjentami, ich rodzinami, jak i personelem medycznym w szpitalach. Stan uzębienia ma bezpośredni wpływ na Pana dykcję, wymowę oraz odbiór wizerunkowy, co przekłada się na jakość wykonywanych świadczeń medycznych i edukacyjnych. Obecnie Pana stan uzębienia jest bardzo zły – wymaga Pan pełnej odbudowy protetycznej (...), co pozwoli Panu poprawić jakość mowy oraz profesjonalny wizerunek w kontaktach zawodowych.

W uzupełnieniu wniosku z 9 grudnia 2025 r. wskazuje Pan, że wniosek dotyczy 2026 roku podatkowego, a wydatek planuje Pan ponieść w pierwszej oraz drugiej połowie 2026 roku. Wydatek będzie udokumentowany fakturą VAT wystawioną na dane Pana jednoosobowej działalności gospodarczej.

Oprócz świadczenia usług zdrowotnych, jako ratownik medyczny uzyskuje Pan przychód z innych tytułów, tj. umowy o pracę w A w B.

Działalność gospodarczą prowadzi Pan od 1 sierpnia 2012 i rozlicza się Pan na zasadach podatku liniowego. Wydatek nie zostanie zrefundowany ani zwrócony z żadnego źródła (ZUS, NFZ, ubezpieczenie, itp.).

Wyjaśnia Pan, że pełna odbudowa protetyczna jest niezbędna, ponieważ:

1.  praca ratownika medycznego i edukatora wymaga ciągłej, wyraźnej i bezbłędnej komunikacji (dykcji) z pacjentami, rodziną pacjenta, personelem medycznym, mediami i kursantami;

2.  obiektywny zły stan uzębienia (jak opisano w pierwotnym wniosku) uniemożliwia prawidłową wymowę i prowadzi do trudności w wykonywaniu zawodu;

3.  występowanie (...) oraz prowadzenie szkoleń stawia Pana w roli eksperta i osoby reprezentującej profesjonalizm, a zły wizerunek (w tym widoczne problemy z uzębieniem/mową) podważa zaufanie do świadczonych przez Pana usług.

W odpowiedzi na pytanie zawarte w wezwaniu: Czym charakter świadczonych przez Pana usług (wykonywanej działalności) różni się od aktywności innych osób, które dbają o „stan uzębienia” – wskazuje Pan, że różnica polega na bezwzględnej konieczności nienagannej dykcji i wymowy w stresowych sytuacjach ratowania życia, (...).  Dla innych osób jest to kwestia higieny/estetyki osobistej; dla Pana jest to narzędzie pracy, kluczowe dla efektywności i wiarygodności zawodowej, co wprost wpływa na jakość świadczonych usług.

Nie posiada Pan orzeczenia o niepełnosprawności, w związku z czym nie ma Pan prawa do skorzystania z ulgi na cele rehabilitacyjne, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.

Wskazuje Pan, że wydatek będzie miał bezpośredni wpływ na uzyskanie przychodu poprzez eliminację czynnika, który utrudnia Panu zdobywanie nowych kontraktów i utrzymanie obecnych. Poprawa dykcji i profesjonalnego wizerunku zwiększy Pana wiarygodność i efektywność komunikacji (szkolenia, (...)), co bezpośrednio przekłada się na wysokość uzyskiwanych przychodów.

Wydatek na pełną protetykę jest niezbędny do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, jakim jest Pana działalność. Aktualny zły stan uzębienia i wynikające z niego problemy z mową stanowią ryzyko utraty zaufania, kontraktów i negatywnego odbioru podczas rozmowy z pacjentem, jego rodziny, personelem medycznym w szpitalach, szkoleń i (...), co mogłoby doprowadzić do zmniejszenia lub utraty przychodów.

Pytanie

Czy planowany wydatek na pełną odbudowę protetyczną (implanty), opisany w zdarzeniu przyszłym, jako kluczowy dla poprawy dykcji i wizerunku zawodowego, stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie wydatki te mają bezpośredni związek z uzyskiwaniem przychodów. Jako ratownik medyczny, który stale kontaktuje się z pacjentami, ich rodzinami oraz personelem medycznym, musi Pan zachować odpowiedni wizerunek i sposób komunikacji. Braki w uzębieniu wpływają negatywnie na jakość Pana mowy i mogą obniżać zaufanie pacjentów, co bezpośrednio rzutuje na wykonywanie obowiązków zawodowych. Ponadto prowadząc szkolenia z zakresu pierwszej pomocy, jest Pan (...) – Pana wygląd i dykcja mają więc charakter zawodowy. W związku z tym uważa Pan, że koszty leczenia stomatologicznego i protetycznego stanowią koszty uzyskania przychodu w Pana działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·      pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

·      nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      być właściwie udokumentowany.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.

Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.

Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu gospodarczego.

Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach, działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1030/98, Lex nr 46935).

Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.

Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. I SA/Wr 1291/13 wyjaśniono, że:

Nie jest (…) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna.

Kryterium celowości nie wyznacza w sposobu ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15)

Zauważyć należy również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje Pan świadczenia zdrowotne jako ratownik medyczny – zarówno w ramach zespołów ratownictwa medycznego, jak i podczas zabezpieczeń medycznych imprez masowych (...). Podczas tych wydarzeń ma Pan (...). Dodatkowo prowadzi Pan szkolenia z zakresu pierwszej pomocy (...) promując zdrowie i bezpieczeństwo. Oprócz świadczenia usług zdrowotnych jako ratownik medyczny uzyskuje Pan również przychód z innych tytułów, tj. umowy o pracę w A w B.

Jak wskazuje Pan we wniosku, obecnie Pana stan uzębienia jest bardzo zły – wymaga Pan pełnej odbudowy protetycznej (....i), co pozwoli Panu poprawić jakość mowy oraz profesjonalny wizerunek w kontaktach zawodowych.

W związku z powyższym chciałby Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w 2026 r. koszty pełnej odbudowę protetycznej uzębienia.

Jak Pan twierdzi:

·      praca ratownika medycznego i edukatora wymaga ciągłej, wyraźnej i bezbłędnej komunikacji (dykcji) z pacjentami, rodziną pacjenta, personelem medycznym, (...) i kursantami;

·      obiektywny zły stan uzębienia uniemożliwia prawidłową wymowę i prowadzi do trudności w wykonywaniu zawodu;

·      występowanie na (...) oraz prowadzenie szkoleń stawia Pana w roli eksperta i osoby reprezentującej profesjonalizm, a zły wizerunek (w tym widoczne problemy z uzębieniem/mową) podważa zaufanie do świadczonych przez Pana usług;

·      wydatek będzie miał bezpośredni wpływ na uzyskanie przychodu poprzez eliminację czynnika, który utrudnia Panu zdobywanie nowych kontraktów i utrzymanie obecnych. Poprawa dykcji i profesjonalnego wizerunku zwiększy Pana wiarygodność i efektywność komunikacji (szkolenia, (...)), co bezpośrednio przekłada się na wysokość uzyskiwanych przychodów;

·      wydatek na pełną protetykę jest niezbędny do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, jakim jest Pana działalność. Aktualny zły stan uzębienia i wynikające z niego problemy z mową stanowią ryzyko utraty zaufania, kontraktów i negatywnego odbioru podczas rozmowy z pacjentem, jego rodziny, personelem medycznym w szpitalach, szkoleń i (...), co mogłoby doprowadzić do zmniejszenia lub utraty przychodów.

Odnosząc się do przedstawionych przez Pana okoliczności wyjaśniam, że leczenie chirurgiczne (stomatologiczne) stanowi spełnienie potrzeb osoby, której stan uzębienia tego wymaga, niezależnie od tego czy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą.

Pamiętać trzeba też, że wydatki dotyczące np. usług stomatologicznych, podobnie jak i usług kosmetycznych, fryzjerskich, mogą stanowić wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym (stan uzębienia ma kluczowe znaczenie dla wizerunku).

Jak podnosi Pan, leczenie stomatologiczne dla innych osób jest kwestią higieny/estetyki osobistej, a dla Pana jest to narzędzie pracy, kluczowe dla efektywności i wiarygodności zawodowej, co wprost wpływa na jakość świadczonych usług.

Tymczasem obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby np. prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu.

Niewątpliwie w wykonywanym przez Pana zawodzie dbałość o wygląd zewnętrzny (wizerunek) jest bardzo istotna, jednakże w zakresie kosztów opisanych we wniosku nie można mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od sytuacji innych osób prowadzących działalność gospodarczą i wymagającymi pełnego leczenia stomatologicznego.

Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi dbać o zdrowe. Z tej też przyczyny koszty leczenia stomatologicznego stanowią co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.

Nie wykazał Pan również bliżej bezpośredniego związku tego typu kosztów z możliwością uzyskiwania konkretnych przychodów. Sama eliminacja czynnika, który utrudnia Panu zdobywanie nowych kontraktów i utrzymanie obecnych, poprawa dykcji i profesjonalnego wizerunku zwiększająca Pana wiarygodność i efektywność komunikacji nie świadczą jeszcze o bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, natomiast wskazują na reprezentacyjny charakter tego typu kosztów.

Biorąc pod uwagę opis okoliczności faktycznych i Pana wyjaśnienia oraz przedstawioną uprzednio argumentację stwierdzić należy, że koszty pełnej odbudowy protetycznej noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Ich związek z możliwością uzyskania przez Pana przychodów jest czysto teoretyczny.

Pomimo więc wskazania we wniosku, że wydatek na odbudowę protetyczną będzie miał bezpośredni wpływ na uzyskanie przychodu i jest niezbędny dla zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, stwierdzić należy, że wydatki z tego tytułu są uwarunkowane Pana stanem zdrowia, a więc są wydatkami o charakterze osobistym.

Powyższe oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do tego wydatku, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wydatek ten nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Końcowo wskazuję, że gdybym nawet przyjął, że koszty pełnej odbudowy protetycznej spełniają przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to zważywszy, że poniesienie wskazanych we wniosku wydatków służy zapewnieniu odpowiedniego profesjonalnego wizerunku, zasadne jest wskazanie na reprezentacyjny charakter tego typu kosztów, który tym samym przesądza, że nie mogą one stanowić kosztów podatkowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.