Interpretacja 0115-KDIT3.4011.90.2026.3.PS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 8 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 marca 2026 r. oraz pismem z 1 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis doprecyzowanego stanu faktycznego

Jest Pan wspólnikiem spółki jawnej powstałej w wyniku przekształcenia spółki cywilnej. Spółka stanowi własność oraz zarządzania jest przez osoby fizyczne, które poza pełnieniem obowiązków wspólników spółki zajmują się także realizacją czynności składających się na usługi świadczone przez spółkę. Spółka jawna jest spółką jawną osób fizycznych, wspólnikami nie są osoby prawne. Rozlicza Pan dochód na zasadzie tzw. podatku liniowego.

Wspomniane usługi to m. in.: serwis urządzeń ochrony przeciwpożarowej, inspekcje podwodne oraz chłodnictwo okrętowe przeprowadzane na rzecz statków handlowych (drobnicowców, kontenerowców, tankowców, gazowców itp.).

W związku z koniecznością przeprowadzania inspekcji lub prac serwisowych w rozmaitych warunkach około wodnych, podwodnych oraz na pokładach statków, pracownicy spółki zobowiązani są do przestrzegania procedur bezpieczeństwa obowiązujących w transporcie morskim, a także ustanawianych indywidualnie na określonej jednostce.

Jednym z najczęstszych wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego obowiązujących zwłaszcza na tankowcach i gazowcach jest zakaz używania telefonu komórkowego, który też ze względów bezpieczeństwa zostaje zdeponowany poza jednostką pływającą.

Realizując usługi na rzecz klientów pracownicy i wspólnicy Spółki - w tym Pan, poddawani są presji czasowej, ponieważ mają możliwość przebywać na pokładzie wyłącznie w krótkich odstępach czasu, kiedy dana jednostka znajduje się w porcie (podczas załadunku lub rozładunku). Konieczność zmieszczenia się w "oknie" czasowym jest kluczowa zarówno z punktu widzenia wykonania usługi (nierzadko bez jej zakończenia jednostka nie może wyruszyć w dalszą podróż) jak i rozliczenia (świadczone usługi rozliczane są w przeważającej mierze godzinowo).

W związku z powyższym dla bezpiecznego i sprawnego świadczenia usług na rzecz klientów pracownicy Spółki zmuszeni są posługiwać się naręcznymi zegarkami. Szczególnie istotnym z uwagi na trudne warunki pracy są funkcje danego zegarka oraz 5-letnia gwarancja udzielona przez renomowanego producenta, który na wypadek ewentualnych usterek bezproblemowo dokona wymiany części lub całego zegarka.

Ponadto z uwagi na środowisko morskie oraz konieczność wykonywania czynności poniżej poziomu lustra wody zegarki stosowane przez pracowników spółki muszą charakteryzować się wysoką wodoodpornością na głębokość wody, stłuczenia, zarysowania. Winny one być niezawodne z uwagi na to, że od tego zależy nie tylko sprawność i prawidłowość wykonania serwisu, ale i również niekiedy życie ludzkie.

Mając na uwadze powyższe wymogi spółka nabyła i planuje sukcesywnie nabywać na rzecz pracowników zegarki marki (...), które cechują się gwarancją niezawodności i wiarygodności jako instrumentów do nurkowania.

Wspólnicy związani są również umowami o współpracy ze spółką, w ramach których zobowiązani są do świadczenia czynności składających się na usługi świadczone przez spółkę na rzecz jej klientów.

Przez pracowników rozumieć należy osoby zatrudnione na podstawie umów zlecenia lub umów o współpracy z przedsiębiorcami (tzw. B2B). Spółka współpracuje z 4 osobami. Plany zakładają zakup dla wszystkich pracowników, których charakter obowiązków wymaga ich noszenia.

Zegarki są/będą wykorzystywane wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Wydatek na zakup zegarka jest bezpośrednio powiązany z uzyskaniem przychodu, ponieważ zegarek stanowi jedno z narzędzi pracy, pozwalające przede wszystkim na określenie roboczogodzin poświęconych na świadczenie usługi na rzecz klienta i na tej podstawie rozliczenie z klientem. Powyższe wpływa bezpośrednio na zachowanie/zabezpieczenie źródła przychodu z działalności gospodarczej. Zakres obowiązków i ich wpływ na konieczność zakupu wskazano szczegółowo we wniosku.

Wniosek dotyczy roku podatkowego 2025, w którym doszło do nabycia jednego czasomierza, który zakupiono z myślą o wykorzystaniu przez wspólnika lub zleceniobiorcę w zależności od aktualnych potrzeb przedsiębiorstwa (tego czy wspólnik, czy zleceniobiorca wykonywać będzie prace na statku klienta).

Nie doszło do nabycia większej ilości zegarków na rzecz wspólników, pracowników lub zleceniobiorców – sformułowanie wskazujące na plan nabycia dotyczyło wyłącznie ogólnego opisu, nie zaś okoliczności mających stanowić podstawę wydania interpretacji w odniesieniu do zdarzeń przyszłych.

Zakresem Pana obowiązków jest m. in. udział w przeprowadzaniu inspekcji lub prac serwisowych w rozmaitych warunkach około wodnych, podwodnych oraz na pokładach statków. Charakter tych usług wpływa na konieczność zakupu ze względów opisanych powyżej.

Odnośnie związku konkretnych usług świadczonych przez konkretnych pracowników/wspólników z koniecznością posiadania konkretnego zegarka (marki/modelu) wskazanego we wniosku wskazuje Pan, że usługi świadczone są w wąskim oknie czasowym pobytu statku w porcie lub na kotwicowisku, a także rozliczane godzinowo — bezpośrednio wpływa to na konieczność posiadania zegarka odpowiednio trwałego, wytrzymałego i objętego długotrwałą ochroną gwarancyjną. Głębokość prac zależna jest od konkretnego zlecenia, niemniej są to wartości od kilkunastu centymetrów do 1-2 metrów pod wodą. Pozostałe warunki są ciężkie i charakteryzują się dużą temperaturą, pyłem, brudem itp.

W odniesieniu do sposobu wykorzystywania zegarka wskazuje Pan, że pracownik ustala czas poświęcony danej usłudze, a także szacuje pozostały czas w którym może realizować usługę, a ostatecznie wskazuje spółce czas niezbędny do rozliczeń z jej klientem.

Niezbędne elementy/parametry zegarka to wodoodporność, pyłoodporność, wodoszczelność, wykonanie z trwałych materiałów odpornych na uderzenia, gwarancja renomowanego producenta, który w razie awarii/uszkodzenia niezwłocznie dokona wymiany lub naprawy.

Głównym zadaniem zegarka jest wskazywanie czasu.

Zegarki te stosowane są przez nurków, żołnierzy, pilotów itp., a więc osoby wykonujące zawody wymagające niezawodności oraz obfitujące w bardzo trudne warunki. Orientacyjny koszt oscyluje w granicach od 30 000,00 (trzydzieści tysięcy) złotych brutto.

Potwierdza Pan, że zakres usługi wykonywanej przez Pana lub pracownika (wspólnika) odpowiada faktycznym potrzebom związanym z nabyciem zegarka, o którym mowa we wniosku, bez zawyżania standardów.

Wydatek na zakup zegarka kwalifikowany jest jako wydatek na zakup środka trwałego. Korzysta Pan z możliwości dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w rozumieniu art. 22k ust. 14 i n. ustawy o PIT. Wydatki dokumentowane są fakturą VAT lub podobnym dokumentem rozliczeniowym.

Zakup zegarka nie służy celom reprezentacyjnym, nie będzie wpływać na relacje z klientami, nie służy budowaniu prestiżu, pozytywnego wizerunku firmy. Nie jest to Pana cel i zamiar. Jeśli fakt korzystania z renomowanego urządzenia jakim jest zegarek budować będzie prestiż przedsiębiorstwa, będzie to wyłącznie efekt uboczny.

Zegarek nie będzie wykorzystywany poza obowiązkami służbowymi.

Zakup zegarka nie będzie stanowić przychodu ze stosunku pracy pracowników jako nieodpłatne świadczenie.

Zegarek stanowi ruchomość przechowywaną w siedzibie przedsiębiorstwa i wydawany jest wyłącznie w celu i na czas świadczenia usług na jednostkach pływających klientów Spółki. Po tym wykorzystaniu jest zwracany i przechowywany w siedzibie Spółki.

Zegarek wyposażony jest w numer seryjny, który odróżnia go od innych produktów tego typu wykorzystywanych przez Pana w życiu prywatnym. Zegarek nie jest opatrzony logo, ale planuje Pan wyposażyć go w grawer z logo firmy.

Pytanie

Czy zakup naręcznych zegarków o parametrach przedstawionych w opisie powyżej może stanowić koszt uzyskania przychodów w myśl regulacji art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Intencją Pana jest uzyskanie interpretacji prawa podatkowego ściśle związanej ze zdarzeniem przeszłym – nabyciem jednego czasomierza w 2025 roku.

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem uwzględniając charakter świadczonych usług i konieczność ścisłego ustalania przez pracowników i wspólników spółki aktualnej godziny oraz czasu poświęconego na świadczenie usług, przy jednoczesnym braku możliwości posługiwania się w tym celu urządzeniami elektronicznymi, zakup zegarka naręcznego stanowi uzasadniony koszt uzyskania przychodu. Nabycie przedmiotowego urządzenia jest ściśle związane z czynnościami zmierzającymi do uzyskania przychodu. Ekstremalne warunki jakim poddany jest czasomierz w miejscu pracy oraz bezwzględny wymóg precyzyjnego odmierzania czasu pracy uzasadnia nabycie urządzenia wysokiej klasy ze wspomnianą 5-letnią gwarancją działania oraz niezawodności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Konstrukcja art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 tej ustawy) pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętego przychodu, bądź zachowanie źródła przychodu.

Ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

·      cel to „to, do czego się zmierza, dąży, to, co chce się osiągnąć”;

·      celowość oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

·      zabezpieczyć oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Przez sformułowanie „w celu osiągnięcia przychodu” należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów, z taką chęcią i zamiarem. Zgodnie z orzecznictwem, nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie danego przychodu (wyrok NSA z 29 listopada 1993 r., sygn. akt SA/Wr 1242/94).

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Wskazuje się, że istnieją sytuacje, w których związek przyczynowo-skutkowy nie jest wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o zasadę zdrowego rozsądku, a każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania (wyrok NSA z 16 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Bk 1619/98, LEX nr 39745).

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Pamiętać przy tym należy, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.

W art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawarto katalog wydatków, które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.

Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. I SA/Wr 1291/13 wyjaśniono, że: Nie jest (…) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna.

Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15)

Zauważyć należy również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jak wynika z Pana wniosku Jest Pan wspólnikiem spółki jawnej prowadzącej działalność w zakresie serwisu urządzeń ochrony przeciwpożarowej, inspekcji podwodnych oraz chłodnictwie okrętowym przeprowadzanym na rzecz statków handlowych (drobnicowców, kontenerowców, tankowców, gazowców itp.).

W związku z koniecznością przeprowadzania inspekcji lub prac serwisowych w rozmaitych warunkach około wodnych, podwodnych oraz na pokładach statków, wspólnicy/pracownicy spółki zobowiązani są do przestrzegania procedur bezpieczeństwa obowiązujących w transporcie morskim, a także ustanawianych indywidualnie na określonej jednostce. Jednym z najczęstszych wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego obowiązujących zwłaszcza na tankowcach i gazowcach jest zakaz używania telefonu komórkowego, który też ze względów bezpieczeństwa zostaje zdeponowany poza jednostką pływającą. Realizując usługi na rzecz klientów pracownicy i wspólnicy Spółki - w tym Pan, poddawani się presji czasowej, ponieważ mają możliwość przebywać na pokładzie wyłącznie w krótkich odstępach czasu, kiedy dana jednostka znajduje się w porcie (podczas załadunku lub rozładunku). Konieczność zmieszczenia się w "oknie" czasowym jest kluczowa zarówno z punktu widzenia wykonania usługi (nierzadko bez jej zakończenia jednostka nie może wyruszyć w dalszą podróż) jak i rozliczenia (świadczone usługi rozliczane są w przeważającej mierze godzinowo).

Z uwagi na powyższe, w tym z uwagi na środowisko morskie oraz konieczność wykonywania czynności poniżej poziomu lustra wody, dla bezpiecznego i sprawnego świadczenia usług na rzecz klientów zakupił Pan w 2025 roku czasomierz, którego głównym zadaniem jest wskazywanie czasu. Zegarki tego typu stosowane są przez nurków, żołnierzy, pilotów itp., a więc osoby wykonujące zawody wymagające niezawodności oraz obfitujące w bardzo trudne warunki.

Zakres usługi wykonywanej przez Pana lub pracownika (wspólnika) odpowiada faktycznym potrzebom związanym z nabyciem zegarka, o którym mowa we wniosku.

Pracownicy/wspólnicy zmuszeni są posługiwać się naręcznymi zegarkami, a szczególnie istotnym z uwagi na trudne warunki pracy są funkcje danego zegarka, tj. wodoodporność, pyłoodporność, wodoszczelność, wykonanie z trwałych materiałów odpornych na uderzenia, gwarancja renomowanego producenta, który w razie awarii/uszkodzenia niezwłocznie dokona wymiany lub naprawy.

Jak wskazał Pan, wydatek na zakup zegarka jest bezpośrednio powiązany z uzyskaniem przychodu, ponieważ zegarek stanowi jedno z narzędzi pracy, pozwalające przede wszystkim na określenie roboczogodzin poświęconych na świadczenie usługi na rzecz klienta i na tej podstawie rozliczenie z klientem.

Jak wynika z Pana wniosku zakup zegarka nie służy też celom reprezentacyjnym, nie będzie wpływać na relacje z klientami, nie służy budowaniu prestiżu, pozytywnego wizerunku firmy. Nie jest to Pana cel i zamiar. Jeśli fakt korzystania z renomowanego urządzenia jakim jest zegarek budować będzie prestiż przedsiębiorstwa, będzie to wyłącznie efekt uboczny.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawne wskazuję, że wydatek poniesiony przez Pana w związku zakupem zegarka na cele opisane we wniosku może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pamiętać przy tym należy, że to na Panu, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu zaliczenia wskazanego we wniosku wydatku do kosztów uzyskania przychodu wynika obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również obowiązek właściwego jego udokumentowania.

Podkreślam jednak, że interpretacja ta została wydana wyłącznie na podstawie okoliczności przedstawionych we wniosku a w szczególności jak Pan podaje, że:

·      zegarek wykorzystywany jest wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i nie będzie wykorzystywany poza obowiązkami służbowymi;

·      zegarek stanowi ruchomość przechowywaną w siedzibie przedsiębiorstwa i wydawany jest wyłącznie w celu i na czas świadczenia usług na jednostkach pływających klientów spółki.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.