Interpretacja 0115-KDIT3.4011.973.2025.3.KP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 5 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 21 stycznia 2026 r. (wpływ 29 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 1 lipca 2025 r. zmarł mąż (dalej także jako Przedsiębiorca oraz Spadkodawca) Wnioskodawczyni. Między małżonkami istniał ustrój wspólności majątkowej.

W skład spadku po zmarłym mężu Wnioskodawczyni weszło m.in. przedsiębiorstwo, które prowadzone było w formie jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) pod firmą Przedsiębiorstwo A. Przedsiębiorca był czynnym podatnikiem podatku od towarów  i usług. Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez Przedsiębiorcę była  (...).

Składniki przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej Przedsiębiorcy, w chwili jego śmierci, stworzyły przedsiębiorstwo w spadku działające pod firmą Przedsiębiorstwo A w spadku.

Żona zmarłego za życia spadkodawcy została ustanowiona zarządcą sukcesyjnym poprzez wpis  w CEIDG.

W skład (...) wszedł zespół składników materialnych i niematerialnych (dalej: składniki majątku)  w tym samochody, budynek, lokal usługowy, garaż, maszyny wykorzystywane w działalności Przedsiębiorcy.

Przedmiotowe, poszczególne składniki majątku, o których mowa w art. 22a i 22b ustawy o PIT:

·   były amortyzowane w ramach działalności zmarłego Przedsiębiorcy,

·   były amortyzowane w ramach działalności (...),

·   na dzień wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego i przyjęcia do używania w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni część przedmiotowych składników była całkowicie lub częściowo zamortyzowana.

Przedsiębiorstwo w Spadku istniało od 1 lipca 2025 r. do 8 lipca 2025 r., tj. do dnia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia.

Jedynym spadkobiercą została żona zmarłego, która rozpoczęła działalność pod własnym nazwiskiem, dopełniając wymaganych formalności, tj. wpisu do CEIDG w dniu 8 lipca 2025 r.

Spadkobierczyni przejęła wszystkie środki trwałe wykorzystywane w działalności męża oraz  w Przedsiębiorstwie w Spadku.

Środki trwałe w ewidencji u Wnioskodawczyni zostały przyjęte z datą 8 lipca 2025 r., budynek 21 października 2025 r., zgodnie z datą Decyzji zmieniającej w podatku od nieruchomości nr (...):

·   budynek o pow. 402 m2, nabyty aktem notarialnym z 1997 r. za kwotę 20 000 zł., który  w ewidencji u Spadkodawcy był wykorzystywany od marca 2001 r., budynek zakupiony  z majątku odrębnego Spadkodawcy, wielkość nabywanego udziału przez żonę 1/1, obecna wartość rynkowa budynku 1 000 000 zł.

·   garaż wolnostojący w firmie spadkodawcy oraz w (...) amortyzacja częściowo wyłączona  z KUP, płatność do konstrukcji drobno stalowej w części zaliczki została pominięta  z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, spadkodawca nie mógł zaliczyć do kosztów podatkowych kosztu w tej części, w jakiej płatność została dokonana z pominięciem obowiązkowego MPP (art. 22p ust. 1 pkt 3 ustawy o PDOF).

·   samochód ciężarowy, który u Spadkodawcy w wysokości ok. 89%. został sfinansowany dotacją z Urzędu Pracy, w firmie Spadkodawcy, oraz w (...) zaliczono odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów tylko w części w jakiej zakup został sfinansowany  z własnych środków (zgodnie art. 23 ust. 1 pkt. 56).

Zarówno na dzień śmierci spadkodawcy w jego firmie jak i na dzień wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego w (...) na stanie znajdowały się towary handlowe oraz materiały pomocnicze, które zostały objęte remanentem.

Na dzień rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni sporządziła spis  z natury, o którym mowa w § 24 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej jako: Rozporządzenie MF ws. PKPIR), w myśl którego podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych braków i odpadów, zwanego dalej „spisem z natury”, na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego,  a także w razie utraty w ciągu roku podatkowego prawa do opłacania podatku na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zmiany wspólnika, zmiany proporcji i działów wspólników lub likwidacji działalności.

W przedmiotowym (początkowym) spisie z natury Wnioskodawczyni uwzględniła towary handlowe, materiały, półwyroby itd. otrzymane w spadku po zmarłym zgodnie z ceną zakupu, które zostały ujęte w kol. 17 PKPiR. Jednocześnie na zakończenie roku podatkowego (2025 r.) Wnioskodawczyni sporządzi spis z natury, zgodnie z wytycznymi przepisu § 25 i § 26 Rozporządzenia MF ws. PKPiR, uwzględniając w nim wszystkie materiały i towary handlowe nabyte w spadku oraz w działalności gospodarczej od 8 lipca 2025 r. , które nie zostały sprzedane do dnia 31 grudnia 2025 r.

Uzupełnienie wniosku

1.  Przychody z działalności gospodarczej opodatkowane są na zasadach ogólnych wg skali podatkowej.

2.  Dokumentacja podatkowa - Podatkowa Książka Przychodów i Rozchodów, PKPiR.

3.  Spadkobierca nabył w spadku „Przedsiębiorstwo”.

4.  Na pytanie:

W odniesieniu do sformułowanego przez Panią pytania nr 1 o treści: „Jaką wartość początkową należy przyjąć dla nabytych w drodze spadku po zmarłym mężu, opisanych w powyższym stanie faktycznym środków trwałych”?

Proszę, żeby Pani:

a)  Wymieniła wszystkie środki trwałe, których dotyczy ww. pytanie.

b)  Wskazała daty nabycia przez spadkodawcę ww. środków trwałych.

c)  Wskazała, które z ww. środków trwałych zostały nabyte do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską, a które stanowiły majątek osobisty Pani zmarłego męża;

Odpowiedziała Pani:

Środki trwałe:

·   samochód ciężarowy, nabyty przez spadkodawcę 25 maja 2017 r., zakup z majątku stanowiącego wspólność majątkową małżeńską;

·   garaż wolnostojący, nabyty przez spadkodawcę 3 kwietnia 2020 r., zakup z majątku stanowiącego wspólność majątkową małżeńską;

·   budynek z gruntem - nabyty przez spadkodawcę z majątku odrębnego męża, nieruchomość gruntowa zabudowana, akt notarialny z dnia 9 czerwca 1997 r. (...) za kwotę 20 000 zł., akt notarialny z 17 maja 2018 r. - umowa o dożywocie części mieszkalnej (...) za kwotę 10 000 zł.

Budynek o pow. całkowitej 402 m2, z czego część użytkowa zajmuje 250 m2, część mieszkalna 152 m2.

5.      a) Mąż nabył budynek po zawarciu związku małżeńskiego.

b) Mąż nabył budynek z majątku osobistego za środki pochodzące z jego majątku odrębnego.

c) Budynek nigdy nie został włączony do majątku wspólnego.

d) W akcie notarialnym oświadczenie spadkodawcy, że: „pozostaje w związku małżeńskim  i przedmiot umowy nabywa z majątku odrębnego”.

6.  Zawarcie związku małżeńskiego 14 października 1973 r.

7.  Ustrój wspólności majątkowej obowiązywał przez cały okres trwania małżeństwa.

8.  a) Budynek zakwalifikowano jako niemieszkalny, powyżej 50 % budynku stanowi powierzchnia użytkowa, jest to obiekt budowlany wykorzystywany głównie dla potrzeb niemieszkalnych.

b) Budynek zaklasyfikowano do KST 101 - budynki przemysłowe, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków trwałych (KST).

c), d), e) Budynek nie posiada wyodrębnionych lokali.

9.    Budynek cały czas jest wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, od października 2025 r. wynajmowany na podstawie umowy najmu na cele (...).

10.  Budynek wykorzystywany tylko dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

11.  Dla celów użytkowych wykorzystuję 62.19 % powierzchni użytkowej budynku.

12.  Budynek wykorzystywany przez zmarłego męża od 30 marca 2001 – 1 lipca 2025 r. - 24 lata.

13.  Budynek amortyzowany od 11/25 wg indywidualnej stawki amortyzacyjnej - 6,25%.

14.  Garaż wolnostojący zaklasyfikowany do KST 102.

15.  Samochód ciężarowy zaklasyfikowano do KST 742.

Pytania

1.  Jaką wartość początkową należy przyjąć dla nabytych w drodze spadku po zmarłym mężu, opisanych w powyższym stanie faktycznym środków trwałych?

2.  Czy Wnioskodawczyni będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów całą wartość (określoną zgodnie z obowiązującymi przepisami) składników majątku - środków trwałych wykorzystywanych do prowadzenia własnej działalności, oraz czy wartość towarów handlowych i materiałów otrzymanych przez Wnioskodawcę nieodpłatnie w formie spadku powinna zostać uwzględniona przy ustalaniu dochodu do opodatkowania podatkiem PIT jako różnica pomiędzy końcowym a początkowym spisem z natury w myśl art. 24 ust. 2 ustawy  o podatku PIT?

3.  Czy prawidłowo ustalono wartość odpisów amortyzacyjnych od budynku wykorzystywanego  w działalności gospodarczej, wykorzystując proporcję części użytkowej budynku do powierzchni ogółem, oraz czy prawidłowym jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej?

Pani stanowisko w sprawie

Zajmując własne stanowisko w zakresie przedstawionego pytania 1 Wnioskodawczyni uważa, że wartość początkową poszczególnych środków trwałych nabytych za życia Spadkodawcy, wykorzystywanych w jej działalności gospodarczej, należy ustalić w następujący sposób:

1.1

W części, w której środki trwałe zostały nabyte przez Spadkodawcę do wspólności majątkowej zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, tj. w wysokości 1/2 ceny ich zakupu przez Spadkodawcę.

1.2

W części w której środki trwałe zostały nabyte przez Wnioskodawczynię w drodze spadku po Spadkodawcy zgodnie z art. 22g ust. pkt 3 ustawy o PIT, tj. w wysokości 1/2 wartości rynkowej środka trwałego z dnia nabycia spadku (data śmierci Spadkodawcy 1 lipca 2025), a jednocześnie  w wartości nie wyższej niż określona dla celów podatku od spadków i darowizn wykazanej  w dokumencie SD-Z2, zgodne z art. 22g ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT.

Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1-2 ww. ustawy. Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartość niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej albo w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia.

Zgodnie zaś z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub  w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba ze umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Natomiast stosownie do treści art. 22g ust. 15 powołanej ustawy: W razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze spadku lub darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa albo jego zorganizowaną częścią a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi  i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn.

Stosownie do art. 22g ust. 13a: Przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio w przypadku kontynuowania działalności po zmarłym przedsiębiorcy przez przedsiębiorstwo w spadku.

Z powyższych przepisów wynika, ze przedsiębiorstwo w spadku kontynuuje rozliczenia podatkowe zmarłego przedsiębiorcy. Dotyczy to m.in. amortyzacji środków trwałych. Przedsiębiorstwo w spadku ustala:

·   wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w wysokości wartości początkowe) określonej w ewidencji (wykazie) zmarłego przedsiębiorcy (art. 22g ust. 13a ustawy o PIT),

·   dokonuje odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuuje metodę amortyzacji przyjętą przez zmarłego przedsiębiorcę (art. 22h ust. 3e ustawy  o PIT).

W przypadku, gdy po wygaśnięciu zarządu sukcesyjnego spadkobierca zdecyduje się na przeniesienie do własnej działalności gospodarczej środków trwałych wchodzących w skład odziedziczonego przedsiębiorstwa, to w pierwszej kolejności ustala ich wartość początkową.

Przez cenę zakupu - rozumie się cenę jaką nabywcą płaci za zakupione składniki majątku, pomniejszoną o podatek od towarów i usług podlegający odliczeniu zgodnie z odrębnymi przepisami a przy imporcie powiększoną o należne cło, podatek akcyzowy oraz opłaty celne dodatkowe, obniżoną o rabaty, opusty, inne podobne obniżenia, w przypadku zaś otrzymania składnika majątku w drodze darowizny lub spadku - wartość odpowiadającą cenie zakupu takiego samego lub podobnego składnika.

Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 8 pkt 3 Ustawy o podatku od spadków i darowizn

Własne stanowisko w zakresie pyt. 2:

2-1

Wnioskodawczyni uważa ze odpisy amortyzacyjne od nabytych w drodze spadku środków trwałych zaliczy w koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a ustawy o PIT.

Art. 23 [wyłączenia od kosztów uzyskania przychodów]:

1. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: 45a) odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych:  a) nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:  - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub  - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub  - nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub  - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.

Odpisy amortyzacyjne od budynku w proporcji powierzchni użytkowej wykorzystywanej  w działalności gospodarczej do pow. użytkowej ogółem - będą stanowiły koszty uzyskania przychodów Wartość początkowa budynku 1 000 000 zł.

Odpisy amortyzacyjne od garażu oraz samochodu w całości będą stanowiły koszty uzyskana przychodów.

2.2

W zakresie nabytych w drodze spadku towarów handlowych: Wnioskodawczyni jest zdania że, towary handlowe jako nabyte nieodpłatne w drodze spadku nie powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu dochodu do opodatkowania podatkiem PIT jako różnica pomiędzy końcowym  a początkowym spisem z natury w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o podatku PIT.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o podatku PIT u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalność jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14, a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków  i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa.

Należy zauważyć, iż celem regulacji zawartej w art. 24 ust. 2 ustawy o podatku PIT jest de facto skorygowanie na konto roku podatkowego wartości kosztów uzyskania przychodów o towary handlowe i materiały, które przy zakupie zostały uwzględnione w kosztach podatkowych jednakże nie zostały przez podatnika zbyte lub wykorzystane w inny sposób w trakcie roku podatkowego.  W takiej sytuacji dodatnia różnica pomiędzy remanentem końcowym a początkowym powiększa dochód do opodatkowana podatkiem PIT.

Otrzymane nieodpłatnie przez Wnioskodawcę w formie spadku towary handlowe i materiały nie stanowiły dla Podatnika kosztu uzyskania przychodu, ponieważ nie została spełniona przesłanka poniesienia wydatku w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku PIT zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis art. 22  ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnia możliwość zaliczenia wydatku  w ciężar kosztów uzyskam i przychów od spełnienia m.in. warunku, że wydatek ten musi zostać poniesiony przez podatnika.

W sytuacji opisanej we wniosku koszty nabycia towarów handlowych poniesione zostały przez małżonka Wnioskodawczyni (spadkodawcę) który w dniu swojej śmierci prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą oraz przez przedsiębiorstwo w spadku. Dlatego też ich wartość nie może być zaliczona do kosztów uzyskana przychodów, ponieważ nie została spełniona jedna z przesłanek wynikających z ww. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wymóg faktycznego poniesienia kosztu.

Reasumując, wartość towarów handlowych i materiałów otrzymanych w drodze spadku nie stanowiła dla Wnioskodawcy kosztu uzyskana przychodu, z tego też powodu ich wartość nie powinna zostać uwzględniona przy ustaleniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowana PIT za dany rok jako różnica pomiędzy końcowym a początkowym spisem z natury. Jednoczesne spadkobierczyni zobowiązana była ująć towary handlowe i materiały otrzymane w drodze spadku w remanencie początkowym, a w remanencie końcowym wykaże niesprzedane na koniec roku podatkowego ww. towary i materiały w księdze przychodów i rozchodów (PKPiR).

Nieodpłatnie nabyte materiały, towary handlowe, półfabrykaty z zamiarem ich dalszej odsprzedaży  w ramach prowadzonej działalności zostały ujęte w Kolumnie 17 PKPiR.

Powyższe stanowisko potwierdza utrwalona praktyka interpretacyjna np. interpretacja indywidualna DKIS z dnia 19 lipca 1023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej; 0115-KDIT3.4011.373.2023.1.MJ gdzie – stwierdził, iż „(…) w sytuacji opisanej we wniosku nabycie towarów handlowych i materiałów w drodze spadkobrania nie miało charakteru odpłatnego, nie można więc mówić o „poniesieniu kosztu” Z tego względu - przy tym sposobie nabycia - brak odpłatności decyduje o niemożności zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów tych wartości” oraz Pismo z dnia 21 listopada 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0115-KDIT3 4011 819.2024.1.AD.

Odnośne odpowiedzi na pytane 3

Wnioskodawczyni jest zdania, że jeżeli połowa całkowitej powierzchni użytkowej budynku stanowi część usługową, a lokal mieszkalny nie został wyodrębniony jako odrębna nieruchomość to zgodnie  z niżej przytoczoną definicją budynku należy uznać że opisany w pytaniu budynek jest budynkiem niemieszkalnym. W konsekwencji podatnik ma możliwość dokonywana odpisów amortyzacyjnych  w ustalonej proporcji.

Powierzchnia całkowita budynku wynosi 402 m2, z czego wykorzystywane w działalności gospodarczej jest 250 m2 pozostałe 152 m2 to powierzchnia mieszkalna. Proporcja powierzchni użytkowej przeznaczonej na działalność gospodarczą wynosi ok. 62 %, zaś powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele mieszkalne stanowi ok. 38 % całkowitej powierzchni użytkowej budynku.

Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają m. in. budynki, które są kompletne i zdatne do użytku.

Zaś stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105, dalej: „ustawa zmieniająca”). Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal podlegają amortyzacji.

Z powyższych przepisów wynika wprost, że podatnicy nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali mieszkalnych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje również pojęcia budynku mieszkalnego czy niemieszkalnego, należy odwołać się w tym przypadku do rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864) budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkanie. I tak:

·      budynki mieszkalne - są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

·      w przypadkach gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem.

·      budynki niemieszkanie - są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w obecnej sytuacji wartością początkową budynku niemieszkalnego, który Wnioskodawczyni nabyła w udziale 1/1 jest jego wartość rynkowa 1 000 000 mln zł., natomiast do kosztów uzyskania przychodów Podatnik zaliczy odpis amortyzacyjny  w wysokości ok. 62 % (części pow. użytkowej w stosunku do pow. całego budynku).

Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się co pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Co do zasady środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł. dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych  i zasad o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Jak wynika z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych budynki (lokale) niemieszkalne amortyzuje się według stawki 2,5%.

Zgodnie zaś z art. 22j ust. 1 pkt 4 podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l mogą ustalić indywidualne stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Budynek ww. został nabyty 9 sierpnia 1997 r., wykorzystywany był w działalności gospodarczej zmarłego męża od dnia rozpoczęcia jego działalności gospodarczej, czyli od 30 marca 2001 r. Wobec powyższego okres amortyzacji wyniesie 16 lat (40 lat- 24 lata), indywidualna roczna stawka amortyzacyjna wyniesie 6,25%.

Stanowisko zaprezentowane zostało poparte Pismo z dna 17 sierpnia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP3-2.4011.559.2023.3.MG.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 170; zwanej dalej ustawą o zarządzie sukcesyjnym) wprowadziły specyficzny rodzaj podatnika, jaki stanowi przedsiębiorstwo w spadku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci.

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Jeżeli w chwili śmierci przedsiębiorcy przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stanowiło w całości mienie przedsiębiorcy i jego małżonka, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje całe to przedsiębiorstwo.

Stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje także składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o których mowa w art. 13, w okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.

Zgodnie z art. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Właścicielem przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu ustawy jest:

1)  osoba, która zgodnie z prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia albo europejskim poświadczeniem spadkowym, nabyła składniki niematerialne i materialne, o których mowa w art. 2 ust. 1, na podstawie powołania do spadku z ustawy albo testamentu albo nabyła przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie na podstawie zapisu windykacyjnego;

2)  małżonek przedsiębiorcy w przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;

3)  osoba, która nabyła przedsiębiorstwo w spadku albo udział w przedsiębiorstwie w spadku bezpośrednio od osoby, o której mowa w pkt 1 lub 2, w tym osoba prawna albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, do której wniesiono przedsiębiorstwo tytułem wkładu - w przypadku gdy po śmierci przedsiębiorcy nastąpiło zbycie tego przedsiębiorstwa albo udziału w tym przedsiębiorstwie.

Na podstawie art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku.

W myśl natomiast art. 59 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

Zarząd sukcesyjny wygasa z:

1)  upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy, jeżeli w tym okresie żaden ze spadkobierców przedsiębiorcy nie przyjął spadku ani zapisobierca windykacyjny nie przyjął zapisu windykacyjnego, którego przedmiotem jest przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie, chyba że zarządca sukcesyjny działa na rzecz małżonka przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;

2)  dniem uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w spadku w całości;

3)  dniem nabycia przedsiębiorstwa w spadku w całości przez jedną osobę, o której mowa w art. 3 pkt 3;

4)  upływem miesiąca od dnia wykreślenia zarządcy sukcesyjnego z CEIDG, chyba że w tym okresie powołano kolejnego zarządcę sukcesyjnego;

5)  dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;

6)  dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku;

7)  upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych oraz daninę solidarnościową.

Stosownie do art. 1a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa reguluje również opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów przedsiębiorstwa w spadku.

Zgodnie z art. 1a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przedsiębiorstwo w spadku, stanowiące jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, jest podatnikiem z tytułu dochodów osiąganych w okresie od otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia:

1)  zarządu sukcesyjnego albo

2)  uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2024 r. poz. 375 i 1721).

Stosownie do art. 7a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychody przedsiębiorstwa w spadku uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powstanie przedsiębiorstwa w spadku nie jest traktowane jako rozpoczęcie działalności gospodarczej.

W myśl art. 7a ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Równoznaczne z likwidacją działalności gospodarczej jest wygaśnięcie:

1)  zarządu sukcesyjnego albo

2)  uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego – w przypadku gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

Zgodnie z art. 7a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami przedsiębiorstwa w spadku są wszystkie przychody związane z działalnością prowadzoną przez to przedsiębiorstwo, w tym w formie spółki cywilnej. Do przychodów zalicza się również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wchodzących w skład przedsiębiorstwa w spadku, niezależnie od tego, kiedy zostały nabyte przez zmarłego przedsiębiorcę, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł. W tym przypadku przepisu art. 14 ust. 2c nie stosuje się.

Zgodnie z art. 97a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

§ 1. Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku ponoszą zapisobierca windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa, spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku. Przepis art. 98 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się także do osób, które uczestniczyły w powołaniu zarządcy sukcesyjnego, a następnie odrzuciły spadek albo okazało się, że nie są spadkobiercami, z tym że osoby, które odrzuciły spadek, nie odpowiadają za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym ten spadek odrzuciły, a osoby, które nie są spadkobiercami - za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym uprawomocniło się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowano akt poświadczenia dziedziczenia albo wydano europejskie poświadczenie spadkowe.

§ 3. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności osób, o których mowa  w § 1 i 2.

§ 4. Jeżeli deklaracja jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, organ podatkowy orzekając o zakresie odpowiedzialności jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a.

W myśl art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej:

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

Na podstawie art. 97 § 1a Ordynacji podatkowej:

Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.

Z powołanych przepisów wynika, że w przypadku śmierci przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą sukcesja podatkowa uzależniona jest od tego, czy ustanowiono zarządcę sukcesyjnego. Jeżeli taka sytuacja ma miejsce, to sukcesorem na mocy przepisów Ordynacji podatkowej jest przedsiębiorstwo w spadku. Prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego wykonuje w tym przypadku zarządca sukcesyjny. Te prawa i obowiązki nie przechodzą na spadkobierców mocą wyraźnego zastrzeżenia z art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej. Gdy natomiast zarządcy sukcesyjnego nie ustanowiono, prawa i obowiązki przejmują spadkobiercy.

Natomiast w przypadku wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego ustaje byt prawny przedsiębiorstwa w spadku osoby fizycznej. Oznacza to, że po wygaśnięciu zarządu sukcesyjnego prawa i obowiązki przejmują spadkobiercy na zasadach ogólnych.

Zaznaczenia wymaga, że powołany powyżej art. 97 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi o prawach i obowiązkach spadkodawcy, które były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, natomiast art. 97a dotyczy zobowiązań podatkowych przedsiębiorstwa w spadku.

Przepis art. 97a ustawy Ordynacja podatkowa, dodany ustawą o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej, reguluje kwestie odpowiedzialności podatkowej, przedsiębiorstwa w spadku. Wskazuje on podmioty odpowiedzialne za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku, a są nimi:

a)  zapisobierca windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa,

b)  spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo w spadku,

c)  małżonek zmarłego przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku.

W opisie sprawy wskazała Pani, że 1 lipca 2025 r. zmarł Pani mąż (dalej: Spadkodawca) prowadzący działalność gospodarczą. W okresie od śmierci Spadkodawcy do 8 lipca 2025 r., tj. do dnia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia, funkcjonowało przedsiębiorstwo w spadku. Za życia spadkodawcy została Pani ustanowiona zarządcą sukcesyjnym poprzez wpis w CEIDG. Jest Pani jedynym spadkobiercą zmarłego, która rozpoczętą działalność pod własnym nazwiskiem – wpis do CEIDG w dniu 8 lipca 2025 r. W skład Przedsiębiorstwa w spadku wszedł zespół składników materialnych i niematerialnych w tym samochody, budynek, lokal usługowy, garaż, maszyny wykorzystywane w działalności Spadkodawcy. Przejęła Pani wszystkie środki trwałe wykorzystywane w działalności męża oraz w Przedsiębiorstwie w Spadku. Środki trwałe w ewidencji u Pani zostały przyjęte z datą 8 lipca 2025 r., budynek 21 października 2025 r., Przedmiotowe, poszczególne składniki majątku: były amortyzowane w ramach działalności zmarłego Przedsiębiorcy, były amortyzowane w ramach działalności (...) na dzień wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego i przyjęcia do używania w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni część przedmiotowych składników była całkowicie lub częściowo zamortyzowana. Budynek o pow. 402 m2, został nabyty aktem notarialnym z 1997 r. do majątku odrębnego Spadkodawcy. Budynek zaklasyfikowano do KST 101 - budynki przemysłowe. Zarówno na dzień śmierci spadkodawcy w jego firmie jak i na dzień wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego w (...) na stanie znajdowały się towary handlowe oraz materiały pomocnicze, które zostały objęte remanentem.

Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących ustalenia wartości początkowej, wyjaśniam, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)  inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

W myśl art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Stosownie natomiast do art. 22g ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze spadku lub darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa albo jego zorganizowaną częścią a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn.

Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Stosownie do art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Zatem – składniki majątku nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej nie stanowią odrębnego majątku danego małżonka, lecz dorobek małżonków bez względu na to, czy zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków, obu małżonków, czy też dla celów prywatnych.

W opisie zaistniałego stanu faktycznego wskazała Pani, że w małżeństwie Pani obowiązywał ustawowy ustrój wspólności majątkowej.

Zatem – składniki majątku nabyte do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską nie stanowią odrębnego majątku danego małżonka, lecz dorobek małżonków bez względu na to, czy zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków, czy też dla celów prywatnych.

Tym samym, pozostając ze Spadkodawcą we wspólności małżeńskiej majątkowej, była Pani współwłaścicielem środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej Spadkodawcy.

Odnosząc się do sposobu ustalenia wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa Spadkodawcy, którego działalność Pani kontynuuje, należy wskazać, że wartość początkową poszczególnych środków trwałych powinna Pani określić w zróżnicowany sposób, inny dla środków trwałych nabytych ze Spadkodawcą za jego życia i inny dla nabycia nieodpłatnie po śmierci Spadkodawcy.

Stąd – w części, w której środki trwałe zostały nabyte przez Panią ze Spadkodawcą do wspólności majątkowej, ich wartość początkową należy ustalić w wysokości 1/2 ceny ich nabycia, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast wartość początkową środków trwałych w części, w której środki trwałe zostały nabyte przez Panią w drodze spadku po Spadkodawcy, w takiej proporcji ich wartości, w jakiej pozostawał Pani udział we własności tych składników majątku, według wartości rynkowej z dnia nabycia spadku (data śmierci spadkodawcy), zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w wartości rynkowej środka trwałego z dnia nabycia spadku (data śmierci Spadkodawcy).

Biorąc pod uwagę, że budynek stanowił majątek osobisty Pani męża – wartość początkową budynku należy określić w wartości rynkowej z dnia nabycia spadku (data śmierci Spadkodawcy), zgodnie  z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy także podkreślić, że wartość początkową środków trwałych – zarówno w części nabytej po śmierci Spadkodawcy, jak i wspólnie za jego życia – powinna Pani ustalić tak, jakby mąż przed śmiercią nie amortyzował tych środków trwałych, ponieważ nie znajdzie w tej sprawie zastosowania zasada kontynuacji wartości początkowej oraz odpisów amortyzacyjnych.

Przechodząc do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, o których mowa we wniosku, wskazać należy, że w myśl  art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

W myśl z art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za koszty uzyskania przychodów nie uważa się odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:

-     nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub

-     dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub

-     nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub

-     nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.

Należy podkreślić, że w zakresie pojęcia „nabycie w drodze spadku” mieszczą się te sytuacje,  w których własność przechodzi na spadkobiercę w drodze dziedziczenia, w wyniku zdarzenia, jakim jest otwarcie spadku (śmierć spadkodawcy).

Ponadto ww. przepis wskazuje, że jeżeli podatnik nabywa środki trwałe lub wartości niematerialne  i prawne nieodpłatnie, a nabycie to nie stanowi przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, dochód z tego tytułu jest wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych, nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn lub od dochodu tego zaniechano poboru podatku, wówczas dokonywane przez podatnika odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nie stanowią kosztów podatkowych. Jednak przepis ten zawiera jeden wyjątek. Tym wyjątkiem jest nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w drodze spadku.

A zatem, zgodnie z treścią ww. przepisu, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych nabytych w drodze spadku nie podlegają wyłączeniu, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z kosztów uzyskania przychodów.

Zatem od tej części wartości początkowej środków trwałych, w której środki te nabyte zostały przez Panią w drodze spadku oraz w ramach wspólności ustawowej, odpisy amortyzacyjne mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Odnośnie towarów handlowych i materiałów, które otrzymała Pani nieodpłatnie w formie spadku, wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

·      musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·      musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      musi zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      musi zostać właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnia możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów od spełnienia m.in. warunku, że wydatek ten musi zostać poniesiony przez podatnika.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

U podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa.(...)

Z powyżego przepisu wynika, że wartość różnicy pomiędzy remanentem początkowym a końcowym wpływa na sposób ustalenia dochodu z działalności gospodarczej u podatników prowadzących księgę przychodów i rozchodów. Przepis ten formułuje więc reguły ustalania dochodu do opodatkowania, nie wskazuje natomiast, jakie wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Uwzględnienie różnic remanentowych przy wyliczaniu podstawy opodatkowania u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów służy powiązaniu w czasie (danym roku podatkowym) przychodów z kosztami uzyskania przychodów.

Zastrzegam, że o tym, co jest kosztem uzyskania przychodu decydują uregulowania zawarte w art. 22 i art. 23 u.p.d.o.f.

Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a w tym sporządzenia spisu z natury w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2025 r., zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z dnia 23 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2544 ze zm.).

Stosownie do § 24 pkt 1 ww. rozporządzenia:

Podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, zwanego dalej ,,spisem z natury'', na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie utraty w ciągu roku podatkowego prawa do opłacania podatku na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 43, 1495, 1649 i 2200), zmiany wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności.

W myśl natomiast § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia:

Podatnik jest obowiązany wycenić materiały i towary handlowe objęte spisem z natury według cen zakupu lub nabycia albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli są one niższe od cen zakupu lub nabycia; spis z natury półwyrobów (półfabrykatów), wyrobów gotowych i braków własnej produkcji wycenia się według kosztów wytworzenia, a odpadów użytkowych, które w toku działalności utraciły swoją pierwotną wartość użytkową, wycenia się według wartości wynikającej z oszacowania uwzględniającego ich przydatność do dalszego użytkowania.

Co istotne, cena zakupu została w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia zdefiniowana jako cena, jaką nabywca płaci za zakupione składniki majątku, pomniejszona o podatek od towarów i usług, podlegający odliczeniu zgodnie z odrębnymi przepisami, a przy imporcie powiększona o należne cło, podatek akcyzowy oraz opłaty celne dodatkowe, obniżona o rabaty opusty, inne podobne obniżenia, w przypadku zaś otrzymania składnika majątku w drodze darowizny lub spadku – jest to wartość odpowiadająca cenie zakupu takiego samego lub podobnego składnika.

Skoro objęcie towarów handlowych, których koszty nabycia poniesione zostały przez Spadkodawcę oraz przez przedsiębiorstwo w spadku, nie miało charakteru odpłatnego, nie można mówić  o „poniesieniu kosztu”. Z tego względu – przy tym sposobie nabycia – brak odpłatności decyduje  o niemożliwości zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu ww. wartości.

Zatem w odniesieniu do tej części towarów i materiałów, które nabyła Pani niedopłatnie w drodze spadkobrania - nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią.

Z powołanych uregulowań prawnych wynika jednak, że jest Pani zobowiązana ująć towary handlowe i materiały otrzymane nieodpłatnie w drodze spadku w remanencie początkowym, a w remanencie końcowym niesprzedane na koniec roku podatkowego ww. towary i materiały, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Nieodpłatne nabycie towarów handlowych i materiałów pomocniczych, z zamiarem ich dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej przez Panią działalności powinna Pani ująć w kolumnie 17 tej księgi.

Kolumna 17 jest przeznaczona do wpisywania uwag co do treści zapisów w kolumnach 2-16.

Poza tą kolumną towary otrzymane nieodpłatnie nie powinny być w księdze ewidencjonowane, jako niemające wpływu na ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Reasumując, w przedstawionym przez Panią stanie faktycznym, ma Pani obowiązek ujęcia otrzymanych nieodpłatnie towarów handlowych i materiałów w remanencie początkowym oraz na koniec roku podatkowego w remanencie końcowym - jeśli nie zostały sprzedane - w wartości wynikających z ich wyceny, jednak wartości te nie mogą być brane pod uwagę przy ustaleniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, ponieważ nabyła je Pani nieodpłatnie w drodze spadkobrania.

Odnosząc się do amortyzacji opisanego we wniosku budynku, wskazuję, że w myśl art. 22c wskazanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają:

1)  grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2)  budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

3)  dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4)  wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5)  składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

–    zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Na podstawie art. 22d ust. 2 wskazanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 wskazanej ustawy podatkowej):

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Regulacja art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje natomiast, że:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad,  o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

3) dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:

a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,

b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m³, domków kempingowych i budynków zastępczych

–    dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata;

4) dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

W myśl art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1)  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub

2)  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Stosownie do art. 22f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli tylko część nieruchomości lub lokalu użytkowego jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowana lub wydzierżawiana, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości lub lokalu.

W tym miejscu wskazuję, że sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany.

Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

Kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik. Kwestii tej nie regulują przepisy prawa podatkowego, a tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Podatnik,  w przypadku wątpliwości dotyczących odpowiedniej klasyfikacji, może zwrócić się o dokonanie klasyfikacji do Urzędu Statystycznego.

Jak wynika z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych, budynki (lokale) niemieszkalne amortyzuje się według stawki 2,5%.

Z powyższych względów – indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, można ustalić, jeżeli wskazane budynki/lokale nie były wcześniej wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika,  a ponadto spełniają równocześnie jeden z warunków przewidzianych w tym przepisie, czyli są używane lub ulepszone.

Należy przy tym przyjąć, że przez używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu rozumie się jego eksploatowanie (użytkowanie) przed dniem nabycia przez podatnika.

Oznacza to, że aby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku/lokalu niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji, podatnik musi wykazać, że ten budynek/lokal był wcześniej używany.

Podkreślam w tym miejscu, że ustawodawca w przepisie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określił minimalne okresy dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek indywidualnych, określając tym samym maksymalne stawki amortyzacyjne. Dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, minimalny okres amortyzacji należy ustalić przez pomniejszenie okresu 40 lat o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia oddania budynku po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika.

Ponadto, okres amortyzacji nie może być krótszy niż lat 10.

W opisie sprawy wskazała Pani, że budynek o pow. 402 m2 Pani mąż nabył aktem notarialnym z dnia 9 czerwca 1997 r. do swojego majątku odrębnego. Budynek zakwalifikowano jako niemieszkalny, powyżej 50 % budynku stanowi powierzchnia użytkowa, jest to obiekt budowlany wykorzystywany głównie dla potrzeb niemieszkalnych. Budynek zaklasyfikowano do KŚT 101 - budynki przemysłowe. Dla celów użytkowych wykorzystuje Pani 62,19 % powierzchni użytkowej budynku. Budynek wykorzystywany był przez zmarłego męża od 30 marca 2001 – 1 lipca 2025 r. - 24 lata. Budynek jest amortyzowany od 11/25 wg indywidualnej stawki amortyzacyjnej - 6,2 %.

Mając powyższe na wglądzie, stwierdzić należy, że do kosztów uzyskania przychodów zaliczy Pani odpisy amortyzacyjne od opisanego budynku, w części przeznaczonej na prowadzoną przez Panią działalność gospodarczą.

Ponadto spełnione zostały przesłanki zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanego środka trwałego, tj. budynku przemysłowego, zgodnie z przepisem art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Budynek przemysłowy, jako środek trwały został bowiem pierwszy raz wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych  i prawnych dla prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej 21 października 2025 r., a przed dniem jego wprowadzenia do ww. ewidencji był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy (5 lat). Zatem, może Pani ustalić dla niego indywidualną stawkę amortyzacyjną.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnośnie powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i kształtują ich sytuację prawną w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pani i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo  o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.