Interpretacja 0115-KDST1-1.440.371.2025.4.ANJ

 

DECYZJA

Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 21 sierpnia 2025 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniach 2 października i 14 listopada 2025 r. (daty wpływu), dotyczącego określenia klasyfikacji i stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia określonego jako „udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania” oraz dostawa serwera, na którym instalowana jest licencja.

UZASADNIENIE

W dniu 21 sierpnia 2025 r. wpłynął do organu ww. wniosek, uzupełniony w dniach 2 października i 14 listopada 2025 r., o wydanie wiążącej informacji stawkowej, dotyczący określenia klasyfikacji i stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia określonego jako „udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania” oraz dostawa serwera, na którym instalowana jest licencja”.

We wniosku i jego uzupełnieniach przedstawiono następujący opis.

Przedmiotem wniosku jest sklasyfikowanie świadczenia, na które składają się:

·      udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania, oraz

·      sprzedaż sprzętu (serwera), na którym instalowana jest licencja.

Spółka jest dostawcą oprogramowania (dalej też: System), które stanowi wyrób medyczny w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.).

W zakresie prowadzonej działalności, dokonuje i będzie dokonywała w przyszłości sprzedaży licencji, dostawy i wdrożenia Systemu na rzecz szpitali i innych podmiotów medycznych, oraz sprzedaży sprzętu, na którym ten System będzie instalowany.

W ramach udzielenia licencji do Systemu, Spółka wykonuje prace:

·      analiza przedwdrożeniowa,

·      instalacja systemu,

·      migracja danych,

·      szkolenie personelu,

·      integracja systemów,

·      serwisowanie systemu,

·      udzielenie gwarancji,

·      system powiadomień SMS.

(...)

Dodatkowo, zdarzają się sytuacje, gdzie kontrahent zgłasza zapotrzebowanie na dodatkowe prace wdrożeniowe, które polegają na wykonaniu czynności takich jak:

·      nowe szkolenie – ze względu na zatrudnienie przez kontrahenta nowych pracowników,

·      nowa migracja danych – ze względu na zmiany w infrastrukturze techniczno-systemowej kontrahenta (…).

·      nowa integracja – ze względu na rozbudowę, zmiany lub wymianę systemów informatycznych kontrahenta

Spółka jako jedyna zna specyfikę Systemu, wprowadza do niego aktualizacje, poprawki oraz jako jedyna posiada umiejętność reakcji na błędy, czy usterki w funkcjonowaniu stworzonego przez siebie oprogramowania.

Zapewnienie powyższych usług wsparcia oraz serwisowych jest niezbędne do prawidłowego, bezusterkowego działania Systemu.

Deklaracja zgodności UE została wydana (...) r. dla (...), czyli Systemu Wnioskodawcy – według załącznika IX Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2017/745, zgodnie z którą System został zakwalifikowany do kategorii wyrobów medycznych klasy I, reguła 11.

Zdarzają się sytuacje, gdzie kontrahent Spółki składa zapytanie odnośnie zakupu sprzętu, na którym zainstalowane zostanie oprogramowanie (System), wtedy:

·      Spółka oprócz licencji, sprzedaje kontrahentowi sprzęt,

·      na tym sprzęcie będzie zainstalowany zakupiony przez kontrahenta System (do którego zakupił licencje),

·      sprzęt będzie wykorzystany przez Kontrahenta wyłącznie do instalacji tego zakupionego System (licencji).

Klienci Spółki, którzy zamierzają nabyć licencję do Systemu, zgłaszają też zapotrzebowanie na zakup sprzętu, który jest niezbędny, dlatego Spółka wykonując dostawę kompleksowo – decyduje się na zapewnienie wymaganego sprzętu – co powoduje, że kontrahent otrzymuje zarówno licencję jak i sprzęt od jednego podmiotu.

Zakup sprzętu powoduje, że klient może od razu skorzystać z zakupionego oprogramowania, gdyż „od razu” jest w posiadaniu sprzętu, na którym można zainstalować licencję (System) a tym samym, to nadal:

·      świadczeniem głównym pozostaje udzielenie licencji,

·      a świadczeniem pomocniczym staje się dostawa sprzętu

– z czym to zgłasza się klient do Spółki, a nie do innego podmiotu, dlatego, że zakup sprzętu będzie nierozerwalnie związany z zakupioną licencją.

Celem klienta jest posiadanie licencji do oprogramowania, które będzie spełniało wszystkie jego wymogi – tym samym, skoro klient zgłasza zapotrzebowanie również na sprzęt, na którym będzie zainstalowany System, do którego nabywa licencje – również w interesie Spółki jest, aby zlecenie to zrealizować – w celu dalszego świadczenia usługi głównej – czyli udzielenia licencji. Co oznacza, że tutaj też mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, gdyż:

·      klient nie zgłosiłby potrzeby zakupu sprzętu, gdyby nie zamówił licencji,

·      celem klienta jest jak najpełniejsze i najlepsze korzystanie z licencji.

·      elementem nierozerwalnym jest posiadanie sprzętu, na którym takie oprogramowanie będzie mogło się znajdować.

W niniejszej sprawie, dostawa wyrobu medycznego w postaci licencji do Systemu stanowi Świadczenie główne (zasadnicze), natomiast dostawa sprzętu niezbędnego do zainstalowania Systemu – świadczenie pomocnicze. Z ekonomicznego punktu widzenia dostawa wyrobu medycznego wraz z dostawą sprzętu jest obiektywnie jednym Świadczeniem. W konsekwencji, Spółka ma prawo zastosować do takiej dostawy stawkę podatku właściwą dla świadczenia głównego, zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT i pozycją 73 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, tj. 8%.

W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała:

Świadczenie jest wykonywane na rzecz Kontrahenta, czyli podmiotu składającego zamówienie w Spółce. W skład tego świadczenia wchodzą usługi wymienione we wniosku, które są wykonywane w ramach udzielenia licencji, czyli:

·      analiza przedwdrożeniowa,

·      instalacja systemu,

·      migracja danych,

·      szkolenie personelu,

·      integracja systemów,

·      serwisowanie systemu,

·      udzielenie gwarancji,

·      system powiadomień SMS

Spółka wskazała, że Kontrahent decyduje się na dodatkowe prace wdrożeniowe, które wynikają z zamkniętego katalogu czyli takie jak:

(...)

Powyższe czynności składają się na zamknięty katalog prac wdrożeniowych. Przeprowadzenie tych prac jest niezbędne dla poprawnego działania systemu u Kontrahenta, przy czym wskazać należy, że niektóre czynności mogą nie być wykonywane w niektórych przypadkach (np. migracja danych nie występuje w przypadku wdrażania systemu do nowopowstałego Kontrahenta).

Odnośnie dalszych czynności, w tym przypadku Kontrahent składa zapytanie odnośnie zakupu sprzętu, na którym zainstalowane zostanie oprogramowanie (System), czyli:

·      Spółka oprócz licencji (czynności opisanych powyżej), sprzedaje kontrahentowi sprzęt,

·      ten sprzęt będzie umożliwiał korzystanie z zakupionego przez kontrahenta Systemu,

·      sprzęt będzie wykorzystany przez Kontrahenta wyłącznie do korzystania z zakupionego Systemu (licencji).

Kontrahent Spółki, nabywający licencję do Systemu, zgłasza też zapotrzebowanie na zakup sprzętu, który jest niezbędny, dlatego Spółka wykonując dostawę kompleksowo, decyduje się na zapewnienie wymaganego sprzętu, co powoduje, że kontrahent otrzymuje zarówno licencję jak i sprzęt od jednego podmiotu.

Tym samym – czynności wchodzące w skład tego świadczenia to:

·      udzielenie licencji (szczegółowo opisane we wniosku),

·      dodatkowe prace wdrożeniowe (opisane szczegółowo powyżej),

·      sprzedaż sprzętu, który będzie wykorzystany do pełnego korzystania z Systemu (czyli niejako licencja).

Spółka zaznaczyła, że „reszta część wniosku pozostaje bez zmian”.

Spółka wskazała również, że wynagrodzenie jest podawane zbiorczo w ofercie składanej Kontrahentowi. Spółka kalkuluje wykonywane prace oraz koszt sprzętu i przedstawia je Kontrahentowi. Wynagrodzenie jest dokumentowane fakturą oraz widnieje w zamówieniu.

System oferowany przez Spółkę jest kompleksowym rozwiązaniem przeznaczonym do obsługi (...). System jest wyrobem medycznym, posiada certyfikację MDR oraz spełnia wymagania w zakresie jakości i bezpieczeństwa danych (…).

Funkcjonalności Systemu obejmują w szczególności:

(...)

Obszary działania Systemu obejmują:

(...)

W kolejnym uzupełnieniu, na wezwanie organu o doprecyzowanie opisu świadczenia będącego przedmiotem wniosku poprzez jednoznaczne wskazanie, jakie konkretnie towary i usługi wchodzą w jego skład, w tym jednoznaczne wskazanie czy przedmiotem wniosku są dodatkowe prace wdrożeniowe, a także migracja danych, Spółka udzieliła następujących wyjaśnień:

Przedmiotem wniosku jest sklasyfikowanie świadczenia na które składają się: udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania, oraz sprzedaż sprzętu (serwera), na którym instalowana jest licencja.

Spółka opisała całościowy proces udzielenia licencji – dla zobrazowania funkcjonowania Spółki. Natomiast wskazuje, że na „udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania” składają się prace:

-     analiza przedwdrożeniowa,

-     instalacja systemu,

-     migracja danych,

-     szkolenie personelu,

-     integracja systemów,

-     serwisowanie systemu,

-     udzielenie gwarancji,

-     system powiadomień SMS,

-     oraz dodatkowe prace wdrożeniowe.

Opisane przez Spółkę dodatkowe prace wdrożeniowe zostały zawarte we wniosku dla pełnego obrazu całościowego procesu. Spółka wskazuje, że zawarte dodatkowe prace wdrożeniowe stanowią katalog zamknięty i są dodatkowymi pracami wykonywanymi w ramach udzielenia licencji. Dlatego też ten zamknięty katalog wchodzi w zakres „udzielenia licencji na użytkowaniu oprogramowania”. W ocenie Spółki należy przyjąć, że wskazane powyżej prace są pracami podstawowymi, które dotyczą licencji. Spółka wskazując w uzupełnieniu nr 1 na „(np. migracja danych nie występuje w przypadku wdrażania systemu do nowopowstałego Kontrahenta)” – chciała przedstawić organowi, że generalnie migracja danych w jakimś przypadku może nie wystąpić, natomiast, zgodnie z wnioskiem jest ona w zakresie prac dotyczących udzielenia licencji. Podsumowując, Spółka wskazuje, że wymienione prace, w tym dodatkowe prace wdrożeniowe, łącznie z migracją danych – są przedmiotem wniosku – w połączeniu ze sprzedażą serwera.

Ponadto Spółka wskazała, że przez „sprzedaż sprzętu” należy rozumieć dostawę serwera stanowiącego wyposażenie wyrobu medycznego, jakim jest oprogramowanie będące przedmiotem licencji. Serwer ten jest niezbędny do zapewnienia bezpiecznej łączności, tj. zaszyfrowania a następnie przekazywania danych medycznych pomiędzy wewnętrzną siecią klienta (podmiotu wykonującego działalność leczniczą) a datacenter (...) (znajdujące się w tzw. chmurze).

Serwer jest elementem niezbędnym i w każdej instalacji Systemu musi znajdować się przynajmniej jeden taki serwer;

-     jest elementem umożliwiającym używanie licencji na oprogramowanie zgodnie z jej przewidzianym zastosowaniem,

-     jest konfigurowany i przygotowywany przez Spółkę w sposób zapewniający spełnienie wymogów dotyczących bezpieczeństwa danych medycznych,

-     jest dostarczany wyłącznie w celu zapewnienia poprawnego działania oprogramowania będącego wyrobem medycznym dostarczanym przez Spółkę i nie jest wykorzystywany w innym celu,

-     bez niego oprogramowanie nie może w pełni spełniać swoich funkcji.

Serwer nie jest przez jego wytwórcę przeznaczony wyłącznie do współpracy z konkretnym oprogramowaniem, jednak jako urządzenie fizyczne stanowi jedynie bazę sprzętową. To Spółka, poprzez specjalistyczną konfigurację, instalację środowiska oraz przygotowanie zgodne z wymogami MDR, dostosowuje serwer do pracy z oprogramowaniem jako wyrobem medycznym. Z perspektywy klienta serwer ten jest rozwiązaniem zamkniętym, do którego klient nie ma dostępu administracyjnego, tj. nie może go wykorzystać w żaden inny sposób niż przewidziany przez Spółkę, tj. do realizacji funkcjonalności wyrobu medycznego oferowanego przez Spółkę.

Serwer nie jest przeznaczony do żadnych innych celów poza działaniem oprogramowania jako wyrobu medycznego, pełni funkcję jego wyposażenia i nie funkcjonuje jako sprzęt ogólny.

Serwer mógłby być dostarczony przez inny podmiot jako urządzenie fizyczne, jednak taki sprzęt nie nadaje się do używania z oprogramowaniem bez specjalistycznej konfiguracji wymaganej dla wyrobu medycznego. Konfiguracja ta jest wykonywana przez Spółkę i dopiero po jej przeprowadzeniu serwer może pełnić funkcję infrastruktury niezbędnej do działania Systemu. W praktyce oznacza to, że sprzęt używany przez kontrahenta ma charakter dedykowany i nie funkcjonuje jako standardowy towar dostępny w obrocie.

Serwer co do zasady mógłby być sprzedany jako odrębny, fizyczny towar, jednak w takiej postaci nie pełniłby żadnej funkcji związanej z wyrobem medycznym. Dopiero jego przygotowanie, konfiguracja i integracja wykonywana przez Spółkę nadają mu właściwości niezbędne do działania oprogramowania jako wyrobu medycznego. W praktyce oznacza to, że sprzęt wykorzystywany przez kontrahenta nie funkcjonuje jako samodzielny towar, lecz jako element wyposażenia wyrobu medycznego.

Do wniosku i uzupełnienia dołączono następujące dokumenty:

(...)

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem nr 0115-KDST1-1.440.371.2025.3.ANJ z dnia 25 listopada 2025 r. organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie, w dniu 1 grudnia 2025 r. do tutejszego organu wpłynęło pismo, stanowiące wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału, w którym Spółka wskazała m.in.: „Przedstawienie we wniosku podstawowych oraz dodatkowych prac wdrożeniowych miało na celu kompleksowe zaprezentowanie Organowi czynności wykonywanych przez Spółkę na rzecz Klienta. Spółka jednak wskazuje, że podstawowe prace wdrożeniowe oraz dodatkowe prace wdrożeniowe nie są przedmiotem wniosku, a zostały jedynie zawarte we wniosku i uzupełnieniach w celu pokazania pełnego zakresu prac Spółki na rzecz Klienta oraz jako opis funkcjonalno-biznesowy w celach spójnego zaprezentowania opisu całościowego, aby Organ mógł mieć pełny obraz i zakres działania Spółki.

Przedmiotem wniosku jest sklasyfikowanie świadczenia złożonego, na które składa się udzielenie licencji oraz dostawa serwera”.

„W niniejszej sprawie, dostawa wyrobu medycznego w postaci licencji do Systemu stanowi świadczenie główne (zasadnicze), natomiast dostawa serwera niezbędnego do działania Systemu, świadczenie pomocnicze”.

Biorąc pod uwagę opis zawarty we wniosku oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.

Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek:

1)  podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej;

2)  podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a;

3)  zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym;

4)  podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym;

5)  zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2023 r. poz. 140 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:

a)  szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,

b)  (uchylona)

c)  wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1)  towar albo usługa, albo

2)  towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Na podstawie art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie podmiotowe i przedmiotowe w zakresie wydania wiążącej informacji stawkowej. Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest, w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę uprawnioną, jak również określić, czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.

W świetle przepisu art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS może być jeden towar albo jedna usługa, albo jedno świadczenie kompleksowe. W związku z tym w wyniku złożenia wniosku o wydanie WIS może być wydana tylko jedna decyzja.

W sytuacji więc, gdy przedmiot wniosku wykracza poza zakres wskazanego przepisu art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, zasadna jest odmowa wydania WIS. Organ jest bowiem związany zakresem wniosku i nie może samodzielnie dzielić przedmiotu wniosku na kilka pojedynczych towarów/usług i prowadzić następnie kilku odrębnych postępowań o wydanie WIS.

Innymi słowy, w przypadku gdy w ocenie organu kilka wskazanych przez wnioskodawcę towarów/usług nie będzie stanowiło świadczenia kompleksowego, wnioskodawca ten – w związku ze złożonym na podstawie art. 42b ust. 5 pkt 2 wnioskiem – nie otrzyma kilku WIS dla poszczególnych towarów/usług, otrzyma natomiast decyzję o odmowie wydania WIS dla świadczenia kompleksowego. W takiej sytuacji wnioskodawca – świadomy, że poszczególne towary/usługi (które nie stanowią świadczenia kompleksowego) będą opodatkowane według właściwych dla nich stawek podatku od towarów i usług – może wystąpić o WIS dla tych poszczególnych (wszystkich lub niektórych) towarów/usług.

Na wstępie należy wskazać, że w dniu 21 sierpnia 2025 r. do tutejszego organu wpłynął wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS), który został uzupełniony w dniach 2 października i 14 listopada 2025 r. Wniosek, zgodnie ze wskazaniem w nim zawartym, dotyczy świadczenia określonego jako „udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania” oraz dostawa serwera, na którym instalowane jest oprogramowanie.

Należy zauważyć, że z przedstawionego przez Spółkę opisu wynikało, że na „udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania” składają się prace:

-     analiza przedwdrożeniowa,

-     instalacja systemu,

-     migracja danych,

-     szkolenie personelu,

-     integracja systemów,

-     serwisowanie systemu,

-     udzielenie gwarancji,

-     system powiadomień SMS,

-     oraz dodatkowe prace wdrożeniowe.

Dodatkowo Spółka wskazała, że Kontrahent decyduje się na dodatkowe prace wdrożeniowe, które wynikają z zamkniętego katalogu czyli takie jak: (...).

Ponadto, w uzupełnieniu wniosku Spółka zaznaczyła, że zawarte dodatkowe prace wdrożeniowe stanowią katalog zamknięty i są dodatkowymi pracami wykonywanymi w ramach udzielenia licencji. Dlatego też ten zamknięty katalog wchodzi w zakres „udzielenia licencji na użytkowaniu oprogramowania”.

Podsumowując, Spółka wskazała, że wymienione prace, w tym dodatkowe prace wdrożeniowe, łącznie z migracją danych – są przedmiotem wniosku – w połączeniu ze sprzedażą serwera.

Natomiast w piśmie z dnia 1 grudnia 2025 r. stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, Spółka wskazała m.in.: „Przedstawienie we wniosku podstawowych oraz dodatkowych prac wdrożeniowych miało na celu kompleksowe zaprezentowanie Organowi czynności wykonywanych przez Spółkę na rzecz Klienta.

Spółka jednak wskazuje, że podstawowe prace wdrożeniowe oraz dodatkowe prace wdrożeniowe nie są przedmiotem wniosku, a zostały jedynie zawarte we wniosku i uzupełnieniach w celu pokazania pełnego zakresu prac Spółki na rzecz Klienta oraz jako opis funkcjonalno-biznesowy w celach spójnego zaprezentowania opisu całościowego, aby Organ mógł mieć pełny obraz i zakres działania Spółki. Przedmiotem wniosku jest sklasyfikowanie świadczenia złożonego, na które składa się udzielenie licencji oraz dostawa serwera. (…)

W niniejszej sprawie, dostawa wyrobu medycznego w postaci licencji do Systemu stanowi świadczenie główne (zasadnicze), natomiast dostawa serwera niezbędnego do działania Systemu, świadczenie pomocnicze”.

Biorąc pod uwagę określony ostatecznie w piśmie z dnia 1 grudnia 2025 r. zakres żądania, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter opisanych we wniosku czynności, tj. czy będziemy mieć do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, czy też z wielością świadczeń, z których każde wymaga odrębnej kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tym celu na wstępie należy odnieść się do zagadnienia „świadczenia kompleksowego”.

Zauważyć należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego (kompleksowego). Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE” albo „Trybunał”). Przy czym zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie.

Należy zaznaczyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Stanowisko takie przedstawił TSUE m.in. w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W orzeczeniu tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Na uwagę zasługują wyroki z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financien oraz z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 – Aktiebolaget NN v. Skatteverket. Wynika z nich, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania VAT.

Podobnie w orzeczeniu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597 (pkt 15 i 16 wyroku) TSUE stwierdził: „Jednakże jeżeli transakcja obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona z jednego świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb. Orz. s. I-897, pkt 51).

W tym zakresie Trybunał orzekł, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jednolite nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C‑41/04, Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.Orz. s. I‑9433, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Everything Everywhere, pkt 24, 25).”

Jak wynika zatem z orzecznictwa TSUE, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności. Po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.

Pojedyncze świadczenie kompleksowe ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą (główną), podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

Podkreślić należy, że na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego. Czynność należy natomiast uznać za pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności zasadniczej, głównej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Zatem świadczenie kompleksowe (złożone) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie główne i świadczenia pomocnicze tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, to wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.

Dla analizy rozpatrywanego zagadnienia pomocna jest również opinia Rzecznik Generalnej TSUE Juliane Kokott przedstawiona w dniu 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikextio – Unipessoal Lda. W opinii tej w oparciu o dotychczasowy dorobek orzecznictwa Trybunału (w tym m.in. C-231/19, C-71/18, C-463/16, C-572/07, C-41/04) sumarycznie ujęto kryteria, w świetle których należy oceniać takie zespoły świadczeń i czynności.

W pkt 15 opinii Rzecznik Generalna stwierdza, że: „Zasadniczo każdą dostawę lub usługę należy traktować jako niezależne świadczenie (…). W świetle całości dotychczasowego orzecznictwa Trybunału istnieje bardzo niewiele wyjątków, w przypadku których można odstąpić od tej zasady. (…)”.

W pkt 16 opinii Rzecznik przypomniała, że „Trybunał zakłada w utrwalonym orzecznictwie, że każde świadczenie należy co do zasady uznawać za odrębne i niezależne dla celów opodatkowania VAT. Wyciąga taki wniosek z art. 1 ust. 2 akapit drugi oraz art. 2 dyrektywy VAT”.

Dalej w pkt 17 Rzecznik Generalna podnosi: „Ponadto dyrektywa VAT przewiduje zróżnicowany system przepisów dotyczących miejsca świadczenia, zwolnień z podatku czy też stawki podatkowej. Jeżeli świadczenia podlegające osobnej kwalifikacji rozpatrywano by jednolicie dla celów VAT tylko z tego względu, że występuje między nimi pewien związek przestrzenny, czasowy lub przedmiotowy, stanowiłoby to obejście tego zróżnicowanego systemu”.

W pkt 18 wskazuje, że: „Już z tego wynika, że co do zasady każde pojedyncze świadczenie należy poddać odrębnej ocenie dla celów VAT. Dotyczy to nawet sytuacji, w których między kilkoma świadczeniami istnieje określony związek, ponieważ służą jednolitemu celowi gospodarczemu”.

Z kolei w pkt 19 stwierdza: „Bez znaczenia jest także dane uregulowanie umowne. Kwalifikacja transakcji do celów VAT nie może bowiem zależeć od możliwości jej umownego uregulowania, jakie oferuje dane krajowe prawo cywilne. Jeżeli zatem kilka świadczeń – jak ma to częściowo miejsce w niniejszym postępowaniu – jest wykonywanych na podstawie jednej umowy cywilnoprawnej, nie podważa to niezależności tych świadczeń do celów opodatkowania VAT⁾”.

Przechodząc zatem do oceny przedmiotu niniejszego wniosku należy stwierdzić, że zdaniem tutejszego organu, dokonana analiza przedstawionego świadczenia wskazuje, że nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym. Zauważyć należy, że już dostawa serwera wskazuje, że oferowanie tego towaru wraz z udzieleniem licencji nie jest wystarczające, aby przełamać zasadniczą niezależność każdego z nich.

Oceny tej nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie, serwer jest przedmiotem łącznej dostawy wraz z usługą udzielenia licencji na użytkowanie oprogramowania i jak wskazano „Z perspektywy klienta serwer ten jest rozwiązaniem zamkniętym, do którego klient nie ma dostępu administracyjnego, tj. może go wykorzystać wyłącznie do realizacji funkcjonalności wyrobu medycznego oferowanego przez Spółkę”.

W opisie wskazano wprawdzie, że poprzez specjalistyczną konfigurację, instalację środowiska oraz przygotowanie zgodne z wymogami MDR, Spółka dostosowuje serwer do pracy z oprogramowaniem jako wyrobem medycznym, niemniej jednak, jak wynika z opisu świadczenia, serwer nie jest przez jego wytwórcę przeznaczony wyłącznie do współpracy z konkretnym oprogramowaniem. Ponadto wskazać należy, że jak wskazała Spółka, serwer co do zasady mógłby być sprzedany jako odrębny, fizyczny towar, a ponadto „mógłby być dostarczony przez inny podmiot”.

Powyższe znajduje także potwierdzenie w postanowieniach umownych, zgodnie z którymi dla serwera określono odrębną cenę jednostkową (…).

W świetle przedstawionego opisu świadczenia, zdaniem organu, pomimo oferowania serwera łącznie z udzieleniem licencji na użytkowanie oprogramowania, to może być on teoretycznie przedmiotem samodzielnej transakcji sprzedaży, bez uszczerbku dla pozostałych elementów świadczenia.

Powyższe wskazuje, że wbrew ocenie Wnioskodawcy, rozdzielenie – z punktu widzenia podatkowego – dostawy serwera nie jest (nie będzie) działaniem sztucznym.

Jeszcze raz podkreślić należy, że jak wynika z przywołanego orzecznictwa TSUE, jedno świadczenie złożone ma miejsce, gdy świadczenie podatnika składa się z co najmniej dwóch elementów, które są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie na potrzeby kwalifikacji miałoby charakter sztuczny. Przesłanki, które za tym przemawiają, to przede wszystkim: nierozerwalność elementów świadczenia, brak niezależnej dostępności świadczeń, czy niezbędność poszczególnych elementów świadczenia dla osiągnięcia jego celu. Przesłanki te nie występują w niniejszej sprawie.

W analizowanym przypadku kryterium niezbędności poszczególnych elementów świadczenia dla osiągnięcia jednego celu gospodarczego nie jest spełnione, na co może wskazywać zawarty we wniosku opis sytuacji: „Zdarzają się sytuacje, gdzie kontrahent Spółki składa zapytanie odnośnie zakupu sprzętu, na którym zainstalowane zostanie oprogramowanie (System), wtedy:

·      Spółka oprócz licencji, sprzedaje kontrahentowi sprzęt, na tym sprzęcie będzie zainstalowany zakupiony przez kontrahenta System (do którego zakupił licencje),

·      sprzęt będzie wykorzystany przez Kontrahenta wyłącznie do instalacji tego zakupionego System (licencji)”.

Powyższe prowadzi do wniosku, że dostawa serwera jest jedną z opcji, uzależnionych od aktualnej potrzeby klienta. Tym samym, przedmiotem transakcji może być (np. w przypadku, gdy klient dysponuje własnym zapleczem technicznym), wyłącznie udzielenie licencji wraz z usługami dodatkowymi.

Potwierdzeniem powyższej tezy są również zapisy, zawarte w umowie z kontrahentem, z której wynika m.in.:

(...)

Zatem prawidłowe działanie oprogramowania, będącego przedmiotem licencji nie jest uwarunkowane łączną (kompleksową) dostawą z serwerem.

Argumentując swoje stanowisko, co do kompleksowości opisanego we wniosku świadczenia, Spółka wskazała: „Celem klienta jest posiadanie licencji do oprogramowania, które będzie spełniało wszystkie jego wymogi – tym samym, skoro klient zgłasza zapotrzebowanie również na sprzęt, na którym będzie zainstalowany System, do którego nabywa licencje – również w interesie Spółki jest, aby zlecenie to zrealizować – w celu dalszego świadczenia usługi głównej – czyli udzielenia licencji”.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że oczywiście organ nie podważa argumentacji Wnioskodawcy co do „integralnej całości” jaką może dostrzegać nabywca, niemniej jednak zasadnicze znaczenie dla oceny danego świadczenia jako złożonego mają przesłanki obiektywne, a nie subiektywne kryteria stron danej transakcji.

Ponadto w kontekście cytowanej opinii Rzecznik Generalnej (zwłaszcza pkt 19) wskazać należy, że o świadczeniu kompleksowym nie decyduje łączny sposób sprzedaży towarów lub/i usług, ale wzajemna zależność świadczeń, ich nierozerwalność, brak możliwości ich funkcjonalnego wyodrębnienia. O świadczeniu kompleksowym nie decyduje również jedna cena za cały przedmiot umowy.

Na powyższą zależność uwagę zwrócił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 122/13, stwierdzając, że: „(…) za świadczenie odrębne należy uznać świadczenia wykonywane przez jednego podatnika na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, to mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich, ani też nie sprawi, że wartość świadczenia z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenie te byłyby uznane za świadczenia złożone. Charakter towarów które zalicza skarżąca do wyposażenia dodatkowego, tj. zestaw komputerowy, dysk twardy, monitor, drukarka, mysz, klawiatura, reduktor azotu, karta video, wspornik do montażu aparatu, lampa RTG, materace, pasy stabilizujące, wkłady piankowe i zestawów gąbek do stabilizacji pacjenta, pozwala na świadczenie tych przedmiotów niezależnie od dostawy samego wyrobu medycznego. Są to towary potrzebne do właściwego działania wyrobu medycznego, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby dostawa tych towarów odbyła się niezależnie (samodzielnie) od wyrobu medycznego.

(…) choć subiektywne kryteria stron transakcji przy ocenie danego świadczenia jako złożonego czy ocena z perspektywy nabywcy mają znaczenie, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji (…)”.

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1881/16: „Nie jest bowiem wystarczające dla przyjęcia złożoności świadczeń subiektywne przekonanie stron transakcji, że o takie świadczenie chodzi. Ocena odnośnie do złożoności świadczeń powinna być przede wszystkim dokonana z uwzględnieniem czynników obiektywnych, gdyż zakres i sposób opodatkowania nie może być uzależniony od woli stron transakcji. Nie można też pomijać przy tej ocenie zasady konkurencyjności”.

Z kolei jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 593/23 „(…) leżące u podstaw wprowadzenia instytucji WIS prawo podatnika do uzyskania decyzji WIS nie ma charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę szczegółowymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie decyzji WIS. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 872/21). (…) Przedmiotem wniosku mogą być towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (art. 42b ust. 5 ustawy o VAT).

Ustalenie przez organ, czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki uzyskania WIS, nie może być podjęte w odniesieniu do części towarów opisywanych jako jedna czynność podlegająca opodatkowaniu z tej przyczyny nie jest możliwe kwalifikowanie jako jednej czynności podlegającej opodatkowaniu zbioru innego niż opisany przez wnioskodawcę. Rozważania organu dotyczące narzędzi sprzętowych dołączonych do zestawu odnoszą się do elementów wskazanych przez wnioskodawcę”.

Jak wskazano powyżej, z przedstawionego przez Spółkę opisu wynikało, że serwer nie jest przez jego wytwórcę przeznaczony wyłącznie do współpracy z konkretnym oprogramowaniem i mógłby być dostarczony przez inny podmiot jako urządzenie fizyczne. Przedstawiony opis, a także załączona do wniosku umowa prowadzą również do wniosku, że nabycie serwera jest uzależnione od infrastruktury technicznej, jaką posiada klient.

Można zatem stwierdzić, że dostawa serwera przez Spółkę jest uzależniona od potrzeb klienta, który w tej kwestii jest decyzyjny.

W sprawie można co prawda wskazać jednolity cel gospodarczy – udzielenie licencji na użytkowanie programu komputerowego i dostawę serwera, na którym ten program ma być zainstalowany, zgodnie z zapotrzebowaniem klienta, jednakże, jak wyraźnie wskazano w ww. opinii Rzecznik Generalnej, dla celów podatku od towarów i usług, każde świadczenie objęte jednolitym celem gospodarczym należy poddać odrębnej ocenie.

Tym samym, nie ma uzasadnienia traktowania udzielenia licencji na oprogramowanie oraz dostawy serwera jako elementów jednolitej transakcji.

Nie mamy tu bowiem do czynienia zarówno z nierozerwalnością elementów świadczenia, jak i brakiem niezależnej dostępności świadczeń. Elementy te, nie są od siebie zależne i względem siebie uzupełniające w takim stopniu, aby uznać, że ich rozdzielenie spowoduje utratę ich funkcji użytkowych. Zainstalowanie oprogramowania (systemu) na innym urządzeniu – serwerze nie wykluczy jego poprawnego działania czy utraty funkcji (na co wskazuje cytowany na wstępie zapis (...) zawarty w umowie) a ponadto serwer może być wykorzystany w obsłudze innych, odmiennych od (...), systemów informatycznych, w zależności od konfiguracji, na co może wskazywać wskazanie Spółki: „Serwer nie jest przez jego wytwórcę przeznaczony wyłącznie do współpracy z konkretnym oprogramowaniem, jednak jako urządzenie fizyczne stanowi jedynie bazę sprzętową”.

Zatem, w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, lecz z wielością świadczeń, z których każde wymaga odrębnej kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Udzielenie licencji na użytkowanie oprogramowania i dostawa serwera nie mogą być klasyfikowane jako świadczenie złożone, lecz ich klasyfikacji należy dokonać odrębnie, przy uwzględnieniu rodzaju i cech danej usługi czy danego towaru (danego elementu).

Ponownie należy zaznaczyć, że z powołanych na wstępie przepisów wynika, że z wnioskiem o wydanie WIS może wystąpić wnioskodawca, który żąda od organu podatkowego dokonania klasyfikacji towaru albo usługi albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie według wskazanej w art. 42a pkt 2 ustawy właściwej klasyfikacji. Nie oznacza to, że organ podatkowy dokonuje klasyfikacji towaru albo usługi albo świadczenia złożonego według dowolnych, podanych przez wnioskodawcę we wniosku klasyfikacji, bowiem jest związany klasyfikacjami, jakie ustawodawca zawarł w ww. normie prawnej. Ponadto, WIS dotyczyć może wyłącznie klasyfikacji jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu jednolitą stawką.

Wobec powyższego w sytuacji, gdy z wniosku wynika, że przedmiotem wątpliwości wnioskodawcy są w istocie towary i usługi nieskładające się na świadczenie kompleksowe, powinny zostać złożone odrębne wnioski.

W analizowanym przypadku, będące przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej udzielenie licencji na użytkowanie programu oraz dostawa serwera razem nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym świadczenia opisanego we wniosku nie można uznać za świadczenie kompleksowe.

Zatem, skoro zakres żądania, z którym wystąpiła Spółka dotyczy towarów i usług, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 ustawy, a tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.

W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie, zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).