Interpretacja 0115-KDST1-2.440.169.2025.3.IK

DECYZJA

o odmowie wydania WIS

Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 7 maja 2025 r. (data wpływu), uzupełnionego pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. (data wpływu), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej towaru (...).

UZASADNIENIE

W dniu 7 maja 2025 r. wpłynął ww. wniosek, uzupełniony w dniu 16 czerwca 2025 r., dotyczący (...)

We wniosku przedstawiono następujący opis:

1. Opis produktu

Produkt (...), składa się z (...) oblanych mleczną czekoladą z nadzieniem (...). (...) sprzedawane są w (...), metalowym opakowaniu (...). W środku opakowania umieszczono (...) Masa netto produktu wynosi wg informacji na opakowaniu (...) g, w praktyce masa może być nieznacznie większa.

2. Skład produktu

Składniki: (...).

3. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie reguł interpretacji nomenklatury scalonej

a) klasyfikacja (...)

Wszystkie wyroby składające się na produkt (...) są (...)(wyrobami piekarniczymi) i należą do jednego kodu CN 1905, który w całości podlega opodatkowaniu stawką 5%. Zatem produkt z punktu widzenia celu wydania WIS, tj. określenia stawki VAT, opodatkowany stawką 5% VAT, należy uznać za jednorodny.

b) reguła 5b ORINS

Zgodnie z regułą 5b ORINS opakowania i pojemniki opakowaniowe, jeżeli są zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towarów, należy klasyfikować razem z tymi towarami.

Podkreślić również należy, że dla podobnych produktów, tj. wyrobów piekarniczych, sprzedawanych w metalowych puszkach organ wydał korzystne decyzje w sprawie WIS. Decyzje te oznaczone są następującymi sygnaturami:

(...)

Przepisy zarówno ustawy o VAT, jak i rozporządzenia nie zawierają definicji opakowania. Zgodnie z definicją słownikową, opakowanie stanowi „przedmiot (zespół przedmiotów) albo materiał chroniące produkt przed ubytkiem (spowodowanym niszczeniem, np. przez insekty, gryzonie, deszcz), kradzieżą oraz zmianą jego jakości w czasie transportu, przechowywania, eksponowania lub stosowania przez użytkownika”.

Opakowanie jest to zatem gotowy produkt, którego głównym celem jest ochrona wyrobu przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych, umożliwiający jego przemieszczanie i ochronę przed zniszczeniem podczas magazynowania, transportu, sprzedaży i użytkowania. Literatura przedmiotu (np. Neli Farmer – lnnowacje w opakowaniach żywności i napojów, Rynki - Materiały – Technologie) wskazuje również na inne funkcje opakowania, które realizuje ono równolegle z funkcją ochronną: identyfikacyjne, informacyjne, reklamowe, „sprzedażne” (łatwość otwierania i ponownego zamknięcia), użytkowe (ekologiczność, łatwość utylizacji, higieniczność).

Należy przy tym wskazać, że rozumienia pojęcia opakowania nie można zawężać do jednoelementowej otoczki produktu.

Opakowanie jako całość może składać z wielu warstw i komponentów, które różnią się od siebie wyglądem, materiałem oraz funkcją. Przykładem mogą być:

– bombonierki, w których czekoladki umieszczone są najczęściej w plastikowej wytłoczce. Następnie wytłoczka umieszczona jest w osobnym kartonowym lub metalowym pudełku, zaś całość jest dodatkowo zafoliowana bądź inaczej zabezpieczona;

– herbaty, których liście umieszczone w saszetce umieszczone są często w dodatkowym papierowym bądź foliowym opakowaniu. Następnie tak spakowane porcje zapakowane są w większe opakowanie, wykonane z kartonu, metalu bądź drewna.

W sytuacjach takich trudno mówić, że nabywca danego dobra dokonuje zakupu różnych elementów. Głównym celem kupującego jest nabycie określonego dobra. Opakowanie jest z kolei ważnym aspektem działań marketingowych w firmach produkujących artykuły spożywcze. Jest to element, który wyróżnia produkty na rynku i powoduje, że są bardziej atrakcyjne dla potencjalnego konsumenta.

Jak wskazano, produkt sprzedawany jest w blaszanym opakowaniu z (...). Opakowanie zostało przyozdobione kolorową okleiną (występującą w różnych wariantach), zaś we wnętrzu opakowania umieszczono (...).

Nie ulega wątpliwości, że metalowa puszka (...) z (...) stanowi opakowanie produktu, tj. (...).

Wątpliwości może budzić czy opakowanie takie nadaje się w sposób oczywisty do ponownego użytku, co wykluczałoby klasyfikację opakowania łącznie z produktem, który się w nim znajduje. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w notach wyjaśniających do nomenklatury scalonej (Dz. U. UE. C. z 2019 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.), pojemniki zwykle wykorzystywane w handlu napojami, dżemami, musztardą, przyprawami itp. mają być klasyfikowane z towarami, które zawierają, nawet jeżeli wyraźnie nadają się do ponownego użycia”. Określenie „itp.” Oznacza, że katalog produktów do których odnoszą się wyjaśnienia jest otwarty. Cechą wspólną produktów wymienionych w powyższym przepisie jest to, że należą one do grupy produktów spożywczych. Tym samym reguła ta powinna być również stosowana do innych podobnych produktów np. herbaty, kawy, wyrobów piekarniczych w tym ciastek i (...).

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że tak interpretowana reguła 5b ORINS pozostaje w zgodzie z art. 29a ust 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku a także koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Wnioskodawca podkreślił, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Gliwicach sygn. (...) dotyczącym podobnego towaru do zestawu będącego przedmiotem niniejszego wniosku - zgodnie z którym (...)

Podobny pogląd został wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach o sygn(...), w którym Sąd stwierdził, że (...)

Ponadto, kwestia umieszczenia (...) w opakowaniu nie ma znaczenia prawnego i nie wpływa na klasyfikację towaru oraz sposób wykładni reguł ORINS. (...). Zatem nie sposób uznać, że (...) w metalowej puszce z (...) stanowi cel potencjalnego konsumenta.

Podsumowując produkt (...) należy uznać za jeden towar (świadczenie kompleksowe), opakowany w metalową puszkę, która pełni funkcję ochronną, marketingową i użytkową. Co istotne, podobne produkty sprzedawane w metalowych puszkach były już klasyfikowane przez organy podatkowe jako jednorodne mieszaniny bądź zestawy opodatkowane jednolitą stawką VAT, co znajduje potwierdzenie w wydanych WIS oraz przytoczonym wyżej orzecznictwie sądów administracyjnych.

W piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu nr 0115-KDST1-2.440.169.2025.1.IK z dnia 6 czerwca 2025 r. Wnioskodawca wskazał m.in.: „że podtrzymuje, że przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe obejmujące jeden rodzaj wyrobów tj. wyroby piekarnicze, klasyfikowane do kodu CN 1905. (...) te zapakowane są w puszkę i przeznaczone są do sprzedaży detalicznej w formie jednego towaru tj. świadczenia kompleksowego. Metalowa puszka pełni wyłącznie funkcję opakowania zbiorczego, służącego:

• scaleniu wszystkich elementów w jedną całość,

• ochronie produktów przed uszkodzeniem,

• podniesieniu walorów estetycznych gotowego wyrobu.

a) Reguła 5b ORINS

Zgodnie z regułą 5 b ORINS z zastrzeżeniem postanowień zawartych w regule 5 a), opakowania i pojemniki opakowaniowe (1), jeżeli są zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towarów, należy klasyfikować razem z tymi towarami. Postanowienie to nie ma jednak zastosowania, jeżeli opakowania nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku.

Jak podkreśla się w doktrynie i w orzecznictwie, na daną sytuację spojrzeć należy z perspektywy nabywcy (konsumenta, odbiorcy świadczenia) i ocenić, czy w danym przypadku mamy do czynienia z zaspokojeniem jednej potrzeby konsumenta, czy też jest ich wiele i są one względnie niezależne od siebie. Wskazuje się zatem, że decydujące znaczenie będzie miało to, czy nabywca zamierza nabyć świadczenie kompleksowe, czy dwie niezależne usługi. Jeżeli z punktu widzenia odbiorcy określonego świadczenia istnieje jeden istotny przedmiot świadczenia, a pozostałe mają charakter wtórny lub pomocniczy, mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, którego podział prowadziłby do sztuczności i wypaczałby ekonomiczny i faktyczny cel dokonywania transakcji. Analizując transakcję złożoną, nie należy zapominać o stałej zasadzie stosowania podatku od towarów i usług, zgodnie z którą podatek ten powinien odpowiadać rzeczywistości gospodarczej. (Teoretyczne i praktyczne aspekty kwalifikacji oraz opodatkowania świadczeń złożonych w podatku od towarów i usług, Justyna Zając-Wysocka, Toruński Rocznik Podatkowy 2014)”.

Wnioskodawca w dalszej części pisma częściowo powtórzył argumentację, którą przedstawił we wniosku.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że w związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy prawidłowym było wskazanie w części D. „Zakres wniosku” w poz. 53 formularza kwadratu nr 3 a następnie (w dalszej części wniosku) wskazanie cyfry ,,1” jako liczby towarów lub usług, których dotyczy wniosek. Wnioskodawca zaznaczył, że w składanych wcześniej nioskach dla podobnych produktów, tj.:

(...)

sposób wypełniania formularza był analogiczny i organ w odniesieniu do powyższych produktów nie miał wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia wniosku.

Produkt (...) zabezpieczony jest w bardzo podobny, analogiczny sposób jak powyższe 4 produkty. (...).

(...)

W podsumowaniu Wnioskodawca stwierdził, że: „(...) należy uznać za mieszaninę w rozumieniu reguł ORINS. Produkt składa się z (...), które tworzą spójną kompozycję smakową i funkcjonalną, zaspokajającą tę samą potrzebę konsumpcyjną - chęć spożycia słodkiego deseru o ciekawych walorach sensorycznych. (...)pakowane są w metalową puszkę, która pełni funkcję ochronną, marketingową i użytkową, która scala całość produktu”. Co istotne – zdaniem Wnioskodawcy – podobne produkty sprzedawane w metalowych puszkach były już klasyfikowane przez organy podatkowe jako jednorodne mieszaniny bądź zestawy opodatkowane jednolitą stawką VAT, co znajduje potwierdzenie w wydanych WIS oraz przytoczonym wyżej orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wnioskodawca doprecyzowując przedmiot wniosku wskazał następujące informacje:

(...)

To zatem nie dwa odrębne produkty, ale jeden zintegrowany towar, który łączy funkcję ochronną, porządkującą i prezentacyjną opakowania z podstawową funkcją konsumpcyjną zawartości.

b) Służenie do określonych działań - spożycia (...) jako słodyczy gotowych do konsumpcji.

Produkty umieszczone wewnątrz (…) nie są elementami dekoracyjnymi ani niepełnowartościowymi próbkami - są to pełnoprawne produkty spożywcze gotowe do spożycia. Zestaw służy zatem konkretnemu, jednolitemu działaniu: spożyciu słodkiej przekąski o określonym profilu smakowym (…).

Podkreślić należy, że choć puszka ma uproszczony, atrakcyjny wizualnie kształt (…), nie spełnia funkcji samodzielnego produktu (np. zabawki, modelu, pojemnika o specjalistycznym przeznaczeniu). Jej forma jest typowa dla rynku słodyczy i ma na celu jedynie podniesienie walorów użytkowych i wizualnych produktu spożywczego, nie zaś stworzenie odrębnego przedmiotu do dalszego, autonomicznego wykorzystania.

c) Funkcja świąteczna i okazjonalna

(...)

d) Zaspokajanie potrzeby przyjemności i relaksu

Spożywanie słodyczy jest często związane z chęcią poprawy nastroju, relaksu i nagradzania siebie. Konsumenci mogą traktować ten produkt jako sposób na chwilę odpoczynku, celebrację codziennych momentów lub element towarzyszący spotkaniom rodzinnym i przyjacielskim.

e) Doskonały prezent dla bliskich osób

Choć produkt ten nadaje się na drobny upominek, to jego zasadniczą funkcją pozostaje funkcja spożywcza. Klient kupuje go, ponieważ zawiera gotowe do zjedzenia słodycze, które są powszechnie akceptowalne i uniwersalne - stanowią słodki poczęstunek do podzielenia się z innymi.

Nawet w przypadku, gdy produkt zostaje wręczony komuś jako prezent, to nie stanowi on ozdoby ani przedmiotu użytkowego - lecz środek zaspokojenia potrzeby słodkiego poczęstunku przez osobę obdarowaną.

f) Gotowy do spożycia zestaw o spójnej koncepcji

W praktyce rynkowej to właśnie konsument decyduje, jaką potrzebę chce zaspokoić lub jakie działanie zamierza wykonać, sięgając po dany towar. Tym samym ocena, czy dana kombinacja produktów odpowiada określonej potrzebie lub funkcji, musi być dokonana w kontekście konkretnego produktu i jego faktycznej roli użytkowej, a nie w oderwaniu od rzeczywistych zachowań zakupowych.

Wskazać należy, że nie istnieje zamknięty katalog takich potrzeb czy działań, ani też żadna legalna definicja pojęć „zaspokajania potrzeby” czy „służenia określonym działaniom” w kontekście reguł ORINS.

6) W ofercie Wnioskodawcy nie są dostępne same puszki, ponieważ nie stanowią samodzielnego produktu a pełnią jedynie funkcję opakowania. Ceny opakowań mogą być bardzo różne oraz zmieniają się w czasie, podobnie jak koszt wytworzenia samych produktów spożywczych, które są w nich sprzedawane. Jednakże warto zwrócić uwagę, że reguły ORINS nie uzależniają traktowania puszki blaszanej jako opakowania od jej wartości.

Cena kalkulowana jest do ogólnej wartości wyrobu gotowego, w skład wchodzą materiały, surowce, wszystkie pozostałe koszty logistyczne i produkcyjne.

(...)

7) W odpowiedzi na pytanie organu dotyczące tego, czy metalowa puszka służy do ponownego użytku, na samym wstępie wskazać należy, że ocena ta - siłą rzeczy - musi mieć charakter subiektywny i zależny od indywidualnych preferencji oraz pomysłowości konsumenta.

W praktyce bowiem niemal każde opakowanie - niezależnie od materiału, kształtu czy pierwotnego przeznaczenia - może potencjalnie zostać użyte ponownie. Dotyczy to nie tylko metalowych puszek, ale także:

• słoików po dżemie czy ogórkach (które później służą nie tylko do przechowywania własnych przetworów, ale nawet jako pojemniki na śrubki lub świeczniki),

• plastikowych opakowań po lodach (często wykorzystywanych do mrożenia zup czy innych potraw),

• kartonu po butach (używanego do trzymania dokumentów czy innych przedmiotów),

• a nawet pojedynczych toreb foliowych z supermarketu, znajdujących się na dziale warzywno-owocowym, które określane są mianem „jednorazowych”, a jednak wielokrotnie wracają do użytku domowego - niekiedy jako „torby na buty”, bądź jako „worki na śmieci”.

To, czy konsument zdecyduje się ponownie użyć puszki, zależy zatem nie tyle od niej samej, co od kreatywności użytkownika. W skrajnych przypadkach drugie życie otrzymuje nawet kartonik po zapałkach (np. jako schowek na igły i nici) czy opakowanie po batoniku (np. jako zakładka do książki). Przykładowo nawet w czasach PRL-u zbieranie opakowań po (...) i czekoladach było popularnym hobby, zwłaszcza wśród młodzieży. Trudno jednak uznać, by każdy taki przypadek oznaczał, że dany przedmiot „służy do ponownego użytku” w znaczeniu obiektywnym.

W przedmiotowej sprawie kluczowe jest to, czy puszka pełni funkcję samoistną - czy też jest elementem opakowania zbiorczego. W przedmiotowej sprawie puszka:

• nie jest oferowana samodzielnie do sprzedaży,

• chroni (...) przed zgnieceniem, przedłuża ich świeżość i chroni przed czynnikami zewnętrznymi,

• nie jest reklamowana ani opisywana przez producenta jako osobny przedmiot użytkowy,

• jej forma i konstrukcja jednoznacznie wskazują, że służy jako opakowanie zbiorcze dla (...), a nie jako produkt autonomiczny. Nie jest to bowiem (...), tylko zwykła metalowa puszka (...). Składa się z dwóch mniejszych prostokątów połączonych w jedną całość.

Jeśli pewien odsetek konsumentów zechce ją sobie zatrzymać do innych celów jak np. „na spinacze”, „na guziki” czy „na cukierki” - to będzie to efekt wtórny, nieistotny z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej ani vatowskiej. Taka sytuacja nie różni się od użytkowania słoika po ogórkach jako świecznika - nie czyni to jednak ze słoika świecznika w rozumieniu handlowym.

Wnioskodawca wskazał, że przepisy podatkowe ani reguły ORINS niestety nie precyzują, w jakim sensie i z jakiego punktu widzenia miałaby być oceniana „ponowność” użycia. W konsekwencji można by uznać, że niemal każdy produkt spełnia ten warunek - z uwagi na wrodzoną pomysłowość użytkowników. Przeznaczenie opakowania zbiorczego należy zatem raczej oceniać według kryterium jego roli w kontekście handlowym i funkcjonalnym - a nie hipotetycznych, potencjalnych zastosowań wtórnych. Owszem, wiele opakowań - w tym również kartonowe, plastikowe czy nawet jednorazowe torby foliowe - technicznie może być ponownie użyte. Jednak sama możliwość kreatywnego, potencjalnego ponownego użycia nie przesądza o tym, że dane opakowanie traci swój charakter zwykłego opakowania handlowego.

Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowe opakowanie na gruncie VAT nie jest traktowane jako zwrotne.

Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:

1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Dalej, zgodnie z art. 29a ust. 11 ustawy o VAT, do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za to opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru.

Wnioskodawca nie pobiera kaucji za przedmiotowe opakowanie ani nie określił kaucji w umowie, zatem nie ma ono charakteru zwrotnego. Stanowi ono typowe opakowanie dla tego rodzaju produktu spożywczego.

8) Wnioskodawca wskazał, że na puszce jest umieszczona etykieta Produktu (…).

9) Na puszce znajdują się informacje dla konsumentów o zawartych w niej towarach, które są trwale naniesione na puszce (marka/logo firmy, ilość, masa, skład, informacje o zawartościach odżywczych, itp.) (w załączeniu).

Do wniosku i uzupełnienia Spółka dołączyła:

(...)

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. znak: 0115-KDST1-2.440.169.2025.2 tut. organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 10 lipca 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.

Biorąc pod uwagę opis zawarty we wniosku oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek:

1) podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej;

2) podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a;

3) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym;

4) podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym;

5) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. z 2023 r. poz. 140 oraz z 2025 r. poz. 620) – w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:

a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,

b) (uchylona)

c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1) towar albo usługa, albo

2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Na podstawie art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie podmiotowe i przedmiotowe w zakresie wydania wiążącej informacji stawkowej. Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest, w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę uprawnioną, jak również określić, czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.

W świetle przepisu art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS może być jeden towar albo jedna usługa, albo jedno świadczenie kompleksowe. W związku z tym w wyniku złożenia wniosku o wydanie WIS może być wydana tylko jedna decyzja.

W sytuacji więc, gdy przedmiot wniosku wykracza poza zakres wskazanego przepisu art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, zasadna jest odmowa wydania WIS. Organ jest bowiem związany zakresem wniosku i nie może samodzielnie dzielić przedmiotu wniosku na kilka pojedynczych towarów/usług i prowadzić następnie kilku odrębnych postępowań o wydanie WIS.

Innymi słowy, w przypadku gdy w ocenie organu kilka wskazanych przez wnioskodawcę towarów/usług nie będzie stanowiło świadczenia kompleksowego, wnioskodawca ten – w związku ze złożonym na podstawie art. 42b ust. 5 pkt 2 wnioskiem – nie otrzyma kilku WIS dla poszczególnych towarów/usług, otrzyma natomiast decyzję o odmowie wydania WIS dla świadczenia kompleksowego. W takiej sytuacji wnioskodawca – świadomy, że poszczególne towary/usługi (które nie stanowią świadczenia kompleksowego) będą opodatkowane według właściwych dla nich stawek podatku od towarów i usług – może wystąpić o WIS dla tych poszczególnych (wszystkich lub niektórych) towarów/usług.

W dniu 7 maja 2025 r. do tutejszego organu wpłynął wniosek, uzupełniony w dniu 16 czerwca 2025 r., o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS).

W załączniku do wniosku stanowiącym „Formularz do wniosku WIS”, w poz. „Przedmiot wniosku” Wnioskodawca zaznaczył kwadrat nr 3: „towar/y i/lub usługa/i”, w poz. „Liczba towarów lub usług, których dotyczy wniosek” podał liczbę 1, zaś w poz. „Klasyfikacja” zaznaczył kwadrat nr 1 – „dla celów określenia stawki podatku od towarów i usług”.

Jak wynika z opisu sprawy, przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe obejmujące jeden rodzaj wyrobów, tj. (...)oblane mleczną czekoladą z nadzieniem (...). (...) zapakowane są w puszkę z (...) i przeznaczone do sprzedaży detalicznej w formie jednego towaru, tj. świadczenia kompleksowego.

Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy przedstawiony we wniosku należy w pierwszej kolejności określić charakter opisanych we wniosku czynności, tj. czy mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, czy też z wielością świadczeń (grupą towarów), z których każde wymaga odrębnej kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W tym zakresie należy podkreślić, że – co do zasady – na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług każde świadczenie dla celów opodatkowania tym podatkiem powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia stanowią jednolite świadczenie dla celów stosowania przepisów ustawy. Jeżeli natomiast dostawa towarów nie ma tak ścisłego związku gospodarczego, a więc gdy dostawy tych towarów mogą być wykonywane oddzielnie, jako niezależne od siebie, bez uszczerbku dla ich gospodarczego znaczenia – nie ma podstaw do traktowania ich jako jednolitego świadczenia opodatkowanego według jednakowych zasad wyznaczonych dla dostawy towaru mającego charakter rzeczy głównej (vide: wyrok TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04).

W przypadku kiedy wniosek o wydanie WIS dotyczy więcej niż jednego produktu, w pierwszym etapie postępowania podatkowego należy odpowiedzieć na pytanie czy produkty te można traktować jako jeden towar, czy też mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym (kompleksowym) na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, dyrektywy oraz orzecznictwa TSUE. Przy czym, aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono np. z dostaw różnych towarów i usług/usługi, których realizacja prowadzi do realizacji celu świadczenia. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze.

Kolejnym etapem jest klasyfikacja o charakterze statystycznym, w której organ kwalifikuje towar, usługę do właściwego kodu lub kodów Nomenklatury scalonej – z uwzględnieniem obowiązujących zasad tej klasyfikacji. W ostatnim etapie organ przyporządkowuje właściwą stawkę podatku, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Z uwagi na powyższe postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzono w kierunku ustalenia czy opisane świadczenie stanowi – jak proponuje Wnioskodawca – jeden towar złożony z opisanych we wniosku produktów. Dopiero w dalszej kolejności, w przypadku potwierdzenia, że rzeczywiście wymienione elementy stanowią jeden towar, zasadnym może być określenie klasyfikacji tego towaru i stawki podatku.

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega regułom zawartym w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Reguła 1. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikacje towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej.

Zgodnie natomiast z regułą 3(b) ORINS, mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3(a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

Jak wynika z not dotyczących klasyfikacji w Nomenklatury scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej (wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej (2013/C 105/01) (Dz. Urz. UE C 105 z 11.4.2013, str. 1-6) na potrzeby tej reguły [3 b) ORINS] określenie: „towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej” należy rozumieć jako towary, które:

a) składają się z co najmniej dwóch różnych artykułów, które na pierwszy rzut oka mogą być zaklasyfikowane do dwóch pozycji,

b) składają się z produktów lub artykułów pakowanych razem aby zaspokoić określoną potrzebę lub służyć do określonych działań, oraz

c) są pakowane w sposób odpowiedni do sprzedaży bezpośrednio użytkownikom bez przepakowywania (np. w pudełka lub skrzynki lub na paletach).

Wszystkie powyższe warunki powinny być spełnione łącznie.

Przechodząc do oceny przedmiotu wniosku w kontekście ww. wytycznych Komunikatu KE, należy stwierdzić, że produkt (...), nie może zostać uznany za jeden towar, brak jest bowiem między produktami ((...) oraz metalowa puszka z (...)) takiego ścisłego związku funkcjonalnego lub gospodarczego, żeby traktować je jako jednolite świadczenie opodatkowane według takich samych zasad. Dostawy takich towarów są obiektywnie podzielne i niezależne od siebie, mogące być przedmiotem odrębnej dostawy bez uszczerbku dla pozostałych świadczeń. Nie są to też towary wzajemnie się uzupełniające, tzn. takie, których działanie uwarunkowane jest ich łącznym (kompleksowym) zastosowaniem.

Należy podkreślić, iż metalowa puszka nie zaspokaja wraz wyrobem - (...) jednej określonej potrzeby ani nie służy wraz z nimi do określonych działań.

Jako przykład zestawu należałoby podać napój w kartonie sprzedawany wraz ze słomką, która służy do jego wypicia, zatem wspomaga realizację potrzeby – spożycia napoju, oraz służy do działań umożliwiających wypicie napoju.

W przedmiotowej sprawie, puszka jest jedynie dodatkowym opakowaniem, niemającym nic wspólnego ze spożyciem jej zawartości.

Metalowa puszka nie zapewnia (...) niezbędnego zabezpieczenia, skoro zawarty w niej produkt jest dostępny na rynku w innym samodzielnym opakowaniu, chroniącym je w sposób wystarczający (opakowanie foliowe).

Należy podkreślić również, że nie można mówić o scaleniu w jedną całość elementów, z których każdy posiada samodzielne i jednostkowe opakowanie. Natomiast, co do walorów estetycznych, nie mają one decydującego wpływu na klasyfikację towarową produktu spożywczego.

Dodać należy, iż wymienione przez Wnioskodawcę „Funkcja świąteczna i okazjonalna” i „Zaspokajanie potrzeby przyjemności i relaksu”, nie mają wpływu na integralność towaru, gdyż (...) są również sprzedawane osobno. Nie sposób stwierdzić, że ich rozłączenie sprawi, że nie będą produktami świątecznymi przeznaczonymi na specjalną okazję, oraz nie sprawiają przyjemności klientowi który je spożywa.

Ponadto „Gotowy do spożycia zestaw o spójnej koncepcji” nie jest potrzebą klienta, a „kreacją” sprzedażową producenta, spełniającą cele marketingowe, mającą wzbudzić u klienta chęć zakupu towaru.

Zatem za nieuznaniem przedmiotowego produktu za świadczenie złożone przemawia także fakt, że z towarów wchodzących w skład Produktu nabywca może korzystać odrębnie (niezależnie), a żaden z tych towarów nie służy/nie będzie służył „lepszemu” skorzystaniu z innego (tj. metalowa puszka z (...), w której sprzedawane są (...) nie jest niezbędna do korzystania z (...) – bezpośrednio zapakowanych w jednostkowe foliowe opakowanie, nie ułatwia korzystania z nich i odwrotnie – (...) nie służą „lepszemu” skorzystaniu z puszki z (...)).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że dostawa różnych artykułów ((...), puszki z (...)) nie jest ze sobą tak ściśle powiązana, żeby ich rozdzielenie miało sztuczny charakter. Są to bowiem dostawy obiektywnie podzielne i niezależne od siebie, mogące być przedmiotem odrębnej transakcji bez uszczerbku dla pozostałych świadczeń. Nie stanowią one zatem pod względem funkcjonalnym i gospodarczym jednej, kompleksowej całości. Fakt dostarczenia klientowi wyrobów (...) zapakowanej bezpośrednio w foliowe opakowanie jednostkowe oraz dodatkowo umieszczonej w metalowej puszce z (...), nie powoduje bowiem, że towary te stają się jednym produktem (jedną rzeczą). Należy wskazać również, że samo ekonomiczne powiązanie tych towarów nie jest wystarczające, aby przełamać zasadniczą niezależność każdego z nich.

Metalowa puszka z (...), w której umieszczone jest opakowanie z (...), nie stanowi więc ich integralnej części, lecz jest całkiem osobnym towarem, pomimo faktycznego powiązania z (...) jako ich dodatkowe opakowanie. Ponadto, pomiędzy składnikami ww. produktu nie tylko nie występuje związek funkcjonalny (żaden z towarów nie stanowi bowiem dopełnienia/uzupełnienia pozostałych towarów), odmienne jest też przeznaczenie poszczególnych towarów wchodzących w skład produktu: (...) służą do spożycia, a metalowa puszka z (...) służy do przechowywania i zabawy (…).

W ocenie organu, uzasadnione jest stwierdzenie, że produktu (...) nie można rozpatrywać w myśl reguły 3 (b) jako „towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej”, ponieważ składające się na ten zestaw towary nie wykazują między sobą takiego powiązania, aby zaspokoić określoną potrzebę lub służyć do określonych działań.

Podkreślić należy, że ww. wytyczne KE stanowią jednoznacznie, iż fakt, że artykuły są pakowane razem jako podarunek/w postaci prezentu (na przykład na Boże Narodzenie, Dzień Matki, walentynki itd.), automatycznie nie oznacza, że są one pakowane razem, aby zaspokoić określoną potrzebę lub służyć do określonych działań.

Indywidualne spojrzenie na przedmiot wniosku również potwierdza ten fakt. (...) zawiera oddzielnie zapakowane (...) w foliowym opakowaniu. Samo otwarcie puszki nie powoduje otwarcia produktu zawartego w puszce, ponieważ (...) oblane czekoladą z nadzieniem v są opakowane oddzielnie i mogą zostać otwarte w innym czasie. Towar jednostkowy posiada etykietę, która informuje m.in. konsumenta o terminie ważności i składzie wyrobu, co również świadczy o tym że wyrób taki stanowi samodzielny towar.

Biorąc pod uwagę cechy opakowania, takie jak wygląd (kształt, ozdoby), wykonanie (blacha), stwierdzić należy, że metalowa puszka w kształcie (...) może posłużyć również do przechowywania innych rzeczy. Możliwość ponownego wykorzystania takiej puszki oznacza, że nie jest ona tylko zwykłym opakowaniem handlowym, lecz stanowi samodzielny towar.

Ponadto fakt, że każdy z elementów zestawu stanowi zbiorcze opakowanie dla pojedynczych wyrobów, przeznaczone do sprzedaży detalicznej, bez konieczności przepakowywania, wskazuje, że nabywca towaru musi (poza „rozpakowaniem” (...) ze zbiorczego metalowego opakowania) rozpakowywać go oddzielnie. Końcowo konsument może korzystać z towarów odrębnie, niezależnie i w dowolnym momencie, bez uszczerbku dla pozostałego elementu „zestawu”.

Odnosząc się natomiast do poglądu Wnioskodawcy, zgodnie z którym „metalowa puszka w kształcie (...) z (...) stanowi opakowanie produktu, tj. (...) w myśl reguły 5(b) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej należy wskazać, że zgodnie z treścią ww. reguły opakowania i pojemniki opakowaniowe, jeżeli są zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towarów, należy klasyfikować razem z tymi towarami. Postanowienie to nie ma jednak zastosowania, jeżeli opakowania nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku.

Pojęcia „materiały opakowaniowe” i „pojemniki opakowaniowe” oznaczają wszelkie zewnętrzne lub wewnętrzne kontenery, pojemniki, opakowania lub wzmocnienia inne niż sprzęt transportowy (np. kontenery transportowe), plandeki, przyrządy lub transportowe urządzenia pomocnicze. Pojęcie „pojemniki opakowaniowe” nie obejmuje określonych w ogólnej regule 5a).

Z powyższego wynika, że opakowania zazwyczaj stosowane do towarów, jakie zawierają, są albo opakowaniami ściśle koniecznymi dla użycia danego towaru albo opakowaniami zwykle używanymi dla celu sprzedaży i użycia towarów, które zawierają. Jest bowiem niemożliwe używanie na przykład gazu sprężonego lub znajdującego się w stanie ciekłym niezależnie od pojemników ze stali, w których jest on zawarty. Podobnie trudno jest sobie wyobrazić handel napojami, dżemami lub musztardą inaczej niż w pojemnikach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju produktów (vide: wyrok TSUE z dnia 20.11.2014 r. w sprawie C-40/14).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że metalowa puszka z (...), w której umieszczone został jeden rodzaj (...) zapakowanych bezpośrednio w foliowe opakowanie jednostkowe, nie może być uznana za opakowanie zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towaru jakim są (...), w rozumieniu ogólnej reguły 5b) ORINS. Nie jest ona bowiem ani ściśle konieczna ani zazwyczaj używana do ich sprzedaży i użycia, co potwierdza sam Wnioskodawca wskazując jako motywację do sprzedaży (...) w metalowej puszce z (...) – aspekt marketingowy w firmach produkujących artykuły spożywcze, jako element, który wyróżnia produkty na rynku i powoduje, że są one bardziej atrakcyjne dla potencjalnych konsumentów.

Ponadto puszki posiadające (...) nie są zwykle używane jako opakowanie dla produktów spożywczych. Są one bowiem samodzielnym produktem mającym przede wszystkim na celu dostarczenie klientowi wrażeń (...).

Metalowej puszki z (...)nie można zatem zaklasyfikować łącznie z (...) jako opakowania zazwyczaj stosowanego do tego rodzaju towaru, w myśl reguły 5 (b) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej.

Odnosząc się z kolei do przytoczonych przez Wnioskodawcę decyzji WIS stwierdzić należy, że nie dotyczą one sytuacji opisanej we wniosku przez Wnioskodawcę.

Na przykład powołana przez Wnioskodawcę decyzja znak (...) dotyczy innej sytuacji niż ta przedstawiona w przedmiotowej sprawie. Produkt o nazwie (...) zawierał mieszankę ciasteczek umieszczonych w tzw. plastikowej „wyprasce” dopasowanej do kształtu i rozmiaru opakowania (metalowej puszki). Mieszanka nie mogła być przedmiotem oddzielnej sprzedaży, ciasteczka były sprzedawane łącznie w opakowaniach detalicznych. Klasyfikacja ww. towaru została dokonana zgodnie z postanowieniami reguły 1 i 5(b) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej.

Wobec powyższego każdy produkt należy klasyfikować oddzielnie do swojego własnego odpowiedniego działu.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, można przywołać także wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 – Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financien oraz wyrok z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 – Aktiebolaget NN v. Skatteverket. Wynika z nich, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania VAT.

Ponadto w wyroku z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 562/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że: W przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych) mamy do czynienia z szeregiem działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną, niepodzielną całość. Zdaniem Sądu w przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy „stapiają się” ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie, w związku z czym „na zewnątrz” występuje tylko jedno, pojedyncze świadczenie. Aby zespół określonych elementów mógł zostać uznany za jednorodne świadczenie, poszczególne elementy tego świadczenia muszą być ze sobą powiązane tak, aby korzystanie z nich było wzajemnie konieczne, a nie tylko możliwe. Potencjalność korzystania z określonych elementów jako części całości oznacza, że nie stanowią elementów świadczenia kompleksowego (…).

W świetle orzecznictwa, jedno świadczenie złożone ma miejsce, gdy świadczenie podatnika składa się z co najmniej dwóch elementów, które są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie na potrzeby kwalifikacji miałoby charakter sztuczny. Wskazówki, które o tym świadczą, to nierozerwalność elementów świadczenia, niezależna dostępność świadczeń, niezbędność poszczególnych elementów świadczenia dla osiągnięcia jego celu oraz odrębne rozliczenie.

Powyższe wskazówki nie występują w niniejszej sprawie. Nawet jeśli potencjalny klient zdecyduje się na zakup zestawu towarów (tj. (...) w puszce), to poszczególne elementy tego zestawu (świadczenia) nie są nierozerwalnie ze sobą związane. Każdy z towarów mógłby być dostępny do nabycia niezależnie od siebie (poza „zestawem”). Ponadto Klient ma możliwość skorzystania z każdego towaru niezależnie, w różnym czasie, bez uszczerbku dla drugiego produktu.

Ponadto, jak wskazuje Wnioskodawca, wartość puszki w odniesieniu do wartości samych (...) jest niewiele wyższa, oznacza to zatem, że mamy do czynienia z równorzędnymi produktami, z których żadnemu nie można przypisać charakteru pomocniczego względem drugiego towaru. Odrębna kwalifikacja dla celów podatku od towarów i usług nie wydaje się zatem sztuczna. W chwili nabycia zestawu, przeciętny klient założyłby bowiem prawdopodobnie istnienie dwóch towarów (świadczeń).

Powyższe względy przemawiają za tym, iż w niniejszej sprawie nie występuje świadczenie kompleksowe, o którym mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy. I to nie tylko z uwagi na fakt, że poszczególne produkty nie są ze sobą powiązane w taki sposób, żeby stanowić w aspekcie gospodarczym obiektywnie jedną całość, ale także dlatego, że nie można wyodrębnić towaru „głównego” oraz „uzupełniającego”, którego dostawa – w ramach konkretnego zdarzenia gospodarczego – jest zdeterminowana dostawą rzeczy głównej.

Podsumowując, przedmiotem wniosku nie jest ani jeden towar, ani świadczenie kompleksowe. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wielością świadczeń (dwoma produktami), z których każde wymaga odrębnej kwalifikacji według Nomenklatury scalonej dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W sytuacji, gdy intencją Wnioskodawcy będzie uzyskanie wiążącej informacji stawkowej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy wielu towarów, powinien dla każdego z tych towarów wystąpić z oddzielnym wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej.

W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).