Interpretacja 0115-KDST2-1.4011.141.2025.3.JPO

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 kwietnia 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca od 23 grudnia 2019 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi informatyczne.

Do przedmiotu działalności gospodarczej Podatnika według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2025) zaliczają się:

1) 62.10.B Pozostała działalność w zakresie programowania,

2) 62.20.B Pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz zarządzaniem urządzeniami informatycznymi,

3) 62.90.Z Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych,

4) 72.10.Z Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych,

5) 74.20.Z Działalność fotograficzna,

6) 95.10.Z Naprawa i konserwacja komputerów i sprzętu (tele) komunikacyjnego.

Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 1a ustawy o PIT i rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej według stawki liniowej, na podstawie art. 30c ustawy o PIT. Dokumentację podatkową dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca prowadzi w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie usług (dalej również: „Umowa”) ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”).

W ramach umowy Wnioskodawca zobowiązał się do świadczenia usług w dziale „delivery”, a mianowicie w zakresie dostarczania do klientów nowych rozwiązań, polegających na m.in.: projektowaniu, rozwoju i optymalizacji interfejsów użytkownika oraz doświadczeń użytkowników (UX). Pracując nad różnorodnymi komponentami systemu, Wnioskodawca koncentruje się na zapewnieniu, że każdy aspekt systemu jest intuicyjny, funkcjonalny i estetycznie atrakcyjny, co bezpośrednio przyczyniało się do poprawy efektywności i satysfakcji końcowych użytkowników.

Wnioskodawca przeprowadził wiele projektów w ramach zawartej umowy, w których pełnił rolę programisty. Poniżej Wnioskodawca przedstawia opisy kilku z realizowanych przez siebie projektów:

W ramach jednego z przedsięwzięć Wnioskodawca od 2020 roku zajmuje się rozwijaniem dodatku do systemu (...). W ramach swojej działalności Wnioskodawca prowadzi prace analityczne, projektowe i implementacyjne, mające na celu dostosowanie rozwiązania do zmieniających się regulacji prawnych oraz potrzeb klientów.

Wnioskodawca analizuje wymagania klientów we współpracy z konsultantami biznesowymi, dokonuje przekładu wymagań biznesowych na architekturę systemu, a następnie implementuje rozwiązania w środowisku (...). W trakcie prac każdorazowo napotyka nowe wyzwania techniczne i funkcjonalne, których rozwiązanie wymaga pogłębionej analizy i tworzenia innowacyjnych metod integracji oraz przetwarzania danych.

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

Następny projekt dotyczył przedsięwzięcia, w którym Wnioskodawca był odpowiedzialny za wdrożenie rozszerzenia do (...), a także uzupełnienie brakujących funkcjonalności zgodnie z indywidualnymi wymaganiami klienta.

W ramach realizacji projektu Wnioskodawca zapoznał się z dokumentacją dostarczonego rozwiązania, przeanalizował jego ograniczenia, a następnie zaprojektował i wdrożył brakujące elementy w języku (...). Kluczowym wyzwaniem było zintegrowanie dostarczonego przez (...) kokpitu z modułami odpowiedzialnymi za (...).

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

W ramach innego projektu Wnioskodawca opracował nową aplikację wspierającą (...). Projekt obejmował zaprojektowanie i implementację warstwy backendowej aplikacji pracującej na danych z modułu (...).

Wnioskodawca był odpowiedzialny za analizę wymagań biznesowych oraz stworzenie kompletnej architektury systemu, uwzględniając integrację z (...). Implementacja wymagała także zapoznania się z modułem (...), który wcześniej nie był wykorzystywany w projektach realizowanych przez Wnioskodawcę.

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

W jednym z wdrażanych projektów Wnioskodawca był głównym architektem i liderem technicznym projektu budowy systemu (...).

Projekt wymagał dogłębnej analizy dostępnych technologii, wyboru optymalnych narzędzi oraz zaprojektowania architektury systemu, który spełniałby wymagania prawne oraz techniczne. Wnioskodawca był odpowiedzialny za implementację rdzenia systemu oraz nadzorowanie procesu wdrożenia i testowania.

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

Innym razem Wnioskodawca uczestniczył w procesie wdrożenia nowej spółki do systemu (...) w ramach fuzji. Projekt polegał na dostosowaniu istniejącego systemu (...) do nowych wymagań biznesowych oraz implementacji dodatkowych modułów wspierających procesy operacyjne.

Wnioskodawca analizował otrzymane specyfikacje techniczne, przeprowadzał ich weryfikację pod kątem technicznym oraz implementował rozszerzenia umożliwiające integrację nowej jednostki w ramach istniejącego środowiska (...). Proces wymagał projektowania i implementacji niestandardowych rozszerzeń zgodnych z wymaganiami biznesowymi klienta. Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

W jednym z realizowanych projektów Wnioskodawca był głównym architektem i liderem technicznym projektu wdrożenia integracji systemu (...) z modułem (...). Projekt obejmował synchronizację (...).

Kluczowym wyzwaniem było zapoznanie się z API systemu (...)oraz modułem (...), które wcześniej nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę. Projekt obejmował również zastosowanie technologii (...), co pozwoliło na efektywną implementację oraz zarządzanie danymi w systemie.

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

Wnioskodawca uczestniczył w kompleksowym wdrożeniu systemu (...), obejmującym implementację systemu od podstaw. Projekt obejmował realizację zaawansowanych zadań w różnych modułach (...) oraz optymalizację istniejących procesów biznesowych.

W ramach projektu Wnioskodawca analizował dostępne technologie, projektował i wdrażał architekturę systemu oraz rozwiązywał pojawiające się na bieżąco problemy techniczne. Implementacja wymagała także dogłębnej analizy dokumentacji (...) oraz zastosowania nowoczesnych technologii związanych z technologią (...).

Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).

Wnioskodawca jest programistą, w związku z czym odpowiada za tworzenie oprogramowania zarówno na etapie opracowania architektury rozwiązań, jak i pisania kodu.

Opisana we wniosku działalność jest działalnością prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskodawcę w celu wytworzenia nowych, ulepszonych produktów, procesów lub usług, które są oferowane w tej działalności.

Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą i osobiście zajmuje się tworzeniem oprogramowania, a także odpowiada za jakość świadczonych usług oraz ich rezultat. Ma swobodę w doborze sposobu, metod i organizacji wykonywania czynności składających się na świadczenie Usług. Podatnik samodzielnie ustala czas i miejsce wykonywania Usług w ramach Umowy. Spółka jest jedynie uprawniona do udzielania wskazówek i sugestii co do sposobu realizacji Umowy, a także dokonywania modyfikacji zakresu zleconych Wnioskodawcy Usług.

Powyższego nie zmienia fakt, że Wnioskodawca realizując zadania wynikające z Umowy współpracuje również z innymi projektantami-architektami, programistami i testerami wykonującymi usługi na rzecz Spółki lub klientów Spółki. Wnioskodawca oraz każdy z projektantów-architektów, programistów i testerów współpracujących co do zasady odpowiedzialny jest za inne części projektu na rzecz Spółki lub klientów Spółki. W praktyce występują również jednak sytuacje, że nad jednym projektem z punktu widzenia Spółki pracuje kilku projektantów-architektów, programistów i testerów, przy czym taki projekt standardowo dzielony jest na mniejsze zadania, za które każdy z programistów odpowiada osobno. Wnioskodawca ma wiedzę, jakie zadania wykonują projektanci-architekci, programiści i testerzy współpracujący, w zakresie w jakim jest to niezbędne dla zapewnienia prawidłowego wykonywania powierzonych mu zadań. Wnioskodawca oraz pozostali projektanci-architekci, programiści i testerzy nie mają natomiast uprawnień, aby ingerować w daną część pracy innego programisty.

Wnioskodawca wykonuje więc swoje zadania od początku do końca samodzielnie, na własny rachunek i odpowiedzialność.

Realizując zadania wynikające z zawartej Umowy, Wnioskodawca zajmuje się przede wszystkim tworzeniem nowych kodów źródłowych od początku, tj. tworzeniem nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność oraz projektowaniem architektury rozwiązań, która stanowi bazę do wytworzenia kodu źródłowego.

Każdorazowo zadaniem tworzonego programu jest zwiększenie efektywności lub tempa pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub w samej Spółce, a także redukcja kosztów ich działalności. Tworzone przez Wnioskodawcę oprogramowanie jest zwykle wykorzystywane do zbierania, utrwalania i przetwarzania informacji, jak również do wykorzystywania zebranych informacji w celu optymalizacji funkcjonowania przedsiębiorstw.

Spółka ma prawo do kontroli sposobu i przebiegu wykonywanych czynności oraz do żądania niezwłocznego udzielenia Spółce wszelkich wyjaśnień w ww. zakresie.

Proces realizacji zlecenia informatycznego (projektu), tj. tworzenia nowego produktu (programu komputerowego, którego zapisem jest kod źródłowy) lub ulepszania istniejącego produktu o nową funkcjonalność (wymagającego również stworzenia w tym zakresie nowego kodu źródłowego), standardowo składa się z następujących etapów:

1. Etap wstępny – obejmuje on konsultacje ze Spółką lub klientem Spółki dotyczące celów jakie mają być osiągnięte w projekcie; podczas konsultacji klient przedstawia własne oczekiwania co do parametrów i funkcjonalności oprogramowania, zasobów jakie może udostępnić Spółce lub klientowi Spółki w tym celu oraz czasu, w jakim projekt ma zostać zrealizowany; na podstawie tych informacji oraz własnej wiedzy i doświadczenia, Wnioskodawca wstępnie analizuje możliwość zrealizowania projektu (stworzenia nowego kodu źródłowego) przy użyciu określonych zasobów; w związku z faktem, że Wnioskodawca nie dysponuje standardowo gotowymi rozwiązaniami informatycznymi pozwalającymi na realizację projektu ani gotowym kodem źródłowym spełniającym oczekiwania Spółki lub klienta Spółki (kod źródłowy musi zostać napisany od samego początku), w trakcie tego etapu dochodzi do ustalenia poziomu niepewności co do możliwości realizacji projektu przy użyciu określonych zasobów, tj. Wnioskodawca ocenia jakie jest ryzyko niepowodzenia projektu;

2. Etap tworzenia oprogramowania – obejmuje on wszelkie czynności faktyczne podejmowane przez Wnioskodawcę w celu realizacji zlecenia Spółki lub klienta Spółki, tj. w celu zaprojektowania i napisania nowego kodu źródłowego, co prowadzi do stworzenia nowego produktu lub ulepszenia dotychczasowego produktu o nowe zastosowania (nową funkcjonalność); w tym etapie zawarte są również testy nowego oprogramowania lub też nowej funkcjonalności w ramach istniejącego oprogramowania;

3. Etap końcowy – obejmuje on zamknięcie projektu i podsumowanie wyników prac; w trakcie tego etapu ma miejsce akceptacja wyników pracy Wnioskodawcy przez klienta Spółki lub zakomunikowanie klientowi, że przy danym stanie zasobów nie jest możliwe stworzenie produktu spełniającego oczekiwania klienta lub dokonanie ulepszeń tego produktu o nową funkcjonalność zgodnie z oczekiwaniami; w przypadku braku możliwości realizacji zlecenia zgodnie z oczekiwaniami klienta podczas tego etapu omawiana jest również kwestia ewentualnego zwiększenia zasobów do realizacji zadania lub zmiana charakteru wykorzystanych zasobów lub też zmniejszenie oczekiwań klienta w stosunku do kodu źródłowego, który ma zostać wytworzony.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w ramach prowadzonej działalności nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym między innymi z zakresu narzędzi informatycznych i oprogramowania, w celu tworzenia nowych zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług). Zdaniem Wnioskodawcy, działalność prowadzona jest w sposób systematyczny, tj. uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, wg pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie projektowania i tworzenia kodu źródłowego nie ma charakteru rutynowych lub okresowych zmian, lecz stanowi systematyczny rozwój konkretnego produktu (poczynając od jego tworzenia). Systematyczność działania Wnioskodawcy w zakresie realizowanych usług na rzecz Spółki przejawia się w tym, że Wnioskodawca planuje realizację zadań (małych projektów) i prowadzi je przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji i dostępne mu zasoby. Działalność Wnioskodawcy ma ponadto określony cel – jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań w ramach prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej.

Dodatkowo należy wskazać, że działania Wnioskodawcy nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług w przyszłości. Oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób systematyczny według najlepszych praktyk, jakie Wnioskodawca wypracował w ramach działalności gospodarczej jako osoba posiadające odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych.

Na potrzeby niniejszego wniosku, Wnioskodawca oświadcza, że tworzenie przez niego oprogramowania opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie technologii informacyjnych (IT) oraz w dziedzinie, której oprogramowanie ma służyć, a także o umiejętności Wnioskodawcy jako programisty. Z kolei projektowane i tworzone produkty (oprogramowanie komputerowe) stanowią produkty nowe lub ulepszone funkcjonalnie w stosunku do tych dotychczas tworzonych przez Wnioskodawcę.

Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1062 z zm.; dalej: ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Dotyczy to zarówno oprogramowania opisanego powyżej jako całkowicie nowe, jak i ulepszone o nową funkcjonalność – w tym drugim przypadku mamy do czynienia z modułem stworzonym w oparciu o nowy, odrębny kod źródłowy, który w każdej chwili można wprowadzić do istniejącego programu komputerowego lub go z niego usunąć. Jest to zatem odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego” (choć stanowi jego istotną nową funkcjonalność).

Element twórczy Wnioskodawcy w tworzeniu oprogramowania polega na dokładnej analizie systemowej i zebraniu informacji celem możliwości utworzenia nowego lub poprawienia obecnego kodu źródłowego wprowadzając w nim zupełnie nową funkcjonalność oraz pisaniu kodu źródłowego, jak również projektowaniu architektury rozwiązań, w efekcie czego powstaje program komputerowy. Trzeba mieć jednak na uwadze, że oprogramowanie jako całość to ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów. Celem oprogramowania jest przetwarzanie danych w wyznaczonym przez twórcę zakresie. Nie wszystkie elementy gotowego oprogramowania są tworzone od podstaw przez programistów – w tym celu wykorzystuje się wiele gotowych elementów co jednak nie wpływa na ocenę oprogramowania (ocenianego jako pewna całość) jako utworu w rozumieniu prawa autorskiego.

Podatnik przenosi na Spółkę majątkowe prawa autorskie do rezultatów Usług oraz wszelkich innych wyników świadczonych Usług mających charakter utworu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, powstałych w wyniku wykonywania Umowy („Utwory”), obejmujące korzystanie z Utworów na polach eksploatacji określonych w Umowie.

W Umowie określono, iż Wnioskodawca zobowiązuje się przenieść na Spółkę autorskie prawa majątkowe do dzieł powstałych w wyniku świadczenia usług przez Wnioskodawcę wraz z prawem do wykonywania zależnych praw autorskich oraz wyłączne prawo do zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich w stosunku do dzieł uzyskanych z Utworu, w zakresie używania i rozporządzania bez żadnych ograniczeń terytorialnych, w ustawowym okresie obowiązywania autorskich praw majątkowych, bez konieczności złożenia odrębnych oświadczeń w tym zakresie i obejmuje wszelkie pola eksploatacji znane w chwili utrwalenia utworu (art. 50 i art. 74 § 4 Prawa autorskiego), a w szczególności:

a) prawo czasowego lub trwałego powielania utworów przy pomocy jakichkolwiek środków i w jakiejkolwiek formie;

b) prawo tłumaczenia, adaptacji, zmiany konfiguracji, a także innych modyfikacji utworów;

c) prawo publikowania i rozpowszechniania utworów, prawo sprzedawania utworów, udzielania licencji, wynajmu i wypożyczania;

d) prawo wczytywania do pamięci komputera, sieci komputerowych i internetu, jak również przechowywania tam utworów.

Za świadczenie Usług Podatnikowi przysługuje w ramach Umowy stałe wynagrodzenie miesięczne w określonej kwocie.

Kwota należna Wnioskodawcy w ramach Umowy obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych na wszystkich polach eksploatacji wymienionych w Umowie.

Wynagrodzenie to ma charakter jednorodny i niepodzielny, stanowiąc zapłatę za wszystkie czynności Wnioskodawcy niezbędne do wykonania Umowy. Wnioskodawcy nie przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie z jakiegokolwiek utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji. Wnioskodawca nie zachowuje wyłącznego prawa do zezwalania na wykonywanie zależnego prawa autorskiego. Dodatkowe wynagrodzenie Wnioskodawcy nie przysługuje również za wykonywanie nadzoru autorskiego.

W celu kalkulacji części wynagrodzenia przypadającej na autorskie prawa do programu komputerowego, Wnioskodawca prowadzi ewidencję czynności wykonywanych w ramach konkretnego projektu i czasu świadczenia usług przyporządkowanego na wykonanie tych czynności.

Ewidencja ta pozwala na kalkulację wynagrodzenia oraz na wyodrębnienie czasu świadczenia usług polegającego bezpośrednio na tworzeniu oprogramowania oraz na pozostałe czynności wykonywane na rzecz Spółki, które z tworzeniem kodu nie są związane lub związane są jedynie pośrednio.

Dodatkowo Wnioskodawca zobowiązany jest do wypełniania prowadzonego przez Spółkę systemu ewidencji projektu (dedykowane przez Spółkę oprogramowanie), określając wykonywane czynności, etap projektu i ilość poświęconego czasu. Z ewidencji tych Spółka jest w stanie określić dokładnie, jakie czynności wykonywał Wnioskodawca dla danego klienta, w jakim terminie i czasie. Po zatwierdzeniu przez Spółkę zestawienia godzin stanowi ono podstawę obliczenia wynagrodzenia.

Wynagrodzenie w ramach Umowy było płatne na podstawie prawidłowo wystawionej i uprzednio zaakceptowanej przez Spółkę faktury VAT.

W związku ze sposobem kalkulacji wynagrodzenia, Wnioskodawca osiąga przychód (dochód) z autorskiego prawa majątkowego uwzględnionego w cenie sprzedaży usługi.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że realizując zadania wynikające z zawartej Umowy, Wnioskodawca zajmuje się przede wszystkim tworzeniem kodów źródłowych od początku, tj. tworzeniem nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność, tj. możliwość nadania mu nowych zastosowań oraz tworzeniem projektów rozwiązań. Pozostałe zadania umowne mają charakter dodatkowy i uzupełniający w stosunku do zadań zmierzających do tworzenia kodów źródłowych.

W części dotyczącej zadań związanych z wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego. W tej części przeniesienie autorskiego prawa majątkowego jest konsekwencją i istotą świadczenia i tym samym wynagrodzenie w tej części nie jest wypłacane za inne elementy niebędące prawem własności intelektualnej. W pozostałym zakresie wypłacone wynagrodzenie nie jest natomiast związane z przeniesieniem autorskiego prawa majątkowego.

Podział czynności na związane i niezwiązane z wytworzeniem i/lub ulepszeniem oprogramowania pozwala wyodrębnić prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja czynności opisana we wniosku.

W związku ze świadczeniem usług Wnioskodawca ponosi lub będzie ponosić w szczególności następujące koszty:

1. koszty zakupu sprzętu komputerowego – oprogramowanie wytwarzane jest przy pomocy komputera, zapisywane w jego pamięci i bez wykorzystania tego rodzaju sprzętu niemożliwe byłoby w ogóle jego zapisanie i odtworzenie;

2. koszty zakupu podzespołów komputerowych i urządzeń peryferyjnych (np. drukarka, mikrofon, słuchawki) – sam sprzęt komputerowy nie jest wystarczający dla sprawnego tworzenia oprogramowania przy pomocy nowoczesnych, wysokopoziomowych języków oprogramowania; stąd też przedsiębiorca konsekwentnie usprawnia posiadany sprzęt komputerowy poprzez wymianę jego podzespołów oraz wykorzystywanych urządzeń peryferyjnych; w szybko zmieniającym się świecie technologii niekorzystanie przez Wnioskodawcę z nowoczesnych rozwiązań technologicznych prowadziłoby efektywnie do spadku wydajności jego pracy; tym samym koszty zakupu podzespołów komputerowych i urządzeń peryferyjnych jest niezbędny dla świadczenia Usług;

3. koszty zakupu urządzeń telekomunikacyjnych (telefonu komórkowego) – jako przedsiębiorca, Wnioskodawca nie świadczy usług we wskazanym miejscu pod ścisłym kierownictwem przełożonego i co do zasady ma dowolność w zakresie kształtowania miejsca świadczenia Usługi, gdy jego obecność w konkretnym miejscu i czasie nie jest wymagana, co ma miejsce zwłaszcza przy samym pisaniu kodu źródłowego (wyjątkiem są np. spotkania z klientami Spółki, jeżeli nie odbywają się za pośrednictwem środków komunikowania się na odległość); Wnioskodawca dla sprawnej i terminowej realizacji konkretnego projektu musi mieć jednak możliwość szybkiego głosowego kontaktu na odległość z klientem, a klient musi mieć możliwość skontaktowania się z Wnioskodawcą w razie konieczności; z uwagi na powyższe, posiadanie urządzenia telekomunikacyjnego w postaci telefonu komórkowego jest niezbędne; ponadto, może zdarzyć się, że klient oczekuje, aby stworzone oprogramowanie mogło być wykorzystywane zarówno z poziomu urządzenia stacjonarnego, jak i mobilnego takiego jak smartfon czy tablet; wobec powyższego, Wnioskodawca musi mieć możliwość weryfikacji jego jakości, poprawności działania i ogólnego doświadczenia użytkownika nie tylko za pomocą komputera stacjonarnego, lecz również przy wykorzystaniu urządzeń mobilnych; budowanie oprogramowania tak, aby działało ono sprawnie na urządzeniach mobilnych nie jest zatem dla Wnioskodawcy wyborem, a koniecznością;

4. koszty zakupu usług telekomunikacyjnych (abonament telefoniczny i dostęp do Internetu) – Oprogramowanie zarówno w procesie jego produkcji, jak i dalszego funkcjonowania wykorzystuje dostęp do sieci Internet. Jego wytworzenie, testowanie i dalsze wykorzystywanie nie byłoby możliwe bez dostępu do sieci; w świetle powyższego Wnioskodawca zmuszony jest do zapewnienia łączności sprzętu komputerowego z siecią Internet; ponadto, sprawne realizowanie Usług wymaga często szybkiej komunikacji telefonicznej i poniesienia kosztów związanych z zakupem usług telekomunikacyjnych w tym zakresie.

5. koszty zakupu specjalistycznej literatury związanej z wytworzeniem oprogramowania – Oprogramowanie wytwarzane jest przede wszystkim na podstawie wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy; dla jego decydującego kształtu kluczowe znaczenie mają przede wszystkim posiadane przez niego informacje specjalne i wiedza specjalistyczna; w tym celu ustawicznie pogłębia on swój zasób wiedzy, zakupując literaturę specjalistyczną; jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że pozyskanie tego rodzaju informacji nie jest możliwe za pomocą źródeł bezpłatnych (biblioteki, źródła internetowe), gdyż poziom specjalizacji wymagany przez literaturę przedmiotu i tempo jej zmian sprawia, że zasadne jest korzystanie jedynie z najnowszych, profesjonalnych publikacji; te nie są jednak dostępne w bibliotekach (z uwagi tempo zmian), ani w Internecie (gdyż są tam dodatkowo płatne);

6. koszty szkoleń – celem zakupu szkoleń jest poszerzanie wiedzy Wnioskodawcy w zakresie technologii informacyjnych celem sprawniejszego świadczenia Usług; jak wskazano już powyżej, oprogramowanie wytwarzane jest przede wszystkim na podstawie wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy;

7. koszty zakupu sprzętu papierniczo-biurowego – sprzęt papierniczo-biurowy Wnioskodawca wykorzystuje czasem do zapisu dokumentacji projektowej, jak i dla bieżących kwestii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (pisma urzędowe, inna korespondencja), gdy wykorzystanie narzędzi informatycznych jest utrudnione lub niemożliwe;

8. koszty obsługi księgowej – Wnioskodawca ponosi koszty obsługi księgowej prowadzonej działalności przez podmiot zewnętrzny (biuro rachunkowe);

9. koszty leasingu/amortyzacji samochodu osobowego;

10. koszty zakupu części samochodowych (np. ogumienia);

11. koszty zakupu paliwa;

12. koszty utrzymania samochodu (zakup ubezpieczenia, przeglądy gwarancyjne, wymiany płynów eksploatacyjnych) – samochód może być dla Wnioskodawcy niezbędny celem bezpośredniego kontaktu z klientami końcowymi Spółki oraz w celu przemieszczania się do siedziby Spółki w razie potrzeby; Wnioskodawca potrzebuje w związku z powyższym sprawnego samochodu, dlatego, zdaniem Wnioskodawcy, koszty leasingu oraz odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej samochodu osobowego, ale także czynności serwisowych i paliwa są bezpośrednio związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą polegającą na wytwarzaniu oprogramowania.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że powyższy katalog kosztów ma charakter przykładowy i celem tego opisu nie jest enumeratywne wymienienie wszystkich kosztów, które Wnioskodawca ponosi i które potencjalnie może ponieść, a jedynie zobrazowanie organowi podatkowemu, jakie są standardowe koszty ponoszone w działalności przedsiębiorstwa osoby fizycznej świadczącej usługi w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego. Koszty te co do zasady związane są z całokształtem działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a nie z konkretnym realizowanym projektem i powstaje problem ich alokacji do przychodów z praw własności intelektualnej, celem obliczenia dochodu.

W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, Wnioskodawca przyporządkowuje wydatki do przychodów ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego według proporcji. Proporcja ustalona jest jako stosunek przychodów ze zbycia autorskiego prawa do programu komputerowego do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Podstawą sporządzenia proporcji jest prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja czasu świadczenia usług.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Wnioskodawca chciałby skorzystać z przewidzianej w art. 30ca ustawy o PIT preferencji IP BOX w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy 2020 i lata następne.

Jednocześnie Wnioskodawca oświadcza, że posiada i prowadzi odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb ustawy o PIT ewidencję, pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, przypadających na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, obejmujące wydatki od początku realizacji działalności zmierzającej do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, do końca danego miesiąca kalendarzowego, poprzez narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych zadań. Ewidencja jest prowadzona na bieżąco i zawiera comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca.

Do składania wniosków o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w tym zakresie zachęca podatników Ministerstwo Finansów w pkt 75 „Objaśnień podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP Box”. Jak zauważył Minister Finansów, ze względu bowiem na dynamikę zmian w budowie i funkcjonowaniu programów komputerowych, a także ze względu na brak wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej materii, ogólne objaśnienia podatkowe nie stanowią adekwatnej instytucji prawnej zapewniającej ochronę prawnopodatkową dla Wnioskodawcy.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca doprecyzował, że wszystkie użyte w opisie określenia – „produkt”, „aplikacja”, „system”, „funkcjonalność”, „oprogramowanie”, „program komputerowy”, „utwór” – odnoszą się do tego samego rodzaju rezultatu: programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W każdym przypadku chodzi o samodzielnie stworzony (lub twórczo rozwinięty) kod źródłowy, stanowiący utwór chroniony prawem autorskim. Słowo „projekt” opisuje natomiast przedsięwzięcie, w ramach którego powstaje taki program.

Od 2020 r. Wnioskodawca wytworzył lub rozwinął następujące utwory – każdy z nich jest odrębnym programem komputerowym:

(...)

Każdy z utworów powstał jako nowy kod źródłowy (lub autonomiczny moduł) i został przekazany Spółce wraz z majątkowymi prawami autorskimi.

Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem działalności obejmującej wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów. Działalność Wnioskodawcy polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług. Każdorazowo tworzony jest nowy kod źródłowy od początku lub istniejące oprogramowanie jest ulepszane o zupełnie nową funkcjonalność, co wymaga twórczego podejścia, analizy i projektowania. Prace te stanowią systematyczny rozwój konkretnego produktu, a nie rutynowe modyfikacje.

Wnioskodawca zakłada, że dochody w latach następnych będą uzyskiwane w takich samych lub analogicznych okolicznościach faktycznych, jak przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego we wniosku. Oznacza to kontynuację prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług informatycznych, w ramach której Wnioskodawca będzie tworzył, rozwijał lub ulepszał programy komputerowe (stanowiące kwalifikowane IP) w ramach działalności badawczo-rozwojowej, a następnie przenosił autorskie prawa majątkowe do tych programów na rzecz Zleceniodawcy (Spółki) w zamian za wynagrodzenie, prowadząc jednocześnie wymaganą ewidencję. Wniosek dotyczy zarówno stanu faktycznego (od roku 2020), jak i zdarzenia przyszłego (lata następne) przy założeniu braku istotnych zmian w modelu współpracy i stanie prawnym.

Twórczy charakter działalności Wnioskodawcy przejawia się w tym, że oprogramowanie wytwarzane przez niego jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej. Nie polega ona na odtwórczym wykorzystaniu istniejących schematów, lecz na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań programistycznych. Element twórczy obejmuje dokładną analizę systemową, zebranie informacji, projektowanie architektury rozwiązań oraz pisanie nowego lub znacząco zmodyfikowanego kodu źródłowego, w efekcie czego powstaje nowy lub ulepszony program komputerowy. Każdy projekt wiąże się z nowymi wyzwaniami technicznymi i funkcjonalnymi, wymagającymi pogłębionej analizy i tworzenia innowacyjnych metod. Wnioskodawca ma swobodę w doborze sposobu, metod i organizacji pracy.

Konkretne działania podejmowane w celu opracowania nowego programu komputerowego lub rozwijania/ulepszania istniejącego obejmują standardowo następujące etapy:

1. Etap wstępny – konsultacje ze Spółką lub klientem w celu zrozumienia celów i wymagań; analiza wykonalności projektu przy użyciu dostępnych zasobów i oszacowanie ryzyka, biorąc pod uwagę konieczność napisania kodu od podstaw;

2. Etap tworzenia oprogramowania – projektowanie architektury rozwiązania, pisanie nowego kodu źródłowego lub modyfikacja istniejącego w celu dodania nowej funkcjonalności; w ramach tego etapu Wnioskodawca często musi zapoznać się z nowymi modułami, technologiami lub API (…); implementacja rozwiązań w odpowiednim środowisku (…); przeprowadzanie testów tworzonego oprogramowania lub funkcjonalności;

3. Etap końcowy – zamknięcie projektu, podsumowanie wyników; akceptacja wyników przez klienta lub dalsze ustalenia w przypadku trudności; przykłady konkretnych działań zmierzających do rozwijania/modyfikowania programów komputerowych zostały opisane w punktach dotyczących poszczególnych projektów (…); działania te obejmują m.in. analizę wymagań, projektowanie architektury, implementację (…), integrację z innymi systemami/modułami, dostosowanie do zmian prawnych, rozwiązywanie unikalnych problemów technicznych i funkcjonalnych.

Wnioskodawca wytwarza, rozwija i modyfikuje programy komputerowe w oparciu o szereg technologii informatycznych, głównie związanych ze środowiskiem (...) oraz technologiami webowymi. Tworzenie, rozwijanie i modyfikowanie dotyczy przede wszystkim dostarczania nowych funkcjonalności, integracji systemów, dostosowywania do wymogów prawnych i biznesowych oraz optymalizacji procesów.

Konkretne technologie i narzędzia wykorzystywane przez Wnioskodawcę w realizowanych projektach obejmują (lista stworzona na podstawie opisów projektów):

• Środowisko (...);

• Języki programowania i technologie (...)

• Technologie transformacji i przetwarzania danych – (...);

• Narzędzia i standardy developerskie – (...);

• Integracja – (...).

W ramach realizowanych projektów Wnioskodawca stosuje nowe koncepcje i rozwiązania, niewystępujące wcześniej w jego praktyce gospodarczej. Wymaga to od niego zapoznania się i opanowania nowych technologii, modułów lub API, takich jak:

(...)

Każdy projekt może wiązać się z koniecznością zastosowania nowych, innowacyjnych metod integracji, przetwarzania danych czy projektowania architektury, aby sprostać unikalnym wymaganiom.

Oprogramowanie wytworzone lub usprawnione przez Wnioskodawcę różni się od rozwiązań już funkcjonujących przede wszystkim poprzez:

1. Wprowadzenie nowej funkcjonalności – oprogramowanie jest tworzone lub modyfikowane w celu dodania konkretnych, nowych możliwości lub zastosowań, których wcześniej brakowało; przykłady obejmują obsługę (...);

2. Indywidualne dostosowanie – rozwiązania są projektowane i implementowane pod kątem specyficznych wymagań danego klienta lub projektu, często integrując różne systemy lub dostosowując się do unikalnych procesów biznesowych lub wymogów prawnych; nie są to gotowe, standardowe rozwiązania;

3. Zastosowanie nowych technologii lub metod – wiele projektów wymagało od Wnioskodawcy zastosowania lub nauczenia się nowych technologii (...), narzędzi (…) lub metod integracji, które nie były wcześniej stosowane;

4. Rozwiązywanie nowych problemów – prace często wiążą się z napotykaniem nowych wyzwań technicznych lub funkcjonalnych, które wymagają pogłębionej analizy i stworzenia innowacyjnych, niestandardowych rozwiązań.

Oryginalność programu komputerowego polega na tym, że jest on rezultatem własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej Wnioskodawcy. Przejawia się to w unikalnym sposobie zaprojektowania architektury, napisania kodu źródłowego oraz zaimplementowania rozwiązania, które spełnia określone, często złożone wymagania. Nawet jeśli wykorzystywane są istniejące języki programowania czy biblioteki, finalny program (kod źródłowy, struktura, logika) jest nowym wytworem intelektu Wnioskodawcy. Każdy moduł czy nowa funkcjonalność stanowi odrębny utwór.

Różnice w stosunku do rozwiązań już funkcjonujących u Wnioskodawcy wynikają z konieczności zastosowania w danym projekcie specyficznych technologii, narzędzi lub rozwiązań, które nie były przez niego wcześniej wykorzystywane lub wymagały nowego, innowacyjnego zastosowania. Przykłady technologii i narzędzi, których zastosowanie lub konieczność opanowania w konkretnych projektach przyczyniło się do powstania nowych, odróżniających się rozwiązań, to:

• specyficzne moduły (...), wymagające dogłębnego poznania ich funkcjonalności i możliwości integracji;

• nowoczesne technologie (...), które umożliwiają budowanie bardziej zaawansowanych i wydajnych aplikacji;

• narzędzia wspierające proces tworzenia oprogramowania w (...), które wpływają na jakość i sposób organizacji kodu;

• technologie integracyjne, w tym zewnętrzne (...)oraz specyficzne mechanizmy integracyjne (...), wymagające opracowania niestandardowych rozwiązań;

• technologie przetwarzania danych jak (...), stosowane w specyficznych kontekstach (…).

Sam fakt konieczności zintegrowania tych technologii w nowy, unikalny sposób w celu rozwiązania konkretnego problemu biznesowego lub technicznego powoduje, że finalny program komputerowy różni się od wcześniej istniejących rozwiązań.

Celem prac Wnioskodawcy jest tworzenie nowych lub ulepszonych programów komputerowych (produktów, procesów, usług), które zwiększają efektywność lub tempo pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub samej Spółce, redukują koszty ich działalności lub odpowiadają na zmieniające się wymogi prawne. Innym celem jest zwiększenie zasobów wiedzy Wnioskodawcy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań.

Konkretne cele poszczególnych projektów wynikały z potrzeb biznesowych lub prawnych klientów i obejmowały m.in.:

(...)

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, a prace realizowane są w ramach tej działalności, na jego własny rachunek, w związku z czym finansowanie pochodzi z bieżących przychodów działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Cele opisane powyżej zostały osiągnięte – obejmowały one:

(...)

Rezultatem tych prac było dostarczenie działających programów komputerowych (nowych lub ulepszonych) spełniających wymagania klientów, np. dodatku do (...).

Opracowanie tych rozwiązań nastąpiło w ramach zasobów jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Zasoby finansowe Wnioskodawcy pochodziły z przychodów z działalności gospodarczej, zaś zasoby rzeczowe obejmowały sprzęt komputerowy.

Systematyczność w działaniach Wnioskodawcy przejawia się w kilku aspektach:

• prace nad tworzeniem oprogramowania prowadzone są w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany, według pewnego systemu; proces ten standardowo obejmuje etap wstępny (konsultacje, analiza), etap tworzenia (projektowanie, kodowanie, testy) oraz etap końcowy (zamknięcie, akceptacja);

• Wnioskodawca planuje realizację zadań (projektów) i prowadzi je, przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji oraz dostępne zasoby; działalność jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy i ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań;

• działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; istnieje nastawienie na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług;

• oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane według najlepszych praktyk wypracowanych przez Wnioskodawcę, posiadającego odpowiednie kompetencje.

W odniesieniu do każdego projektu i roku jego realizacji istniał, istnieje lub będzie istniał harmonogram realizacji poszczególnych etapów tworzenia i adaptacji programu. Wszystkie ze stworzonych harmonogramów zostały zrealizowane.

Przed rozpoczęciem realizacji poszczególnych programów komputerowych, Wnioskodawca dysponował zasobami wiedzy i umiejętnościami zdobytymi w toku edukacji, doświadczenia zawodowego oraz bieżącej działalności gospodarczej. Wiedza ta obejmowała przede wszystkim:

• ogólną wiedzę informatyczną i programistyczną;

• znajomość konkretnych technologii i narzędzi stosowanych w poprzednich projektach (…);

• wiedzę w dziedzinie, której dotyczyło tworzone oprogramowanie (…);

• umiejętności analityczne i projektowe.

Wnioskodawca opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę, zaś wiele projektów wymagało zapoznania się z nowymi modułami, API oraz technologiami (…). Oznacza to, że przed rozpoczęciem danego projektu Wnioskodawca nie zawsze posiadał pełną, wymaganą wiedzę specjalistyczną, lecz musiał ją aktywnie nabywać i rozwijać w trakcie realizacji projektu.

W ramach opisanej działalności Wnioskodawca wykorzystuje i rozwija szeroki zakres wiedzy i umiejętności, w szczególności:

• Wiedza techniczna:

– znajomość środowiska (...) i jego modułów (…);

– biegłość w językach programowania (…) oraz technologiach z nimi związanych (…);

– znajomość technologii transformacji danych (…);

– znajomość narzędzi deweloperskich i kontroli wersji (…);

– znajomość technologii i mechanizmów integracyjnych (…I);

• Umiejętności analityczne i projektowe:

– analiza wymagań biznesowych i technicznych;

– projektowanie architektury systemów i oprogramowania;

– rozwiązywanie złożonych problemów technicznych i funkcjonalnych;

– analiza dokumentacji technicznej;

• Wiedza dziedzinowa: Zrozumienie procesów biznesowych i wymogów prawnych w obszarach, dla których tworzone jest oprogramowanie (…);

• Umiejętności miękkie: Współpraca w zespole (z konsultantami, innymi programistami), komunikacja z klientem.

Wnioskodawca systematycznie rozwija swoją wiedzę i umiejętności poprzez samokształcenie (analiza dokumentacji, literatury specjalistycznej), zdobywanie doświadczenia w projektach wymagających opanowania nowych technologii oraz ewentualne szkolenia. Celem jest stałe zwiększanie zasobów wiedzy i wykorzystywanie ich do tworzenia nowych zastosowań.

Tworzone, rozwijane i modyfikowane produkty (programy komputerowe) są i będą oparte na:

• dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętnościach Wnioskodawcy: obejmuje to zarówno wiedzę zdobytą wcześniej, jak i tę nabywaną na bieżąco w celu realizacji konkretnych projektów; wiedza ta dotyczy głównie narzędzi informatycznych, technologii oprogramowania oraz dziedziny merytorycznej danego projektu;

• konkretnych technologiach i narzędziach informatycznych: są to głównie technologie związane ze środowiskiem (...) oraz powiązane technologie integracyjne, przetwarzania danych i narzędzia deweloperskie; wybór konkretnych technologii zależy od wymagań projektu;

• indywidualnych, twórczych rozwiązaniach programistycznych: każdy program jest rezultatem własnej, twórczej pracy intelektualnej Wnioskodawcy, co obejmuje projektowanie architektury i implementację (pisanie) unikalnego kodu źródłowego; nawet przy wykorzystaniu istniejących technologii, sposób ich połączenia i zastosowania do rozwiązania konkretnego problemu stanowi nowe, autorskie rozwiązanie.

Podstawą jest więc połączenie aktualnej wiedzy technicznej i dziedzinowej z twórczym podejściem do projektowania i programowania, z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi i technologii, często wymagające ich nauki lub innowacyjnego zastosowania.

Efekty samodzielnej pracy Wnioskodawcy, określane jako „Oprogramowanie” lub „program komputerowy” zawsze były, są i będą odrębnymi programami komputerowymi stanowiącymi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dotyczy to zarówno oprogramowania tworzonego od podstaw, jak i modułów stanowiących ulepszenie istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność – takie moduły również stanowią odrębny program i utwór. Oprogramowanie to jest rezultatem własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej Wnioskodawcy.

Pierwotnie, z chwilą ustalenia utworu (programu komputerowego), Wnioskodawcy przysługują do niego autorskie prawa majątkowe. Jednakże, zgodnie z zawartą Umową, Wnioskodawca przenosi całość majątkowych praw autorskich do utworów powstałych w wyniku wykonywania Umowy na rzecz Spółki. Przeniesienie to obejmuje wszelkie pola eksploatacji znane w chwili utrwalenia utworu. W związku z tym, po przeniesieniu praw, Wnioskodawcy nie przysługują już majątkowe prawa autorskie do tych konkretnych programów komputerowych.

Efekty pracy Wnioskodawcy – programy komputerowe – zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Potwierdzają to następujące cechy jego pracy:

a) praca Wnioskodawcy polega na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań programistycznych, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leżą po jego stronie; Oprogramowanie jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej i stanowi kreację nowej wartości niematerialnej; element twórczy polega na analizie, projektowaniu architektury i pisaniu kodu;

b) praca Wnioskodawcy nie jest efektem działań wymagających jedynie określonych umiejętności programistycznych, których rezultaty są powtarzalne i przewidywalne; każdy projekt niesie nowe wyzwania, wymaga indywidualnego podejścia, analizy i często tworzenia innowacyjnych metod; działalność nie obejmuje rutynowych lub okresowych zmian;

c) praca Wnioskodawcy nie jest jedynie „techniczną” realizacją szczegółowych projektów; chociaż wykonuje on zlecenia dla klientów Spółki, to sposób realizacji, dobór metod, projekt architektury i implementacja kodu stanowią jego wkład twórczy; Wnioskodawca ma swobodę w doborze metod i organizacji pracy i pracuje na własny rachunek i odpowiedzialność.

W każdym przypadku – zarówno gdy Wnioskodawca tworzy całkowicie nowe oprogramowanie, jak i gdy rozwija (ulepsza) istniejące oprogramowanie o nową funkcjonalność – efekty jego prac są/były/będą odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W przypadku rozwijania/ulepszania, stworzony moduł lub nowa funkcjonalność, oparta o nowy, odrębny kod źródłowy, jest traktowana jako odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”, mimo że stanowi jego nową funkcjonalność.

Wnioskodawca doprecyzował, że przenosi na Spółkę całość majątkowych praw autorskich do rezultatów Usług (Utworów) powstałych w wyniku wykonywania Umowy. Umowa jednoznacznie określa przeniesienie autorskich praw majątkowych na Spółkę na wszystkich wskazanych polach eksploatacji. Kwota należna Wnioskodawcy obejmuje wynagrodzenie za przeniesienie tych praw. W części dotyczącej zadań związanych z wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego. Przeniesienie to jest konsekwencją i istotą świadczenia w tej części. Tym samym dochodzi do odpłatnego zbycia (sprzedaży) kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (autorskiego prawa do programu komputerowego) na rzecz Spółki. Zdaniem Wnioskodawcy osiąga on przychód z tytułu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.

Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego (zarówno tworzonego od podstaw, jak i rozwijanego/udoskonalanego/modyfikowanego) każdorazowo następuje i będzie następowało zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Umowa zawarta ze Spółką precyzuje zakres przenoszonych praw, w tym pola eksploatacji, zgodnie z wymogami prawa autorskiego (w szczególności art. 41 ust. 2 i art. 50 tej ustawy). Chociaż art. 53 nie jest wprost wymieniony w opisie projektu, umowa dotyczy przeniesienia autorskich praw majątkowych, co implikuje konieczność zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności (art. 53 w zw. z art. 67 § 2 Kodeksu cywilnego, stosowanym odpowiednio na mocy art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim), co jest standardową praktyką w tego typu umowach. Wnioskodawca działa z zamiarem skutecznego przeniesienia praw.

Wnioskodawca, współpracując z innymi specjalistami, jest co do zasady odpowiedzialny za inne części projektu niż pozostali. W praktyce, nawet jeśli nad jednym projektem pracuje kilka osób, jest on standardowo dzielony na mniejsze zadania, za które każdy z programistów (w tym Wnioskodawca) odpowiada osobno. Wnioskodawca wykonuje swoje zadania od początku do końca samodzielnie, na własny rachunek i odpowiedzialność. Chociaż ma wiedzę o zadaniach innych osób w zespole w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonania własnych zadań, nie ma uprawnień do ingerowania w pracę innych. Zatem Wnioskodawca jest odpowiedzialny za konkretną część/fragment/element systemu (np. moduł, funkcjonalność), który sam wytwarza.

Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu przeniesienia (sprzedaży) prawa majątkowego do części/fragmentu/elementu (np. modułu, nowej funkcjonalności), który powstał w efekcie jego własnej, indywidualnej pracy twórczej. Wnioskodawca odpowiada za konkretne zadania i części projektu, które realizuje samodzielnie. Przeniesienie praw dotyczy rezultatów jego usług (Utworów) powstałych w wyniku wykonywania Umowy, a nie całego systemu, jeśli był on tworzony przez większy zespół.

Część/fragment/element (np. moduł, nowa funkcjonalność) stworzony przez Wnioskodawcę w efekcie jego pracy twórczej jest odrębnym programem komputerowym podlegającym ochronie określonej w art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dotyczy to zarówno oprogramowania całkowicie nowego, jak i ulepszonego o nową funkcjonalność, gdzie stworzony moduł oparty o nowy, odrębny kod źródłowy jest traktowany jako odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”.

Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu przeniesienia praw do części/fragmentów/elementów, które sam stworzył. Wnioskodawca nie przenosił prawa do całego systemu wytworzonego przez zespół jako współwłaściciel. Wnioskodawca jest indywidualnie odpowiedzialny za własne zadania i samodzielnie wykonuje realizowane zadania.

Wnioskodawca odpowiada za własne, odrębne części projektu lub zadania, a efekty jego pracy stanowią odrębne utwory. W związku z tym Wnioskodawca przenosi prawa do utworów, których jest wyłącznym twórcą, a wynagrodzenie jest ustalane za jego indywidualne świadczenia i przeniesienie praw do stworzonych przez niego Utworów.

Wydatki wymienione we wniosku (obejmujące m.in. koszty sprzętu komputerowego, oprogramowania, usług telekomunikacyjnych, literatury, szkoleń, obsługi księgowej, samochodu) są co do zasady ponoszone w związku z całokształtem działalności gospodarczej Wnioskodawcy, polegającej głównie na tworzeniu oprogramowania. Wnioskodawca uważa, że koszty te są niezbędne do prowadzenia tej działalności i tym samym przyczyniają się do powstawania przychodów, w tym przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Jednakże, jak wskazano we wniosku, koszty te często mają charakter pośredni i nie zawsze jest możliwe ich bezpośrednie przypisanie (alokacja) do przychodów z konkretnego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Z tego względu Wnioskodawca stosuje metodę proporcjonalnej alokacji kosztów pośrednich. Bezpośrednio do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej mogą być alokowane te koszty, dla których istnieje jednoznaczny związek z danym prawem (np. specyficzne szkolenie dotyczące technologii użytej tylko w jednym projekcie IP Box). W przypadku kosztów pośrednich, ich funkcjonalny związek z przychodami z kwalifikowanych IP jest ustalany poprzez zastosowanie proporcji.

Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od 1 stycznia 2020 r.

Metodyka alokacji kosztów, o której mowa w pytaniu nr 3 wniosku (dotyczącym stanowiska Wnioskodawcy w zakresie alokacji kosztów), polega na przyporządkowaniu wydatków (których nie można alokować bezpośrednio) do przychodów ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego według proporcji. Proporcja ta jest ustalana jako stosunek przychodów ze zbycia autorskiego prawa do programu komputerowego do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Podstawą do sporządzenia tej proporcji jest prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja czasu świadczenia usług. Metoda ta jest więc oparta na kluczu przychodowym. Zastosowana metodyka jest analogiczna do zasady proporcjonalnego podziału kosztów w oparciu o strukturę przychodów.

Wnioskodawca ustala wskaźnik Nexus zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.

Pytania

1. Czy działalność Wnioskodawcy w zakresie opisanego tworzenia oprogramowania jest działalnością badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w związku z art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?

2. Czy na podstawie art. 30ca ustawy o PIT w zeznaniach rocznych składanych za rok podatkowy 2020 i lata następne Wnioskodawca będzie mógł zastosować stawkę podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 5% do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (ustalonego na podstawie art. 30ca ust. 4 jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru nexus) osiągniętego w roku podatkowym, uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego do programu komputerowego?

3. Czy w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, koszt ten może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, proporcjonalnie w stosunku w jakim pozostaje wysokość przychodów ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej do łącznych przychodów Wnioskodawcy?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, działalność prowadzona przez Wnioskodawcę w zakresie opisanego tworzenia oprogramowania spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej.

Działalność badawczo-rozwojowa została zdefiniowana w art. 5a pkt 38 ustawy o PIT i oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Przy czym ustawodawca definiując prace rozwojowe odsyła do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.), gdzie zostały one zdefiniowane jako działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Prowadzone przez Podatnika prace polegające na tworzeniu, rozwijaniu i ulepszaniu oprogramowania mają twórczy charakter, ponieważ służą tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leży po stronie Wnioskodawcy. Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę stanowi oryginalny wytwór twórczej pracy.

Prace wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują ponadto wykorzystywanie wiedzy i umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych i oprogramowania, do projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług. Działalność Wnioskodawcy przyczynia się do tworzenia i rozwoju nowoczesnych rozwiązań informatycznych przy wykorzystaniu i rozwijaniu wiedzy z zakresu najnowszych technologii IT. Należy także podkreślić, że prace nad oprogramowaniem mają charakter systematyczny (metodyczny, zaplanowany i uporządkowany), z nastawieniem na rozwój i ulepszanie programów komputerowych w przyszłości.

Jak wskazał ponadto Minister Finansów w objaśnieniach z dnia 15 lipca 2019 r. „W związku z tym, że ustawodawca dla potrzeb preferencji IP Box, czy też ulgi B+R, nie zdefiniował sformułowania „zwiększenia zasobów wiedzy”, nie jest jasne czy zasoby wiedzy odnoszą się do wiedzy ogólnej, wiedzy pracowników, wiedzy w przedsiębiorstwie, czy też wiedzy w danej dziedzinie przemysłowej lub naukowej. Nie ma zatem przeszkód, aby przyjąć, że sformułowanie „zwiększenie zasobów wiedzy” odnosi się wyłącznie do wiedzy danego przedsiębiorstwa, gdyż ustawodawca nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy.”.

Ad.2.

Wnioskodawca uważa, że na podstawie art. 30ca ustawy o PIT w zeznaniach rocznych za rok podatkowy 2020 i lata następne może zastosować stawkę podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 5% do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (ustalonego na podstawie art. 30ca ust. 4 jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru nexus) osiągniętego w roku podatkowym, uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego do programu komputerowego.

Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od dnia 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym. Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art. 30cb.

Ustawa zmieniająca wprowadziła do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych korzystne rozwiązanie podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej.

W uzasadnieniu do projektu powyższej ustawy, wskazano, że proponowane w projekcie ustawy rozwiązanie polega na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej, i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy, czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane dalej „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej.”

„(...) Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jak również, co istotne, dochód z tego aktywa uwzględniony w cenie sprzedaży lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej.

Warunkiem koniecznym dla skorzystania z projektowanej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus.

(…) Podatnik, który będzie chciał skorzystać z projektowanej preferencji będzie zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z praw IP powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.”

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

W myśl art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1) patent,

2) prawo ochronne na wzór użytkowy,

3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r., poz. 432),

8) autorskie prawo do programu komputerowego

– podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ww. ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy, dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:

1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o PIT, podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:

1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych;

2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;

4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku, gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;

5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku, gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji (art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT).

Jak wynika z powyższych regulacji, podatnicy, którzy opodatkowują dochody z kwalifikowanych IP stawką 5%, mają obowiązek prowadzenia wyodrębnionej ewidencji dla wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskiwaniem tych dochodów. Przepisy o IP BOX nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji IP BOX.

Jednak dla celów obliczenia dochodu z kwalifikowanego IP istotne jest, by ewidencja ta była prowadzona w sposób należyty tak, aby móc w rocznym zeznaniu podatkowym wykazać łączną sumę przychodów, kosztów podatkowych, dochodów, strat, dochodów podlegających opodatkowaniu stawką 5% oraz dochodu, który nie będzie podlegał preferencyjnemu opodatkowaniu.

W przypadku podatników, którzy nie prowadzą ksiąg rachunkowych wymóg zapewnienia wyodrębnionej ewidencji dla projektu dotyczącego kwalifikowanego IP może być spełniony poprzez sporządzanie techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego kumulatywnego, comiesięcznego zestawienia dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca.

Zestawienie kumulatywne obejmuje wydatki od początku realizacji działalności badawczo-rozwojowej, która zmierza do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP do końca danego miesiąca kalendarzowego.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki podatku w wysokości 5% od kwalifikowanych dochodów z autorskiego oprogramowania uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi w przypadku tworzenia Utworów i prowadzenia do nich oddzielnej ewidencji.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie.

W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5.

Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu, copyrighted software, nie tylko program komputerowy chroniony prawem autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się w katalogu kwalifikowanych IP jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie, nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z prowadzenia innowacyjnej działalności badawczo-rozwojowej, której prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP Box.

OECD stwierdza także, że nie wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową oprogramowania i dlatego wielu podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na ochronie patentowej. Włączenie oprogramowania chronionego prawem autorskim do definicji funkcjonalnie równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne traktowanie oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma wpływu na to, czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box.

W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww. Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.

Pojęcie tworzenia i ulepszania programów komputerowych należy rozumieć bardzo szeroko – jest to bowiem pewien proces, od pomysłu i analizowania możliwości napisania nowego kodu źródłowego lub odpowiedniej modyfikacji, projektowania, przez fizyczne pisanie kodu, aż do testowania i wdrażania, bez których nie ma możliwości wprowadzenia produktu finalnego w postaci nowej aplikacji/systemu/oprogramowania czy też funkcjonalności w aplikacji/systemie/oprogramowaniu już istniejącym.

W pkt 7 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. UE. L 2009 Nr 111) znajduje się reguła przewidująca, że: „do celów niniejszej dyrektywy pojęcie program komputerowy obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie”. Tak też jest w wypadku Wnioskodawcy, który przygotowuje niezbędne analizy i dokumentację do projektu, która później wykorzystywana jest przez zespół programistów.

Jak wskazuje się w literaturze odnoszącej się do prawa autorskiego i praw pokrewnych – J. Krysińska [w:] Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, red. W. Machała, R. M. Sarbiński, Warszawa 2019, LEX – „program komputerowy powstaje etapami. W uproszczeniu proces ten przedstawia się następująco:

1) sformułowanie/oznaczenie celu/problemu;

2) analiza problemu (określenie informacji/danych wejściowych oraz stworzenie koncepcji, sposobu postępowania w celu osiągnięcia pożądanego stanu końcowego, czyli uzyskania oczekiwanych informacji wyjściowych przy uwzględnieniu ograniczeń sprzętowych i środowiska programowego (platformy software’owej);

3) projektowanie algorytmu (przez pojęcie algorytmu należy rozumieć zbiór reguł postępowania mający na celu przetworzenie informacji wejściowych w informacje wyjściowe w skończonej liczbie kroków/działań); istotne jest to, że może istnieć wiele algorytmów służących rozwiązaniu tego samego problemu);

4) implementacja algorytmu, tj. zapisanie programu w postaci flow chart (dokumentacja projektowa) i następnie przetłumaczenie go do formy kodu źródłowego programu, który to kod następnie powinien zostać poddany procesowi przetwarzania np. kompilacji, asemblacji itp. w celu otrzymania kodu wykonywalnego;

5) testowanie (przyjmując uproszczoną definicję – jest to postępowanie mające na celu wykrycie usterek programu komputerowego powodujących jego nieprawidłowe działanie, które wynikają z błędu programisty na jednym z etapów tworzenia programu, najczęściej w procesie tworzenia kodu źródłowego);

6) eksploatacja”.

Aplikacje/systemy, jako dodatkowe funkcjonalności, to kombinacje komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego w celu wykonania określonych czynności, a więc spełniają definicję programu komputerowego. Wnioskodawca brał udział w tworzeniu kompleksowego oprogramowania, stale rozwija go poprzez projektowanie nowych funkcjonalności/ulepszeń.

Ulepszenie lub rozwijanie istniejących funkcjonalności (np. w systemie) polega na:

a) poprawianiu błędów w dotychczasowych rozwiązaniach;

b) wprowadzaniu zmian pozwalających na szybszą pracę rozwiązań;

c) zwiększaniu możliwości np. aplikacji;

d) przetwarzaniu większej ilości danych.

Wnioskodawca w opisie zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazał, że rozwija oprogramowanie poprzez tworzenie oprogramowania oraz projektowanie architektury rozwiązań. Stworzenie nowego oprogramowania prowadzi w istocie do powstania nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszenia funkcjonalności dotychczas istniejącego oprogramowania, poprzez poszerzenie go o nowe zastosowania.

Praca polegająca na wykonywaniu tych czynności ma charakter jednoznacznie twórczy, nie jest efektem działań powtarzalnych, a jej wynikiem jest zmodyfikowany, stworzony od początku kod źródłowy, będący nowym wytworem intelektu podlegającym ochronie prawnej z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do którego Wnioskodawca traci prawa własności, z chwilą przeniesienia ich na Spółkę.

Reasumując:

1) podatnik w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytworzył kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci autorskiego prawa do programu komputerowego, które podlega ochronie według przepisów prawa polskiego,

2) podatnik osiągnął dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

3) podatnik prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (tj. autorskiego prawa do programu komputerowego, które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej), uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT. To oznacza, że Wnioskodawca może skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu według stawki 5%.

Ad.3.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, koszt ten może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, proporcjonalnie w stosunku, w jakim pozostaje wysokość przychodów ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej do łącznych przychodów Wnioskodawcy.

Jak wskazano już powyżej, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:

1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Mając na uwadze powyższe regulacje, w realiach sprawy istotne jest przyporządkowanie kosztów prowadzonej działalności do przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Zadanie to wypełnia ewidencja prowadzona przez podatnika, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT.

Koszty ponoszone przez Podatnika mają i będą mieć często charakter kosztów pośrednich, związanych z całokształtem prowadzonej działalności gospodarczej, a nie tylko z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej, co oznacza, że w kalkulacji dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej mogą one zostać uwzględnione częściowo.

Zdaniem Wnioskodawcy, racjonalnym sposobem pośredniej alokacji tych kosztów dla potrzeb preferencji IP Box jest zatem przyporządkowanie ich w takiej samej proporcji, w jakiej przychód związany ze sprzedażą kwalifikowanych praw własności intelektualnej pozostaje do łącznego przychodu Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) stanowi, że:

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:

Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:

Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi informatyczne na podstawie zawartej umowy. Wskazał Pan, że od 2020 r. wytworzył lub rozwinął następujące utwory – każdy z nich jest odrębnym programem komputerowym:

(...)

Każdy z utworów powstał jako nowy kod źródłowy (lub autonomiczny moduł) i został przekazany Spółce wraz z majątkowymi prawami autorskimi. Doprecyzował Pan, że wszystkie użyte w opisie określenia – „produkt”, „aplikacja”, „system”, „funkcjonalność”, „oprogramowanie”, „program komputerowy”, „utwór” – odnoszą się do tego samego rodzaju rezultatu: programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W każdym przypadku chodzi o samodzielnie stworzony (lub twórczo rozwinięty) kod źródłowy, stanowiący utwór chroniony prawem autorskim. Słowo „projekt” opisuje natomiast przedsięwzięcie, w ramach którego powstaje taki program.

W każdym przypadku – zarówno gdy tworzy Pan całkowicie nowe oprogramowanie, jak i gdy rozwija (ulepsza) istniejące oprogramowanie o nową funkcjonalność – efekty Pana prac są/były/będą odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W przypadku rozwijania/ulepszania, stworzony moduł lub nowa funkcjonalność, oparta o nowy, odrębny kod źródłowy, jest traktowana jako odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”, mimo że stanowi jego nową funkcjonalność.

Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).

Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.

We wniosku wskazał Pan, że oprogramowanie wytwarzane przez Pana w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej jest rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Element twórczy w tworzeniu oprogramowania polega na dokładnej analizie systemowej i zebraniu informacji celem możliwości utworzenia nowego lub poprawienia obecnego kodu źródłowego wprowadzając w nim zupełnie nową funkcjonalność oraz pisaniu kodu źródłowego, jak również projektowaniu architektury rozwiązań, w efekcie czego powstaje program komputerowy.

Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem działalności obejmującej wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów. Pana działalność polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług. Oryginalność programu komputerowego polega na tym, że jest on rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej. Przejawia się to w unikalnym sposobie zaprojektowania architektury, napisania kodu źródłowego oraz zaimplementowania rozwiązania, które spełnia określone, często złożone wymagania. Nawet jeśli wykorzystywane są istniejące języki programowania czy biblioteki, finalny program (kod źródłowy, struktura, logika) jest nowym wytworem Pana intelektu. Każdy moduł czy nowa funkcjonalność stanowi odrębny utwór.

Efekty Pana pracy – programy komputerowe – zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Potwierdzają to następujące cechy Pana pracy, która: polega na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań programistycznych, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leżą po Pana stronie; Oprogramowanie jest rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej i stanowi kreację nowej wartości niematerialnej; element twórczy polega na analizie, projektowaniu architektury i pisaniu kodu; nie jest efektem działań wymagających jedynie określonych umiejętności programistycznych, których rezultaty są powtarzalne i przewidywalne; każdy projekt niesie nowe wyzwania, wymaga indywidualnego podejścia, analizy i często tworzenia innowacyjnych metod; działalność nie obejmuje rutynowych lub okresowych zmian; nie jest jedynie „techniczną” realizacją szczegółowych projektów; chociaż wykonuje Pan zlecenia dla klientów Spółki, to sposób realizacji, dobór metod, projekt architektury i implementacja kodu stanowią Pana wkład twórczy; ma Pan swobodę w doborze metod i organizacji pracy i pracuje na własny rachunek i odpowiedzialność.

Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych ma twórczy charakter.

Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.

Wskazał Pan, że działalność prowadzona jest w sposób systematyczny, tj. uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, wg pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia. Pana działalność w zakresie projektowania i tworzenia kodu źródłowego nie ma charakteru rutynowych lub okresowych zmian, lecz stanowi systematyczny rozwój konkretnego produktu (poczynając od jego tworzenia). Systematyczność Pana działania w zakresie realizowanych usług na rzecz Spółki przejawia się w tym, że planuje Pan realizację zadań (małych projektów) i prowadzi je przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji i dostępne zasoby. Pana działalność ma ponadto określony cel – jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań w ramach prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej.

Pana działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług w przyszłości. Oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób systematyczny według najlepszych praktyk, jakie Pan wypracował w ramach działalności gospodarczej jako osoba posiadająca odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych.

Systematyczność w Pana działaniach przejawia się w kilku aspektach: prace nad tworzeniem oprogramowania prowadzone są w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany, według pewnego systemu; proces ten standardowo obejmuje etap wstępny (konsultacje, analiza), etap tworzenia (projektowanie, kodowanie, testy) oraz etap końcowy (zamknięcie, akceptacja); planuje Pan realizację zadań (projektów) i prowadzi je, przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji oraz dostępne zasoby; działalność jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy i ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań; działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; istnieje nastawienie na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług; oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane według najlepszych praktyk wypracowanych przez Pana, posiadającego odpowiednie kompetencje.

W odniesieniu do każdego projektu i roku jego realizacji istniał, istnieje lub będzie istniał harmonogram realizacji poszczególnych etapów tworzenia i adaptacji programu. Wszystkie ze stworzonych harmonogramów zostały zrealizowane.

Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana programów komputerowych jest spełnione.

Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu.

Z opisu sprawy wynika, że tworzenie przez Pana oprogramowania opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie technologii informacyjnych (IT) oraz w dziedzinie, której oprogramowanie ma służyć, a także o Pana umiejętności jako programisty. Z kolei projektowane i tworzone produkty (oprogramowanie komputerowe) stanowią produkty nowe lub ulepszone funkcjonalnie w stosunku do tych dotychczas tworzonych. W trakcie prac każdorazowo napotyka Pan nowe wyzwania techniczne i funkcjonalne, których rozwiązanie wymaga pogłębionej analizy i tworzenia innowacyjnych metod integracji oraz przetwarzania danych. Wskazał Pan, że różnice w stosunku do rozwiązań już funkcjonujących u Pana wynikają z konieczności zastosowania w danym projekcie specyficznych technologii, narzędzi lub rozwiązań, które nie były przez Pana wcześniej wykorzystywane lub wymagały nowego, innowacyjnego zastosowania. Podał Pan przykłady technologii i narzędzi, których zastosowanie lub konieczność opanowania w konkretnych projektach przyczyniło się do powstania nowych, odróżniających się rozwiązań: specyficzne moduły (...), wymagające dogłębnego poznania ich funkcjonalności i możliwości integracji; nowoczesne technologie (...), które umożliwiają budowanie bardziej zaawansowanych i wydajnych aplikacji; narzędzia wspierające proces tworzenia oprogramowania w (...), które wpływają na jakość i sposób organizacji kodu; technologie integracyjne, w tym zewnętrzne (...) oraz specyficzne mechanizmy integracyjne (...), wymagające opracowania niestandardowych rozwiązań; technologie przetwarzania danych jak (...), stosowane w specyficznych kontekstach (…).

Wskazał Pan, że celem Pana prac jest tworzenie nowych lub ulepszonych programów komputerowych (produktów, procesów, usług), które zwiększają efektywność lub tempo pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub samej Spółce, redukują koszty ich działalności lub odpowiadają na zmieniające się wymogi prawne. Innym celem jest zwiększenie zasobów Pana wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań. Opiera się Pan każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę, zaś wiele projektów wymagało zapoznania się z nowymi modułami, API oraz technologiami (…). Oznacza to, że przed rozpoczęciem danego projektu nie zawsze posiadał Pan pełną, wymaganą wiedzę specjalistyczną, lecz musiał ją aktywnie nabywać i rozwijać w trakcie realizacji projektu. Systematycznie rozwija Pan swoją wiedzę i umiejętności poprzez samokształcenie (analiza dokumentacji, literatury specjalistycznej), zdobywanie doświadczenia w projektach wymagających opanowania nowych technologii oraz ewentualne szkolenia. Celem jest stałe zwiększanie zasobów wiedzy i wykorzystywanie ich do tworzenia nowych zastosowań. Podstawą jest więc połączenie aktualnej wiedzy technicznej i dziedzinowej z twórczym podejściem do projektowania i programowania, z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi i technologii, często wymagające ich nauki lub innowacyjnego zastosowania.

Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu tworzenia nowych zastosowań.

Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:

- badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz

- prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.

Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i” wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich tych czynności, tj.:

• nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.

Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace te obejmują kolejno:

• nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z wiedzą, zrozumienie jej;

• łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów badań rozwojowych;

• kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;

• wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia celów prac rozwojowych.

Co istotne, całość ww. czynności służy:

• planowaniu produkcji oraz

• projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.

Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług – od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.

Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.

Jak wskazał Pan we wniosku, realizując zadania wynikających z zawartej umowy, zajmuje się Pan przede wszystkim tworzeniem nowych kodów źródłowych od początku, tj. tworzeniem nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność oraz projektowaniem architektury rozwiązań, która stanowi bazę do wytworzenia kodu źródłowego. Każdorazowo zadaniem tworzonego programu jest zwiększenie efektywności lub tempa pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub w samej Spółce, a także redukcja kosztów ich działalności. Tworzone przez Pana oprogramowanie jest zwykle wykorzystywane do zbierania, utrwalania i przetwarzania informacji, jak również do wykorzystywania zebranych informacji w celu optymalizacji funkcjonowania przedsiębiorstw. Tworzone, rozwijane i modyfikowane przez Pana produkty (programy komputerowe) są i będą oparte na dostępnej aktualnie wiedzy i Pana umiejętnościach: obejmuje to zarówno wiedzę zdobytą wcześniej, jak i tę nabywaną na bieżąco w celu realizacji konkretnych projektów; wiedza ta dotyczy głównie narzędzi informatycznych, technologii oprogramowania oraz dziedziny merytorycznej danego projektu; konkretnych technologiach i narzędziach informatycznych: są to głównie technologie związane ze środowiskiem (...) oraz powiązane technologie integracyjne, przetwarzania danych i narzędzia deweloperskie; wybór konkretnych technologii zależy od wymagań projektu; indywidualnych, twórczych rozwiązaniach programistycznych: każdy program jest rezultatem własnej, Pana twórczej pracy intelektualnej, co obejmuje projektowanie architektury i implementację (pisanie) unikalnego kodu źródłowego; nawet przy wykorzystaniu istniejących technologii, sposób ich połączenia i zastosowania do rozwiązania konkretnego problemu stanowi nowe, autorskie rozwiązanie. Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem działalności obejmującej wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów. Pana działalność polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług. Każdorazowo tworzony jest nowy kod źródłowy od początku lub istniejące oprogramowanie jest ulepszane o zupełnie nową funkcjonalność, co wymaga twórczego podejścia, analizy i projektowania. Prace te stanowią systematyczny rozwój konkretnego produktu, a nie rutynowe modyfikacje.

Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność polegająca na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i jego uzupełnieniu oraz w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu.

Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:

Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP BOX jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania.

Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:

Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:

W powołanym przepisie ustawodawca wskazuje zamknięty katalog tytułów, z jakich może być osiągany dochód uznawany za uzyskany z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wśród nich wymienił sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (pkt 2) oraz uwzględnienie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenie sprzedaży produktu lub usługi (pkt 3).

W przypadku kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy, sprzedaż ta polega na przeniesieniu przez podatnika przysługujących mu autorskich praw majątkowych do programu komputerowego na inny podmiot.

Natomiast uwzględnienie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenie sprzedaży produktu lub usługi dotyczy sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje posiadane kwalifikowane prawo własności intelektualnej dla potrzeb wytwarzania produktów lub dla potrzeb świadczenia usług, które oferuje w swojej działalności gospodarczej. Produkt lub usługa oferowane przez podatnika są wynikiem posiadania przez niego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Kształt, cechy, właściwości produktów lub usług są efektem wykorzystania w praktyce gospodarczej podatnika wartości intelektualnych, które powstały w wyniku prowadzonych przez niego prac badawczo-rozwojowych i które podlegają ochronie prawnej jako „przypisane” do podatnika. Przykładem są sytuacje, gdy produkt jest wytwarzany w oparciu o posiadane przez podatnika patenty albo usługa jest świadczona z wykorzystaniem rozwiązań, które podlegają ochronie jako kwalifikowane prawa własności intelektualnej.

Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:

Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty.

Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.

Jak wcześniej rozstrzygnięto, Pana działalność w zakresie tworzenia programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu okoliczności sprawy wynika, że oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane przez Pana w sposób systematyczny według najlepszych praktyk, jakie wypracował Pan w ramach działalności gospodarczej jako osoba posiadające odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych. Efekty Pana samodzielnej pracy, określane jako „Oprogramowanie” lub „program komputerowy” zawsze były, są i będą odrębnymi programami komputerowymi stanowiącymi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dotyczy to zarówno oprogramowania tworzonego od podstaw, jak i modułów stanowiących ulepszenie istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność – takie moduły również stanowią odrębny program i utwór. Oprogramowanie to jest rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej. Przenosi Pan na Spółkę całość majątkowych praw autorskich do rezultatów Usług (Utworów) powstałych w wyniku wykonywania Umowy. Umowa jednoznacznie określa przeniesienie autorskich praw majątkowych na Spółkę na wszystkich wskazanych polach eksploatacji. Kwota Panu należna obejmuje wynagrodzenie za przeniesienie tych praw. W części dotyczącej zadań związanych z wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego. Przeniesienie to jest konsekwencją i istotą świadczenia w tej części. Tym samym dochodzi do odpłatnego zbycia (sprzedaży) kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (autorskiego prawa do programu komputerowego) na rzecz Spółki. Osiąga Pan przychód z tytułu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT. Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego (zarówno tworzonego od podstaw, jak i rozwijanego/udoskonalanego/modyfikowanego) każdorazowo następuje i będzie następowało zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Ponadto posiada i prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb ustawy o PIT ewidencję, pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, przypadających na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, obejmujące wydatki od początku realizacji działalności zmierzającej do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, do końca danego miesiąca kalendarzowego, poprzez narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych zadań. Ewidencja jest prowadzona na bieżąco i zawiera comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca. Prowadzi Pan tą ewidencję od 1 stycznia 2020 r.

Zamierza Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP Box), uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT, za rok 2020 i lata następne.

Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.); dalej: „ustawa o PAIPP”.

Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:

Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego, wytwarzanego samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na Zleceniodawcę mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy).

Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej za lata objęte wnioskiem, tj. za lata 2020-2024 oraz lata następne, jeżeli przedstawione okoliczności sprawy oraz stan prawny nie ulegną zmianie.

Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn:

– dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i

– wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z objaśnień podatkowych z 15 lipca 2019 r. wynika, że „Obliczając wysokość dochodu z kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku, niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów. Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą z kwalifikowanego IP”.

Objaśnienia podatkowe wskazują zatem na możliwość uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do pozostałych przychodów.

W celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Pana w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży konkretnego autorskiego prawa do programu komputerowego, koszt ten może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, proporcjonalnie w stosunku w jakim pozostaje wysokość przychodów ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej do łącznych przychodów.

Przy czym, to Pan zobowiązany jest wykazać związek danego wydatku z uzyskanym przychodem bądź prowadzoną działalnością nakierowaną na uzyskanie przychodu. Jest to zgodne z zasadą, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne.

Należy dodać, że pomimo, iż uznano za adekwatną, tj. znajdującą uzasadnienie w opisie sprawy metodę alokacji kosztów zaproponowaną przez Pana, nie jest wykluczona możliwość zastosowania innych metod ustalania tej proporcji w przypadku jej weryfikacji w postępowaniu dowodowym przez właściwy organ podatkowy. Wybór metody ustalania odpowiedniej proporcji zależy bowiem od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Pełna weryfikacja Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h Ordynacji podatkowej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

• zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Dodatkowo informujemy, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku, w tym w uzasadnieniu stanowiska.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.