Interpretacja 0115-KDST2-1.4011.167.2025.3.JPO

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 23 kwietnia i 9 maja 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1 stycznia 2021 r. pod firmą X, prowadzoną: od 1 marca 2022 r. pod adresem (...), zarejestrowaną w CEIDG pod numerem NIP: (...) i numerem REGON: (...). Przedmiotowa działalność dotyczy tworzenia oprogramowania od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2020 poz. 1426 ze zm., dalej zwana „ustawa o PIT”) i w rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez niego forma opodatkowania w 2023 r. to podatek liniowy.

Wnioskodawca prosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania 5% na podstawie art. 30ca ustawy o PIT za 2023 r. Wnioskodawca otrzymał już taką interpretację, nr (...) za 2021 r., natomiast o ile nie zmienił się profil działalności, o tyle zmienili się kontrahenci oraz pojawiły się nowe koszty, dlatego wydaje się konieczne uzyskanie kolejnej interpretacji.

Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wytwarzanie programów komputerowych. Wnioskodawca realizuje projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych. W dalszych etapach świadczone są usługi wsparcia w modernizacji wdrożonych systemów. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegają również na rozwijaniu i ulepszaniu już istniejących rozwiązań, poprzez nowe implementacje programistyczne. Należy zaznaczyć, że wszelkie prace rozwojowe nie są rutynowymi zmianami, a wymagają ww. metod w celu realizacji zlecenia.

Zlecenia programistyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie są wykonywane pod kierownictwem Kontrahenta. Wnioskodawca ma możliwość wykonywania zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, a także nie jest on związany sztywnymi godzinami pracy. Jednakże ze względu na specyfikę świadczonych usług istnieje możliwość uzgodnienia miejsca i czasu realizacji zlecenia pomiędzy Wnioskodawcą, a Kontrahentem. Projekty programistyczne są realizowane w oparciu o pisemne umowy z Kontrahentem, w ramach których odpłatnie są przenoszone prawa autorskie. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu.

Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Działalność ta polega na tworzeniu nowych funkcjonalności, które wcześniej nie miały miejsca, zarówno w ramach działalności prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę, jak i Kontrahenta, na rzecz którego są realizowane zlecenia programistyczne. Wnioskodawca w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej opracowuje nowe programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje on tego w takiej skali.

Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli jego wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych oraz technikach wytwórczych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez niego wytworzony. Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności. W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Oprogramowanie stworzone na rzecz danego Kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona.

Wnioskodawca nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca jest twórcą swoich programów, z których osiąga przychód. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca, na podstawie posiadanej wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów. Są to prace dotyczące nowych rozwiązań i funkcjonalności, ale również ulepszenia służące unowocześnieniu oprogramowania w związku z różnymi czynnikami. Zmiany mogą być wymuszone postępem technologicznym zależnych rozwiązań programistycznych, ale również np. implementacją przepisów prawa, są to także programy polepszające użyteczność rozwiązań stosowanych u Kontrahenta.

Na potrzeby opisu stanu faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na poszczególne etapy:

1. Planowanie, analiza i projektowanie oprogramowania – szczegółowa analiza indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań, dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia oprogramowania i metod jego implementacji;

2. Praca nad wytworzeniem programu i jego implementacja – tworzenie nowych funkcjonalności w oparciu o wyniki analizy potrzeb Kontrahenta lub użytkownika programu komputerowego, przygotowywanie koncepcji rozwiązania z uwzględnieniem języków programowania i technologii wybranych na etapie projektowania oprogramowania; przygotowywanie automatycznych testów jednostkowych oraz integracyjnych weryfikujących poprawność funkcjonalną oprogramowania na etapie jego tworzenia oraz zapewniające możliwość wykonania testów regresyjnych po wprowadzeniu koniecznych usprawnień, poprawek czy też optymalizacji w kodzie źródłowym zidentyfikowanych na etapie testów systemowych, wydajnościowych, obciążeniowych lub klienckich testów akceptacyjnych. Wsparcie Kontrahenta podczas wdrażania oprogramowania oraz świadczenie pomocy technicznej w trakcie użytkowania oprogramowania związane z analizą potencjalnych błędów na etapie produkcyjnego działania oprogramowania oraz poprawą tychże błędów;

3. Integracja oprogramowania z innymi systemami oraz wsparcie wdrożenia aktualizacji systemu – Wnioskodawca pracuje również nad kompatybilnością wytworzonego programu z różnymi systemami zewnętrznymi, w stosunku do oprogramowania kontrahenta, a wraz z dalszym rozwojem funkcjonalności związanych z oprogramowaniem wymagane jest dostosowanie każdej aktualizacji do różnych systemów.

Wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r. stworzono m.in. szereg integracji z systemami zewnętrznymi do realizacji procesów e-commerce dla platformy (...) Stworzono również szereg modułów podnoszących bezpieczeństwo rozwiązań e-commerce, jak również szereg optymalizacji skracających czas realizacji procesów e-commerce. W przyszłości Wnioskodawca planuje wykonywać podobne zlecenia. Należy zaznaczyć, że w wyniku zawartych umów z Kontrahentami, Wnioskodawca przekazuje wszelkie prawa autorskie do wytworzonego oprogramowania. W związku z tym właścicielem rozwijanego oprogramowania komputerowego lub jego części, o których mowa we wniosku, jest Zleceniodawca.

W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe – utwory na gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm. – dalej jako „ustawa o PAIPP”) będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX: pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs, a także tezami znajdującymi się w doktrynie naukowej jak i w orzecznictwie, stanowiącymi, że: „materiały są traktowane jako jeden ze sposobów wyrażenia programu komputerowego, pod warunkiem że są szczegółowe w stopniu umożliwiającym postępującemu rutynowo programiście „zakodować” je do postaci kodu źródłowego bądź przeprowadzić tę operację za pomocą odpowiedniego oprogramowania (A. Michalak red., Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74); Nie ma natomiast znaczenia, jaki kształt bądź formułę przybiorą w konkretnym przypadku przygotowawcze materiały projektowe, przykładowo mogą być to odręczne notatki, wydruk, dokumentacja techniczna, wytwórcza bądź użytkowa (wyr. SA w Łodzi z 4.2.2010 r., I ACa 912/09, niepubl.; wyr. SA w Łodzi z 27.2.2013 r., I ACa 1157/12).

Wobec tego, mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego Wnioskodawca uważa, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności, wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność wytworzonego programu. Pracując nad wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.

Należy zaznaczyć, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie są projektami powtarzalnymi – każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia, tj. w szczególności odpowiedniego zasobu wiedzy i znajomości technologii oraz ma dotyczyć innego środowiska programowego, sprzętowego lub biznesowego. Z chwilą przekazania wytworzonego oprogramowania i jego składowych Kontrahentowi, Wnioskodawca przekazuje na jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego oprogramowania. Wnioskodawcy nie będą przysługiwały (także pochodzące z licencji) prawa do programu, do którego prawa autorskie już przeniesiono, nawet w przypadku jego dalszego rozwijania/ulepszania. Będą mu, do momentu przeniesienia na rzecz Zleceniodawców, przysługiwały autorskie prawa majątkowe do składowych, które to części mają na celu ulepszenie danego oprogramowania. W związku z tym Wnioskodawca nie jest użytkownikiem prawa na podstawie licencji wyłącznej, a także niewyłącznej. Rozwijanie, ulepszanie, modyfikacja oprogramowania komputerowego, często tego, które sam stworzył, powoduje powstanie części programu komputerowego, który staje się osobnym utworem. Wnioskodawca nie będzie więc właścicielem oprogramowania ulepszanego, ale czasowo właścicielem składowych oprogramowania, które powoduje finalnie ulepszenie owego oprogramowania ulepszanego. Nowe oprogramowanie, które powoduje ulepszanie starego to nowe funkcjonalności, które są osobnym programem komputerowym.

Wynagrodzenie:

Umowy zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a danym Kontrahentem wskazują, że w zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania przenoszone są wszelkie prawa autorskie do nich w zamian za wynagrodzenie – otrzymywane przez Wnioskodawcę należności będą przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw autorskich do programu komputerowego. Wartość wynagrodzenia za przeniesienie poszczególnych praw autorskich do Oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu rozliczeniowego na podstawie zaangażowania Wnioskodawcy w prace nad określonym programem komputerowym.

Wykaz wykonanych i zbywanych programów komputerowych Wnioskodawca na bieżąco ewidencjonuje w ewidencji odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wspomniana ewidencja pozwala na określenie kosztów i przychodów odpowiadających poszczególnym programom komputerowym i pozwala na określenie dochodu kwalifikowanego. Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów. Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle w tejże Ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.

Ponoszone Koszty:

W przypadku, gdy w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody ze świadczenia usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do przychodu, na który miały bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa, koszty te rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu, poprzez zastosowanie proporcji przychodowej. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która skupiona jest na wytwarzaniu programów komputerowych, Wnioskodawca ponosi następujące wydatki w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów:

a) koszt usług telekomunikacyjnych (np. abonament, Internet):

– abonament telefoniczny umożliwia kontakt z kontrahentami, co służy personalizacji tworzonego oprogramowania i kodu, dostosowaniu go do indywidualnych potrzeb klienta i jego oczekiwań; natomiast koszt opłaty za Internet zapewnia Wnioskodawcy szybkie i stabilne łącze, które to jest wręcz nieodzowne w dzisiejszej pracy programisty (tworzenie kodu, algorytmów), m.in. umożliwia zdalny kontakt z kontrahentem lub innymi informatykami, pozwala na znalezienie informacji na temat powstałych błędów, testowanie tworzonego oprogramowania, szybkie dzielenie się efektami swojej pracy; również dzięki niniejszemu wydatkowi Wnioskodawca ma dostęp do wszelakich źródeł wiedzy, np. dokumentacji, publikacji, materiałów konferencyjnych; nie można zapominać, że stałe łącze otwiera Wnioskodawcy przestrzeń do zdobywania nowej wiedzy, klientów, czy przekazywania owoców swojej pracy; Oprogramowanie zarówno w procesie jego produkcji, jak i dalszego funkcjonowania wykorzystuje dostęp do sieci; jego wytworzenie, testowanie i dalsze wykorzystywanie nie byłoby możliwe bez Internetu; w świetle powyższego Wnioskodawca zmuszony jest do zapewnienia łączności sprzętu komputerowego i elektronicznego z siecią internetową;

– w skład tych usług Wnioskodawca zalicza również abonament telefoniczny, nieodzowny przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym również usług programistycznych;

– Wnioskodawca zalicza tu również opłaty za hosting i abonament za domeny internetowe; koszt ten jest konieczny do posiadania adresu internetowego, we własnej domenie, w tym skrzynki e-mailowej; ponieważ wszystkie kontrakty ustalane są najpierw telefonicznie, a następnie przesyłany jest szereg dokumentów elektronicznych, konieczne jest posiadanie własnych, bezpiecznych środków komunikacji; skrzynka mailowa jest również konieczna do kontaktów z urzędami, w tym do złożenia niniejszego wniosku; natomiast hosting jest związany z możliwością przechowywania wiadomości email, oraz do testowania własnych rozwiązań programistycznych;

b) koszt usługi księgowej – koszt poniesiony przez Wnioskodawcę na księgowość pozwala na wyszczególnienie koniecznej ewidencji na potrzeby skorzystania z preferencyjnej 5% stawki podatkowej (Ulga IP Box); koszt ten jest nieodzowny, jeśli wytwarzane oprogramowanie ma być wykonywane zgodnie z zasadami lege artis; ponadto, dzięki prowadzeniu księgowości przez specjalistów Wnioskodawca ma więcej czasu na wykonywanie prac programistycznych, co przekłada się na jakość tworzonego programu komputerowego; również należy podkreślić, że prowadzenie księgowości jest niezbędne do prowadzenia działalności per se;

c) koszt zakupu licencji – Wnioskodawca w ramach swojej pracy i wykonywania czynności związanych z tworzeniem kodu, ponosi koszty związane zakupem licencji; koszt ten jest Wnioskodawcy nieodzowny, aby mógł on w sposób legalny, korzystać z oprogramowań niezbędnych mu do wytworzenia programu komputerowego; w konsekwencji powstający finalny produkt jest w pełni dopasowany do potrzeb Klienta; z tego powodu należy uznać ten wydatek za koszt ściśle związany z tworzeniem programów komputerowych;

d) koszt leasingu i utrzymania samochodu:

– Wnioskodawca nie prowadzi działalności badawczo-rozwojowej w miejscu zamieszkania, w związku z tym wynajmuje biuro; biuro jest potrzebne, żeby w skupieniu móc jak najlepiej wykonywać swoją pracę, jednocześnie bezpiecznie przechowywać dokumentację i prowadzić komunikację z kontrahentami; w związku z tym Wnioskodawca musi dojeżdżać do pracy; przez to pojawiła się konieczność posiadania samochodu; ze względów ekonomicznych Wnioskodawca nie zdecydował się na leasing nowego auta a na podpisanie umowy cesji leasingu;

– w związku z chęcią przejęcia leasingu auta pojawiły się koszty weryfikacji stanu technicznego oraz koszty opłaty odstępnego od poprzedniego leasingobiorcy;

– następnie wystąpiły koszty związane z samą cesją; bank naliczył opłatę za realizację cesji oraz opłatę za ubezpieczenie auta poza ofertą banku;

– wystąpił również koszt ubezpieczenia auta w obowiązkowe ubezpieczenie OC i AC;

– do kosztów związanych z autem Wnioskodawca zalicza również koszty zakupu części samochodowych oraz usług serwisowych;

– należy też tu zaliczyć koszt zakupu paliwa;

– finalnie koszt spłaty wartości auta w postaci raty leasingowej;

– podsumowując, wszystkie koszty leasingu oraz utrzymania w sprawności auta, są niezbędne do niezawodnego i ciągłego dojazdu do biura w celu wytwarzania programów komputerowych;

e) składki na ubezpieczenia społeczne – Wnioskodawca pod pojęciem poniesienia kosztów na „składki na ubezpieczenia społeczne” rozumie takie wydatki jak składki na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe), wpłaty na Fundusz Pracy; niniejsze obciążenia są obowiązkowe, aby móc prowadzić legalnie jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce, co w przypadku Wnioskodawcy przekłada się na możliwość świadczenia usług programistycznych; również nie można zapominać o celu wymienionych opłat, które mają za zadanie zapewnienie środków pieniężnych w razie niemożności wykonywania działalności przez Wnioskodawcę, co w dłuższej perspektywie może wydłużyć jego zdolność zawodową;

f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego – koszt ten obejmuje zakup sprzętu elektronicznego oraz akcesoriów; Wnioskodawca zalicza tu zakup komputera przenośnego wraz z systemem operacyjnym, jak również smartfona; Wnioskodawca zalicza tu również zakup akcesoriów typu etui na telefon czy kabel HDMI do podłączenia zewnętrznego monitora; poniesiony koszt zakupu laptopa umożliwia wykonywanie działalności gospodarczej w ogólności, ale również jest niezbędny do wytwarzania programów komputerowych; bez tej inwestycji nie byłoby możliwe sprawne i niezawodne wykonywanie prac programistycznych; podobnie sprawa ma się ze smartfonem – prócz możliwości komunikacji z kontrahentem, pozwala na zdobywanie wiedzy, ale również pozwala testować wiele rozwiązań programistycznych dla urządzeń mobilnych; pozwala również „na żywo” na odbieranie powiadomień o błędach podczas monitorowania wykonanych implementacji; wpływa to bezpośrednio na jakość świadczonych usług programistycznych przez Wnioskodawcę; zakupionego sprzętu elektronicznego Wnioskodawca nie amortyzuje, nie został on również zapisany do ewidencji środków trwałych.

Przepis art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r. stworzono szereg modułów e-commerce: (...).

Wnioskodawca w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej opracowuje nowe rozwiązania informatyczne, programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, w sposób twórczy i unikalny w kontekście już wspomnianym, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje on tego w takiej skali. Każda z tych funkcjonalności nie funkcjonowała wcześniej w kontekście każdego z Kontrahentów jak i Wnioskodawcy. Wnioskodawca wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej programy komputerowe, na podstawie posiadanej wiedzy, które w ten sposób cechują się innowacyjnością. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Wyjaśnić należy, że programowanie jest pracą polegającą na tworzeniu zindywidualizowanego kodu, którego tylko efekt jest z góry ustalony. Warto dodać, iż istnieje nieskończona ilość rozwiązań, które mogą do tego efektu doprowadzić. Praca programisty polega na doborze najbardziej wydajnych i odpowiednich metod oraz środków, które mają zapewnić stworzenie konkretnej funkcjonalności. Należy podkreślić, iż programy komputerowe stworzone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów spowodowały stworzenie zupełnie nowych programów komputerowych w ten sposób ulepszając zakres świadczonych usług przez Kontrahentów. Wnioskodawca pisze programy komputerowe w ramach codziennie wykonywanej działalności gospodarczej. Zorganizował sobie miejsce pracy i wyposażył stanowisko pracy w odpowiedni sprzęt i oprogramowanie. Wnioskodawca szkoląc się z różnych dziedzin, nie tylko programowania, ale również z zakresu usług świadczonych przez Kontrahentów systematycznie poszerza swoje doświadczenie, przez co finalnie zwiększa zasób wiedzy i znajduje jej komercyjne zastosowanie. W związku z tym każde oprogramowanie wytworzone prze Wnioskodawcę odróżnia się od już wcześniej wytworzonych w działalności Wnioskodawcy oraz Kontrahentów.

Wnioskodawca używa określenia „oprogramowanie” na wynik prowadzonych przez niego prac programistycznych. W ten sposób powstają programy komputerowe – utwory na gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm. – dalej jako „ustawa o PAIPP”) będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich, jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX: pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko, lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs, a także tezami znajdującymi się w doktrynie naukowej jak i w orzecznictwie, stanowiącymi, że: „materiały są traktowane jako jeden ze sposobów wyrażenia programu komputerowego, pod warunkiem że są szczegółowe w stopniu umożliwiającym postępującemu rutynowo programiście „zakodować” je do postaci kodu źródłowego bądź przeprowadzić tę operację za pomocą odpowiedniego oprogramowania” (A. Michalak red., Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74). Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy wskazane przez Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Wnioskodawca prowadzi również pracę według ścisłego harmonogramu. Począwszy od wymagań umownych dotyczących poprawnej dokumentacji swojej działalności, to oprogramowanie wymaga wielu składowych tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on ją według określonego systemu, co oznacza, że:

• działania są realizowane zgodnie z przygotowanym harmonogramem prac (podział projektu na etapy: analiza, projektowanie, implementacja, testy, wdrożenie),

• Wnioskodawca wraz z Kontrahentem określają cel możliwy do osiągnięcia w ramach odrębnego programu komputerowego (stworzenie konkretnej funkcjonalności, wdrożenie wersji oprogramowania do testów, dostarczenie gotowego rozwiązania programistycznego),

• Wnioskodawca prowadzi swoje działania w sposób powtarzalny i zorganizowany, co świadczy o ich profesjonalnym charakterze,

• Wnioskodawca wykorzystuje metodyki zarządzania projektami IT (...), które zakładają uporządkowane podejście do tworzenia oprogramowania,

• prace Wnioskodawcy nad oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje harmonogram, backlog zadań, roadmapa projektu.

Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów.

Wyjaśniając, na czym polega systematyczność w odniesieniu do podejmowanych działań w zakresie opisanych we wniosku czynności, Wnioskodawca wskazał, że nie znalazł jednoznacznej definicji „systematyczności” w przepisach prawa podatkowego oraz w przepisach dotyczących ochrony praw autorskich. Wnioskodawca opiera się o objaśnienia podatkowe z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX: „Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium «systematyczności» danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego okresu przez jaki działalność taka ma być prowadzona, ani też od istnienia planu, co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany”.

„Z przytoczonego powyżej fragmentu objaśnień podatkowych wynika, że działalność systematyczna to przede wszystkim taka działalność, która prowadzona jest w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.” R. Kowalski [w:] PIT. Komentarz do wybranych przepisów, Gdańsk 2020, art. 5(a).

Należy jednoznacznie wskazać, że Wnioskodawca prowadzi programistyczną działalność gospodarczą, nieprzerwanie od 2021 r. i w przeszłości już wykonywał prace badawczo-rozwojowe, co zostało potwierdzone interpretacją indywidualną nr (...).

Prace programistyczne Wnioskodawcy mają charakter ciągły – nie są incydentalne czy przypadkowe. Wnioskodawca przy wytwarzaniu programów komputerowych każdorazowo posiada cel – stworzenie nowej funkcjonalności, rozwiązanie problemu technicznego, poprawa wydajności, czy bezpieczeństwa. W wyniku tych prac następuje rozwój zarówno oprogramowania Wnioskodawcy, jak i Kontrahenta, w trakcie prac przeprowadzane są często badania (nie są to stricte badania naukowe, ale prowadzone na użytek realizacji wspólnych celów Wnioskodawcy i Kontrahenta) określające stopień przydatności zgromadzonej wiedzy przez Wnioskodawcę do zrealizowania zadanej funkcjonalności. Jeżeli nie, to określane są zakresy wiedzy do pogłębienia i przeprowadzane kolejne badania, aż do zrealizowania zadania lub stworzenia katalogu dalszych wymagań do kolejnej iteracji lub porzucenie celu jako niemożliwego do zrealizowania ze zdiagnozowanych przyczyn. W wyniku prac powstaje dokumentacja projektowa prowadzona jako repozytorium kodu, opisy zadań w (...), a same prace nad oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje harmonogram, backlog zadań.

Należy zaznaczyć, że dokumentacja programistyczna stanowi integralną część z kodem, do którego Wnioskodawca sprzedaje prawa autorskie Kontrahentowi i całość mu odpłatnie przekazuje. Umowy o poufności danych, podpisywane z Kontrahentem nakazują Wnioskodawcy, po wykonaniu zadania, przekazanie całości i zabraniają tworzenia i przechowywania kopii danych po stronie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy nakreślone przez Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Cele są określane każdorazowo z Kontrahentem. Wnioskodawca dokonuje tego w umowie pisemnej przed rozpoczęciem umowy. Wstępny zakres był określany w umowach jako: prace programistyczne w języku (...), opracowywanie i wdrażanie do użytku programów komputerowych, projektowanie i rozwój aplikacji, testowanie i zapewnianie jakości tworzonego oprogramowania, usługi tworzenia oprogramowania, dokumentacji, testów, naprawy błędów, wykonywanie usług programistycznych.

Przy każdym programie Kontrahent przedstawia, a Wnioskodawca określa cele funkcjonalne – „co ma robić oprogramowanie?”:

(...)

Dodatkowo Wnioskodawca określa dla każdego programu Cele technologiczne – „w jaki sposób będzie to zrobione?”:

(...)

Następnie określane są cele jakościowe i bezpieczeństwa:

(...)

Wnioskodawca wraz z Kontrahentem określa również cele projektowe i organizacyjne:

(...)

W 2023 r. Wnioskodawca osiągnął opisane powyżej cele. Cele te zostały osiągnięte poprzez systematyczne prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi wspomnianą działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej. Wnioskodawca w tym celu wynajmuje biuro, do którego codziennie dojeżdża, na co wziął leasing auta po to, żeby móc się skupić na wykonywanych zadaniach. W biurze m.in. przy pomocy sprzętu komputerowego, dostępu do Internetu, poczty elektronicznej, telefonu i oprogramowania IDE, Wnioskodawca wykonuje swoją działalność programistyczną. Co za tym idzie, Wnioskodawca ponosi koszy tej działalności oraz czerpie z niej zyski. Za wymienione zrealizowane cele Wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie. Działalność została zaewidencjonowana w odpowiednich zestawieniach i rozliczona. Jednym z celów Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania oprogramowania jest przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta. Kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), wiąże się również z nieprzewidywalnością osiągnięcia celu. Żeby ten aspekt zminimalizować, Wnioskodawca pozyskuje wiedzę niezbędną do realizacji oprogramowania. Wnioskodawca codziennie poszukuje informacji dotyczących nowych metod programowania, optymalizacji kodu w celu jego szybszego procesowania, a także sposobów zabezpieczania procesów przetwarzania danych przed rozmaitymi zagrożeniami. W tym celu wykupuje dostęp do platform edukacyjnych oraz uczestniczy w webinarach, a także spotyka się bezpośrednio z Kontrahentami. Wnioskodawca musi również nieustannie szkolić się z procesów biznesowych zachodzących u jego Kontrahentów. Wnioskodawca robi to metodycznie i w sposób ciągły, ponieważ zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem oraz uzgodnionymi harmonogramami.

W przypadku każdego z realizowanych projektów Wnioskodawca ustala z Kontrahentem ogólny harmonogram prac programistycznych pozwalając nakreślić cel (gotową funkcjonalność), natomiast później w trakcie realizacji harmonogramy są rozbijane na mniejsze/krótsze pozwalające określić pośrednie cele, umożliwiając zminimalizować ryzyko nieosiągnięcia celu głównego (gotowego modułu/funkcjonalności). Na osiągnięcie celu wpływ mają oprócz samych prac programistycznych również informacje dostarczane przez samego Kontrahenta oraz inne podmioty zaangażowane w realizację zadania. Czasem harmonogram ulega zmianom, ponieważ np. właściciel innego oprogramowania nie udostępnia na czas danych dostępowych czy testowych do jego oprogramowania. Wówczas Wnioskodawca z Kontrahentem ustalają, czy w czasie oczekiwania na taką informację można zrealizować inny program komputerowy, stanowiący kolejny fragment całego modułu, lub stworzyć inny moduł, a prace nad obecnym zawiesić do czasu otrzymania kompletu danych. Wówczas znowu jest ustalany harmonogram realizacji tego programu. Należy zaznaczyć, że wspomniane harmonogramy stanowią część dokumentacji pozostającej u Kontrahenta. Z reguły Kontrahent posiada oprogramowanie ułatwiające organizację harmonogramów i ich kontrolę.

Ponieważ proces tworzenia oprogramowania wiąże się z niepewnością realizacji, dlatego Wnioskodawca każdorazowo wraz z Kontrahentem opracowują harmonogram obejmujący:

• analizę wymagań – w tym etapie następuje zebranie wymagań funkcjonalnych i niefunkcjonalnych oraz opracowanie backlogu zadań;

• projekt techniczny – zaprojektowanie architektury programu oraz wybór stosu technologicznego;

• implementacja – właściwy proces pisania kodu;

• testy, optymalizacja – etap pozwalający na sprawdzenie rozwiązania, oraz wprowadzenie poprawek i ulepszeń;

• wdrożenie;

• przekazanie dokumentacji;

• monitoring programu w warunkach produkcyjnych.

Każdy program wymieniony we wniosku Wnioskodawcy przeszedł ww. proces i został zrealizowany zgodnie z harmonogramem.

Wyjaśniając, w czym przejawia się twórczy charakter działalności opisanej we wniosku, w odniesieniu do „programów komputerowych”, których dotyczy wniosek, Wnioskodawca wskazał, że opiera się o zapisy ustawowe w tym:

• ustawa o PIT (art. 5a pkt 38) / CIT (art. 4a pkt 26): Działalność badawczo-rozwojowa to działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe...

• ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1): Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze [...] niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia; dotyczy to również programów komputerowych.

Ponieważ Wnioskodawca zadał pytanie we wniosku czy prowadził w 2023 r. działalność badawczo-rozwojową, bo nie może sam udzielić jednoznacznej odpowiedzi, to nie może też jednoznacznie stwierdzić że jego działalność jest twórcza, bo takiej jednoznacznej definicji również nie znalazł w przepisach prawa podatkowego oraz przepisach ochrony praw autorskich. Natomiast we własnym stanowisku szerzej opisuje wspomniane zagadnienie.

Natomiast Wnioskodawca wytwarza nowe koncepcje, narzędzia, rozwiązania niewystępujące dotychczas w jego praktyce gospodarczej lub na tyle nowatorskie, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to znaczy wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Przy czym to pole dotyczy działalności Wnioskodawcy i Kontrahenta, nowość koncepcji nie jest badana w kontekście globalnym, światowym. Choć należy zauważyć, że Wnioskodawca sprawdza, czy istnieją gotowe lub podobne rozwiązania. Jednak ze względu na stopień zindywidualizowania środowisk programistycznych Kontrahentów, nie zdarzają się rozwiązania „z półki” współpracujące z oprogramowaniem Kontrahentów. Praktycznie zawsze należy przeprowadzić refaktor i wprowadzić szereg rozwiązań wykorzystywanych jedynie u konkretnego Kontrahenta. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy, doświadczenia i umiejętności. W potocznym języku często Kontrahenci posługują się stwierdzeniem „stworzyć” funkcjonalność, zatem są to działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).

Wyjaśniając, jakie konkretne działania zmierzające do usprawnienia (jakiego „Oprogramowania”?) wytworzonego już wcześniej w praktyce gospodarczej zostały podjęte w celu realizacji projektu, w ramach którego Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie, Wnioskodawca wskazał, że w swojej praktyce programistycznej pisze m.in. nowe kody źródłowe, na podstawie własnej wiedzy i doświadczenia, ale również w wyniku poszukiwania rozwiązań za pomocą uproszczonych badań, eksperymentów i ciągłego pogłębiania wiedzy w zakresie problemu do rozwiązania, analizuje również inne rozwiązanie open sourse'owe dostępne na rynku. W wyniku prac powstaje nowy kod źródłowy. Do momentu przeniesienia praw autorskich na Kontrahenta Wnioskodawca ulepsza i usprawnia własne rozwiązanie, tak aby jak najlepiej odpowiadało potrzebom Kontrahenta. Natomiast po przeniesieniu praw autorskich na Kontrahenta, moduły zaprojektowane i zakodowane przez Wnioskodawcę stają się częścią systemu, oprogramowania posiadanego przez Kontrahenta, co również stanowi ulepszenie i usprawnienie jego kodu. Należy zaznaczyć, że takie ulepszenia nie stanowią rutynowych prac programistycznych. Są to zupełnie nowe wytwory pracy programistycznej Wnioskodawcy. Dodatkowo należy zauważyć, że pisanie zupełnie nowej aplikacji jest o wiele prostsze niż projektowanie i implementacja rozwiązania jakiegoś problemu do już istniejącego oprogramowania. Ponieważ Wnioskodawca pracuje w środowisku skomplikowanych systemów i za jeden z celów bierze jak najmniejszy impakt w już istniejące rozwiązanie, zbyt duża integracja w już istniejące rozwiązanie, może doprowadzić do wielu nieprzewidywanych skutków ubocznych. Zatem tu właśnie bezcenne jest doświadczenie Wnioskodawcy i poszukiwanie najskuteczniejszych rozwiązań. Tym bardziej takie ulepszenie odróżnia nowe rozwiązanie od już istniejących i z pewnością nie stanowi czynności czysto technicznej ze strony Wnioskodawcy. Powyższy opis dotyczy programów opisanych we wniosku. Wnioskodawca podczas pracy nad oprogramowaniem stosuje refaktoryzacę kodu – głównie w celu przyspieszenia wykonywania poszczególnych instrukcji, czyli Wnioskodawca zalicza tu również działania powodujące zwiększenie wydajności. Często również podejmowane jest działanie zwiększenia bezpieczeństwa danych. Natomiast najczęściej jest to rozbudowa funkcjonalności. Każde z powyższych działań zostało udokumentowane, a zmiany wprowadzano w sposób kontrolowany i iteracyjny (zgodnie z metodyką (...)). Prowadzona jest również szczegółowa ewidencja projektów w zakresie poniesionych kosztów i zakresu prowadzonych prac.

Wyjaśniając, jakie konkretnie narzędzia, nowe koncepcje, rozwiązania niewystępujące w praktyce gospodarczej zastosowano, Wnioskodawca wskazał, że wszystkie prace programistyczne, a co za tym idzie wyniki tych prac, zlecone przez Kontrahentów nie występowały wcześniej w działalności Wnioskodawcy jak i w systemach Kontrahentów. Wnioskodawca w związku z tym w sposób autorski musiał opracować od podstaw nowe koncepcje i rozwiązania niewystępujące zarówno w jego działalności, jak i działalności Kontrahentów:

(...)

Wyjaśniając, zastosowanie jakich technologii (rozwiązań, narzędzi) powoduje, iż „Oprogramowanie” po jego wytworzeniu lub rozwinięciu różni się od rozwiązań już funkcjonujących, Wnioskodawca wskazał, że w codziennej pracy posługuje się językiem programowania (...) oraz oprogramowaniami wspomagającymi proces planowania i implementacji rozwiązań programistycznych. Natomiast żeby móc wytwarzać oprogramowanie dostosowane do potrzeb Kontrahentów, Wnioskodawca stale podnosi swoją wiedzę zarówno w stosunku do nowych wersji języka (...), jak i narzędzi informatycznych, np. narzędzia Sztucznej Inteligencji, jak i dokumentacji frameworków. Wnioskodawca poszerza swoją wiedzę również z dziedzin biznesowych swoich Kontrahentów. Realizując kolejne pogramy komputerowe Wnioskodawca zdobywa kluczowe doświadczenie. Zatem kiedy Kontrahent zleca wykonanie programu komputerowego, to następuje proces analizy problemu i już na tym etapie wychodzi, czy Wnioskodawca już realizował taki program czy nie i czy w praktyce Kontrahenta problem posiada rozwiązanie w postaci programu komputerowego. Wszystkie szczegółowo opisane we wniosku programy komputerowe nie funkcjonowały wcześniej w praktyce Wnioskodawcy i Kontrahentów. W związku z powyższym w 2023 r. Wnioskodawca musiał je zaprogramować stosując harmonogramy i plany prac oraz wymagania Kontrahentów. Czynił to przy pomocy technik programistycznych, stosu technologicznego (w tym narzędzi programistycznych), własnej wiedzy i doświadczenia, dostosowując rozwiązanie typowo pod wymagania systemowe u Kontrahentów, czynił to w ramach działalności gospodarczej, ewidencjonując wykonane zadanie i przyporządkowując mu koszty.

Wyjaśniając, jakie produkty, usługi, procesy Wnioskodawca oferował dotychczas w swojej działalności, Wnioskodawca wskazał, że skupia się na dostarczaniu usług programistycznych, natomiast można w ten zakres usług wliczyć: projektowanie architektury systemu informatycznego, tworzenie i rozwój oprogramowania, optymalizacja istniejącego kodu, doradztwo technologiczne, wsparcie przy wdrożeniach.

Wyjaśniając, w jaki sposób zrealizował zaplanowane przedsięwzięcie, Wnioskodawca wskazał, że w tym celu posiada wykształcenie kierunkowe informatyczne, dodatkowo prowadzi w sposób zorganizowany i ciągły działalność gospodarczą. Ponosi związane z tym koszty na: sprzęt komputerowy i peryferia, oprogramowanie i licencje, szkolenia, kursy i rozwój kompetencji, koszty Internetu i telefonii, koszty utrzymania własnej domeny internetowej i hostingu na potrzeby poczty internetowej oraz możliwości rozwijania i testowania wytwarzanego oprogramowania, koszty biura, transportu i podróży służbowych, usług księgowych i doradztwa podatkowego.

W wyniku tych działań Wnioskodawca może w sposób odpowiedzialny i bezpieczny prowadzić działalność, świadcząc usługi programistyczne. Wnioskodawca zdobywa kontrahentów w różny sposób, w tym poprzez publikację swoich danych w portalach branżowych. Podczas negocjacji z Kontrahentem ustalany jest zakres współpracy oraz główne cele do realizacji. Następnie Wnioskodawca uzyskuje dostęp do dokumentacji Kontrahenta i rozwiązań już u niego funkcjonujących. Następnie samodzielnie lub w zespole zorganizowanym przez Kontrahenta ustala precyzyjnie, każdorazowo przed tworzeniem kodu: cele szczegółowe, harmonogramy. Następnie powstają implementacje kodu. Dodatkowo poddawane są różnego rodzajom testów i wdrażane i monitoring. Finalnie dla każdego oprogramowania następuje przekazanie praw autorskich na rzecz Kontrahenta i wypłata wynagrodzenia. Dodatkowo Wnioskodawca prowadzi na bieżąco ewidencję prac, przyporządkowując im koszty i przychody.

Wyjaśniając, co jest efektem działań, tj. jakie nowe zastosowanie powstało przy realizacji opisanego projektu, Wnioskodawca wskazał:

(...)

Rozwiązania wymienione powyżej nie funkcjonowały wcześniej w oprogramowaniu Wnioskodawcy oraz Kontrahentów. Każdy z opisanych przypadków stanowi indywidualne rozwiązanie problemu w działalności Kontrahentów. Ponieważ wcześniej Kontrahenci nie dostrzegali konieczności lub taka konieczność nie występowała w ich działalności, dlatego nie funkcjonowały u nich takie rozwiązania i należało je zaimplementować dopiero w momencie, kiedy potrzeba wystąpiła. Jest to racjonalne, ponieważ nie prowadzi do przeskalowania systemu Kontrahenta, co za tym idzie konieczności utrzymywania nieekonomicznego narzędzia. Należy dodać, że dopasowanie ww. rozwiązań do systemów posiadanych przez Kontrahentów stanowi największe wyzwanie w programistycznej pracy Wnioskodawcy. Są to systemy wysoce zindywidualizowane niewystępujące powszechnie na rynku i należy wykazać się kreatywnością i inwencją, a także pomysłowością w realizacji zadań. W takim procesie zawsze powstaje oryginalne rozwiązanie programistyczne, ponieważ nie ma na rynku gotowego, możliwego do natychmiastowego przyłączenia czy też wykorzystania.

Wnioskodawca w swojej pracy stosuje rozwiązania z dziedziny wiedzy zdobywanej przez szereg lat, na początku zdobywając gruntowne wykształcenie informatyczne, następnie przez cały okres kariery zawodowej związanej z informatyką, zdobywając doświadczenie praktyczne. To pozwala mu łatwiej rozumieć nowe przypadki biznesowe i proponować odpowiednie rozwiązania.

W pracy programistycznej Wnioskodawca stosuje także rozwiązania techniczne i technologiczne: zasady projektowania systemów rozproszonych, architektura klient-serwer, obsługa wielowątkowości, kolejkowania zdarzeń, znajomość wzorców projektowych, zasady optymalizacji zapytań bazodanowych, indeksowanie, zasady bezpieczeństwa aplikacji: szyfrowanie, uwierzytelnianie, kolejkowanie zadań.

Wnioskodawca dodatkowo stosuje rozwiązania programistyczne, w tym: (...).

Ostatecznie, rozwiązania tworzone w ramach działalności Wnioskodawcy stanowiły efekt zastosowania skomplikowanej wiedzy inżynierskiej, popartej praktycznym doświadczeniem i analizą wymagań biznesowych. Wymagały znajomości narzędzi i koncepcji wykraczających poza przeciętne kompetencje użytkownika, co nadaje im charakter działalności twórczej i technicznie zaawansowanej.

Wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy komputerowe. Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter, stanowiąc rezultat działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej nieistniejącej wartości niematerialnej. Prace programistyczne wykonywane przez Wnioskodawcę nie są powtarzalne, ponieważ nawet gdyby przyjąć, że dwóch różnych Kontrahentów ma podobny przypadek biznesowy, to w praktyce Wnioskodawcy żaden z nich nie miał identycznego środowiska technicznego i programistycznego oraz organizacyjnego. W związku z tym niemożliwe jest zastosowanie tego samego rozwiązania programistycznego w takich przypadkach. Za każdym razem należy przeprowadzić indywidualne rozważania i zastosować innowacyjne podeście. W związku z tym, że cel może realizować podobną funkcjonalność, implementacja programu realizująca zadany cel będzie się znacznie różnić. Podsumowując co prawda Kontrahent zarysowuje cel do jakiego należy dojść, ale „środowisko” niejako wymusza na Wnioskodawcy, że jego rozwiązania są unikalne, niepowtarzalne, a dojście do nich wymaga pomysłowości. Prace programistyczne Wnioskodawcy nie mają charakteru jedynie technicznego. Realizowane prace stanowią samodzielną, działalność intelektualną Wnioskodawcy, działalność ukierunkowaną na kreowanie nowych rozwiązań, wg specyfikacji otrzymywanych od klientów.

Wyjaśniając, czy „przeniesienie” każdego z majątkowych praw autorskich do programu komputerowego nastąpiło/nastąpi zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy, Wnioskodawca wskazał, że przed podjęciem współpracy z Kontrahentem podpisuje umowę o współpracę. W każdym przypadku jest to umowa pisemna zawierająca odpowiednie działy poświęcone odpłatnemu przenoszeniu praw własności intelektualnej, w tym autorskie prawa majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do utworu. Działy te zawierają opisane pola eksploatacji, z reguły wszelkie możliwe, oraz bezterminowe przeniesienie praw na Kontrahentów.

Wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Wnioskodawcę samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub ulepszone.

Każda wersja lub modyfikacja programu komputerowego, którą opracowuje Wnioskodawca, zawiera nowe elementy autorskie, takie jak zmodyfikowana struktura kodu, nowa funkcjonalność, oryginalne rozwiązania projektowe lub architektoniczne. Zbywanie praw autorskich do własnych programów stanowi część umów z Kontrahentami.

Wnioskodawca w swojej praktyce stosuje formę i zakres przeniesienia praw: umowy zostały zawarte w formie pisemnej, prawa autorskie majątkowe do utworu (programu komputerowego) są przenoszone na Kontrahenta na wskazanych polach eksploatacji, które obejmują m.in.: utrwalanie i zwielokrotnianie w tym w formie cyfrowej; wprowadzanie do obrotu i używanie w systemach informatycznych; modyfikację i łączenie z innym oprogramowaniem; publiczne udostępnianie w sieci Internet.

Dodatkowo Wnioskodawca i Kontrahenci stosują tryb przekazywania oprogramowania i wykonują następujące czynności: po zakończeniu etapu tworzenia programu, Wnioskodawca przekazuje Kontrahentowi: kompletny kod źródłowy; dokumentację techniczną; dokumentację korzystania z aplikacji; ewentualne testy automatyczne oraz pliki konfiguracyjne; raport z wykonanych prac; fakturę VAT. Natomiast Kontrahent po odbiorze: weryfikuje raport z wykonanych prac; akceptuje funkcjonalność lub zgłasza ewentualne poprawki; opłaca fakturę; uzyskuje pełne prawo do dalszego wykorzystania programu w zakresie określonym w umowie.

Wnioskodawca podejmując współpracę z Kontrahentami nie zawierał umów na otrzymywanie wynagrodzenia wyłączenie z tytułu przenoszenia na Kontrahenta praw do programu komputerowego. Wnioskodawca co prawda w przeważającej ilości czasu, jak i wykonywanych usług świadczy stricte usługi tworzenia oprogramowania i prace programistyczne w języku (...). Jednak umowy zawierają również dodatkowe zapisy, jak opracowywanie i wdrażanie do użytku programów komputerowych, projektowanie i rozwój aplikacji, testowanie i zapewnianie jakości tworzonego oprogramowania, dokumentacji, testów, naprawy błędów.

Koszty wymienione we wniosku zostały faktycznie poniesione w 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów. Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle w tejże Ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.

W przypadku, gdy w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody ze świadczenia usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do przychodu, na który miały bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa, koszty te rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu, poprzez zastosowanie proporcji przychodowej.

Wnioskodawca nie poniósł kosztu opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej w 2023 r., ponieważ wnioskuje o taką interpretację dopiero w 2025 r.

Wnioskodawca wskazał, że licencje na oprogramowanie nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Pytania

1. Czy w 2023 r. podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2. Czy w 2023 r. odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych umów programistycznych stanowiła sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca osiągała kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o PIT?

3. Czy wydatki ponoszone w 2023 r. przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, stanowią koszt bezpośredni działalności związanej z IP BOX, w szczególności na:

a) koszt usług telekomunikacyjnych;

b) koszt usług księgowych;

c) koszt zakupu licencji;

d) koszt leasingu i utrzymania samochodu;

e) składki na ubezpieczenia społeczne;

f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego?

4. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

Artykuł 5a pkt 38 ustawy o PIT normuje działalność badawczo-rozwojową jako: działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo–rozwojową, jego działalność spełnia cechy takowej:

a) nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie w zależności od potrzeb Kontrahentów, z którymi współpracuje, a dany Kontrahent ma na celu zwiększenie innowacyjności rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb;

b) nieprzewidywalność: Kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań;

c) metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i przedstawionym przez niego planem. Innymi słowy, działalność Wnioskodawcy prowadzona jest w sposób systematyczny;

d) możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej bezpośrednio przez niego działalności gospodarczej, jest przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta, co nierozerwalnie wiąże się z koniecznością jego odtworzenia.

Zgodnie z art. 5a pkt 40 ustawy o PIT pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań – wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność rozwiązań programistycznych, stosowanych u Kontrahenta. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych produktów, procesów lub usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, jego działalność nie ma charakteru działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania rozwiązującego problemy nakreślone przez Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Wnioskodawca prowadzi pracę według ścisłego harmonogramu – począwszy od wymagań umownych dotyczących poprawnej dokumentacji swojej działalności, oprogramowanie wymaga wielu składowych tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Wnioskodawca zawsze stara się dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności jego Kontrahenta. Wnioskodawca, z wykorzystaniem wszystkich możliwych wiadomości naukowych jakie posiada, w swojej działalności planuje, projektuje i tworzy innowacyjne rozwiązania w branży w postaci produktów, procesów lub usług programistycznych. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą oraz korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności. Programy komputerowe stworzone przez niego na rzecz Kontrahentów ulepszyły i rozwijały działanie starych programów lub też powodowały stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej bądź nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących.

Zdaniem Wnioskodawcy, stworzone programy stanowią przejaw jego twórczej działalności oraz są one innowacyjne zarówno w prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności, jak i jego Kontrahenta. Jak wskazano w Objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej (IP BOX), twórczą działalność Wnioskodawcy odnosić należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego podmiotu. Twórczość Wnioskodawcy odnosi się również do przejawu jego działalności – autorskich praw do programów komputerowych podlegających ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w wersji nieukończonej. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, a tym samym działalność badawczo-rozwojową.

Ad 2

Art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT wskazuje zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z których dochód może zostać objęty preferencyjnym opodatkowaniem. Autorskie prawo do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych wskazanych w tym artykule w ust. 2 pkt 8. Przy czym, by można było mówić o „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej, przepis ten wymaga, aby spełnione zostały dwa kryteria:

a. przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz

b. prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.

Oprogramowanie stanowi przedmiot ochrony praw autorskich. Artykuł 74 ustawy o PAIPP kwalifikuje programy komputerowe jako utwory będące przedmiotem jego ochrony i to już z momentem ich wytworzenia, bez konieczności spełnienia jakichkolwiek wymogów formalnych. Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpečnostní softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816). Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak (red.), ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74). Zdaniem Wnioskodawcy, prawo autorskie do programów komputerowych wytwarzanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście przedstawionej we wniosku działalności zalicza się do kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, gdyż jest ono wymienione w zamkniętym katalogu praw własności intelektualnych sprecyzowanych w tym przepisie, podlega ochronie na podstawie ustawy o PAIPP, a jego przedmiot został wytworzony przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności opisanej we wniosku, która – jego zdaniem – stanowi działalność badawczo-rozwojową. Dochodem z kwalifikowanego IP, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, jest osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego dochód: z opłat lub należności wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego IP; ze sprzedaży kwalifikowanego IP; z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Zdaniem Wnioskodawcy, wytwarzane przez niego prawa autorskie stanowią kwalifikowane IP, co zostało wykazane w zakresie pytania nr 1. Zgodnie z postanowieniami konkretnej umowy współpracy w ramach wykonywanych usług przenoszone są przez Wnioskodawcę na rzecz danego Kontrahenta wytworzone Oprogramowania oraz majątkowe prawa autorskie do tychże Oprogramowań. W zamian za wykonane usługi Wnioskodawca otrzymuje umówione wynagrodzenie – należność ta obejmuje honorarium za przeniesienie całości autorskich praw majątkowych do programu komputerowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego Oprogramowania, należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.

Ad 3

Zgodnie z art. 30ca ust. 4 i 5 ustawy o PIT wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:

(a + b) x 1,3

a + b + c + d

w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:

a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,

b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,

d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Do powyższych kosztów nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.

Na mocy art. 30ca ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1. Jednocześnie w przypadku, gdy Wnioskodawca nie nabywa wyników prac badawczo-rozwojowych ani kwalifikowanych praw własności intelektualnej wskaźnik ten będzie wynosić 1 w momencie gdy Wnioskodawca osiągnie dochód.

Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz określonego Kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone honorarium, które obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych.

W związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością, ponosi on wydatki na:

a) koszt usług telekomunikacyjnych;

b) koszt usług księgowych;

c) koszt zakupu licencji;

d) koszt leasingu i utrzymania samochodu;

e) składki na ubezpieczenia społeczne;

f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego.

Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – tj. prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego Oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność, stanowiącą – jego zdaniem – działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT).

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe. Twórczość działalności Wnioskodawcy wynika z wytwarzania nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w jego praktyce gospodarczej lub na tyle nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to znaczy wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności. Niniejsze przesądza m.in. o elemencie „twórczym” owej działalności tzn. są to działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX). W tym celu prowadzi działalność gospodarczą oraz ewidencjonuje swoje prace, przychody i koszty. Przy czym charakter części prac – zdaniem Wnioskodawcy – potwierdza, że prowadzi on działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej.

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT „Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.”. Spełnienie powyższych przesłanek powoduje, że po zakończeniu roku podatkowego podatnik ma prawo do skorzystania z 5% stawki podatku dochodowego w stosunku do dochodów związanych ze sprzedażą kwalifikowanego IP. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku dochodowego.

Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie wskazał Pan również własne stanowisko do pytań zadanych przez organ:

Stanowisko Wnioskodawcy:

Ad. 1) Jakie nazwy, przeznaczenie i funkcjonalności posiadają przedstawione we wniosku programy komputerowe (należy podać szczegółowy opis) i na czym polega ich innowacyjność?

Wnioskodawca musi zaznaczyć, że nie odnalazł jednolitej definicji innowacyjności zarówno w przepisach podatkowych, jak i dotyczących prawa ochrony praw autorskich. W związku z tym, odnosząc się do przepisów ustawy o podatku dochodowym i ustawy o ochronie praw autorskich, nie może kategorycznie odpowiedzieć na pytanie, na czym polega innowacyjność wymienionych we wniosku programów komputerowych. Jednak bazując na potocznej definicji słownika języka polskiego: innowacja «wprowadzenie czegoś nowego; też: rzecz nowo wprowadzona», zdaniem Wnioskodawcy, stworzone programy stanowią przejaw jego twórczej działalności oraz są one innowacyjne zarówno w prowadzonej przez niego działalności, jak i jego Kontrahenta. Zdaniem Wnioskodawcy, niniejsze przesądza m.in. o elemencie „twórczym, ale i innowacyjnym” owej działalności tzn. są to działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).

Ad. 2) Czy Pana działalność, w ramach której tworzy Pan „Oprogramowanie” podejmowana jest w sposób uporządkowany i zaplanowany, według pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia?

Mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego, zdaniem Wnioskodawcy, każdy ze wskazanych efektów prac programistycznych stanowi program będący utworem i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Taki sposób działania, w opinii Wnioskodawcy, spełnia kryteria „działalności wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły”, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców. W związku z tym, można uznać, że działalność ta ma charakter działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa. W tym kontekście Wnioskodawca uważa, że jego działalność gospodarcza związana jest z działalnością badawczo-rozwojową.

Ad. 5) Jakie konkretnie cele zostały osiągnięte, w ramach jakich zasobów ludzkich, rzeczowych i finansowych nastąpiło opracowanie konkretnego rozwiązania praktycznego problemu lub innowacyjnego rozwiązania?

Wymienione czynniki powodują, że programy powstające u Wnioskodawcy, w jego opinii, są innowacyjne zarówno w działalności Wnioskodawcy, jak i Kontrahentów. Wymienione i osiągnięte cele przez Wnioskodawcę, jego zdaniem, stanowią o twórczości jego pracy.

Ad. 7) W czym przejawia się twórczy charakter działalności opisanej we wniosku, w odniesieniu do „programów komputerowych”, których dotyczy wniosek? Należy wyjaśnić, jakie konkretne działania podejmuje Pan w celu opracowania nowego „programu komputerowego” lub rozwijania/ulepszania istniejącego, a w szczególności:

c) Zastosowanie jakich technologii (rozwiązań, narzędzi) powoduje, iż „Oprogramowanie” po jego wytworzeniu lub rozwinięciu różni się od rozwiązań już funkcjonujących u Pana?

Wnioskodawca przy realizacji zadań programistycznych korzysta z wielu rozwiązań i narzędzi, natomiast one same, bez wykorzystania wiedzy, doświadczenia i twórczości, nie powstałyby żadne innowacyjne programy. Natomiast to, co wpływa na nowatorskość samych technologii, to można zacząć od samego języka (...). Natomiast implementacja rozwiązań, o jakich pisze Wnioskodawca we wniosku wpływa z pewnością na poprawę użyteczności czy też funkcjonalności oprogramowania Kontrahenta.

Ad. 9) Czy efekty Pana pracy, które nazywa Pan „Oprogramowaniem” zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj.:

a) zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej;

Zdaniem Wnioskodawcy, są to utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Wnioskodawcę wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub ulepszone. Należy zaznaczyć, że nowe funkcjonalności, które wprowadzają rozwinięcie bądź ulepszenia w danym oprogramowaniu, są również prawem własności intelektualnej podlegającym ochronie, tj. autorskim prawem do programu komputerowego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie:

„Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP,tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy” (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpečnostní softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816).

„Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne” (A. Michalak (red.), ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 - art. 74).

W przypadku pracy w ramach zespołu programistów Wnioskodawca tworzy części finalnego oprogramowania, które to jednak stanowią efekt jego własnej pracy, powstają w ramach bezpośrednio prowadzonej przez niego działalności. Stanowią one odrębne programy komputerowe podlegające ochronie według wskazanego art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Ad. 11) Czy w każdym przypadku – tj. tworzenia, rozwijania i ulepszania utworów – efekty Pana prac są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. Poz. 24)?

Zdaniem Wnioskodawcy, podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Należy zaznaczyć, że nowe funkcjonalności, które wprowadzają rozwinięcie bądź ulepszenia w danym oprogramowaniu, są również prawem własności intelektualnej podlegającym ochronie, tj. autorskim prawem do programu komputerowego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie: – „Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy” (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpečnostní softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816).

„Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne” (A. Michalak (red.), Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 - art. 74).

W przypadku pracy w ramach zespołu programistów Wnioskodawca tworzy części finalnego oprogramowania, które to jednak stanowią efekt jego własnej pracy, powstają w ramach bezpośrednio prowadzonej przez niego działalności. Stanowią one odrębne programy komputerowe podlegające ochronie według wskazanego art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.) stanowi, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:

Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;

3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:

a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.),

b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:

prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:

Badania naukowe są działalnością obejmującą:

1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;

2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że głównym przedmiotem Pana działalności jest wytwarzanie programów komputerowych. Realizuje Pan projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych. Usługi świadczone przez Pana polegają również na rozwijaniu i ulepszaniu już istniejących rozwiązań, poprzez nowe implementacje programistyczne.

Wskazał Pan, że realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r. stworzono m.in. szereg integracji z systemami zewnętrznymi do realizacji procesów e-commerce dla platformy (...).

Wskazał Pan, że wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Pana samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub ulepszone.

Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).

Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.

We wniosku wskazał Pan, że wytwarza nowe koncepcje, narzędzia, rozwiązania niewystępujących dotychczas w Pana praktyce gospodarczej lub na tyle nowatorskie, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to znaczy wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Przy czym to pole dotyczy działalności Pana i Kontrahenta, nowość koncepcji nie jest badana w kontekście globalnym, światowym. Sprawdza Pan, czy istnieją gotowe lub podobne rozwiązania. Jednak ze względu na stopień zindywidualizowania środowisk programistycznych Kontrahentów, nie zdarzają się rozwiązania „z półki” współpracujące z oprogramowaniem Kontrahentów. Praktycznie zawsze należy przeprowadzić refaktor i wprowadzić szereg rozwiązań wykorzystywanych jedynie u konkretnego Kontrahenta. Wykorzystuje Pan przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy, doświadczenia i umiejętności.

Wszystkie wymienione we wniosku efekty Pana prac stanowią odrębne programy komputerowe. Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter, stanowiąc rezultat działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej nieistniejącej wartości niematerialnej. Prace programistyczne wykonywane przez Pana nie są powtarzalne, ponieważ nawet gdyby przyjąć, że dwóch różnych Kontrahentów ma podobny przypadek biznesowy, to w Pana praktyce żaden z nich nie miał identycznego środowiska technicznego i programistycznego oraz organizacyjnego. W związku z tym niemożliwe jest zastosowanie tego samego rozwiązania programistycznego w takich przypadkach. Za każdym razem należy przeprowadzić indywidualne rozważania i zastosować innowacyjne podeście. W związku z tym, że cel może realizować podobną funkcjonalność, implementacja programu realizująca zadany cel będzie się znacznie różnić. Pana rozwiązania są unikalne, niepowtarzalne, a dojście do nich wymaga pomysłowości. Pana prace programistyczne nie mają charakteru jedynie technicznego. Realizowane prace stanowią Pana samodzielną działalność intelektualną, działalność ukierunkowaną na kreowanie nowych rozwiązań, wg specyfikacji otrzymywanych od klientów.

Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych ma twórczy charakter.

Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.

Wskazał Pan, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Opracowuje Pan nowe programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności. Pana prace programistyczne mają charakter ciągły – nie są incydentalne czy przypadkowe. Pisze Pan programy komputerowe w ramach codziennie wykonywanej działalności gospodarczej. Zorganizował sobie Pan miejsce pracy i wyposażył stanowisko pracy w odpowiedni sprzęt i oprogramowanie. Pana działania są realizowane zgodnie z przygotowanym harmonogramem prac (podział projektu na etapy: analiza, projektowanie, implementacja, testy, wdrożenie), wraz z Kontrahentem określa Pan cel możliwy do osiągnięcia w ramach odrębnego programu komputerowego (stworzenie konkretnej funkcjonalności, wdrożenie wersji oprogramowania do testów, dostarczenie gotowego rozwiązania programistycznego). Prowadzi Pan swoje działania w sposób powtarzalny i zorganizowany, co świadczy o ich profesjonalnym charakterze, wykorzystuje Pan metodyki zarządzania projektami IT (…), które zakładają uporządkowane podejście do tworzenia oprogramowania. Pana prace nad oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje harmonogram, backlog zadań, roadmapa projektu.

Podejmuje Pan pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy nakreślone przez Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Cele są określane każdorazowo z Kontrahentem. W 2023 r. osiągnął Pan opisane we wniosku cele. W 2023 r. cele te zostały osiągnięte poprzez systematyczne prowadzenie przez Pana działalności gospodarczej. W przypadku każdego z realizowanych projektów ustala Pan z Kontrahentem ogólny harmonogram prac programistycznych pozwalając nakreślić cel (gotową funkcjonalność), natomiast później w trakcie realizacji harmonogramy są rozbijane na mniejsze/krótsze pozwalające określić pośrednie cele, umożliwiając zminimalizować ryzyko nieosiągnięcia celu głównego (gotowego modułu/funkcjonalności). Na osiągnięcie celu wpływ mają oprócz samych prac programistycznych również informacje dostarczane przez samego Kontrahenta oraz inne podmioty zaangażowane w realizację zadania.

Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana programów komputerowych jest spełnione.

Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi Pan w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Działalność ta polega na tworzeniu nowych funkcjonalności, które wcześniej nie miały miejsca, zarówno w ramach działalności prowadzonej bezpośrednio przez Pana, jak i Kontrahenta, na rzecz którego są realizowane zlecenia programistyczne. Zasobami wiedzy, które wykorzystuje Pan przy planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli Pana wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych oraz technikach wytwórczych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Pana wytworzony. Pozyskuje Pan wiedzę niezbędną do realizacji oprogramowania, codziennie poszukuje Pan informacji dotyczących nowych metod programowania, optymalizacji kodu w celu jego szybszego procesowania, a także sposobów zabezpieczania procesów przetwarzania danych przed rozmaitymi zagrożeniami. W tym celu wykupuje Pan dostęp do platform edukacyjnych oraz uczestniczy w webinarach, a także spotyka się bezpośrednio z Kontrahentami. Musi Pan również nieustannie szkolić się z procesów biznesowych zachodzących u Kontrahentów. Robi to Pan metodycznie i w sposób ciągły, ponieważ zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem oraz uzgodnionymi harmonogramami. Szkoląc się z różnych dziedzin, nie tylko programowania, ale również z zakresu usług świadczonych przez Kontrahentów systematycznie poszerza Pan swoje doświadczenie, przez co finalnie zwiększa zasób wiedzy i znajduje jej komercyjne zastosowanie.

W pracy programistycznej stosuje Pan także rozwiązania techniczne i technologiczne: zasady projektowania systemów rozproszonych, architektura klient-serwer, obsługa wielowątkowości, kolejkowania zdarzeń, znajomość wzorców projektowych, zasady optymalizacji zapytań bazodanowych, indeksowanie, zasady bezpieczeństwa aplikacji: szyfrowanie, uwierzytelnianie, kolejkowanie zadań.

Dodatkowo stosuje Pan rozwiązania programistyczne, w tym: (...).

Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu tworzenia nowych zastosowań. Ponadto sam Pan wskazał w opisie sprawy, że Pana działania zmierzają do zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:

- badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz

- prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.

Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i” wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich tych czynności, tj.:

• nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

• wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.

Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace te obejmują kolejno:

• nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z wiedzą, zrozumienie jej;

• łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów badań rozwojowych;

• kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;

• wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia celów prac rozwojowych.

Co istotne, całość ww. czynności służy:

• planowaniu produkcji oraz

• projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.

Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług – od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.

Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.

Z treści wniosku wynika, że pracując nad wytworzeniem oprogramowania nabywa Pan, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach działalności zdobywa Pan, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Pana Oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie. W ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej opracowuje Pan nowe rozwiązania informatyczne, programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, w sposób twórczy i unikalny, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje Pan tego w takiej skali. Każda z tych funkcjonalności nie funkcjonowała wcześniej w kontekście każdego z Kontrahentów jak i Pana. Wytwarza Pan nowe, nieistniejące wcześniej programy komputerowe, na podstawie posiadanej wiedzy, które w ten sposób cechują się innowacyjnością. Wszystkie wymienione we wniosku efekty Pana prac stanowią odrębne programy komputerowe. Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter, stanowiąc rezultat działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej nieistniejącej wartości niematerialnej. Zaznaczył Pan, że nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że jest Pan twórcą swoich programów, z których osiąga przychód.

Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność polegająca na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i jego uzupełnieniu oraz w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu.

Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:

Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1) patent,

2) prawo ochronne na wzór użytkowy,

3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),

8) autorskie prawo do programu komputerowego

- podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.

Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP BOX jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania.

Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:

(a + b) x 1,3

a + b + c + d

w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:

a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,

b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,

d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:

Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.

Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:

Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:

1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).

Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:

1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych;

2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;

4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;

5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.

Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:

W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.

Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty.

Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.

Jak wcześniej rozstrzygnięto, Pana działalność w zakresie tworzenia programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu okoliczności sprawy wynika, że wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Pana samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub ulepszone. Wskazał Pan, że każdy ze wskazanych efektów Pana prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Projekty programistyczne są realizowane w oparciu o pisemne umowy z Kontrahentem, w ramach których odpłatnie są przenoszone prawa autorskie. W wyniku zawartych umów z Kontrahentami, przekazuje Pana wszelkie prawa autorskie do wytworzonego oprogramowania. Umowy zawarte pomiędzy Panem a danym Kontrahentem wskazują, że w zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania przenoszone są wszelkie prawa autorskie do nich w zamian za wynagrodzenie – otrzymywane przez Pana należności będą przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw autorskich do programu komputerowego. Wartość wynagrodzenia za przeniesienie poszczególnych praw autorskich do Oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu rozliczeniowego na podstawie Pana zaangażowania w prace nad określonym programem komputerowym. Przed podjęciem współpracy z Kontrahentem podpisuje Pan umowę o współpracę. W każdym przypadku jest to umowa pisemna zawierająca odpowiednie działy poświęcone odpłatnemu przenoszeniu praw własności intelektualnej, w tym autorskie prawa majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do utworu. Działy te zawierają opisane pola eksploatacji, z reguły wszelkie możliwe, oraz bezterminowe przeniesienie praw na Kontrahentów. W swojej praktyce stosuje Pan formę i zakres przeniesienia praw: umowy zostały zawarte w formie pisemnej, prawa autorskie majątkowe do utworu (programu komputerowego) są przenoszone na Kontrahenta na wskazanych polach eksploatacji, które obejmują m.in.: utrwalanie i zwielokrotnianie w tym w formie cyfrowej; wprowadzanie do obrotu i używanie w systemach informatycznych; modyfikację i łączenie z innym oprogramowaniem; publiczne udostępnianie w sieci Internet.

Ponadto wskazał Pan, że w wyniku wykonywanych prac powstaje dokumentacja projektowa prowadzona jako repozytorium kodu, opisy zadań w (...). Zaznaczył Pan, że dokumentacja programistyczna stanowi integralną część z kodem, do którego sprzedaje Pan prawa autorskie Kontrahentowi i całość mu odpłatnie przekazuje. Umowy o poufności danych, podpisywane z Kontrahentem nakazują Panu, po wykonaniu zadania, przekazanie całości i zabraniają tworzenia i przechowywania kopii danych po Pana stronie.

Wykaz wykonanych i zbywanych programów komputerowych ewidencjonuje Pan w ewidencji odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wspomniana ewidencja pozwala na określenie kosztów i przychodów odpowiadających poszczególnym programom komputerowym i pozwala na określenie dochodu kwalifikowanego. Od 1 stycznia 2023 r. prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów. Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego ustala Pan dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle w tejże ewidencji wyodrębnia Pan koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.

Zamierza Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP Box), uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT za 2023 r.

Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) dalej: „ustawa o PAIPP”.

Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego, wytwarzanego samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na Kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy).

Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej za okres objęty wnioskiem, tj. za 2023 r.

Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn:

– dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i

– wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących uznania ponoszonych wydatków za koszty konieczne do wyliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zauważyć, że istotne jest to, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między:

– wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,

– kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz

– dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika.

Należy również pamiętać, że wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym powinien Pan również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym prawem.

Przyjąć należy zatem, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, wydatki wskazane w opisie sprawy, przy zachowaniu właściwej proporcji, mogą stanowić koszty, o których mowa w literze „a” wzoru z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględnione przy wyliczaniu wskaźnika nexus dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w zakresie, w jakim służyły prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej, której efektem było powstanie kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Dodatkowo informujemy, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.