Interpretacja 0115-KDST2-1.4011.331.2025.1.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2010 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem A.A działając jako konsumenci w rozumieniu art. 22⁽¹⁾ k.c. zawarli Umowę o kredyt mieszkaniowy w X (aktualnie Y) denominowany do CHF.

Kredytobiorcy zwrócili się do banku o udzielenie kredytu na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych (finansowanie kosztów budowy domu jednorodzinnego).

Przedmiotem Umowy był kredyt hipoteczny w łącznej kwocie 318 000 zł. Po uruchomieniu kwota ta została przeliczona na franki szwajcarskie i wyniosła 110 933,47 CHF.

Wypłata nastąpiła w złotych polskich w 5 transzach:

- w dniu (...) 2010 r. kwota 100 000 zł,

- w dniu (...) 2010 r. kwota 100 000 zł,

- w dniu (...) 2011 r. kwota 50 000 zł,

- w dniu (...) 2011 r. kwota 40 000 zł,

- w dniu (...) 2011 r. kwota 28 000,00 zł.

Okres kredytowania wynosił 360 miesięcy, a ostateczny termin spłaty kredytu miał nastąpić 11 września 2040 r. Kredytobiorcy w dniu 5 lipca 2024 r. dokonali jednorazowo całkowitej spłaty reszty zadłużenia wobec banku. Łączna kwota wszystkich spłat z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych wyniosła 136 712,11 CHF, co w przeliczeniu na złotówki wynosi około 623 407,22 zł.

W grudniu 2024 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem wnieśli pozew do sądu powszechnego domagając się ustalenia, że zawarta przez nich umowa ze względu na klauzule abuzywne i wadliwy sposób denominacji jest nieważna. Polskie sądy powszechne i Sąd Najwyższy w sprawach będących wynikiem pozwów złożonych przez klientów banku w zdecydowanej większości wydają wyroki stwierdzające nieważność całej umowy kredytu. Skutkiem wyroków jest z reguły powstanie po stronie banku obowiązku zapłaty (zwrotu) na rzecz klientów wszystkich świadczeń spełnionych przez Klientów.

Wnioskodawczyni wraz z mężem A.A domagają się w pozwie przeciwko Y zwrotu przez bank kwoty 136 712 CHF z tytułu poniesionych kosztów (zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych). Wszystkie te spłaty stanowią – ich zdaniem – świadczenie nienależne w rozumieniu art. 405 Kodeksu cywilnego i 410 Kodeksu cywilnego.

Bank zaproponował kredytobiorcom w toku sprawy sądowej zawarcie ugody mającej na celu zakończenie sporu, rozliczenie umowy i zrzeczenie się dalszych roszczeń przez obydwie strony.

Propozycja ugody zakłada, że bank dokona wypłaty na rzecz kredytobiorców kwoty 253 550 zł, z czego kwota 232 581,27 zł została określona w projekcie ugody jako „Kwota dodatkowa”.

Kredytobiorcy wnioskowali o zmianę zapisów projektu ugody, aby wyraźnie zaznaczyć, że dojdzie jedynie do zwrotu na ich rzecz tych środków pieniężnych, jednakże uzyskali z banku informację, że wzorzec ugody sporządzony przez bank jest jednolity wobec wszystkich klientów i nie może być zmodyfikowany z uwagi na wewnętrzne uwarunkowania banku.

Jednocześnie Bank Y poinformował kredytobiorców, iż w dniu (...) 2024 r. uzyskał indywidualną interpretację podatkową o numerze (...), w której potwierdzono, iż przewidziana w ugodach Y wypłata „Kwoty dodatkowej” nie spowoduje powstania przychodu po stronie kredytobiorców podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a bank nie ma obowiązku sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej kredytobiorcom.

Stanowisko takie jest uzasadnione tym, iż wypłata z tytułu „Kwoty dodatkowej” jest zwrotem na rzecz kredytobiorców środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu kredytobiorcy przekazali na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Finalnie bez względu na sposób określenia w ugodzie wypłacanego świadczenia, w ujęciu ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi zwrot kredytobiorcom świadczeń, które uprzednio wpłacili do banku i nie powoduje faktycznego przyrostu w ich majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku.

Pytanie

Czy w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą kredytobiorcom środków pieniężnych nazwanych w projekcie ugody sporządzonym przez bank „Kwotą dodatkową” po stronie Wnioskodawczyni nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą kredytobiorcom środków pieniężnych nazwanych w projekcie ugody sporządzonym przez bank „Kwotą dodatkową” po stronie Wnioskodawczyni nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu.

Stanowisko takie jest uzasadnione tym, iż wypłata z tytułu „Kwoty dodatkowej” jest zwrotem na rzecz kredytobiorców części środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu kredytobiorcy przekazali na rzecz banku ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Finalnie bez względu na sposób określenia w ugodzie wypłacanego świadczenia, w ujęciu ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi zwrot kredytobiorcom części (nawet nie całości) świadczeń, które uprzednio wpłacili do banku zatem nie powoduje faktycznego przyrostu w ich majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku.

Zaznaczyć należy, że kwota wypłaconego kredytu wyniosła 318 000 zł, a kredytobiorcy dokonali spłat kwoty 136 712,11 CHF, co w przeliczeniu na złotówki po kursie średnim NBP z dnia złożenia niniejszego wniosku tj. 4,56 zł wynosi około 623 407,22 zł. Zatem zaproponowana przez bank w projekcie ugody kwota do wypłaty jest mniejsza, aniżeli kwota, jaką finalnie otrzymaliby kredytobiorcy w przypadku unieważnienia umowy przez sąd.

W wyniku zawarcia ugody nie powstanie po stronie kredytobiorców przysporzenie w ich majątku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1) pieniądze i wartości pieniężne, które:

· zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

· zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

· świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

· nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są:

- inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W opisie sprawy wskazała Pani, że w dniu (...) 2010 r. wraz z mężem zawarła umowę o kredyt mieszkaniowy w X (aktualnie Y) denominowany do CHF. Przedmiotem umowy był kredyt hipoteczny w łącznej kwocie 318 000 zł. Po uruchomieniu kwota ta została przeliczona na franki szwajcarskie i wyniosła 110 933,47 CHF. Kredytobiorcy w dniu 5 lipca 2024 r. dokonali jednorazowo całkowitej spłaty reszty zadłużenia wobec banku. Łączna kwota wszystkich spłat z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych wyniosła 136 712,11 CHF, co w przeliczeniu na złotówki wynosi około 623 407,22 zł. Wnioskodawczyni wraz z mężem domagają się w pozwie przeciwko Y zwrotu przez bank kwoty 136 712 CHF z tytułu poniesionych kosztów (zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych). Bank zaproponował kredytobiorcom w toku sprawy sądowej zawarcie ugody mającej na celu zakończenie sporu, rozliczenie umowy i zrzeczenie się dalszych roszczeń przez obydwie strony. Propozycja ugody zakłada, że bank dokona wypłaty na rzecz kredytobiorców kwoty 253 550 zł, z czego kwota 232 581,27 zł została określona w projekcie ugody jako „Kwota dodatkowa”.

Powzięła Pani wątpliwość, czy w związku z wypłatą środków pieniężnych nazwanych w projekcie ugody „Kwotą dodatkową” powstanie przychód podlegający opodatkowaniu.

Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego w CHF otrzyma Pani zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a tym samym kwota ta – jak Pani wskazała – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba, że nie uzyska Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, w związku z wypłatą przez Bank kwoty wynikającej z zaproponowanej przez Bank ugody, która to kwota nie będzie stanowić dla Pani przysporzenia i będzie jedynie zwrotem dokonanej wpłaty na poczet rat kredytowych, po Pani stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (drugiego kredytobiorcy).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.