Interpretacja 0115-KDST2-1.4011.367.2026.1.JP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie stawki ryczałtu dla świadczonych usług. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych od całości osiąganych dochodów, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.

Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej zabudowanej, dla której Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą numer (...), położonej w A. przy ul. C. oraz nieruchomości gruntowych zabudowanych, dla których Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą o numerach odpowiednio: (...) oraz (...) - położonych w A. przy ul. B. (dalej zwane łącznie: „Nieruchomościami”).

Wnioskodawca zawiera umowy dzierżawy ww. nieruchomości, na podstawie których jako wydzierżawiający dzierżawi nieruchomości wybranym dzierżawcom – w zamian za określony w niniejszych umowach czynsz, stosownie do treści art. 693 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.c.).

Budynki, budowle, a także inne obiekty budowlane, które znajdują się na wydzierżawionych nieruchomościach, zostały wzniesione przez dzierżawców.

Wnioskodawca w niniejszym zakresie nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. ─ Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 z późn. zm.), natomiast jest czynnym podatnikiem VAT dla celów podatku od towarów i usług, stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.).

Przychód, jaki otrzymuje Wnioskodawca, opodatkowany jest w formie zryczałtowanego podatku dochodowego, na podstawie art. 2 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy ryczałtowej.

W rezultacie właściwa alokacja przychodu uzyskiwanego przez Wnioskodawcę znajduje swoje źródło w treści art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, zgodnie z brzmieniem którego, źródłem przychodu jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z treści zawieranych przez Wnioskodawcę umów dzierżawy ─ dzierżawcy poza należnym czynszem płaconym Wydzierżawiającemu tytułem dzierżawy nieruchomości, zobowiązani są zwrócić Wnioskodawcy równowartość kwoty:

1)  odpowiadającej należnemu podatkowi od nieruchomości, a także

2)  opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości.

Tytułem przykładu, w jednej z umów dzierżawy z 1 czerwca 2025 r. w ramach treści § 15 ust. 1 wskazano, iż: „Począwszy od dnia zawarcia niniejszej umowy Dzierżawca zobowiązuje się do pokrywania następujących kosztów publiczno-prawnych, tj. podatku od gruntu w części należnej od Przedmiotu Dzierżawy; podatku od nieruchomości w zakresie budynków Obiektu; podatku od nieruchomości w zakresie innych budynków i budowli wzniesionych przez Dzierżawcę na Przedmiocie Dzierżawy; - podatek od nieruchomości wynikający z obowiązujących przepisów w części dotyczącej przedmiotu dzierżawy i obiektu obciążać będzie Dzierżawcę w ten sposób, że będzie on zwracany Wydzierżawiającemu przez Dzierżawcę po doręczeniu przez Wydzierżawiającego Dzierżawcy odpowiedniego dokumentu księgowego wraz z dokumentami potwierdzającymi sposób wyliczenia i wysokości kwoty, która ma być przez Dzierżawcę zapłacona, a także doręczeniu Dzierżawcy dowodu opłacenia przez Wydzierżawiającego podatku od nieruchomości.”

Ponadto w ramach powyższej umowy w § 14 ust. 5 wskazano, że: „Począwszy od dnia zawarcia niniejszej umowy Dzierżawca zobowiązany jest do zwrotu Wydzierżawiającemu tej części kosztów poniesionej przez niego opłaty za użytkowanie wieczyste Nieruchomości. Zwrot następował będzie po zakończeniu roku kalendarzowego, którego zwrot dotyczy, na podstawie doręczonego Dzierżawcy odpowiedniego dokumentu księgowego, do którego załączone będą kopie dokumentów potwierdzającym wysokość zobowiązania oraz dowodu zapłaty przez Wydzierżawiającego opłaty za użytkowanie wieczyste w stosunku do całej nieruchomości.”

Analogiczne lub bardzo zbliżone w treści postanowienia umowne, sprowadzające się do zwrotu równowartości kwoty odpowiadającej należnemu podatkowi od nieruchomości lub opłaty za użytkowanie wieczystej od dzierżawionej nieruchomości na rzecz wydzierżawiającego, znajdują się także w innych umowach dzierżawy zawieranych przez Wnioskodawcę.

W związku z okolicznością, iż przychód Wnioskodawcy uzyskiwany z tytułu zawieranych umów dzierżawy opodatkowany jest na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do treści art. 2 ust. 1 a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy ryczałtowej, a Wnioskodawca dodatkowo otrzymuje od dzierżawców zwrot równowartości kwoty odpowiadającej należnemu podatkowi od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste, powzięto następujące wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa podatkowego, ze szczególnym uwzględnieniem treści ustawy ryczałtowej.

Pytanie

Czy przekazywana przez dzierżawców na rzecz Wnioskodawcy kwota stanowiąca równowartość należnego podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste, do zapłaty którego zobowiązany jest wydzierżawiający, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z przepisami ustawy ryczałtowej?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przekazywana przez dzierżawców na rzecz Wnioskodawcy kwota, stanowiąca równowartość należnego podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste, do zapłaty którego zobowiązany jest wydzierżawiający, nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z przepisami ustawy ryczałtowej.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca osiąga przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, zgodnie z brzmieniem którego do kategorii źródła przychodu zaliczyć należy także m.in. przychód z tytułu zawieranej umowy dzierżawy.

Jak stanowi art. 1 pkt 2 ustawy ryczałtowej, ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy ryczałtowej, osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Potwierdza powyższe art. 9a ust. 6 ustawy o PIT, zgodnie z którym, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (ustawa o ryczałcie).

Jak stanowi art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy ryczałtowej – ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.

Wobec powyższego wskazać należy, iż Wnioskodawca zasadnie, na skutek uzyskiwanego przychodu z tyłu umów dzierżawy, stosuje stawkę podatkową w wysokości 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a ustawy ryczałtowej.

Idąc dalej, wskazać należy, iż w rozumieniu art. 6 ust. 1a ustawy ryczałtowej, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

Wskazać także należy, że umowa dzierżawy należy do kategorii umów nazwanych, która została uregulowana w przepisach art. 693-709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z póżn. zm. dalej: k.c.).

Zgodnie z art. 693 § 1 k.c., przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Uwzględniając powyżej przytoczone przepisy prawa, podstawą powstania przychodu otrzymywanego z tytułu umowy dzierżawy jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym powoduje powstanie przychód w rozumieniu ustawy ryczałtowej.

Jednak, aby powstał przychód po stronie wydzierżawiającego, muszą zaistnieć przesłanki określone w art. 6 ust. 1a ustawy ryczałtowej, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub pozostawiony do dyspozycji wydzierżawiającego. Zatem w ocenie Wnioskodawcy, składnikiem przychodu osiąganego z tytułu zawartej umowy dzierżawy przez wydzierżawiającego, nie będą ponoszone przez wydzierżawiającego wydatki (opłaty) związane immanentnie z przedmiotem dzierżawy (tj. podatek od nieruchomości oraz opłata za użytkowanie wieczyste), jeżeli z umowy wynika, że dzierżawca jest zobowiązany do zwrotu równowartości odpowiadających im kwot na rzecz Wnioskodawcy.

Niniejszy należny podatek od nieruchomości oraz opłata za użytkowanie wieczyste, ponoszone przez wydzierżawiającego w związku z przedmiotem dzierżawy nie mieszczą się także w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wydzierżawiającego.

Dlatego też, źródłem uzyskiwania przychodów z tytułu dzierżawy nierealizowanej w ramach działalności gospodarczej jest kwota czynszu uzgodniony przez strony w ramach zawartej umowy. Zatem w niniejszym przypadku, w ocenie Wnioskodawcy, czynsz stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym w przypadku otrzymania lub postawienia go do dyspozycji wydzierżawiającego.

Natomiast w zakresie podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste, Wnioskodawca pełni jedynie rolę pośrednika między dzierżawcą, a właściwym organem (np. wójtem, prezydentem, burmistrzem lub miastem). Wobec niniejszego równowartość kwoty podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniem ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Niniejsze stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie także w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:

−     interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z 13 lutego 2025 r.,

nr 0114-KDIP3-2.4011.920.2024.2.MG;

−     interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z 25 sierpnia 2025 r.,

nr 0114-KDIP3-2.4011.636.2025.3.MT;

−     interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z 10 kwietnia 2024 r.,

nr 0112-KDIL2-2.4011.227.2024.2.MW;

−     interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z 31 sierpnia 2022 r.,

nr 0113-KDIPT2-1.4011.586.2022.2.KO.

Reasumując, przedmiotowe rozważania podkreślić końcowo należy, iż przekazywana przez dzierżawców na rzecz Wnioskodawcy kwota stanowiąca równowartość należnego podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste, do zapłaty którego zobowiązany jest wydzierżawiający, nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z przepisami ustawy ryczałtowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Źródłami przychodów są najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c , określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Natomiast w myśl art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, 340, 368, 620 i 680), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”.

Z kolei zgodnie art. 2 ust. 1a ww. ustawy:

Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Stosownie zaś do art. 6 ust. 1a ww. ustawy:

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w art. 2 ust. 1a i w art. 6 ust. 1a odwołuje się do pojęcia „przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym (umowy dzierżawy) oraz pieniądze i wartości pieniężne (...) z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym (umowy dzierżawy)”.

Zatem podstawą przychodów z dzierżawy jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Powołany art. 6 ust. 1a traktuje ogólnie o przychodach z dzierżawy, nie ogranicza tych przychodów tylko do czynszu, ale wskazuje na ich związek z dzierżawą. W konsekwencji, przychodem z tytułu dzierżawy oprócz wynagrodzenia wydzierżawiającego wynikającego bezpośrednio z tej umowy (czynsz) będzie także wszystko to, co po stronie wydzierżawiającego będzie stanowiło przysporzenie w jego majątku.

Podstawą przychodów z tytułu dzierżawy jest zawarcie pomiędzy stronami stosownej umowy.

Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Stosownie do art. 693 § 2 ww. Kodeksu:

Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.

Dzierżawa jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Co prawda strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane.

Z tych uregulowań prawnych wynika, że podstawą generowania przychodów z dzierżawy jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednak, aby powstał przychód po stronie wydzierżawiającego, muszą zaistnieć przesłanki określone w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wydzierżawiającego.

Składnikiem przychodu osiąganego z dzierżawy przez wydzierżawiającego w ramach tzw. „dzierżawy prywatnej” nie będą natomiast ponoszone przez dzierżawcę wydatki (opłaty) związane z przedmiotem dzierżawy (np. podatki i opłaty publicznoprawne), jeżeli z umowy wynika, że najemca jest zobowiązany do ich ponoszenia. Dodatkowe opłaty ponoszone przez dzierżawcę w związku z przedmiotem dzierżawy nie mieszczą się bowiem w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wydzierżawiającego.

Dlatego też podstawą uzyskiwania przychodów z tytułu tzw. „dzierżawy prywatnej” jest umowa, w której strony określają wysokość czynszu. Czynsz stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym w przypadku otrzymania lub postawienia go do dyspozycji wydzierżawiającego.

W zależności od różnego skonstruowania stosunku prawnego umowy dzierżawy w zakresie pokrywania przez dzierżawcę pewnych płatności (świadczeń) związanych z przedmiotem dzierżawy, różne będą skutki podatkowe. Jeśli strony umowy dzierżawy określiły wysokość wynagrodzenia z tytułu dzierżawy (czynsz), to otrzymana przez wydzierżawiającego kwota jest jego przychodem. Natomiast Pana przychodem nie będą opłaty obejmujące: podatek od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości.

Przenosząc powołane przepisy na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w przypadku, gdy opisana we wniosku umowa ─ jak wynika z okoliczności sprawy ─ zawiera zapis, że dzierżawca jest zobowiązany do ponoszenia opłat związanych z przedmiotem dzierżawy, takich jak podatek od nieruchomości oraz opłata za użytkowanie wieczyste nieruchomości, to nie będą one składnikiem przychodu osiąganego z dzierżawy w ramach tzw. „dzierżawy prywatnej”. W takich okolicznościach ww. opłaty nie stanowią dla Pana przychodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistniałego zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnej wskazać należy, że zostały ona wydana w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.