Interpretacja 0115-KDST2-1.4011.653.2025.2.JP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 stycznia 2026 r. (data wpływu 24 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1. Profil Wnioskodawcy

Wnioskodawca od 4 listopada 2024 r. prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania. Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie: „u.p.d.o.f.”) i rozlicza się według stawki liniowej 19% na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 u.p.d.o.f. W szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą żadnej stałej placówki ani wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz. Wszystkie przychody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje w Polsce. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego określonego w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1402 z późn. zm.).

2. Umowa, kontrahent i model współpracy

W okresie obowiązywania przepisów dot. ulgi IP Box (regulowanej przepisami art. 30ca i 30cb ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) Wnioskodawca nawiązał współpracę z polską spółka technologiczną Y sp. z o.o. z siedzibą w (...), wpisana do KRS w czerwcu 2017 r. (dalej w skrócie zwana również zamiennie: „Kontrahent” lub „Spółka”). Współpraca odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawartej dnia 25 lutego 2025 r.

Kontrahent specjalizuje się w projektowaniu sprzętu dla przemysłu (...).

Umowa określa ramowe zasady i warunki świadczenia przez Wnioskodawcę usług programistycznych, natomiast ich dokładny zakres jest każdorazowo ustalany na podstawie składanych zleceń cząstkowych, czyli powierzonych w jakiejkolwiek formie (np. za pośrednictwem platformy do zarządzania projektem, ustnie lub poprzez e-mail) prac programistycznych do wykonania. Precyzując, zamówienia cząstkowe przedstawia specyfikację wymagań, definiując potrzeby biznesowe, które oprogramowanie (lub jego komponent, funkcjonalność) ma zaspokajać. Trzeba zaznaczyć, że Wnioskodawca, jako programista wysoce wyspecjalizowany w konkretnych dziedzinach, nie tworzy komercyjnych programów komputerowych w rozumieniu masowego rynku oprogramowania – nie opracowuje aplikacji przeznaczonych do sprzedaży detalicznej ani rozwiązań dystrybuowanych w setkach czy tysiącach identycznych kopii. Tworzone przez niego programy mają charakter wysoce zindywidualizowany i są projektowane z myślą o konkretnych potrzebach klienta Y, którym w tym przypadku są podmioty grupy X – (...).

Podsumowując, Wnioskodawca współpracuje na podstawie pisemnej umowy z Y Sp. z o.o., która pełni rolę pośrednika i integratora. To jednak X – zarówno jego oddział w Austrii, jak i w (...) – jest faktycznym beneficjentem końcowym wyników prac programistycznych. W ramach projektów realizowanych przez X, Wnioskodawca dostarcza zaawansowane programy komputerowe (np. moduły integracyjne, algorytmy kalibracji, kontrolery) zgodnie ze szczegółową specyfikacją wymaganą przez X.

Tworząc oprogramowanie Wnioskodawca nie pracuje pod kierownictwem Kontrahenta, tudzież jego klienta lub innej osoby trzeciej, ani w wyznaczonym przez nich czasie i miejscu, chyba że specyfika usług wyjątkowo wymaga ich wykonania w siedzibie firmy. Wnioskodawca wykonuje prace programistyczne zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, nie jest związany sztywnymi godzinami pracy. Wnioskodawca ponosi pełną odpowiedzialność za rezultat prac oraz wykonanie umowy. Sposób wykonywania czynności oraz użyte rozwiązania są wyborem Wnioskodawcy. Ponadto, w związku z nienależytym wykonaniem umowy, druga strona ma prawo wystąpić do Wnioskodawcy z roszczeniem regresowym. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu. W ekonomii definiuje się ryzyko jako możliwość wystąpienia wyników odmiennych od założonych celów. Zgodnie z tą definicją działalność Wnioskodawcy jest obarczona ryzykiem gospodarczym.

3. Charakterystyka oprogramowania tworzonego przez Wnioskodawcę

Działalność gospodarcza Wnioskodawcy związana jest z szeroko rozumianym programowaniem. Jej fundamentem jest rozwiązywanie problemów algorytmicznych, co polega na systematycznej pracy nad komputerowym rozwiązaniem problemu i obejmuje cały proces projektowania i otrzymania rozwiązania. Rozwiązania mają postać programów napisanych w wybranym języku programowania. Innymi słowy, oprogramowanie napisane przez Wnioskodawcę jest realizacją algorytmu. Algorytm programu komputerowego to element konstrukcyjny programu stanowiący zapis logicznie uporządkowanych działań (instrukcji), prowadzących do rozwiązania konkretnych problemów na podstawie ustalonej funkcjonalności programu, wypracowanej przy pomocy funkcjonujących w teorii pojęć i reguł ogólnych. Powszechnie przyjmuje się, że algorytm jest opisem krok po kroku rozwiązania postawionego problemu lub sposobu osiągnięcia jakiegoś celu. Celem nadrzędnym tej metodologii jest otrzymanie „dobrego” rozwiązania, czyli takiego, które jest:

-    zrozumiałe dla każdego, kto zna dziedzinę rozwiązywanego problemu i użyte narzędzia komputerowe,

-    poprawne, czyli spełnia specyfikację problemu, a więc dokładny opis problemu,

-    efektywne, czyli niepotrzebnie nie marnuje zasobów komputerowych, czasu i pamięci.

Działając na podstawie umowy zawartej z Y sp. z o.o., w ramach zleceń cząstkowych Wnioskodawca realizował prace programistyczne w projektach prowadzonych przez X. Jeden z nich – (...).

Drugi projekt – (...).

We wszystkich powyższych pracach Wnioskodawca tworzył programy komputerowe w wyspecjalizowanym języku używanym w inżynierii układów scalonych (…). Programy te nie są typowymi aplikacjami użytkowymi, lecz mają postać modułów, komponentów i algorytmów, które stanowią niezbędny element większych projektów elektronicznych. Każdy taki moduł jest jednak samodzielnym programem komputerowym i rozwiązuje konkretne problemy techniczne.

Praca Wnioskodawcy przy pisaniu kodu nie miała i nie będzie mieć charakteru odtwórczego i nie polega na powielaniu w jego linijkach standardowych rozwiązań problemów. Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej, jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 z późn. zm., dalej: „ustawa o PAIPP”). W zakresie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca wyjaśnia, iż planuje kontynuować współpracę z Kontrahentem na dotychczasowych zasadach, według analogicznego procesu twórczego, a efektem jego prac również będą programy komputerowe podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP.

4. Proces twórczy

Wytwarzane przez Wnioskodawcę oprogramowanie opiera się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmuje m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego, w języku (...), będącego realizacją tego algorytmu), a następnie Wnioskodawca weryfikuje, modyfikuje i udoskonala tworzone rozwiązania.

Na potrzeby stworzenia autorskich programów komputerowych, dedykowanych projektom realizowanym przez X, Wnioskodawca inicjuje i realizuje ─ w ramach prowadzonej bezpośrednio przez siebie działalności gospodarczej ─ prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. ─ Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Działania te prowadzone są każdorazowo w sposób uporządkowany i metodyczny, co obejmuje określenie celu, jaki program ma spełniać, zaplanowanie sposobu dojścia do tego celu (dobór właściwych rozwiązań algorytmicznych i technologicznych), zaplanowanie harmonogramu prac, ich bieżącą weryfikację oraz ostateczne zakończenie.

Proces twórczy prowadzony przez Wnioskodawcę przebiega w sposób typowy dla inżynierii oprogramowania i obejmuje m.in. analizę potrzeb funkcjonalnych, zaprojektowanie architektury rozwiązania, wybór technologii i narzędzi, implementację, testowanie oraz ewaluację końcowego programu. Standardowo proces ten przebiega w trzech głównych etapach:

a)  Etap wstępny – obejmuje analizę specyfikacji funkcjonalnej i technicznej, przekazanej przez Kontrahenta (Y jako pośrednika działającego na rzecz X), konsultacje dotyczące oczekiwanych funkcji oraz warunków pracy układu. Wnioskodawca dokonuje analizy wykonalności projektu i ocenia ryzyko technologiczne. Cały kod źródłowy tworzony jest od podstaw, w ramach indywidualnej pracy twórczej.

b)  Etap projektowo-wytwórczy – obejmuje projektowanie architektury, algorytmów, struktur logicznych i implementację programów komputerowych w języku (...).

c)  Etap końcowy – obejmuje testowanie i walidację stworzonego oprogramowania, sprawdzenie zgodności z wymaganiami funkcjonalnymi i technicznymi, analizę poprawności działania w różnych warunkach symulacyjnych, a także możliwości dalszej rozbudowy lub wykorzystania modułu w kolejnych projektach. Wnioskodawca samodzielnie ocenia spełnienie założeń technicznych i użytkowych oraz rekomenduje kierunki dalszego rozwoju.

Tworzone przez Wnioskodawcę oprogramowanie stanowi rezultat systematycznej działalności twórczej. Proces ten wymaga nie tylko wiedzy i umiejętności programistycznych, ale również znajomości specyfiki mikroelektroniki i projektowania układów scalonych, w szczególności w obszarach przetwarzania sygnałów i systemów o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa (…). Wnioskodawca każdorazowo dobiera odpowiednie rozwiązania algorytmiczne i narzędziowe, a swoją wiedzę uzupełnia poprzez analizę dokumentacji technicznej, śledzenie publikacji branżowych oraz uczestnictwo w projektach badawczo-rozwojowych dla X .

Wnioskodawca nie wykonuje prac rutynowych ani powtarzalnych – jego działalność polega na tworzeniu nowych lub istotnie ulepszonych rozwiązań informatycznych, których ostateczny kształt nie jest znany na etapie rozpoczęcia prac. Tworzone programy komputerowe są utrwalane w postaci kodu źródłowego w języku (...) i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych, przenoszonych na Kontrahenta zgodnie z zawartą umową.

5. Ewidencja

Wnioskodawca monitoruje efekty prowadzonej przez siebie działalności rozwojowej i wyodrębnia prawa autorskie do programów komputerowych, wytworzonych i zbytych w ramach umowy zawartej ze wskazanym Kontrahentem. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco ewidencję, odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zapewniającą ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw autorskich do tego oprogramowania. Ewidencja zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art. 30cb u.p.d.o.f., w tym również wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4. Wnioskodawca podkreśla, że analizuje również wydatki ponoszone przez siebie w ramach podjętych projektów badawczo-rozwojowych i alokuje je pod odpowiednie litery tzw. wskaźnika nexus.

Uzupełnienie

W przedstawionym we wniosku opisie sprawy pojęcie „Oprogramowania”, którym Wnioskodawca posługuje się we wniosku, obejmuje moduły, narzędzia oraz aplikacje, o ile stanowią one rezultat prac programistycznych Wnioskodawcy wykonywanych w ramach zleceń cząstkowych i są utrwalone w postaci kodu źródłowego. Wnioskodawca wyjaśnia jednocześnie, że ilekroć we wniosku mowa jest o „Oprogramowaniu”, chodzi o utwór w postaci programu komputerowego, który podlega ochronie prawno-autorskiej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, niezależnie od tego, czy dany efekt pracy przyjmuje postać samodzielnej aplikacji, czy też modułu, komponentu lub funkcjonalności stanowiącej część większego rozwiązania.

W praktyce działalności Wnioskodawcy wytwarzane oprogramowanie ma postać specjalistycznych programów zapisanych w języku (...), stosowanych w projektach układów scalonych. Programy te nie są typowymi aplikacjami użytkowymi, lecz mogą przyjmować formę modułów, komponentów i algorytmów sterujących, integracyjnych lub walidacyjno-kalibracyjnych. Jednak w każdym przypadku są one utrwalone w kodzie źródłowym i stanowią logicznie uporządkowany ciąg instrukcji realizujący określoną funkcję, co oznacza, że mieszczą się w pojęciu programu komputerowego w rozumieniu przepisów prawa autorskiego.

Dla uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca podkreśla, że fakt, iż wytwarzane przez niego programy komputerowe funkcjonują jako część większego systemu elektronicznego lub są integrowane z innymi blokami w ramach projektu, nie pozbawia ich charakteru programu komputerowego. Są to bowiem wyodrębniane rezultaty prac programistycznych Wnioskodawcy, posiadające samodzielnie określoną funkcjonalność i własną logikę działania, a tym samym stanowią „Oprogramowanie” w rozumieniu wniosku.

Nie wszystkie czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w ramach realizacji zleceń cząstkowych prowadzą bezpośrednio do powstania programu komputerowego. W toku realizacji projektów występują również działania o charakterze pomocniczym lub przygotowawczym, takie jak analiza wymagań technicznych, konsultacje projektowe czy testowanie rozwiązań, które same w sobie nie stanowią programów komputerowych. Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnia, że wszystkie efekty jego pracy, które są identyfikowane jako „Oprogramowanie” w rozumieniu wniosku oraz które stanowią przedmiot przeniesienia autorskich praw majątkowych, mają postać kodu źródłowego w języku (...) i stanowią utwory w postaci programów komputerowych, które podlegają ochronie prawno-autorskiej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Programy te są tworzone i rozwijane bezpośrednio przez Wnioskodawcę w ramach realizowanych projektów, takich jak (...).

Wnioskodawca samodzielnie tworzy algorytmy stanowiące podstawę opracowywanego oprogramowania. W szczególności w ramach projektów realizowanych dla X opracowywał autorskie algorytmy (...). Algorytmy te były projektowane przez Wnioskodawcę i implementowane w postaci kodu źródłowego (...) jako logicznie uporządkowany ciąg instrukcji realizujących określone funkcje.

Wnioskodawca potwierdził, że efekty jego pracy związane z rozwijaniem oprogramowania stanowią programy komputerowe, których był/jest twórcą. Efekty pracy Wnioskodawcy związane z rozwijaniem oprogramowania stanowią programy komputerowe lub ich autonomiczne komponenty, których Wnioskodawca był i jest twórcą w zakresie wytworzonego lub istotnie zmodyfikowanego kodu źródłowego. Rozwijanie oprogramowania w działalności Wnioskodawcy nie polega na wprowadzaniu rutynowych lub okresowych zmian technicznych, lecz na tworzeniu nowych funkcjonalności, opracowywaniu nowych algorytmów oraz istotnym ulepszaniu istniejącej logiki działania modułów cyfrowych. W wyniku tych prac powstają nowe lub znacząco zmienione elementy kodu źródłowego w języku (...), które stanowią utwory o indywidualnym i twórczym charakterze, podlegające ochronie prawnoautorskiej. W konsekwencji Wnioskodawca jest twórcą programów komputerowych powstających w ramach projektów, a następnie przysługujące mu autorskie prawa majątkowe do tych programów są przenoszone na Kontrahenta zgodnie z umową.

Twórczy charakter działalności Wnioskodawcy przejawia się w tym, że polega ona na samodzielnym projektowaniu, tworzeniu oraz rozwijaniu programów komputerowych utrwalonych w postaci kodu źródłowego w języku (...), które realizują nowe lub istotnie ulepszone funkcjonalności w ramach projektów układów scalonych prowadzonych przez X . Wnioskodawca opracowuje autorską logikę działania modułów cyfrowych oraz algorytmy (...), które nie mają charakteru odtwórczego.

W ramach realizowanych projektów Wnioskodawca podejmował konkretne działania zmierzające do rozwijania i modyfikowania programów komputerowych w postaci modułów cyfrowych oraz kontrolerów sterujących. Przykładowo (...).

W toku tych prac Wnioskodawca stosował nowe koncepcje i rozwiązania niewystępujące wcześniej w jego praktyce gospodarczej, takie jak projektowanie algorytmów (...). Rozwiązania te wymagały opracowania nowych struktur logicznych i algorytmicznych, a nie jedynie wykorzystania gotowych schematów.

Programy komputerowe były wytwarzane i rozwijane w oparciu o technologie typowe dla projektowania logiki cyfrowej, w szczególności język (...) oraz narzędzia umożliwiające symulację i weryfikację poprawności działania kodu. Wnioskodawca wykorzystywał te technologie do tworzenia modułów sterujących, kontrolerów cyfrowych oraz procedur komunikacyjnych stanowiących kod źródłowy o samodzielnie określonej funkcjonalności.

Oryginalność wytworzonego oprogramowania polegała na tym, że tworzone moduły i algorytmy stanowiły nowe rozwiązania w stosunku do wcześniej funkcjonujących zarówno u Wnioskodawcy, jak i u Kontrahenta. Standardowe rozwiązania nie zapewniały wymaganej funkcjonalności, dlatego konieczne było opracowanie autorskiej logiki działania, nowych algorytmów (...) oraz nowych mechanizmów komunikacyjnych.

Zastosowanie technologii (...) oraz twórczo zaprojektowanych algorytmów sterujących powoduje, że oprogramowanie po jego wytworzeniu lub rozwinięciu różni się od dotychczas stosowanych rozwiązań u Kontrahenta, ponieważ umożliwia realizację nowych funkcji, zwiększa stabilność i precyzję działania układu oraz zapewnia automatyczną walidację i dostrajanie parametrów pracy.

Wnioskodawca potwierdził, że prowadzona działalność w zakresie tworzenia i rozwijania oprogramowania ma charakter twórczy oraz jest podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększania zasobów wiedzy oraz wykorzystywania tej wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Działalność ta polega na projektowaniu i implementacji nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych utrwalonych w kodzie źródłowym (...), które realizują nowe funkcjonalności w ramach projektów układów scalonych prowadzonych przez X.

Na wstępie realizacji poszczególnych projektów Wnioskodawca stawiał sobie cele polegające na opracowaniu nowych lub ulepszonych modułów cyfrowych oraz algorytmów (...). Źródłem finansowania zaplanowanych prac były środki własne Wnioskodawcy uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej, bez korzystania z dotacji lub zewnętrznych programów wsparcia.

W ramach realizowanych projektów osiągnięto cele polegające na wytworzeniu konkretnych programów komputerowych oraz ich funkcjonalności, takich jak algorytmy korekcji błędów w projekcie (...). Opracowanie tych rozwiązań nastąpiło w ramach zasobów ludzkich, rzeczowych i finansowych Wnioskodawcy, który samodzielnie wykonywał prace projektowe i programistyczne, korzystając z własnego sprzętu komputerowego oraz narzędzi do tworzenia, symulacji i weryfikacji kodu (...). Efektem było stworzenie praktycznych, innowacyjnych rozwiązań umożliwiających poprawę stabilności, precyzji i niezawodności działania układów.

Wnioskodawca realizował projekty w oparciu o harmonogramy projektowe ustalane w ramach współpracy z Kontrahentem i odbiorcą końcowym (X). Harmonogramy miały charakter etapowy i iteracyjny, typowy dla projektów programistycznych w obszarze rozwoju technologii cyfrowych. Prace obejmowały kolejne fazy, takie jak analiza wymagań, projektowanie algorytmów, implementacja kodu (...), symulacja i testy oraz wdrażanie kolejnych wersji modułów sterujących. Harmonogramy te były faktycznie realizowane poprzez dostarczanie kolejnych funkcjonalności w ramach projektów (...).

Systematyczność działań Wnioskodawcy polega na tym, że prace nad tworzeniem i rozwijaniem oprogramowania są prowadzone w sposób zaplanowany, uporządkowany i metodyczny, według powtarzalnego procesu obejmującego analizę problemu, projektowanie rozwiązania, implementację algorytmów w kodzie źródłowym, weryfikację poprawności działania oraz wdrażanie efektów prac. Działania te mają charakter ciągły i regularny w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie incydentalny, oraz prowadzą do zwiększania zasobów wiedzy Wnioskodawcy i jej wykorzystania do tworzenia nowych zastosowań w postaci nowych lub ulepszonych programów komputerowych.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie tworzenia i ulepszania Oprogramowania obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie oraz wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych oraz technologii programistycznych, do projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów i usług w postaci programów komputerowych.

Wnioskodawca wskazuje, że realizowane przez niego prace polegają na projektowaniu i implementacji kodu źródłowego w języku (...), obejmującego algorytmy sterujące, korekcyjne i kalibracyjne dla specjalistycznych bloków cyfrowych wykorzystywanych w projektach układów scalonych. W ramach tych prac Wnioskodawca wykorzystuje posiadaną wiedzę programistyczną i technologiczną, a jednocześnie stale ją rozwija poprzez analizę nowych wymagań projektowych, opracowywanie nowych algorytmów oraz tworzenie nowych struktur logicznych dostosowanych do specyfiki danego układu.

Działalność ta obejmuje również łączenie dostępnej wiedzy z różnych obszarów, takich jak algorytmika, logika cyfrowa, projektowanie modułów sterujących oraz narzędzia symulacyjne, w celu opracowania nowych zastosowań i rozwiązań niewystępujących wcześniej w praktyce Wnioskodawcy ani w standardowych rozwiązaniach stosowanych przez Kontrahenta.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że jego działalność nie obejmuje rutynowych ani okresowych zmian wprowadzanych do oprogramowania, takich jak powtarzalne poprawki techniczne, czynności serwisowe czy standardowe aktualizacje. Wprowadzane zmiany nie mają charakteru odtwórczego, lecz każdorazowo wymagają samodzielnego zaprojektowania nowej logiki działania, opracowania nowych algorytmów lub istotnego ulepszenia funkcjonalności programu komputerowego.

Rezultaty prac Wnioskodawcy nie są z góry przewidywalne na etapie rozpoczęcia projektu, ponieważ powstają w odpowiedzi na złożone problemy techniczne związane z działaniem układów scalonych, a ich rozwiązanie wymaga twórczego wkładu intelektualnego oraz zastosowania dostępnej wiedzy do stworzenia nowych zastosowań.

Przed rozpoczęciem realizacji poszczególnych programów komputerowych Wnioskodawca dysponował ogólną i podstawową wiedzą oraz umiejętnościami z zakresu programowania i technologii informatycznych, które stanowiły punkt wyjścia do dalszego pogłębiania i rozwijania kompetencji w toku realizacji konkretnych projektów.

W szczególności Wnioskodawca posiadał podstawową wiedzę obejmującą zasady tworzenia kodu źródłowego, logikę algorytmów oraz znajomość środowiska projektowego wykorzystywanego w branży układów cyfrowych, w tym języka (...). Dysponował również doświadczeniem pozwalającym na analizę wymagań technicznych oraz przekładanie ich na rozwiązania programistyczne.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że posiadana na początku wiedza nie miała charakteru kompletnego ani zamkniętego w odniesieniu do realizowanych projektów. Każdy kolejny program komputerowy wymagał zdobywania nowych informacji, opracowywania nowych algorytmów oraz projektowania rozwiązań niewystępujących wcześniej w praktyce Wnioskodawcy. W toku prac konieczne było poszerzanie wiedzy dotyczącej specyfiki układów scalonych, metod korekcji błędów, mechanizmów autokalibracji oraz integracji modułów cyfrowych.

W konsekwencji zasoby wiedzy posiadane przed rozpoczęciem projektów stanowiły jedynie podstawę do prowadzenia dalszych prac twórczych i rozwojowych, a nie gotowy zbiór rozwiązań umożliwiających odtwórcze wykonanie programów komputerowych bez podejmowania działań o charakterze twórczym.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje oraz systematycznie rozwija wiedzę i umiejętności z zakresu technologii informatycznych oraz programowania, w szczególności związanych z projektowaniem, tworzeniem i rozwijaniem programów komputerowych utrwalonych w postaci kodu źródłowego w języku (...). Wnioskodawca wykorzystuje i rozwija przede wszystkim wiedzę programistyczną obejmującą algorytmikę, projektowanie logiki programów komputerowych oraz tworzenie struktur cyfrowych realizujących określone funkcje sterujące i kontrolne. Istotnym elementem działalności jest również rozwijanie umiejętności w zakresie samodzielnego opracowywania algorytmów korekcji błędów, walidacji poprawności działania układów oraz mechanizmów autokalibracji dostosowujących parametry pracy w różnych warunkach.

Wnioskodawca rozwija także wiedzę technologiczną dotyczącą środowiska projektowania logiki cyfrowej, w tym języka (...) oraz narzędzi służących do symulacji, weryfikacji i testowania poprawności tworzonego kodu. W ramach realizowanych projektów poszerza kompetencje w zakresie integracji modułów cyfrowych oraz projektowania procedur komunikacyjnych pomiędzy blokami systemu elektronicznego.

Jednocześnie Wnioskodawca stale pogłębia umiejętność analizy wymagań technicznych oraz przekładania ich na konkretne rozwiązania programistyczne w postaci nowych lub istotnie ulepszonych modułów kodu źródłowego. Każdy projekt wymaga bowiem opracowania nowych zastosowań dostępnej wiedzy oraz rozwiązywania złożonych problemów technicznych, co prowadzi do ciągłego zwiększania zasobów wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy.

Wykorzystywanie i rozwijanie powyższych rodzajów wiedzy i umiejętności pozostaje bezpośrednio związane z działalnością twórczą Wnioskodawcy, prowadzącą do powstawania nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych w ramach projektów realizowanych na rzecz Kontrahenta.

Wnioskodawca wskazuje, że działalność gospodarcza została założona w dniu 4 listopada 2024 r., natomiast umowa z Kontrahentem została zawarta w lutym 2025 r. W związku z tym przed rozpoczęciem współpracy z Kontrahentem działalność Wnioskodawcy miała charakter początkowy i nie obejmowała szerokiego katalogu usług ani rozbudowanych projektów programistycznych.

Dotychczas w ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca świadczył usługi programistyczne polegające na tworzeniu oraz rozwijaniu kodu źródłowego w języku (...) w ramach projektów realizowanych na rzecz przedstawionego we wniosku Kontrahenta. Prace te obejmowały implementację funkcjonalności zgodnie z wymaganiami projektowymi oraz rozwijanie istniejących komponentów oprogramowania wykorzystywanych w większych rozwiązaniach technologicznych. Efektem działalności Wnioskodawcy były komponenty oprogramowania utrwalone w postaci kodu źródłowego, stanowiące elementy większych systemów rozwijanych w ramach projektów układów scalonych. Jednocześnie wraz z rozpoczęciem współpracy z Kontrahentem zakres prac Wnioskodawcy obejmował coraz bardziej złożone i twórcze zadania prowadzące do opracowywania nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych, takich jak algorytmy korekcji błędów czy mechanizmy autokalibracji opisane we wniosku.

Wnioskodawca realizował i realizuje zaplanowane przedsięwzięcia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sposób uporządkowany i metodyczny, typowy dla projektów programistycznych realizowanych w obszarze rozwoju oprogramowania specjalistycznego.

Prace wykonywane są w ramach współpracy z Kontrahentem na podstawie zleceń cząstkowych, które określają zakres zadań do wykonania w danym etapie projektu.

Realizacja przedsięwzięcia przebiega w szczególności poprzez analizę wymagań technicznych i funkcjonalnych przekazywanych w ramach projektu, zaprojektowanie odpowiedniego rozwiązania informatycznego oraz opracowanie algorytmów i logiki działania modułów cyfrowych. Następnie Wnioskodawca implementuje rozwiązania w postaci kodu źródłowego w języku (...), tworząc nowe lub rozwijając istniejące komponenty oprogramowania.

Kolejnym etapem jest weryfikacja poprawności działania wytworzonego kodu poprzez testy oraz symulacje prowadzone w środowisku projektowym. W przypadku wykrycia nieprawidłowości lub potrzeby dalszego ulepszenia funkcjonalności Wnioskodawca wprowadza odpowiednie modyfikacje i optymalizacje, prowadzące do powstania kolejnych wersji programu komputerowego.

Prace realizowane są etapowo i iteracyjnie, a każdy etap kończy się powstaniem konkretnego efektu w postaci utrwalonego kodu źródłowego stanowiącego program komputerowy lub jego autonomiczną funkcjonalność. Wnioskodawca wykonuje prace samodzielnie, wykorzystując własne zasoby techniczne oraz rozwijaną na bieżąco wiedzę programistyczną i technologiczną.

W rezultacie zaplanowane przedsięwzięcie jest realizowane w sposób ciągły i systematyczny, poprzez kolejne etapy projektowania, implementacji, testowania oraz rozwijania oprogramowania, prowadząc do powstawania nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych wykorzystywanych w projektach układów scalonych.

Tworzone, rozwijane oraz modyfikowane przez Wnioskodawcę produkty, usługi i procesy były oparte na dostępnych zasobach wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz programowania, które Wnioskodawca wykorzystywał i rozwijał w toku prowadzonej działalności gospodarczej.

W szczególności prace te opierały się na wiedzy programistycznej obejmującej zasady algorytmiki, projektowania logiki programów komputerowych oraz tworzenia struktur cyfrowych realizujących określone funkcje sterujące i kontrolne. Istotnym elementem była również wiedza dotycząca projektowania modułów cyfrowych oraz implementacji algorytmów korekcji błędów, walidacji poprawności działania układów oraz mechanizmów autokalibracji.

Od strony technologicznej Wnioskodawca wykorzystywał przede wszystkim język (...), który stanowi narzędzie do tworzenia kodu źródłowego opisującego działanie modułów cyfrowych i algorytmów sterujących. Kod ten jest następnie weryfikowany i rozwijany przy użyciu narzędzi umożliwiających symulację oraz testowanie poprawności działania tworzonych rozwiązań. Wnioskodawca opierał swoje prace również na wiedzy z zakresu integracji modułów oraz projektowania procedur komunikacyjnych pomiędzy elementami większego systemu elektronicznego. Tworzone rozwiązania wymagały łączenia dostępnej wiedzy technicznej z nowymi wymaganiami projektowymi oraz opracowywania nowych zastosowań w postaci kodu źródłowego realizującego funkcje niewystępujące wcześniej w praktyce Wnioskodawcy ani w standardowych rozwiązaniach stosowanych przez Kontrahenta.

W rezultacie tworzone i rozwijane produkty oraz procesy były oparte na świadomym wykorzystaniu i twórczym zastosowaniu wiedzy programistycznej, algorytmicznej oraz technologicznej, prowadząc do powstawania nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych w postaci modułów i algorytmów zapisanych w języku (...).

Efektem działań podejmowanych przez Wnioskodawcę było powstanie nowych lub istotnie ulepszonych zastosowań informatycznych w postaci programów komputerowych utrwalonych w kodzie źródłowym w języku (...), wykorzystywanych w projektach układów scalonych realizowanych przez Kontrahenta i odbiorcę końcowego.

Nowe zastosowania powstałe w ramach realizowanych projektów polegały w szczególności na opracowaniu modułów cyfrowych oraz algorytmów sterujących umożliwiających realizację funkcji, które nie były dostępne w standardowych rozwiązaniach. Wnioskodawca tworzył m.in. (...).

Rezultatem prac było stworzenie kodu źródłowego stanowiącego program komputerowy lub jego autonomiczne komponenty, które (...). Efekty te miały charakter trwały i możliwy do wykorzystania w praktyce, ponieważ zostały utrwalone w postaci kodu oraz wdrożone do środowiska projektowego Kontrahenta. W konsekwencji nowe zastosowania powstałe w ramach działalności Wnioskodawcy stanowią nowe lub istotnie ulepszone programy komputerowe oraz funkcjonalności realizujące innowacyjne algorytmy sterujące i kalibracyjne w ramach projektów technologicznych.

Nie w każdym przypadku wszystkie czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w toku realizacji zleceń prowadzą bezpośrednio do powstania odrębnego programu komputerowego, ponieważ w ramach projektów wykonywane są również działania pomocnicze, takie jak analiza wymagań, testy czy konsultacje techniczne, które same w sobie nie stanowią programów komputerowych.

Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnia, że w każdym przypadku, w którym efektem jego prac jest „Oprogramowanie” w rozumieniu wniosku, rezultat ten stanowi utwór w postaci programu komputerowego lub jego autonomicznego komponentu utrwalonego w kodzie źródłowym w języku (...), który podlega ochronie prawnoautorskiej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Fakt, że tworzone moduły funkcjonują jako element większego projektu technologicznego, nie pozbawia ich charakteru programu komputerowego, ponieważ są one wyodrębnialnymi efektami prac programistycznych Wnioskodawcy, posiadającymi określoną logikę działania i samodzielną funkcjonalność.

W zakresie autorskich praw majątkowych Wnioskodawca wskazuje, że jako twórcy programów komputerowych przysługują mu pierwotnie autorskie prawa majątkowe do wytworzonego kodu źródłowego. Prawa te przysługują Wnioskodawcy do momentu ich odpłatnego przeniesienia na Kontrahenta zgodnie z postanowieniami zawartej umowy. W konsekwencji dochody Wnioskodawcy osiągane są z tytułu tworzenia programów komputerowych oraz przenoszenia autorskich praw majątkowych do tych programów.

Umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentem (Y sp. z o.o.) w sposób jednoznaczny reguluje zasady oraz tryb przenoszenia autorskich praw majątkowych do efektów prac Wnioskodawcy w postaci oprogramowania. Z treści umowy wynika, że rezultaty prac Wnioskodawcy mają charakter utworów chronionych prawem autorskim, w szczególności programów komputerowych utrwalonych w kodzie źródłowym, a Kontrahent jest uprawniony do nabycia autorskich praw majątkowych do tych utworów.

Umowa przewiduje, że przeniesienie autorskich praw majątkowych następuje w sposób odpłatny, w ramach wynagrodzenia wypłacanego Wnioskodawcy za realizację usług programistycznych.

Oznacza to, że wypłacane wynagrodzenie obejmuje również wynagrodzenie z tytułu przeniesienia praw autorskich do wytworzonego oprogramowania.

Jednocześnie umowa określa, że przeniesienie praw obejmuje pełen zakres autorskich praw majątkowych do utworów powstałych w wyniku realizacji zleceń, bez ograniczeń czasowych i terytorialnych, na polach eksploatacji umożliwiających Kontrahentowi oraz jego klientowi końcowemu korzystanie z oprogramowania w sposób szeroki, w tym jego zwielokrotnianie, uruchamianie, instalowanie, modyfikowanie, rozwijanie, rozpowszechnianie oraz dalsze przenoszenie praw do oprogramowania

Wyodrębnienie konkretnego oprogramowania oraz przeniesienie praw do niego odbywa się w sposób sformalizowany poprzez procedurę odbioru rezultatów prac. Na okoliczność identyfikacji utworów oraz potwierdzenia przejścia autorskich praw majątkowych sporządzane są protokoły odbioru i akceptacji (Acceptance Protocol). Protokoły te zawierają zestawienie konkretnych komponentów oprogramowania lub modułów cyfrowych powstałych w danym etapie współpracy oraz potwierdzenie, że stanowią one utwory w postaci programów komputerowych. Dokumenty te potwierdzają również moment przejścia autorskich praw majątkowych na rzecz klienta końcowego Kontrahenta. Wnioskodawca realizuje swoje obowiązki poprzez samodzielne wytwarzanie kodu źródłowego, przekazywanie efektów prac Kontrahentowi oraz udział w procedurze odbioru. Kontrahent oraz jego klient końcowy dokonują odbioru i akceptacji rezultatów prac oraz nabywają autorskie prawa majątkowe do konkretnie wyodrębnionych programów komputerowych.

W konsekwencji umowa oraz stosowane protokoły odbioru zapewniają zgodne z prawem autorskim, odpłatne i skuteczne przeniesienie autorskich praw majątkowych do konkretnie zidentyfikowanych programów komputerowych wytwarzanych przez Wnioskodawcę.

Uzupełnienie ─ czynności Wnioskodawcy i Kontrahenta w procesie przeniesienia praw: Wnioskodawca realizuje swoje obowiązki poprzez samodzielne stworzenie programu komputerowego lub jego komponentu w postaci kodu źródłowego (...), jego utrwalenie oraz przekazanie rezultatów prac Kontrahentowi w sposób przyjęty w projekcie (np. poprzez repozytoria kodu, środowiska projektowe lub inne kanały przekazania). Następnie Wnioskodawca uczestniczy w procedurze odbioru, w ramach której potwierdzane jest wykonanie określonego zakresu prac oraz identyfikowane są konkretne utwory powstałe w danym etapie współpracy. Kontrahent natomiast dokonuje odbioru rezultatów prac, weryfikuje ich zgodność z wymaganiami projektowymi oraz akceptuje przekazane oprogramowanie. Na tej podstawie sporządzany jest protokół odbioru i akceptacji, który wyodrębnia konkretne programy komputerowe lub moduły stanowiące przedmiot przeniesienia praw autorskich oraz potwierdza przejście autorskich praw majątkowych na rzecz klienta końcowego Kontrahenta. Kontrahent wypłaca również Wnioskodawcy wynagrodzenie obejmujące wynagrodzenie za wykonanie usług oraz za przeniesienie autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania.

W rezultacie przeniesienie praw autorskich następuje w sposób uporządkowany: Wnioskodawca tworzy i przekazuje kod źródłowy stanowiący program komputerowy, Kontrahent dokonuje jego odbioru i akceptacji, a następnie na podstawie postanowień umowy oraz protokołów dochodzi do skutecznego przeniesienia autorskich praw majątkowych do wyodrębnionego oprogramowania.

Nie każda czynność podejmowana przez Wnioskodawcę w toku realizacji zleceń cząstkowych prowadzi do powstania utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W ramach projektów wykonywane są również działania pomocnicze, takie jak analiza wymagań, konsultacje czy testowanie, które same w sobie nie stanowią utworów.

Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnia, że każdorazowo, gdy efektem jego prac jest „Oprogramowanie” w rozumieniu wniosku, rezultat ten stanowi utwór w postaci programu komputerowego utrwalonego w kodzie źródłowym, który podlega ochronie prawno-autorskiej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Efekty prac Wnioskodawcy określane jako programy komputerowe odznaczają się rzeczywiście oryginalnym i twórczym charakterem, ponieważ stanowią rezultat indywidualnych decyzji twórczych podejmowanych przez Wnioskodawcę na etapie projektowania algorytmów, logiki działania modułów cyfrowych oraz sposobu realizacji wymaganych funkcjonalności. Każdy taki program komputerowy stanowi nową wartość niematerialną w postaci kodu źródłowego, która nie istniała wcześniej w tej samej postaci ani w praktyce Wnioskodawcy, ani w standardowych rozwiązaniach stosowanych przez Kontrahenta.

Efekty prac Wnioskodawcy nie są rezultatem działań polegających wyłącznie na zastosowaniu standardowych umiejętności programistycznych, których wynik byłby z góry przewidywalny i powtarzalny. Wnioskodawca każdorazowo rozwiązuje konkretne problemy techniczne związane z działaniem projektowanych układów cyfrowych, opracowuje nowe algorytmy korekcji błędów, walidacji oraz autokalibracji, a ostateczny kształt programu komputerowego nie jest znany na początku prac. Rezultaty mają charakter niepowtarzalny i zależą od indywidualnie zaprojektowanej logiki oraz przyjętych rozwiązań algorytmicznych.

Tworzone przez Wnioskodawcę programy komputerowe nie stanowią jedynie technicznej realizacji szczegółowych projektów zlecanych przez Klientów. Zlecenia określają co do zasady oczekiwany cel funkcjonalny lub problem techniczny do rozwiązania, natomiast sposób jego osiągnięcia, dobór metod programistycznych, zaprojektowanie algorytmów oraz implementacja kodu źródłowego należą do samodzielnych decyzji Wnioskodawcy i wymagają twórczego wkładu intelektualnego.

W konsekwencji w każdym przypadku, w którym efektem prac Wnioskodawcy jest program komputerowy w rozumieniu wniosku, program ten stanowi utwór o indywidualnym i twórczym charakterze, podlegający ochronie na podstawie przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Sformułowanie użyte we wniosku „autorskie prawa majątkowe” odnosi się wyłącznie do utworów w postaci programów komputerowych, które podlegają ochronie prawno-autorskiej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Przenoszone przez Wnioskodawcę prawa autorskie obejmują autorskie prawa majątkowe do takich efektów jego pracy, które stanowią odrębne programy komputerowe albo ich autonomiczne części, takie jak moduły, komponenty lub funkcjonalności utrwalone w kodzie źródłowym w języku (...). Są to rezultaty prac programistycznych Wnioskodawcy posiadające samodzielnie określoną logikę działania i funkcjonalność, stanowiące przedmiot ochrony prawno-autorskiej. Wnioskodawca wyjaśnia jednocześnie, że przeniesienie autorskich praw majątkowych nie dotyczy innych efektów jego działalności, takich jak czynności analityczne, ogólne koncepcje projektowe, testy, konsultacje czy inne działania pomocnicze, o ile same w sobie nie stanowią programu komputerowego w rozumieniu prawa autorskiego. Elementy te mają charakter wspierający proces tworzenia oprogramowania, lecz nie są samodzielnym przedmiotem przeniesienia praw autorskich w zakresie objętym wnioskiem.

Zmiany wprowadzane przez Wnioskodawcę do rozwijanego lub ulepszanego oprogramowania nie mają charakteru rutynowych ani okresowych zmian. Rozwijanie oprogramowania w działalności Wnioskodawcy nie polega na wykonywaniu powtarzalnych, schematycznych czynności technicznych, takich jak standardowe aktualizacje, proste poprawki serwisowe czy odtwórcze dostosowania, których rezultat byłby z góry przewidywalny.

Wprowadzane przez Wnioskodawcę zmiany każdorazowo wiążą się z opracowaniem nowej lub istotnie zmienionej logiki działania programu komputerowego, projektowaniem nowych algorytmów sterujących, korekcyjnych lub kalibracyjnych oraz znaczącym rozszerzeniem funkcjonalności istniejących modułów kodu źródłowego w języku (...).

Na etapie rozpoczęcia prac nie jest możliwe jednoznaczne określenie ostatecznego kształtu rozwiązania, ponieważ jego powstanie wymaga analizy konkretnych problemów technicznych związanych z działaniem projektowanych układów cyfrowych oraz podjęcia szeregu indywidualnych decyzji twórczych dotyczących sposobu implementacji algorytmów i struktur logicznych.

W konsekwencji rozwijanie i ulepszanie oprogramowania przez Wnioskodawcę ma charakter twórczy i projektowy, a jego efektem są nowe lub istotnie ulepszone programy komputerowe albo ich autonomiczne funkcjonalności, które różnią się w sposób znaczący od wcześniej funkcjonujących rozwiązań. Z tego względu zmiany te nie mogą zostać uznane za rutynowe ani okresowe

Wnioskodawca potwierdził, że sposób przeniesienia majątkowych praw autorskich do programu komputerowego następuje/będzie następował zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.

Wnioskodawca prowadzi odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od lutego 2025 r., tj. począwszy od rozpoczęcia współpracy z przedstawionym Kontrahentem.

W ww. ewidencji Wnioskodawca będzie wyodrębniał każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Ewidencja będzie prowadzona w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

W ewidencji Wnioskodawca będzie wyodrębniał koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ww. ustawy, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu.

Pytania

1)  Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podejmowana przez Wnioskodawcę działalność w zakresie wytwarzania oprogramowania komputerowego stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.?

2)  Czy Wnioskodawca ma prawo, zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2025 r. w ramach umowy zwartej z przedstawionym Kontrahentem, w zakresie w jakim dochód ten został osiągnięty z tytułu odpłatnego przeniesienia na Kontrahenta autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1)

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisana działalność w zakresie wytwarzania oprogramowania komputerowego stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., działalność badawczo-rozwojowa oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Zgodnie z brzmieniem art. 5a pkt 39 u.p.d.o.f., badaniami naukowymi są:

1)  badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. ─ Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowanych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne,

2)  badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy ─ rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

Natomiast, zgodnie z art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f., pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ww. ustawy, czyli działalność obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Przytoczone wyżej przepisy wprowadzają kilka istotnych kryteriów, od których spełnienia uzależniona jest możliwość uznania określonych działań za działalność badawczo-rozwojową. Kryteria te powinny być spełnione łącznie, by konkretna działalność została zakwalifikowana do działalności badawczo-rozwojowej.

Zgodnie z tymi kryteriami, działalność badawczo-rozwojowa powinna:

−     obejmować badania naukowe lub prace rozwojowe,

−     mieć twórczy charakter,

−     być podejmowana w sposób systematyczny, oraz

−     być podejmowana w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Działalność podejmowana przez Wnioskodawcę polega na tworzeniu oraz rozwijaniu nowego oprogramowania komputerowego w odpowiedzi na indywidualne potrzeby ostatecznego odbiorcy ─ spółek z grupy X, (...). Formalnym kontrahentem Wnioskodawcy jest spółka Y Sp. z o.o., pełniąca rolę integratora i pośrednika, jednak efekty prac programistycznych trafiają bezpośrednio do projektów realizowanych przez X.

W ramach współpracy Wnioskodawca realizował m.in. prace (...).

Wszystkie te rozwiązania tworzone są w języku (...). Wnioskodawca projektuje od podstaw unikalne komponenty i moduły oprogramowania, które rozwiązują specyficzne problemy techniczne – (...).

Opisane prace nie mają i nie miały charakteru rutynowego ani odtwórczego. Wnioskodawca nie powiela gotowych wzorców, lecz każdorazowo samodzielnie projektuje architekturę rozwiązania, dobiera metody algorytmiczne i implementuje kod źródłowy. Działania te stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu ustawy, ponieważ:

−     mają twórczy charakter ─ wymagają zaprojektowania i wykonania nowych rozwiązań technicznych i programistycznych,

−     są prowadzone w sposób systematyczny ─ zgodnie z cyklem: analiza wymagań, projekt, implementacja, testowanie i ewaluacja,

−     służą zwiększaniu i wykorzystywaniu wiedzy ─ poprzez tworzenie nowych algorytmów oraz doskonalenie istniejących metod testowania i kalibracji,

−     nie polegają na prostym wdrażaniu gotowych narzędzi, lecz na samodzielnym wytwarzaniu programów komputerowych dostosowanych do konkretnych potrzeb X .

Charakter pracy Wnioskodawcy ─ obejmujący projektowanie algorytmów korekcji i kalibracji, budowę kontrolerów cyfrowych, tworzenie protokołów komunikacyjnych czy modułów autotestowania ─ czyni z jego działalności rzeczywisty proces twórczy. Każdy problem techniczny może być rozwiązany na wiele sposobów, a wybór konkretnego podejścia zależy wyłącznie od wiedzy, doświadczenia i umiejętności konstrukcyjnych Wnioskodawcy. Działalność ta prowadzi do poszerzania wiedzy praktycznej i jej wykorzystania w kolejnych projektach badawczo-rozwojowych. Uwzględniając powyższe, należy jednoznacznie stwierdzić, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność ─ polegająca na tworzeniu i ulepszaniu wyspecjalizowanego oprogramowania komputerowego ─ spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

Ad. 2)

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. ma prawo zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2025 r. w ramach umowy zawartej z przedstawionym Kontrahentem, w zakresie w jakim dochód ten został osiągnięty z tytułu odpłatnego przeniesienia na wskazanego Kontrahenta autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania.

Powyższa ocena wynika z faktu, iż prawo autorskie do oprogramowania komputerowego lub jego części wytwarzanych samodzielnie przez Wnioskodawcę (oprogramowanie) w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. Jak natomiast wynika z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (kwalifikowanych IP) wynosi 5% podstawy opodatkowania.

Artykuł 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. zawiera zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z których dochód może zostać objęty preferencyjną stawką opodatkowania. Autorskie prawo do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych wskazanych w tym artykule w ust. 2 pkt 8. Przy czym, by można było mówić o „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej przepis ten wymaga również by spełnione zostały dwa kryteria:

1.  przedmiot ochrony jest wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz

2.  prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.

Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z póżn. zm., dalej w skrócie: ustawa o PAIPP). Zgodnie z art. 74 ust. 1 powołanej ustawy programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, z kolei ust. 2 stanowi, że ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie.

Polski prawodawca nie zdefiniował w żadnym obowiązującym akcie prawnym pojęcia programu komputerowego, zatem w tym zakresie pozostaje odwołać się do dorobku doktryny i orzecznictwa. W piśmiennictwie podnosi się, że przez program komputerowy należy rozumieć zestaw instrukcji (poleceń rozkazów) adresowanych do komputera, których wykonanie przez komputer prowadzi do uzyskania określonych wyników. Podkreśla się przy tym, że nawet dokumentacja projektowa, sporządzona w języku naturalnym, może stanowić formę wyrażenia programu komputerowego, tak samo jak jego kod źródłowy (ang. source code), czy kod wynikowy (ang. object code) (D. Flisiak (red.), Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2015).

Program podlegający ochronie prawno-autorskiej musi cechować się indywidualnością i stanowić utwór oryginalny, będący wytworem procesu intelektualnego programisty i jego zdolności kreacyjnych, wynikać z działalności twórczej. Oryginalność najczęściej jest utożsamiana z cechą działalności twórczej. Działalność twórcza stanowi przejaw takiego działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiada cechę nowości, której stopień jednakże nie ma znaczenia. Powinna to jednak być nowość obiektywna, z którą mamy do czynienia, gdy utwór różni się od dóbr niematerialnych, będących częścią dorobku kulturalnego, nie zaś nowość w sensie subiektywnym, zasadzająca się na przekonaniu autora o nowości własnego dzieła (A. Niewęgłowski, M. Późniak-Niedzielska, w: System prawa prywatnego, red. Z. Radwański, t. 13: Prawo autorskie, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 9-11). Treść programu komputerowego nie może mieć jedynie charakteru pracy odtwórczej, polegającej na powielaniu w linijkach programu standardowych rozwiązań problemów. Ponadto, program komputerowy, aby spełniać cechy utworu chronionego prawem autorskim, powinien być również ustalony. Ustalenie programu komputerowego polega na jego uzewnętrznieniu w jakiejkolwiek postaci umożliwiającej jego percepcję przez osoby inne niż twórca (J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E. Trapie, Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2001, s. 74; J. Sieńczyło-Chlabicz, Prawo własności intelektualnej, Warszawa 2013, s. 46)

Jak wskazano w pkt 89 Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej IP BOX (dalej Objaśnienia): pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko (...) Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Z kolei w pkt 82 Objaśnień wyjaśniono, iż: „ze względu na bardzo ograniczone źródła interpretacji wobec programu komputerowego w stricte polskich aktach prawnych oraz polskiej literaturze na potrzeby preferencji IP Box warto także odnieść się do właściwych dla omawianego zagadnienia źródeł wywodzących się od organizacji ponadnarodowych i międzynarodowych, do których przynależy Polska, w szczególności Unii Europejskiej oraz OECD.

W związku z powyższym oraz z uwagi na harmonizację przesłanek ochrony programów komputerowych w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (dalej: Dyrektywa 2009/24/WE) i nakaz proeuropejskiej interpretacji polskiego prawa trzeba w tym miejscu uwzględniać wnioski wynikające z prawa unijnego oraz dorobek Trybunału Sprawiedliwości UE. Zgodnie z punktem 7 preambuły Dyrektywy 2009/24/WE pojęcie „program komputerowy” obejmuje program w jakiejkolwiek formie, a także przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, iż program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie.

Jak natomiast stanowi przytoczony wyżej art. 74 ust. 2 polskiej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ochrona programów komputerowych „obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia”. Zwrot „forma wyrażenia” odzwierciedla terminologię przyjętą w polskiej wersji językowej dyrektywy 2009/24/WE. Przez „formę wyrażenia” programu należy rozumieć każdy obiektywnie postrzegalny sposób zapisu poleceń adresowanych do komputera. Jak wyjaśnił TSUE na gruncie dyrektywy 2009/24/WE, „formą wyrażenia” może być wyłącznie taka postać programu, która umożliwia albo reprodukcję „działającego” programu, albo uzyskanie tego programu w przyszłości. Przykładowo w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09 Bezpećnostni softwarova asociace – Svaz softwarove ochrany v. Ministerstvo kultury, TSUE wyjaśnił, iż termin „program komputerowy” obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych musi pozwalać na stworzenie programu komputerowego na późniejszym etapie (zob. pkt 36 wyroku).

W orzecznictwie polskich sądów powszechnych podkreśla się, że ochrona prawno-autorska uaktywnia się od momentu ustalenia czy dany produkt jest utworem w rozumieniu ustawy o PAIPP. Konsekwencją powyższych założeń jest fakt, iż cech utworu, a co za tym idzie ochrony prawno- autorskiej nie zostanie pozbawiony nawet taki program komputerowy, który nie stanowi produktu odrębnego i nie może być sprzedany oddzielnie od programów, którym służy. Specyfika dziedziny informatyki, jej dynamika rozwoju oraz złożoność poszczególnych elementów składających się na całość nie pozwala gratyfikować jedynie sztywno określonych, widocznych efektów pracy programisty bez wyraźnego polecenia takiego ich traktowania (por. wyrok Sąd Okręgowy w Łodzi z 26 marca 2014 r., sygn. I C 566/12).

W świetle powyższych konstrukcji prawnych, przewidzianych w polskiej ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, unijnej Dyrektywie 2009/24/WE oraz na gruncie doktryny i orzecznictwa, należy uznać, że efekty prac Wnioskodawcy – obejmujące autorski kod źródłowy, funkcjonalności systemowe, algorytmy i komponenty wytworzone w ramach projektów realizowanych na rzecz podmiotów z grupy X (za pośrednictwem Y sp. z o.o.) – spełniają wszelkie przesłanki definicyjne programów komputerowych podlegających ochronie prawno- autorskiej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wnioskodawca, pisząc kod w języku (...), każdorazowo wytwarzał dobra niematerialne charakteryzujące się oryginalnością i indywidualnością, podejmując wysiłek umysłowy o charakterze kreacyjnym. Efekty jego prac są uzewnętrzniane w postaci kodu źródłowego implementującego określone algorytmy i logikę działania układów scalonych. Oprogramowanie to, mimo że stanowi część większych systemów projektowanych przez X, jest samodzielnym wynikiem pracy intelektualnej Wnioskodawcy. Przykładowo, mogą to być komponenty odpowiadające za (...). Każdy taki komponent ma charakter odrębnego programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – posiada własny kod źródłowy, pełni wyodrębnioną funkcję i spełnia przesłanki kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedmiotem ochrony prawa autorskiego jest więc w niniejszym przypadku oprogramowanie komputerowe, które zostało wytworzone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności. Zdaniem Wnioskodawcy, jak wykazano powyżej, jego działalność można zakwalifikować do działalności badawczo-rozwojowej.

W konsekwencji, autorskie prawo do oprogramowania komputerowego wytwarzanego i rozwijanego (ulepszane) przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W opisie stanu faktycznego wskazano, iż Wnioskodawca realizując zobowiązania wynikające z zawartych umów otrzymywał/otrzymuje wynagrodzenie, na podstawie wystawianych przez siebie faktur VAT. Wnioskodawca jednocześnie przenosił/przenosi na Kontrahenta autorskie prawa majątkowe do wytworzonego w toku świadczonych usług oprogramowania. Niewątpliwie Wnioskodawca otrzymywał i będzie otrzymywać wynagrodzenie, którym jest honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez siebie oprogramowania. Skoro przeniesienie własności tych praw następowało odpłatnie, to tym samym Wnioskodawca osiągał i będzie osiągać dochód ze sprzedaży autorskich praw majątkowych do programów komputerowych. Reasumując:

1. Wnioskodawca w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytwarzał/wytwarza kwalifikowane prawa własności intelektualnej w postaci autorskich praw do programów komputerowych, które podlegają ochronie według przepisów prawa polskiego,

2. Wnioskodawca osiągał/osiąga dochód ze sprzedaży tych kwalifikowanych praw własności intelektualnej,

3. Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód uzyskiwany z odpłatnego zbycia kwalifikowanych praw własności intelektualnej, tj. majątkowych praw autorskich do programów komputerowych tworzonych przez niego w odpowiedzi na zapotrzebowanie Kontrahenta, z którym Wnioskodawca zawarł przedstawioną umowę, należy uznać za dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. To oznacza, że Wnioskodawca ma prawo wobec tych dochodów zastosować preferencyjną 5% stawką opodatkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)   polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:

Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1)  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,

2)  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności,

3)  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:

a)  badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),

b)  badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:

prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:

Badania naukowe są działalnością obejmującą:

1)  badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;

2)  badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Z treści wniosku wynika że, przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania. Od 25 lutego 2025 r. nawiązał Pan współpracę z polską spółką technologiczną Y sp. z o.o. Tworzone przez Pana programy mają charakter wysoce zindywidualizowany i są projektowane z myślą o konkretnych potrzebach klienta Y, którym w tym przypadku są podmioty grupy X (...).

Współpracuje Pan na podstawie pisemnej umowy z Y Sp. z o.o., która pełni rolę pośrednika i integratora. To jednak X – zarówno jego oddział w Austrii, jak i w (...) –jest faktycznym beneficjentem końcowym wyników prac programistycznych. W ramach projektów realizowanych przez X, dostarcza Pan zaawansowane programy komputerowe (np. moduły integracyjne, algorytmy kalibracji, kontrolery) zgodnie ze szczegółową specyfikacją wymaganą przez X.

Działając na podstawie umowy zawartej z Y sp. z o.o., w ramach zleceń cząstkowych realizował Pan prace programistyczne w projektach prowadzonych przez X . Jeden z nich – (...). Drugi projekt – (...).

We wszystkich powyższych pracach tworzył Pan programy komputerowe w wyspecjalizowanym języku używanym w inżynierii układów scalonych ((...)). Programy te nie są typowymi aplikacjami użytkowymi, lecz mają postać modułów, komponentów i algorytmów, które stanowią niezbędny element większych projektów elektronicznych. Każdy taki moduł jest jednak samodzielnym programem komputerowym i rozwiązuje konkretne problemy techniczne.

Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec powyższego ocena czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).

Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.

We wniosku wskazał Pan, że twórczy charakter działalności przejawia się w tym, że polega ona na samodzielnym projektowaniu, tworzeniu oraz rozwijaniu programów komputerowych utrwalonych w postaci kodu źródłowego w języku (...), które realizują nowe lub istotnie ulepszone funkcjonalności w ramach projektów układów scalonych prowadzonych przez X . Opracowuje Pan autorską logikę działania modułów cyfrowych oraz algorytmy sterujące, korekcyjne i kalibracyjne, które nie mają charakteru odtwórczego.

Wytwarzane przez Pana oprogramowanie opiera się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmuje m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenie kodu źródłowego w języku (...), będącego realizacją tego algorytmu), a następnie weryfikację, modyfikację i udoskonalanie tworzonych rozwiązań.

Tworzone przez Pana oprogramowanie stanowi rezultat systematycznej działalności twórczej. Proces ten wymaga nie tylko wiedzy i umiejętności programistycznych, ale również znajomości specyfiki mikroelektroniki i projektowania układów scalonych, w szczególności w obszarach przetwarzania sygnałów i systemów o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa (…). Każdorazowo dobiera Pan odpowiednie rozwiązania algorytmiczne i narzędziowe, a swoją wiedzę uzupełnia poprzez analizę dokumentacji technicznej, śledzenie publikacji branżowych oraz uczestnictwo w projektach badawczo-rozwojowych dla X .

Oprogramowanie wytwarzane przez Pana w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej, jest rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nie wykonuje Pan prac rutynowych ani powtarzalnych ─ Pana działalność polega na tworzeniu nowych lub istotnie ulepszonych rozwiązań informatycznych, których ostateczny kształt nie jest znany na etapie rozpoczęcia prac. Tworzone programy komputerowe są utrwalane w postaci kodu źródłowego w języku (...) i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych, przenoszonych na Kontrahenta zgodnie z zawartą umową.

Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych ma twórczy charakter.

Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia i rozwijania oprogramowania polega na projektowaniu i implementacji nowych lub istotnie ulepszonych programów komputerowych utrwalonych w kodzie źródłowym (...), które realizują nowe funkcjonalności w ramach projektów układów scalonych prowadzonych przez X

Systematyczność Pana działań polega na tym, że prace nad tworzeniem i rozwijaniem oprogramowania są prowadzone w sposób zaplanowany, uporządkowany i metodyczny, według powtarzalnego procesu obejmującego analizę problemu, projektowanie rozwiązania, implementację algorytmów w kodzie źródłowym, weryfikację poprawności działania oraz wdrażanie efektów prac.

Działania te mają charakter ciągły i regularny w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie incydentalny, oraz prowadzą do zwiększania zasobów wiedzy i jej wykorzystania do tworzenia nowych zastosowań w postaci nowych lub ulepszonych programów komputerowych.

Realizował Pan projekty w oparciu o harmonogramy projektowe ustalane w ramach współpracy z Kontrahentem i odbiorcą końcowym (X ). Harmonogramy miały charakter etapowy i iteracyjny, typowy dla projektów programistycznych w obszarze rozwoju technologii cyfrowych. Prace obejmowały kolejne fazy, takie jak analiza wymagań, projektowanie algorytmów, implementacja kodu (...), symulacja i testy oraz wdrażanie kolejnych wersji modułów sterujących. Harmonogramy te były faktycznie realizowane poprzez dostarczanie kolejnych funkcjonalności w ramach projektów (...).

Działania dotyczące tworzenia autorskich programów komputerowych prowadzone są każdorazowo w sposób uporządkowany i metodyczny, co obejmuje: określenie celu, jaki program ma spełniać, zaplanowanie sposobu dojścia do tego celu (dobór właściwych rozwiązań algorytmicznych i technologicznych), zaplanowanie harmonogramu prac, ich bieżącą weryfikację oraz ostateczne zakończenie.

Proces twórczy prowadzony przez Pana przebiega w sposób typowy dla inżynierii oprogramowania i obejmuje m.in. analizę potrzeb funkcjonalnych, zaprojektowanie architektury rozwiązania, wybór technologii i narzędzi, implementację, testowanie oraz ewaluację końcowego programu.

Standardowo proces ten przebiega w trzech głównych etapach:

a)  etap wstępny ─ obejmuje analizę specyfikacji funkcjonalnej i technicznej przekazanej przez Kontrahenta (Y jako pośrednika działającego na rzecz X), konsultacje dotyczące oczekiwanych funkcji oraz warunków pracy układu;

b)  etap projektowo-wytwórczy ─ obejmuje projektowanie architektury, algorytmów, struktur logicznych i implementację programów komputerowych w języku (...);

c)  etap końcowy ─ obejmuje testowanie i walidację stworzonego oprogramowania, sprawdzenie zgodności z wymaganiami funkcjonalnymi i technicznymi, analizę poprawności działania w różnych warunkach symulacyjnych, a także możliwość dalszej rozbudowy lub wykorzystania modułu w kolejnych projektach.

Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana programów komputerowych jest spełnione.

Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu.

W treści wniosku zaznaczył Pan, że tworzone oprogramowanie stanowi rezultat systematycznej działalności twórczej. Proces ten wymaga nie tylko wiedzy i umiejętności programistycznych, ale również znajomości specyfiki mikroelektroniki i projektowania układów scalonych, w szczególności w obszarach przetwarzania sygnałów i systemów o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa (…). Każdorazowo dobiera Pan odpowiednie rozwiązania algorytmiczne i narzędziowe, a swoją wiedzę uzupełnia poprzez analizę dokumentacji technicznej, śledzenie publikacji branżowych oraz uczestnictwo w projektach badawczo-rozwojowych dla X .

Przed rozpoczęciem realizacji poszczególnych programów komputerowych dysponował Pan ogólną i podstawową wiedzą oraz umiejętnościami z zakresu programowania i technologii informatycznych, które stanowiły punkt wyjścia do dalszego pogłębiania i rozwijania kompetencji w toku realizacji konkretnych projektów.

W szczególności posiadał Pan podstawową wiedzę obejmującą zasady tworzenia kodu źródłowego, logikę algorytmów oraz znajomość środowiska projektowego wykorzystywanego w branży układów cyfrowych, w tym języka (...). Dysponował również doświadczeniem pozwalającym na analizę wymagań technicznych oraz przekładanie ich na rozwiązania programistyczne.

Każdy kolejny program komputerowy wymagał zdobywania nowych informacji, opracowywania nowych algorytmów oraz projektowania rozwiązań niewystępujących wcześniej w Pana praktyce. W toku prac konieczne było poszerzanie wiedzy dotyczącej specyfiki układów scalonych, metod korekcji błędów, mechanizmów autokalibracji oraz integracji modułów cyfrowych.

W konsekwencji zasoby wiedzy posiadane przed rozpoczęciem projektów stanowiły jedynie podstawę do prowadzenia dalszych prac twórczych i rozwojowych, a nie gotowy zbiór rozwiązań umożliwiających odtwórcze wykonanie programów komputerowych bez podejmowania działań o charakterze twórczym.

Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu tworzenia nowych zastosowań.

Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:

‒    badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz

‒    prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.

Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i” wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich tych czynności, tj.:

·     nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

·     łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

·     kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

·     wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.

Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace te obejmują kolejno:

·     nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z wiedzą, zrozumienie jej;

·     łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów badań rozwojowych;

·     kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;

·     wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia celów prac rozwojowych.

Co istotne, całość ww. czynności służy:

·     planowaniu produkcji oraz

·     projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.

Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług – od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.

Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.

Z podanych przez Pana informacji wynika, że inicjuje i realizuje ─ w ramach prowadzonej bezpośrednio przez siebie działalności gospodarczej ─ prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. ─ Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Działania te prowadzone są każdorazowo w sposób uporządkowany i metodyczny, co obejmuje: określenie celu, jaki program ma spełniać, zaplanowanie sposobu dojścia do tego celu (dobór właściwych rozwiązań algorytmicznych i technologicznych), zaplanowanie harmonogramu prac, ich bieżącą weryfikację oraz ostateczne zakończenie. Działalność Pana w zakresie tworzenia i ulepszania Oprogramowania obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie oraz wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych oraz technologii programistycznych, do projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów i usług w postaci programów komputerowych. Pana działalność nie obejmuje rutynowych ani okresowych zmian wprowadzanych do oprogramowania, takich jak powtarzalne poprawki techniczne, czynności serwisowe czy standardowe aktualizacje. Wprowadzane zmiany nie mają charakteru odtwórczego, lecz każdorazowo wymagają samodzielnego zaprojektowania nowej logiki działania, opracowania nowych algorytmów lub istotnego ulepszenia funkcjonalności programu komputerowego.

Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu.

Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:

Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1)  patent,

2)  prawo ochronne na wzór użytkowy,

3)  prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4)  prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5)  dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6)  prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7)  wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),

8)  autorskie prawo do programu komputerowego

–     podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.

Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania.

Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:

(a + b) x 1,3

a + b + c + d

w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:

a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,

b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,

d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:

Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.

Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:

Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:

1)  z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

2)  ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

3)  z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

4)  z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).

Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:

1)  wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych;

2)  prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

3)  wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;

4)  dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;

5)  dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.

Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:

W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.

Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty.

Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.

Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z treści wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie umowy zawartej z Y sp. z o.o., w ramach zleceń cząstkowych realizował pan prace programistyczne w projektach prowadzonych przez X . Jeden z nich – (...). Drugi projekt – (...).

Wskazał Pan, że we wszystkich powyższych pracach tworzył Pan programy komputerowe w wyspecjalizowanym języku używanym w inżynierii układów scalonych (...). Programy te nie są typowymi aplikacjami użytkowymi, lecz mają postać modułów, komponentów i algorytmów, które stanowią niezbędny element większych projektów elektronicznych. Każdy taki moduł jest jednak samodzielnym programem komputerowym i rozwiązuje konkretne problemy techniczne. Oprogramowanie wytwarzane przez pana jest rezultatem własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W zakresie zdarzenia przyszłego wyjaśnił Pan, że planuje kontynuować współpracę z Kontrahentem na dotychczasowych zasadach, według analogicznego procesu twórczego, a efektem pana prac również będą programy komputerowe podlegające ochronie na podstawie art. 74 ww. ustawy. Potwierdził Pan, że sposób przeniesienia majątkowych praw autorskich do programu komputerowego następuje/będzie następował zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawach autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.

Ponadto z treści wniosku wynika, że umowa przewiduje przeniesienie autorskich praw majątkowych i następuje w sposób odpłatny, w ramach wynagrodzenia wypłacanego Panu za realizację usług programistycznych. Oznacza to, że wypłacane wynagrodzenie obejmuje również wynagrodzenie z tytułu przeniesienia praw autorskich do wytworzonego oprogramowania.

Od lutego 2025 r., tj. począwszy od rozpoczęcia współpracy z ww. Kontrahentem, prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, zapewniającą ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw autorskich do oprogramowania. Ewidencja zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art. 30cb u.p.d.o.f., w tym również wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4.

Wniosek dotyczy możliwości zastosowania 5% stawki opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2025 r. w ramach opisanej umowy w zakresie, w jakim został osiągnięty dochód z tytułu odpłatnego przeniesienia na Kontrahenta autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez Pana oprogramowania?

Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).

Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w przypadku, gdy efektem Pana pracy były/są/będą programy komputerowe, podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to autorskie prawa do tych programów komputerowych, wytwarzanych samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle bowiem art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej.

Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy).

Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej za lata objęte wnioskiem, tj. od roku 2025 oraz w latach kolejnych, jeśli okoliczności faktyczne sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie ulegną zmianie.

Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn:

‒    dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i

‒    wskaźnika Nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-    stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

-    zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/ zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.