Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Wnioskodawca, osoba fizyczna, zawarł w 2011 r. umowę kredytu hipotecznego denominowanego w CHF na zakup mieszkania. Sąd prawomocnie stwierdził nieważność umowy, co skutkowało obowiązkiem zwrotu wzajemnych świadczeń. Bank zwrócił Wnioskodawcy kwotę 846 199,59 zł (stanowiącą zwrot wcześniej zapłaconych rat) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości 303 016,45 zł. Po dokonaniu potrąceń wzajemnych…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
25 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z wypłatą kwoty dodatkowej w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Wniosek został uzupełniony w dniu 28 kwietnia 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Wnioskodawca zawarł z bankiem umowę kredytu hipotecznego denominowanego do waluty CHF, przeznaczonego na cele mieszkaniowe.
Wyrokiem Sądu Okręgowego (...) z dnia 13 maja 2024 r., sygn. akt (...), sąd stwierdził nieważność umowy kredytowej, zawartej przez Wnioskodawcę z bankiem. Następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt (...), powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy, co skutkowało jego prawomocnością.
W konsekwencji prawomocnego stwierdzenia nieważności umowy doszło do obowiązku wzajemnego zwrotu świadczeń spełnionych przez strony, jako świadczeń nienależnych. Bank dokonał na rzecz Wnioskodawcy zwrotu świadczeń nienależnych w wysokości 846 199,59 zł, wynikającej z rozliczenia kwoty 189 048,41 CHF.
Ponadto prawomocnym wyrokiem sądu zasądzone zostały na rzecz Wnioskodawcy odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 189 048,41 CHF za okres od dnia 14 października 2022 r. do dnia 31 stycznia 2024 r., które wyniosły 303 016,45 zł. Odsetki te zostały zasądzone przez sąd jako odsetki ustawowe za opóźnienie i nie wynikają z treści umowy kredytowej, lecz z przepisów prawa cywilnego.
Uzupełnienie wniosku
Umowa kredytu hipotecznego została zawarta w dniu 28 października 2011 r. z A S.A. Kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego w B wraz z miejscem parkingowym (rynek pierwotny). Kwota kredytu wynosiła 1 080 000 zł (314 060 CHF), a okres kredytowania został ustalony do dnia 4 listopada 2031 r. Wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości sfinansowanej kredytem. Wspólnie z małżonką Wnioskodawca zamieszkuje w niej od momentu zakupu do chwili obecnej. Kwota udzielonego kredytu wynosiła 1 080 000 zł i została przekazana przez bank bezpośrednio na rachunek dewelopera.
Łączna kwota dokonanych spłat (kapitał i odsetki) wyniosła 1 105 465 zł (246 970,5 CHF), w tym:
- w okresie od 6 lutego 2012 r. do 4 lipca 2022 r.: 846 199,59 zł (189 048,41 CHF),
- w okresie od 4 sierpnia 2022 r. do 30 listopada 2025 r.: 259 265 zł (57 922,09 CHF).
Kwota zwrócona przez A – 846 199,59 zł (189 048,41 CHF x 4,4761 zł) mieści się w kwocie uprzednio wpłaconej przez Wnioskodawcę w ramach spłaty kredytu, która wyniosła 1 096 893,57 zł.
W wyniku wzajemnych rozliczeń, wynikających z unieważnienia umowy kredytowej – kwota należna bankowi (1 080 000,00 zł), została pomniejszona o kwotę kapitału i odsetek nienależnych (242 371,50 zł), wpłacanych od 4 listopada 2022 r. do dnia uprawomocnienia wyroku, tj. do 26 listopada 2025 r. (w wyniku błędu w rozliczeniu z bankiem, nie zostały uwzględnione wpłaty w okresie sierpień – październik (3 miesiące) 2022 r.
Podsumowując:
- kwota przekazana bankowi: 1 096 893,57 zł,
- kwota otrzymana z banku: 1 088 571,09 zł.
Ponadto Bank realizując wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 26 listopada 2025 r., dokonał wpłaty kwoty 303 016,45 zł, tytułem zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 189 048,41 CHF za okres od dnia 14 października 2022 r. do dnia 31 stycznia 2024 r. Na dzień sporządzenia niniejszego pisma Wnioskodawca nie posiada informacji, aby bank dochodził wobec niego jakiejkolwiek kwoty do zwrotu jako świadczenia nienależnego. W ocenie Wnioskodawcy, nie posiada zadłużenia wobec A. Z uwagi na to, iż w okresie od 4 sierpnia 2022 r. do 4 listopada 2025 r., były przez Wnioskodawcę dokonywane comiesięczne spłaty rat kredytu, łączna kwota wpłat wyniosła 259 265 zł. W rozliczeniu z Bankiem zostało dokonane potrącenie wzajemnych roszczeń, obejmujące wskazane wpłaty.
Po dokonaniu potrącenia oraz rozliczeń końcowych, w dniu 29 grudnia 2025 r. została przez Wnioskodawcę przekazana na rzecz banku kwota 837 628,50 zł tytułem ostatecznego rozliczenia świadczeń wynikających z nieważności umowy kredytu. W ocenie Wnioskodawcy rozliczenia pomiędzy stronami zostały zakończone.
Pytania
1. Czy kwota 846 199,59 zł otrzymana przez Wnioskodawcę tytułem rozliczenia nieważnej umowy kredytowej, stanowiąca zwrot świadczeń nienależnych, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu w kwocie 303 016,45 zł podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT?
3. Czy w związku z otrzymaniem kwoty 846 199,59 zł tytułem zwrotu świadczeń nienależnych wynikających z nieważnej umowy kredytu oraz kwoty 303 016,45 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania tych kwot w zeznaniu rocznym podatku dochodowego od osób fizycznych oraz do zapłaty podatku dochodowego, niezależnie od tego, czy bank sporządzi i przekaże informację PIT-11?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, kwota 846 199,59 zł otrzymana tytułem rozliczenia nieważnej umowy kredytowej, stanowiąca zwrot świadczeń nienależnych, niezależnie od dokonanych potrąceń wzajemnych rozliczeń stron, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Unieważnienie umowy kredytowej skutkuje obowiązkiem zwrotu świadczeń przez obie strony, co prowadzi wyłącznie do przywrócenia stanu sprzed zawarcia umowy. Wnioskodawca nie uzyskuje przysporzenia majątkowego, lecz odzyskuje własne środki wcześniej przekazane bankowi. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że powstaje przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zdaniem Wnioskodawcy, odsetki ustawowe za opóźnienie w kwocie 303 016,45 zł zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odsetki te mają charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego, stanowią rekompensatę za opóźnienie w spełnieniu świadczenia i są bezpośrednio związane ze świadczeniem głównym, które nie podlega opodatkowaniu. Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną organów podatkowych, w sytuacji gdy świadczenie główne nie powoduje powstania przychodu podatkowego, również odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia podatkowego.
W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, bank nie jest zobowiązany do sporządzenia i przekazania informacji PIT-11, gdyż wypłacone kwoty nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu albo korzystają ze zwolnienia podatkowego.
W związku z otrzymaniem wskazanych kwot nie powstaje obowiązek ich wykazania jako dochodu podlegającego opodatkowaniu ani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
· zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
· zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika;
2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
· świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
· nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są:
- inne źródła.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
Jak wynika z treści wniosku, zawarta w 2011 r. przez Pana umowa kredytu z A S.A. na nabycie lokalu mieszkalnego wraz z miejscem parkingowym została prawomocnym wyrokiem Sądu uznana za nieważną.
Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową, jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu.
W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że zawarł Pan z bankiem porozumienie, na mocy którego dokonano m.in. potrącenia wierzytelności związanych z uznanymi za nieważne umowami kredytowymi.
Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071). Zgodnie z tym przepisem:
Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.
Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej, każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że otrzymana przez Pana w związku z unieważnieniem przez Sąd umowy kredytowej kwota, stanowi zwrot kwot wcześniej zapłaconych bankowi (po stosownych potrąceniu na podstawie porozumienia kompensacyjnego). Zatem w związku z otrzymaniem tej kwoty nie uzyskał Pan faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, po Pana stronie nie powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymana kwota jest neutralna podatkowo. Tym samym nie ma Pan obowiązku uiszczenia podatku dochodowego z tego tytułu, niezależnie od tego, czy bank sporządził i przekazał informację PIT-11.
W odniesieniu do wypłaty przez bank kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot, co do których Sąd stwierdził nieważność umowy wskazać należy, że różnego rodzaju świadczenia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww. tytułów są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego.
Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:
1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
W świetle powołanych przepisów odsetki ustawowe za opóźnienie, stanowią dla Pana przychód z innych źródeł stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W Pana sytuacji jednak, skoro – jak wcześniej rozstrzygnięto – w związku ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu mieszkaniowego i zwrotem przez bank świadczenia nienależnego, po Pana stronie nie powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpił obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu, to wypłacone z tego tytułu odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w związku z otrzymaniem odsetek ustawowych za opóźnienie nie wystąpił obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu, niezależnie od tego, czy bank sporządził i przekazał informację PIT-11. Sam fakt wystawienia informacji PIT-11 nie przesądza bowiem o powstaniu obowiązku podatkowego, jeżeli otrzymane świadczenia nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu albo korzystają ze zwolnienia przewidzianego w ustawie.
Wobec tego, Pana stanowisko uznać należało za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (żony). Ponadto w interpretacji tej nie oceniamy kwestii dotyczącej obowiązku wystawiania PIT-11 przez bank.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
W toku postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie weryfikuje dołączonych do wniosku załączników, przedmiotem analizy merytorycznej jest wyłącznie treść zawarta w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo