Interpretacja 0115-KDST2-2.4011.336.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z zawarciem ugody z bankiem. Wniosek został uzupełniony w dniu 27 maja 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A

ul. (...)

2.  Zainteresowany niebędącą stroną postępowania:

B.A

ul. (...)

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy (małżonkowie) w 2003 r. nabyli nieruchomość mieszkalną służącą zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Zakup został sfinansowany kredytem hipotecznym udzielonym przez X.

Wnioskodawcy w dniu (...) 2008 r. zawarli umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do CHF o nr (...) z Y. Kredyt ten miał charakter konsolidacyjny i został przeznaczony w szczególności na spłatę zobowiązania wynikającego z kredytu hipotetycznego zaciągniętego w 2003 r. Nieruchomość, której dotyczy kredyt była i jest wykorzystywana przez Wnioskodawców na własne cele mieszkaniowe – zakup mieszkania przy ul. (...), KW (...).

Mąż Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości. Przy zawieraniu umowy złożono w banku oświadczenie w celu mieszkaniowym. Kredyt nie był związany z działalnością gospodarczą. Kredyt był zabezpieczony hipoteką na nieruchomości położonej w Polsce. Zgodnie z umową Wnioskodawcy odpowiadali solidarnie za spłatę.

Bank udzielający kredytu jest podmiotem nadzorowanym przez KNF działającym na podstawie ustawy prawo bankowe.

Kwota udostępnionego kapitału to 192.745,53 zł. Kredyt z 2008 r. został wypłacony w dwóch transzach, których przeznaczenie zostało określone w umowie kredytowej.

Pierwsza transza została przeznaczona przede wszystkim na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2003 r. Na nabycie nieruchomości mieszkalnej służącej zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych w kwocie 66.000,00 zł. Pozostała część tej transzy, obejmująca kwoty 3.885,91 zł, 7.709,83 zł, 224,32 zł oraz 1.156,47 zł została przeznaczona na koszty związane z udzieleniem kredytu oraz jego zabezpieczeniem.

Druga transza została przeznaczona na spłatę zobowiązań finansowych Wnioskodawców w tym 11.100,00 zł na spłatę kredytu w banku Z, 8.200,00 zł oraz 7.500,00 zł na spłatę innych zobowiązań finansowych oraz w kwocie 59.500,00 zł została wypłacona jako środki na dowolny cel konsumpcyjny.

W rzeczywistości jednak środki z drugiej transzy zostały wykorzystane w związku z realizacją celu mieszkaniowego.

Spłaty następowały zgodnie z umową. Umowa przewidywała spłatę do dnia 30 listopada 2038 r. Kredyt jest faktycznie spłacony w całości. Zgodnie z propozycją ugody syndyka po rozliczeniu kredyt zostanie uznany za spłacony a roszczenia banku wygasną.

Wnioskodawcy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.

Wnioskodawcy wystąpili przeciwko bankowi o ustalenie nieważności umowy i zwrot nienależnie pobranych świadczeń z uwagi na postanowienia abuzywne (nieuzgodnione indywidualnie, sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interesy konsumenta).

Po ogłoszeniu upadłości banku syndyk w dniu (...) 2025 r. zaproponował ugodę:

1)  przeliczenie kredytu tak jakby od początku był złotowy ze stałym oprocentowaniem 2,98%,

2)  przeliczenie spłat w CHF po średnim kursie NBP,

3)  uznanie kredytu za spłacony i umorzenie w księgach, brak zwrotu nadpłaty,

4)  zrzeczenie się wzajemnych roszczeń, cofnięcie powództw i aktualizacja BIK.

Na miesiąc przed pismem saldo wynosiło 321.413,16 zł (przed rozliczeniem ugodowym, na kwotę, w stosunku do której Wnioskodawcy zostali zwolnieni z długu składała się: kwota kapitału, odsetek skapitalizowanych odsetek, karnych i prowizja za udzielenie kredytu).

W sprawie Wnioskodawców nie wystąpiły inne należności wynikające z umowy o ile były niezbędne.

W dniu (...) 2026 r. Wnioskodawcy zawarli ugodę z syndykiem. Na moment składania wniosku procedura związana z ostatecznym zakończeniem stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytowej nie została w pełni zakończona. W szczególności Wnioskodawcy oczekują na wydanie przez syndyka listu mazalnego, który zostanie przedłożony do sądu ksiąg wieczystych w celu wykreślenia z hipoteki. W toku pozostaje postępowanie sądowe dotyczące unieważnienia umowy kredytowej.

Niniejszy wniosek dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzeń przyszłych związanych z ostatecznym rozliczeniem kredytu. W analogicznej sprawie Wnioskodawcy złożyli wniosek uprzednio o wydanie interpretacji, jednak ten wniosek zawiera doprecyzowany opis stanu faktycznego - przeznaczenie środków z kredytu.

Uzupełnienie

Wnioskodawcy przedstawiają chronologiczne wydarzenia:

1.  dnia (...) 2003 r. Wnioskodawcy podpisali pierwszą umowę kredytu hipotecznego w Banku Z, z której zostało zakupione mieszkanie, o którym mowa od początku we wniosku,

2.  następnie w dniu (...) 2006 r. Wnioskodawcy podpisali kolejną, czyli drugą umowę kredytu hipotecznego w Y, z której skonsolidowali pierwszy kredyt z (...) 2003 r.,

3.  następnie w dniu (...) 2008 r. Wnioskodawcy podpisali kolejną, czyli trzecią umowę kredytu hipotecznego, z której skonsolidowali drugą umowę z X z dnia (...) 2006 r.

Doprecyzowując sytuację faktyczną, doszło do podpisania umowy z syndykiem, z której wynika, że syndyk uznaje kredyt za spłacony i zwalnia kredytobiorców z długu, umarzając zadłużenie kredytobiorców w księgach Y.

W zakresie kredytu hipotecznego udzielonego przez Z:

-     kredyt został udzielony (...) 2003 r.,

-     kredyt został udzielony w kwocie 82.000 zł (27.740 CHF),

-     kredyt został udzielony w CHF,

-     Wnioskodawcy nie posiadają już dokumentacji kredytowej pozwalającej ustalić dokładną wysokość rat ani salda zadłużenia, kredyt został spłacony przez refinansowanie w X dnia (...) 2006 r. szacunkowo, przy uwzględnieniu okresu spłaty od (...) 2003 r. do (...) 2006 r., pozostała kwota mogła wynosić ok. 24.000 CHF, tj. ok. 71.000 zł,

-     ze względu na to, że Wnioskodawcy nie posiadają dokumentów potwierdzających saldo do spłaty, dlatego szacunkowa kwota mogła wynosić ok. 11.000 zł,

-     kredyt został przeznaczony na zakup nieruchomości – mieszkania, Wnioskodawcy nie posiadają umowy kredytu, dlatego prawdopodobny jest fakt, że było również ubezpieczenie nieruchomości oraz prowizja z tytułu udzielenia kredytu,

-     działalność banku Z, który udzielił kredytu podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,

-     kredyt był kredytem mieszkaniowym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,

-     kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki na nieruchomości nr KW (...), adres: (...),

-     wszyscy kredytobiorcy odpowiadali solidarnie,

-     Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości, na której został zaciągnięty kredyt.

W zakresie kredytu hipotecznego udzielonego przez X z dnia (...) 2006 r.:

-     kredyt został zaciągnięty w celu konsolidacji kredytu hipotecznego z dnia (...) 2003 r. w Z,

-     kredyt został udzielony w CHF,

-     Wnioskodawcy nie posiadają dokumentacji kredytowej pozwalającej na ustalenie dokładnej kwoty spłaty kredytu, posiadają jedynie harmonogram spłat w CHF, zatem szacunkowo skoro kwota kredytu wynosiła 33.839,55 CHF (ok. 84.000 zł), a do spłaty całkowitej kredytu było 66.000 zł (konsolidacja w Y dnia (...) 2008 r.), to różnica wynosi ok. 18.000 zł, czyli tyle zostało spłacone przez kredytobiorców,

-     kwota pozostała do spłaty to 66.000 zł,

-     był to kredyt mieszkaniowy zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,

-     kredyt dotyczył jednej inwestycji,

-     kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki na nieruchomości nr KW (...), adres (...),

-     wszyscy kredytobiorcy odpowiadali solidarnie za spłatę kredytu,

-     Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości, na której został zaciągnięty kredyt.

W zakresie kredytu hipotecznego udzielonego przez Y z (...) 2008 r.:

-     cel kredytu został udzielony w dwóch transzach: pierwsza transza: spłata kredytu hipotecznego w X z dnia (...) 2006 r. oraz koszty kredytu, tj. ubezpieczenie, opłata związana z ustanowieniem hipoteki (opłata sądowa oraz podatek pcc), druga transza na konsolidację kredytów konsumpcyjnych oraz wypłatę gotówki na cel mieszkaniowy, tj. generalny remont i wyposażenie mieszkania,

-     kredyt został wypłacony w złotych polskich, ale indeksowany kursem CHF,

-     Wnioskodawcy wpłacili na rzecz banku kwotę 287.304,00 zł,

-     zgodnie z ugodą kredyt został uznany za spłacony, tym samym nie ma kwoty pozostałej do spłaty,

-     kredyt ten to kredyt mieszkaniowy zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób,

-     kredyt dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej,

-     kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki na nieruchomości nr KW (...), adres (...),

-     wszyscy kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za spłatę kredytu,

-     Wnioskodawcy są współwłaścicielami ww. nieruchomości,

-     z ugody wynika, że syndyk uznaje kredyt za spłacony i zwalnia kredytobiorców z długu, umarzając zadłużenie kredytobiorców w księgach Y,

-     bank umorzył wierzytelność Wnioskodawców w kwocie 287.304,00 zł.

Z treści ugody wynika, że rozliczenie kredytu zostało dokonane tak, aby od dnia zawarcia był kredytem złotówkowym, przy uwzględnieniu kwoty kapitału udostępnionego oraz dokonanych spłat. Wnioskodawcy rozumieją, że umorzenie dotyczy należności wynikających z rozliczenia kapitału i odsetek umownych.

Kwota 3.885,91 zł to ubezpieczenie od ryzyka utraty wartości nieruchomości, kwota 7.709,83 zł to ubezpieczenie od utraty źródła dochodu i OC w życiu codziennym, natomiast kwota 1.156,47 zł to ubezpieczenie na wypadek odmowy ustanowienia hipoteki.

Wnioskodawcy wskazują, że w drugiej transzy sformułowanie „cel mieszkaniowy” dotyczy celu mieszkaniowego – są to środki z kredytu, które zostały przeznaczone na generalny remont i wyposażenie mieszkania oraz transza ta dotyczy tej samej nieruchomości, na którą zostały przeznaczone środki z pierwszej transzy.

Zwolnienie z długu oznacza umorzenie wierzytelności.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym (zawarcie ugody z syndykiem masy upadłości Y., który dotyczy kredytu hipotecznego z (...) 2008 r., indeksowanego do CHF, na mocy której kredyt zostaje uznany za spłacony, a Wnioskodawcy zostają zwolnieni z ewentualnego pozostałego długu (umorzenie) bez jakichkolwiek wypłat pieniężnych na ich rzecz, powstanie przychód z innych źródeł po stronie Wnioskodawców, a jeżeli tak to czy w całości podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w konsekwencji czego, Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty PIT ani wykazywania tego przychodu w zeznaniu rocznym?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, kredyt zaciągnięty w 2008 r. stanowił kontynuację finansowania celu mieszkaniowego, gdyż w istotnej części został przeznaczony na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2003 r. na nabycie nieruchomości służącej zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych (tj. w kwocie 66.000,00 zł). Kredyt ten miał charakter konsolidacyjny i obejmował również inne zobowiązania finansowe Wnioskodawców oraz częściowo środki wpłacane na cele konsumpcyjne, jednakże nie zmienia to jego zasadniczego charakteru jako kredytu pozostającego w związku z finansowaniem nieruchomości mieszkalnej.

Refinansowanie kredytu hipotecznego stanowiło bowiem podstawowy element tej umowy kredytu. W konsekwencji, pomimo formalnego przeznaczenia części środków na inne cele, rzeczywisty charakter kredytu oraz jego funkcjonalny związek z finansowaniem nieruchomości Wnioskodawcy wykazują, że kredyt ten służył zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Tym samym należy uznać, że w przypadku opisanej ugody z syndykiem masy upadłościowej Y nie powstanie po stronie Wnioskodawców obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ przychód z tytułu umorzenia (zwolnienia z długu) wierzytelności kredytowych w całości podlega zaniechaniu poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od nieruchomości dochodów związane z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowej (Dz. U. 2022, poz. 592 ze zm.).

W przypadku Wnioskodawców zaniechanie ma zastosowanie, ponieważ:

-     kredyt został udzielony przed 15 stycznia 2015 r.,

-     jest to kredyt mieszkaniowy zabezpieczone hipoteką i przeznaczony wyłącznie na własne cele mieszkaniowe,

-     dotyczy jednej inwestycji mieszkaniowej,

-     bank jest instytucją nadzorowaną przez KNF,

-     Wnioskodawcy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,

-     Ugoda została zawarta w okresie obowiązywania rozporządzenia,

-     treść ugody i skutek podatkowy: po rozliczeniu zgodnie z ugodą kredyt zostanie uznany za spłacony, a roszczenia banku wygasną bez dopłat ze strony Wnioskodawców i bez wpłat na ich rzecz,

-     brak elementu transgranicznego – sprawa dotyczy wyłącznie terytoriów Rzeczypospolitej Polskiej,

-     zakres umorzenia: kapitał, odsetki skapitalizowane, odsetki karne, prowizja.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

­  dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku

oraz

­  dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:

inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu, uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń.

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)  jednego gospodarstwa domowego albo

2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:

Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:

W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Jak stanowi § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

– położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.

Z treści wniosku wynika, że (...) 2003 r. zawarli Państwo z Bankiem Z. umowę o kredyt hipoteczny, indeksowany do waluty CHF. Kredyt został przeznaczony na zakup mieszkania.

Następnie w dniu (...) 2006 r. zawarli Państwo umowę kredytu hipotecznego z X. Kredyt został zaciągnięty w celu „konsolidacji” (spłaty) kredytu z (...) 2003 r.

Z kolei w dniu w (...) 2008 r. zawarli Państwo trzecią umowę kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF. Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki na nieruchomości i udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Kredyt został udzielony w dwóch transzach: pierwsza transza obejmowała spłatę kredytu hipotecznego w X z dnia (...) 2006 r. oraz koszty kredytu, tj. ubezpieczenie (ubezpieczenie od ryzyka utraty wartości nieruchomości, ubezpieczenie od utraty źródła dochodu i OC w życiu codziennym, ubezpieczenie na wypadek odmowy ustanowienia hipoteki) i opłatę związaną z ustanowieniem hipoteki (opłata sądowa oraz PCC), druga transza została przeznaczona na konsolidację kredytów konsumpcyjnych oraz wypłatę gotówki na cel mieszkaniowy, tj. generalny remont i wyposażenie mieszkania. W przeszłości nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych.

Następnie w dniu (...) 2026 r. zawarli Państwo ugodę z syndykiem, z której wynika, że syndyk uznaje kredyt za spłacony i zwalnia kredytobiorców z długu, umarzając zadłużenie kredytobiorców w księgach banku.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzona wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego (...) 2008 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Jak już wcześniej wskazano, aby umorzone kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mogły korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., umorzenie musi dotyczyć takiego kredytu, który został zaciągnięty na wydatki mieszkaniowe, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, bądź takiego kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego, o którym mowa w § 1 ust. 4 tego rozporządzenia, tj. zaciągniętego na spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Z rozporządzenia nie wynika natomiast, aby w przypadku zaciągnięcia każdego kolejnego kredytu, który nie został zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego, lecz na spłatę innego kredytu lub zobowiązań, umorzone kwoty wierzytelności z tytułu takiego kredytu mogły korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów.

Z § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Zatem, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie powyższego rozporządzenia mogłoby mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby umorzenie kwot wierzytelności z tytułu kredytu dotyczyło takiego kredytu konsolidacyjnego bądź takiego kredytu refinansowego, który – w przypadku kredytu konsolidacyjnego zostałby bezpośrednio zaciągnięty na spłatę m.in. kredytu mieszkaniowego – w odpowiedniej części, bądź – w przypadku kredytu refinansowego – zastąpiłby bezpośrednio kredyt mieszkaniowy.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie na zobowiązanie z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego (...) 2003 r. przez Z. („kredyt nr 1”) został zaciągnięty kredyt udzielony (...) 2006 r. przez X („kredyt nr 2”), który został zastąpiony kolejnym kredytem, udzielonym 12 września 2008 r. przez Y („kredyt nr 3”).

W świetle powołanych przepisów oznacza to, że:

-     „kredyt nr 1” przeznaczony na nabycie mieszkania uznać należy za kredyt mieszkaniowy (o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia),

-     „kredyt nr 2” przeznaczony na spłatę „kredytu nr 1” uznać należy za kredyt refinansowy/konsolidacyjny (o którym mowa w § 1 ust. 4 rozporządzenia),

-     „kredyt nr 3”:

·      w części przeznaczonej na spłatę „kredytu nr 2” uznać należy za kredyt na cele inne niż mieszkaniowe – refinansował on bowiem w tej części kredyt refinansowy, a nie kredyt mieszkaniowy,

·      w części przeznaczonej na koszty ubezpieczenia i konsolidację kredytów konsumpcyjnych uznać należy również za kredyt na cele inne niż mieszkaniowe,

·      w części przeznaczonej na wydatki na remont mieszkania oraz odpowiednio opłatę związaną z ustanowieniem hipoteki uznać należy za kredyt mieszkaniowy (o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia).

Zatem celem kredytu zaciągniętego (...) 2008 r. nie była spłata kredytu mieszkaniowego, lecz spłata kredytu refinansowego, a także w części został on przeznaczony na cele inne niż mieszkaniowe.

Tym samym zaproponowane przez syndyka umorzenie wierzytelności z tytułu kredytu z Y nie ma zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 w związku z ust. 4 ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. spłaty kredytu refinansowego w X z (...) 2006 r., kosztów ubezpieczenia i konsolidacji kredytów konsumpcyjnych), w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu, co oznacza, że są Państwo zobowiązani do obliczenia oraz zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tej części przychodu.

Natomiast przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu (w Y) udzielonego na wydatki przeznaczone na remont mieszkania oraz związane odpowiednio z ustanowieniem hipoteki, a więc udziałowi wydatków poniesionych na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.

W świetle powyższego, oceniając Państwa stanowisko w tej kwestii uznano je za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowana będąca stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.