Interpretacja 0115-KDST2-2.4011.556.2025.4.MS

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-     nieprawidłowe w części dotyczącej wypłaty na Pani rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie,

-     prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych zawarcia ugody z Bankiem. Wniosek został uzupełniony w dniach 7 listopada i 23 grudnia 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Dnia 20 marca 2025 r. zawarto ugodę z A do umowy o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF. Środki pieniężne postawiono do dyspozycji 24 marca 2025 r.

Na skutek ugody bank zaspokoił (przelewem) w całości swoje roszczenie wierzytelności wypłaconego kapitału z umowy o kredyt hipoteczny oraz zaspokoił również Pani roszczenie z tytułu:

-     opłaconych już rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych w PLN oraz w CHF;

-     ubezpieczenia niskiego wkładu własnego; składek na poczet ubezpieczenia;

-     opłat i prowizji związanych z kredytem;

-     części odsetek ustawowych za opóźnienie;

-     zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, które były uprzednio ponoszone z własnych środków powodując w konsekwencji zmniejszenie Pani majątku.

Nie doszło do umorzenia, odnowienia czy zwolnienia z długu.

Kredyt mieszkaniowy został udzielony małżonkom (osobom fizycznym, wspólnota majątkowa) na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej – zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.

W wyniku zawartej ugody nie doszło jednak do sytuacji, w której na skutek dokonania zwrotu (w wyłącznym rozliczeniu umowy i ugody) uiściła Pani na rzecz banku kwotę niższą niż kwota finansowa od niego otrzymana (kwoty kapitału wypłaconego przez A w PLN).

W 2008 r. wspólnie z mężem zawarła Pani z A umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF. W 2020 r. kredyt został spłacony w całości. Wspólnie z mężem wytoczyła Pani pozew indywidualny przeciwko A dotyczący stwierdzenia bezskuteczności umowy kredytowej. Wyrok w I instancji zapadł na korzyść Pani i męża. W marcu 2025 r. zawarto z A ugodę. Ugoda została zrealizowana w całości.

Według zaistniałego stanu faktycznego strony potwierdziły przysługujące kwoty ze świadczeń z tytułu:

-     rat kapitałowo-odsetkowych w PLN oraz CHF,

-     ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

-     składek na poczet ubezpieczenia,

-     opłat i prowizji związanych z kredytem,

-     ustalonych w ugodzie przez strony części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do banku (marzec 2023 r.) do lutego 2025 r.,

-     zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stanowiącego 100% stawki minimalnej, która to kwota została w całości zwrócona kancelarii przelewem.

Uzupełnienie wniosku

Kredyt został zaciągnięty 3 lipca 2008 r. na cel mieszkaniowy.

Łączna kwota wpłat na rzecz banku wszystkich rat kapitałowo-odsetkowych to 602.388,22 PLN. Łączna kwota kredytu wypłaconego przez bank to 275.000,01 PLN.

Otrzymane od banku środki pieniężne z podziałem na poszczególne tytuły zwrotu:

-     419.794,40 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

-     41.342,62 CHF czyli 182.593,82 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych (kurs NBP z dnia 12 lutego 2025 r.),

-     3.488,46 PLN tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

-     13.411,32 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia,

-     550,00 PLN tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem,

-     53.463,21 PLN tytułem ustalonych przez strony części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do banku (tj. 27 marzec 2023 r.) do dnia 12 lutego 2025 r.

-     10.800,00 PLN tytułem zwrotu na rzecz klienta kosztów zastępstwa procesowego kancelarii prawnej (zapłacona kancelarii prawnej przelewem zgodnie z umową).

Otrzymana od banku kwota jest zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytowej przekazała Pani na rzecz banku.

Zwrócona przez bank kwota mieści się w kwocie wpłaconej podczas spłaty kredytu.

Kwota otrzymana od banku:

-     nie jest wynagrodzeniem za odstąpienie od dochodzenia dalszych roszczeń,

-     nie jest odszkodowaniem, jakie wypłacił bank,

-     nie jest zadośćuczynieniem ze strony banku,

-     nie jest świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Doprecyzowała Pani, że pracownik A dokonał przelewu środków pieniężnych wynikających z ugody. Pani nie wykonywała przelewów na rzecz A w związku z ugodą. Dokładna kwoty przelewów to 398.301,20 PLN oraz 10.800,00 PLN – przelewy z dnia 24 marca 2025 r. W ramach rozliczeń doszło do tzw. potrącenia wierzytelności i wypłaty na Pani rzecz różnicy pomiędzy Pani wierzytelnością a banku. Bank zaspokoił w całości roszczenie wierzytelności swojego kapitału oraz zaspokoił Pani roszczenie.

Wskazana we wniosku kwota odsetek 53.463,21 PLN jest należnością banku wobec Pani wynikającą z ugody. Ww. kwota, po zsumowaniu jej z pozostałymi otrzymanymi w wyniku ugody środkami pieniężnymi, mieści się w sumie wszystkich wpłat, jakich dokonała Pani w czasie spłacania kredytu. Suma wszystkich wpłat, jakie dokonała Pani w czasie spłacania kredytu to 437.244,18 PLN oraz 41.342,62 CHF.

Pytanie

Czy dokonany zwrot rat kapitałowo-odsetkowych pomniejszonych o wartość udzielonego kapitału, ubezpieczenia nieruchomości związanej z kredytem, ubezpieczenia niskiego wkładu własnego kredytu, prowizji i opłat wynikających z kredytu ustalonych przez sąd I instancji, części odsetek ustawowych, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie minimalnej wynikającej z odrębnych przepisów, na podstawie zawartej ugody będzie stanowić przychód dla kredytobiorcy będący przedmiotem opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Doprecyzowała Pani, że przedmiotem wniosku są skutki podatkowe wszystkich rozliczeń wynikających z ugody, wyszczególnionych w pytaniu.

Pani stanowisko w sprawie

Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku podatkowego został zawarty w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT. Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W orzecznictwie jak i w doktrynie powszechnie wskazuje się, że elementem istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika realnego przysporzenia majątkowego. Zatem o uzyskaniu przychodu można mówić jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych, zwiększających jego aktywa (pieniądze, wartości pieniężne, świadczenia w naturze itp.) bądź na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.

Podsumowując, niezbędne jest ustalenie, że dochodzi do rzeczywistego wzbogacenia się podatnika (przyrostu jego majątku), bowiem nie każda otrzymana przez niego kwota generuje powstanie przychodu podatkowego na gruncie ustawy o PIT.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. I SA/Gd 1681/19: „przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym ma być – co do zasady – dochód (art. 9 updof), nie zaś jakikolwiek strumień pieniądza, który płynie w kierunku podatnika. Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 updof), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.

Pani stanowisko jest takie, że dokonany zwrot na podstawie zawartej ugody nie jest przychodem podlegającym opodatkowaniu, ponieważ nie nastąpiło przysporzenie majątkowe. Otrzymana kwota była zwrotem własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani do A. Pieniądze te nie są przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e,  art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da  i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze  i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń),  czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1  pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony  w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W opisie sprawy wskazała Pani, że w 2008 r. wspólnie z mężem zawarła z A umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF. Łączna kwota kredytu wypłaconego przez bank to 275.000,01 PLN. 20 marca 2025 r. zawarła Pani ugodę z bankiem, a w ramach rozliczeń doszło do tzw. potrącenia wierzytelności i wypłaty na Pani rzecz różnicy pomiędzy Pani wierzytelnością a wierzytelnością banku. Suma wszystkich wpłat, jakie dokonała Pani w czasie spłacania kredytu to 437.244,18 PLN oraz 41.342,62 CHF.

Otrzymane od banku środki pieniężne z podziałem na poszczególne tytuły zwrotu:

-     419.794,40 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

-     41.342,62 CHF czyli 182.593,82 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych (kurs NBP z dnia 12 lutego 2025 r.),

-     3.488,46 PLN tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

-     13.411,32 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia,

-     550,00 PLN tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem,

-     53.463,21 PLN tytułem ustalonych przez strony części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do banku (tj. 27 marzec 2023 r.) do dnia 12 lutego 2025 r.

-     10.800,00 PLN tytułem zwrotu na rzecz klienta kosztów zastępstwa procesowego kancelarii prawnej (zapłacona kancelarii prawnej przelewem zgodnie z umową).

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Pani rzecz kwoty stanowiącej różnicę między sumą rat kapitałowo-odsetkowych oraz opłat i prowizji wpłaconych przez Panią, a wysokością wypłaconej Pani przez bank na podstawie umowy kwoty kapitału kredytu, otrzymała Pani z powrotem zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym nie miała Pani miał obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.

W konsekwencji Pani stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez bank na Pani rzecz, w ramach zawartej ugody, nie spowodował powstania u Pani przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Środki te nie stanowią przysporzenia po Pani stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Panią wydatków – nie jest więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo.

Pani stanowisko należało zatem uznać za prawidłowe.

W odniesieniu do kwestii opodatkowania otrzymanych odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie wskazać należy, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)   są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)   świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że wypłacona Pani część odsetek ustawowych za opóźnienie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie występuje po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Jakkolwiek prawidłowo Pani wywiodła, że nie występuje po jej stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego, z uwagi na błędną argumentację takiego twierdzenia, opartą wyłącznie na braku przychodu i nieuwzględniającą kwestii zwolnienia od podatku dochodowego, Pani stanowisko uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie wystąpienia zdarzenia.

Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.