Interpretacja 0115-KDWT.4011.240.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych odpłatnego zbycia domu jednorodzinnego. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 lipca 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego wraz z uzupełnieniem

Nabyła Pani w drodze spadku po zmarłym w 2023 r. ojcu nieruchomość (dom jednorodzinny) położoną w Polsce. Ojciec pozostawił testament notarialny, w którym powołał Panią do całości spadku. Przedmiotowa nieruchomość (ziemia pod budowę domu, a następnie wybudowany na niej dom jednorodzinny) została pierwotnie nabyta w 1979 r. do majątku odrębnego (osobistego) matki i została zarejestrowana wyłącznie na jej nazwisko. Nieruchomość ta nie była objęta małżeńską wspólnością majątkową. Na moment śmierci Pani matki w 2020 r., nieruchomość ta nadal pozostawała w jej wyłącznym majątku osobistym. W 2020 r. sąd stwierdził nabycie spadku po zmarłej matce na rzecz Pani ojca, Pani oraz Pani brata (po 1/3 udziału w masie spadkowej). Następnie, prawomocnym postanowieniem sądu z listopada 2021 r. dokonano działu spadku po zmarłej matce oraz zniesienia współwłasności nieruchomości, na mocy którego cała nieruchomość została przyznana na wyłączną własność Pani ojcu. Sądowy dział spadku i zniesienie współwłasności nastąpiły w sposób całkowicie nieodpłatny – tzn. bez jakichkolwiek spłat ani dopłat finansowych ze strony ojca na rzecz Pani oraz Pani brata. Ojciec został wpisany w księdze wieczystej jako jedyny właściciel w 2022 r. Przedmiotowy dom jednorodzinny nigdy nie stanowił i nie stanowi składnika majątku w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, a planowana sprzedaż nieruchomości nastąpi w ramach zarządzania majątkiem prywatnym (osobistym). Na dzień składania wniosku stara się Pani o pozyskanie kupca za pomocą agencji sprzedaży. Pani intencją jest zbycie domu w styczniu 2027 r. lub – jeśli pojawi się okazja – podpisanie umowy przedwstępnej, na mocy której kupujący za jej zgodą rozpocznie prace remontowe, natomiast ostateczna, rozporządzająca umowa sprzedaży (w formie aktu notarialnego) zostanie zawarta w styczniu 2027 r.

Pytanie

1.  Od jakiej daty należy liczyć 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT), uprawniający do sprzedaży nieruchomości bez podatku – tj. czy datą nabycia nieruchomości przez spadkodawcę (ojca) jest rok 2020 (śmierć matki i otwarcie spadku), czy rok 2021 (nieodpłatny sądowy dział spadku)?

2.  Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, planowana sprzedaż nieruchomości w styczniu 2027 r. będzie całkowicie zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych z uwagi na upływ 5-letniego okresu kapitalizacji, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez spadkodawcę?

3.  Czy zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży wraz z dopuszczeniem kupującego do prac remontowych przed upływem 5 lat, przy założeniu że umowa przyrzeczona (przenosząca własność) zostanie zawarta w styczniu 2027 r., wywoła skutki podatkowe na gruncie podatku PIT przed styczniem 2027 r.?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem planowana sprzedaż nieruchomości w styczniu 2027 r. nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych w drodze spadku, 5-letni okres liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie własności nieruchomości przez spadkodawcę. W opisanym stanie faktycznym spadkodawca (ojciec) nabywał udziały w nieruchomości etapami. Pierwotny udział wynoszący 1/3 nabył w dacie otwarcia spadku po żonie w 2020 r. Okres 5 lat dla tego udziału zaczął biec 31 grudnia 2020 r. i upłynął z dniem 31 grudnia 2025 r. Pozostały udział wynoszący 2/3 ojciec nabył w drodze sądowego działu spadku i zniesienia współwłasności w listopadzie 2021 r. Ponieważ dom stanowił majątek odrębny matki, nabycie przez ojca własności ponad jego pierwotny udział spadkowy (1/3) w drodze działu spadku – mimo że miało charakter nieodpłatny (bez spłat i dopłat) – traktowane jest na gruncie przepisów podatkowych jako nowe nabycie w dacie uprawomocnienia się postanowienia sądu, czyli w listopadzie 2021 r. Dla tego udziału (2/3) 5- letni okres zaczął biec 31 grudnia 2021 r. i upłynie z dniem 31 grudnia 2026 r. W konsekwencji, dokonując sprzedaży całej nieruchomości w styczniu 2027 r., uczyni to Pani po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym spadkodawca nabył zarówno pierwszy udział (koniec 2020 r.), jak i pozostałe udziały (koniec 2021 r.). Cała transakcja odpłatnego zbycia w styczniu 2027 r. będzie zatem w pełni zwolniona z podatku dochodowego.

Pani zdaniem, zawarcie umowy przedwstępnej i dopuszczenie kupującego do prac remontowych nie przenosi własności nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Przychód podatkowy powstaje dopiero w momencie zawarcia umowy przyrzeczonej (styczeń 2027 r.), co oznacza, że działania te nie wywołają wcześniejszych skutków podatkowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

-     jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w lit. a-c ww. przepisu następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę.

Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu. Zatem w sytuacji, gdy podatnik dokonuje sprzedaży nieruchomości lub udziału w nieruchomości nabytej w drodze spadku, istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tej nieruchomości przez spadkodawcę.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stanowi, że:

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

Według art. 924 ww. ustawy:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Na mocy art. 925 powołanej ustawy:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:

Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.

W świetle art. 1025 § 1 ww. ustawy:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Pojęcie „nabycie w drodze spadku”, użyte w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje zarówno nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego, jak i nabycie nieruchomości na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego.

Stosownie do treści art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie stanowi nabycia lub odpłatnego zbycia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, do wysokości przysługującego podatnikowi udziału w spadku.

W myśl art. 1035 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

Zgodnie z art. 1037 § 1 i § 2 ww. ustawy:

§ 1. Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców.

§ 2. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

Na podstawie art. 1038 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Sądowy dział spadku powinien obejmować cały spadek. Jednakże z ważnych powodów może być ograniczony do części spadku.

§ 2. Umowny dział spadku może objąć cały spadek lub być ograniczony do części spadku.

Przy czym, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy.

W świetle art. 196 § 1 i § 2 przywołanej ustawy:

§ 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

§ 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Art. 210 § 1 ww. Kodeksu stanowi zaś, że:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

Przez zniesienie współwłasności rozumie się więc likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.

W myśl art. 211 Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

Zgodnie z art. 212 § 1 ww. Kodeksu:

Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

Zgodnie z art. 212 § 2 ww. Kodeksu:

Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Zgodnie z art. 212 § 3 ww. Kodeksu:

Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych.

Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli.

Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.

Co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy – w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.

Podobne wnioski wynikają z ukształtowanej już linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który twierdzi, że nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku dokonanego zniesienia współwłasności, jeśli:

a)           podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub

b)           wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie we współwłasności.

Analogicznie sytuacja kształtuje się przy dziale spadku, bowiem za datę nabycia nieruchomości lub prawa majątkowego – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku działu spadku, należy przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa majątkowego w wyniku działu mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat. Natomiast, gdy w wyniku działu spadku udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.

Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku spadkobiercom. W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom.

W rezultacie, w wyniku działu spadku dochodzi między spadkobiercami, do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.

Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki (tj. podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie we współwłasności), dział spadku nie może być rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości – czyli stosownie do art. 10 ust. 5 ww. ustawy – datę nabycia nieruchomości przez spadkodawcę.

Jeżeli jednak – w wyniku działu spadku – podatnik otrzymuje składniki majątkowe, których wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał w spadku, wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.

Jeżeli w wyniku dokonanego działu spadku, przedmiotem którego były nieruchomości lub prawa majątkowe, udział w nich zwiększa się, tj. przekracza wartość udziału dotychczas posiadanego, to data działu spadku będzie również datą nabycia tego udziału, o który uległ powiększeniu udział w nich po dokonaniu tej czynności. Wobec tego nabycie w wyniku działu spadku części majątku, który należał do innych spadkobierców (współwłaścicieli), należy więc traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wówczas za datę nabycia tej części nieruchomości, która przekracza dotychczasowy udział w spadku, należy przyjąć datę dokonania działu spadku (tj. dzień zawarcia umowy bądź uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli dział spadku dokonany był na drodze postępowania sądowego).

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że nabyła Pani w drodze spadku po zmarłym w 2023 r. ojcu nieruchomość – dom jednorodzinny, położony w Polsce. Ojciec pozostawił testament notarialny, w którym powołał Panią do całości spadku. Planuje Pani sprzedać nieruchomość w styczniu 2027 r.

Z ww. art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to w wyniku ich odpłatnego zbycia (dokonanego poza działalnością gospodarczą) powstaje przychód, jeżeli nastąpiło ono przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Wobec powyższego w przypadku odpłatnego zbycia nabytych w spadku nieruchomości kluczowe znaczenie ma ustalenie daty nabycia tych nieruchomości przez spadkodawcę podatnika, w tym przypadku Pani ojca.

Jak wskazała Pani we wniosku i jego uzupełnieniu, przedmiotowa nieruchomość (ziemia pod budowę domu, a następnie wybudowany na niej dom jednorodzinny) została pierwotnie nabyta w 1979 r. do majątku odrębnego (osobistego) matki. Po jej śmierci w 2020 r. sąd stwierdził nabycie spadku na rzecz Pani, Pani ojca i Pani brata po 1/3 udziału w masie spadkowej dla każdego z nich.

Prawomocnym postanowieniem sądu z listopada 2021 r. dokonano działu spadku po zmarłej matce oraz zniesienia współwłasności nieruchomości, na mocy którego cała nieruchomość została przyznana na wyłączną własność Pani ojcu. Sądowy dział spadku i zniesienie współwłasności nastąpiły w sposób całkowicie nieodpłatny - tzn. bez jakikolwiek spłat i dopłat ze strony ojca na rzecz Pani i Pani brata.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że nieruchomość, którą nabyła Pani w drodze dziedziczenia testamentowego po Pani ojcu, Pani ojciec nabył w 1/3 części z chwilą otwarcia spadku tj. z chwilą śmierci Pani matki w 2020 r., oraz w 2/3 części w 2021 r. w wyniku działu spadku i zniesienia współwłasności.

Zatem, mając na uwadze brzmienie cytowanego wyżej art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, termin 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, należy w niniejszej sprawie liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawcę – Pani ojca – tj.:

¾  w 1/3 części nabytej w drodze spadku po żonie – od końca 2020 r.

¾  w 2/3 części nabytej w drodze działu spadku – tj. od końca 2021 r.

Zgodzić się zatem należy z Pani stanowiskiem, w myśl którego ww. pięcioletni okres w odniesieniu do części, którą Pani ojciec nabył w 2020 r. w spadku po mamie upłynął 31 grudnia 2025 r., natomiast w części nabytej w drodze działu spadku upłynie 31 grudnia 2026 r.

W konsekwencji, planowana przez Panią sprzedaż w 2027 r. domu jednorodzinnego nabytego w drodze dziedziczenia testamentowego po ojcu nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez spadkodawcę, w myśl art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie będzie stanowiła dla Pani źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Przechodząc do Pani wątpliwości dotyczących skutków ewentualnego zawarcia w 2026 r. umowy przedwstępnej z potencjalnym kupującym oraz podjęciem przez niego prac remontowych w przedmiotowej nieruchomości przed zawarciem umowy sprzedaży, wyjaśnić należy, że w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości utożsamiany jest z umową przenoszącą jego własność na nabywcę. Zatem zawarcie umowy przedwstępnej, na podstawie której nie dojdzie do przeniesienia własności nieruchomości na nabywcę, nie wywoła po Pani stronie skutków prawnych w zakresie podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.