Interpretacja 0115-KDWT.4011.29.2026.1.MJ

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan biegłym sądowym, otrzymał Pan zlecenie wykonania opinii (...), wykonał Pan specjalistyczną opinię w roku podatkowym 2025. W piśmie z dnia (…) 2024 r. przedstawił Pan założenia do opracowania opinii. Aby wykonać opinię należało wykonać w pierwszej kolejności badania (...). Sąd zobowiązał Pana do przedstawienia kosztorysu, który Pan opracował i przedstawił w piśmie z dnia (…) 2025 r. Kosztorys obejmował wykonanie specjalistycznych badań, które wyszacował Pan na poziomie (…) zł. Badania (...) były nieodzowne do opracowania opinii i uzyskania z wykonanej pracy przychodu. Nie dysponował Pan taką kwotą, więc wystosował Pan pismo do Sądu o zgodę na zaliczkę w kwocie (…) zł, zaznaczając, że zaliczka będzie rozliczona opłaconymi fakturami. Sąd przyznał wnioskowaną kwotę, jednocześnie potrącając zaliczkę na podatek dochodowy - więc otrzymał Pan (…) zł netto. Protestował Pan, że nie może otrzymywać kwoty netto, ponieważ przedstawiając rachunek rozlicza się kwotą brutto - ale nic to nie dało. Specjalistyczne firmy wykonały dla Pana badania za które Pan zapłacił, otrzymując za wykonane badania faktury. Przedstawiając rachunek dołączył Pan równocześnie faktury za wykonanie badań (...) na kwotę (…) zł. Całkowity rachunek obejmujący koszt opracowania opinii - Pana przychód (… zł), oraz koszt wykonania specjalistycznych badań (...) ((…) zł.) wynosił (…) zł. Należy zaznaczyć, że nie byłoby możliwe opracowanie opinii bez wykonania badań (...) - to nawet przyznała (...) nie wnosząc do opinii żadnych uwag. W przedstawionym rachunku odjął Pan kwotę (…) zł. (tak jak nakazywała księgowa), więc końcowy rachunek wynosił (…) zł. W momencie kiedy wypisywał Pan rachunek, zwracał Pan uwagę telefonicznie Pani księgowej (...), że otrzymał kwotę netto zaliczki w wysokości (...) zł i nie może wpisać kwoty (…) zł - odpowiedź była jednoznaczna, wpisana ma być kwota wnioskowana czyli (…) zł, bo dla niej jako księgowej wydatkowana zaliczka jest przychodem podatnika - czyli dopłacił Pan z własnych środków (…) zł + (…) zł (całkowita wartość faktur (…) zł). Otrzymując PIT-11 zauważył Pan, że w kosztach uzyskania przychodu standardowo przyjęto całkowity przychód - to co Sąd wydał (wraz z fakturami) - 20% kosztu uzyskania przychodu i wyliczono dochód. Jednak w przychodzie podatnika zostały zaliczone faktury na poczet wykonania badań (...) jako Pana przychód, a przecież Pan zapłacił za faktury, czyli wydatkował środki pieniężne a nie otrzymał środki pieniężne.

Pytanie

1.  Czy składający PIT-11 prawidłowo wykonał obliczenia przychodu uwzględniając złożone faktury na wykonanie badań (...) jako Pana przychód?

2.  Czy składający PIT-11 prawidłowo wykonał obliczenia wysokości kosztu uzyskania przychodu, nie uwzględniając kosztów na uzyskanie przychodu w postaci faktur za wykonane badania (...)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, Zleceniodawca powinien koszty badań (...) wynikłych z faktur zaliczyć do kosztu uzyskania przychodu.

Pana zdaniem błędem był zakaz wpisania w rachunku za opracowaną opinię kwoty otrzymanej netto ((…) zł), tylko nakaz wpisania kwoty wnioskowanej brutto ((…) zł), to spowodowało różnicę w pobraniu zaliczki na podatek od osób fizycznych na niekorzyść biegłego jako podatnika od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej.

Ponieważ biegły musiał dopłacić z własnych środków (…) zł (pobrana zaliczka na podatek od osób fizycznych, którą pobrał Sąd) do realizacji faktur za badania (...), to tak rozliczony PIT-11 powoduje, że wydane środki przez biegłego są zaliczone do jego przychodu, a przecież biegły wydał środki finansowe na uzyskanie przychodu, a nie je otrzymał.

Sprawę błędnego rozliczenia rachunku za opracowaną opinię zgłaszał Pan do Sądu wnioskiem z dnia (…) 2025 r. po otrzymaniu Postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia, jednak Sąd nie pochylił się nad zgłaszaną sytuacją twierdząc, że nie jest uprawniony do rozstrzygania spraw podatkowych. W (…) 2025 r. po otrzymaniu Postanowienia Sądu o zapłacie, zgłaszał Pan sprawę do tut. US w (...), dwie panie przeglądając dokumenty (pismo do Sądu, rachunek, i faktury) wyliczyły na miejscu jaką powinien Pan zapłacić zaliczkę na podatek, stwierdziły, „że ma Pan rację (że opłacone faktury nie są Pana przychodem), ale różnica w zaliczkach zostanie na pewno wyjaśniona w rozliczeniu PIT-11, który otrzyma Pan z Sądu bo nic już nie można zrobić”, niestety nic zostało wyjaśnione.

Pana zdaniem, koszty wykonania badań (...), które były podstawą opracowania opinii dla Sądu powinny zostać zaliczone do kosztu uzyskania przychodu. Jednocześnie opracowana opinia na podstawie badań (...) spowodowała przychód podatnika w postaci Postanowienia, o zapłacie za opracowaną opinię. Uzasadnione zatem jest uznanie, że wykonane badania (...) należy uznać jako koszty uzyskania przychodu w działalności wykonywanej osobiście.

Dlatego uważa Pan, że (...) błędnie rozliczył i opracował PIT-11.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powyższy przepis wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca dokonał podziału przysporzeń majątkowych uzyskiwanych przez podatników na różne źródła przychodów. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu, odrębnym źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

W myśl art. 13 pkt 6 powołanej ustawy:

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Powyższy przepis jasno wskazuje, że czynności wykonywane przez osoby fizyczne będące biegłymi sądowymi, którym sąd lub prokurator zlecił wykonanie czynności z urzędu, należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na podmiotach dokonujących wypłaty ww. przychodów ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan biegłym sądowym, otrzymał Pan zlecenie wykonania opinii (...), którą Pan wykonał w 2025 roku. Do opracowania opinii i uzyskania z wykonanej pracy przychodu nieodzowne były badania (...). Ponieważ nie dysponował Pan środkami na ich wykonanie, wystosował Pan pismo do Sądu o zgodę na zaliczkę w kwocie (…) zł, zaznaczając, że zaliczka będzie rozliczona opłaconymi fakturami. Sąd przyznał wnioskowaną kwotę, jednocześnie potrącając zaliczkę na podatek dochodowy - więc otrzymał Pan (…) zł netto. Specjalistyczne firmy wykonały dla Pana badania, za które Pan zapłacił, otrzymując za wykonane badania faktury. Przedstawiając rachunek dołączył Pan równocześnie faktury za wykonanie badań (...) na kwotę (…) zł. Całkowity rachunek obejmujący koszt opracowania opinii - Pana przychód ((…) zł), oraz koszt wykonania specjalistycznych badań (...) ((…) zł) wynosił (…) zł. Zauważył Pan, że w PIT-11 standardowo przyjęto całkowity przychód - to co Sąd wydał (wraz z fakturami) - 20% kosztu uzyskania przychodu i wyliczono dochód. Jednak jako Pana przychód zostały uwzględnione faktury na poczet wykonania badań (...).

Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 ze zm.):

Biegłemu powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii.

Z powyżej przywołanego przepisu wynika zatem, że osobom, którym sąd na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, oprócz wynagrodzenia wypłacane mogą być również kwoty tytułem zwrotu poniesionych przez te osoby wydatków niezbędnych do wydania opinii.

Przepis art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jasno wskazuje, że należności otrzymywane za czynności wykonywane przez osoby fizyczne będące biegłymi sądowymi, którym sąd zlecił wykonanie czynności z urzędu należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście.

W tym miejscu podkreślić należy, że o tym co należy uznać za przychód (w tym przychód z działalności wykonywanej osobiście) decydują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Jak wskazano natomiast wyżej, przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne, a więc także zwrot kosztów wydania opinii przez biegłego sądowego.

Zatem w opisanej sytuacji, Pana przychodem, o którym mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest cała przyznana Panu kwota, tj. zarówno wynagrodzenie biegłego, jak i kwota, z której opłacił Pan koszty badań niezbędne do wydania opinii.

Tym samym płatnik był zobowiązany do poboru zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconej Panu należności. Przy obliczaniu zaliczki miał obowiązek uwzględnić zarówno kwotę wynagrodzenia za wykonaną pracę, jak i zwrot poniesionych przez Pana wydatków niezbędnych do wydania opinii. Zatem, w przedmiotowej sprawie płatnik prawidłowo wykazał jako przychód w PIT-11 zarówno kwotę Pana wynagrodzenia jak i środki przekazane na wykonanie specjalistycznych badań (...).

Przechodząc do kwestii kosztów uzyskania przychodów ze źródła „działalność wykonywana osobiście” wskazać należy, że ogólna definicja „kosztów uzyskania przychodów” zawarta została w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem „koszty uzyskania przychodów” to koszty, które spełniają łącznie następujące warunki:

-    zostały poniesione przez podatnika;

-    ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – czyli istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania (tzw. przesłanka celowości kosztu);

-    nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie ustawodawca, m.in. do przychodów biegłego z tytułu wykonywania czynności w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym (przychodów z działalności wykonywanej osobiście), przyjął szczególny – zryczałtowany sposób określenia wartości kosztów uzyskania przychodów, czemu dał wyraz w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Koszty uzyskania niektórych przychodów określa się – z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4-6 i 8 – w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Ustawodawca przewidział jednak możliwość odejścia przez podatnika od zasady określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uwzględnienia przez niego „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 10 ww. ustawy:

Jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych. Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.

Zastosowanie ww. kosztów uzyskania przychodu jest możliwe w sytuacji, gdy:

-    „rzeczywiste” koszty poniesione w celu uzyskania tego przychodu przewyższają wartość kosztów ustaloną na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy;

-    fakt poniesienia „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów w „wyższej” wartości jest udowodniony.

Jednocześnie z art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że – przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 22 ust. 5 omawianej ustawy:

U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

Natomiast przepis art. 22 ust. 5a pkt 2 ww. ustawy stanowi, że:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Ustalenie kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga zatem:

-    uwzględnienia art. 22 ust. 1 tej ustawy, oraz

-    odpowiedniego zastosowania art. 22 ust. 5 i 5a pkt 2 tej ustawy.

Odpowiednie zastosowanie cytowanych przepisów dla potrzeb art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na uwzględnieniu jako koszty uzyskania przychodów ze źródła, o którym mowa w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 ww. ustawy:

-    kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z osiągniętymi przychodami,

-    poniesionych: przed i w trakcie roku podatkowego uzyskania tych przychodów, a także po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania.

Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu omawianej ustawy rozumie się przy tym takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Odrębną kategorią są natomiast koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), tj. wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów.

Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca w odniesieniu m.in. do przychodów z działalności wykonywanej osobiście w postaci przychodów biegłego sądowego z tytułu wykonywania czynności w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym przyjął zryczałtowany sposób określenia wartości kosztów uzyskania tych przychodów. Podstawą zastosowania tych kosztów jest sam fakt uzyskania przychodu z ww. źródła. Nie ma przy tym znaczenia, czy podatnik rzeczywiście poniósł jakiekolwiek wydatki w celu uzyskania tego przychodu.

Ustawodawca przewidział jednocześnie możliwość odejścia przez podatnika od zasady określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 ww. ustawy i uwzględnienie przez niego „rzeczywistych” kosztów uzyskania omawianych przychodów.

Jednakże – jak wynika z cytowanego uprzednio art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – dla celów ustalenia wysokości zaliczki na podatek płatnik uwzględnia koszty uzyskania ww. przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz stosuje najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 (chyba, że podatnik złoży wniosek o stosowanie przez płatnika wyższej stawki podatkowej określonej w tej skali). Oznacza to, że na etapie poboru zaliczki na podatek dochodowy przez płatnika nie ma możliwości uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów według zasad określonych w art. 22 ust. 10 omawianej ustawy.

Zatem, w realiach opisanej sprawy, na potrzeby ustalenia zaliczki na podatek dochodowy prawidłowo płatnik zastosował koszty uzyskania przychodu w wartości zryczałtowanej 20%, na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od ich faktycznej wysokości. Prawidłowo również wykazał je w informacji PIT-11 w wartości zryczałtowanej.

W związku z powyższym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto wskazuję, że z uwagi na zakres wniosku, a w szczególności treść pytań wyznaczających zakres żądania – niniejsza interpretacja dotyczy kwestii ustalenia przychodów i kosztów uzyskania przychodów ze źródła „działalność wykonywana osobiście” na etapie obliczania zaliczki przez płatnika oraz wykazania ich w informacji sporządzanej przez płatnika. Nie odnosi się natomiast do uprawnień Pana, jako podatnika, które przysługują Panu na etapie składania zeznania rocznego. Informuję również, że jeżeli Pana intencją byłoby uzyskanie interpretacji indywidualnej we wskazanym powyżej zakresie, może Pan wystąpić z wnioskiem.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.