Interpretacja DKP1.8082.8.2025

INFORMACJA DOTYCZĄCA WYDANIA OPINII ZABEZPIECZAJĄCEJ

15 stycznia 2026 r. – na podstawie art. 119y § 1 w związku z art. 119a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: Ordynacja podatkowa), po rozpatrzeniu wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej (dalej – wniosek), Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS), wydał opinię zabezpieczającą.

A. Zwięzły opis czynności poddanej ocenie

Wnioskodawca (dalej także jako Spółka) zwrócił się do Szefa KAS z wnioskiem o wydanie opinii zabezpieczającej. Czynnością będącą przedmiotem zapytania było czasowe obniżenie stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej zwolnionej z opodatkowania podatkiem CIT, które zostały przez nią nabyte i wprowadzone do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. (dalej: środki trwałe) począwszy od 2018 r., do momentu zakończenia obowiązywania zezwolenia (dalej: Zezwolenie) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SSE).

B. Wyjaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia

       Identyfikacja korzyści podatkowej

Wnioskodawca wskazał we wniosku, że korzyścią podatkową podlegającą ocenie, będzie możliwość obniżenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata podatkowe, które nastąpią po roku, w którym Spółka wykorzysta przyznaną jej pomoc publiczną.

Zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025, poz. 278 ze zm. – dalej: Ustawa o CIT), podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Obniżanie stawek amortyzacji powoduje generowanie niższych kosztów uzyskania przychodów z tytułu zużywania się składników majątku. Jest to natomiast działanie czasowe, wydłużające amortyzację składnika majątkowego. Obniżenie stawek amortyzacji przesuwa koszty podatkowe na kolejne lata. Wiąże się z tym uzyskanie przez podatnika wyższego dochodu (wyższego podatku należnego), który może skutkować również możliwościami stosowania odliczeń lub zwolnień podatkowych.

Jedynym ograniczeniem prawnym – wspomnianym również przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku – jest wprowadzony ustawą zmieniającą art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT, który stanowi, że przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Równocześnie z wprowadzeniem art. 16i ust. 8 do Ustawy o CIT, ustawodawca w przepisach przejściowych ustawy zmieniającej wprowadził regulację stanowiącą m.in. o tym, że wprowadzany przepis art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po dniu 31 grudnia 2020 r. Oznacza to, że środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne wprowadzone do ewidencji do tego dnia (a o takich mowa we wniosku) podlegają amortyzacji zgodnie z dotychczasowym stanem prawnym, tj. zgodnie z przepisami, które nie przewidują dodatkowych ograniczeń przy modyfikowaniu stawek amortyzacji dla podmiotów prowadzących działalność w SSE.

Powyższe, ma kluczowe znaczenie w kontekście wskazania przez Wnioskodawcę możliwości dokonania obniżenia stawek amortyzacyjnych dla Środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2021 r. lub dalszej modyfikacji obniżonych stawek amortyzacyjnych poprzez ich podwyższenie po wykorzystaniu limitu pomocy publicznej. W świetle obecnie obowiązujących przepisów nie jest możliwe obniżenie stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych po 31 grudnia 2020 r. przez podatników, którzy wykorzystują takie środki trwałe w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Mając powyższe na uwadze, Szef KAS zauważył, że obniżenie stawek amortyzacyjnych ma bezpośredni wpływ na zmniejszenie kosztów działalności prowadzonej na terenie SSE w okresie korzystania przez Spółkę z pomocy publicznej. Efektem takiego działania będzie uzyskanie przez Spółkę większego dochodu, podlegającego zgodnie z regulacjami dotyczącymi specjalnych stref ekonomicznych, zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Co istotne, obniżenie stawek amortyzacyjnych będzie wiązało się z późniejszym ich podwyższeniem w okresie po wykorzystaniu przysługującej Spółce pomocy publicznej.

Taka sytuacja tym samym pozwoli Spółce na osiągnięcie korzyści podatkowej w postaci obniżenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych lub zawyżenia straty podatkowej za lata podatkowe, które nastąpią po roku, w którym Spółka wykorzysta przyznaną jej pomoc publiczną.

Należało zatem przyjąć, że Wnioskodawca uzyska korzyść podatkową, o której mowa w art. 3 pkt 18 Ordynacji podatkowej.

Ustalenie czy osiągnięcie korzyści podatkowej było głównym lub jednym z głównych celów dokonania czynności

Z uzasadnienia wniosku wynikało, że działania Spółki były spowodowane racjonalnością ekonomiczną i chęcią odpowiedniego dopasowania polityki amortyzacyjnej i podatkowej do realiów gospodarczych spółki. Jak Spółka wskazała, jedynie pobocznym skutkiem przyjętego modelu działania będzie również zmniejszenie dochodu podlegającego opodatkowaniu po wykorzystaniu przez Spółkę limitu pomocy publicznej, poprzez podwyższenie obniżonych  wcześniej stawek amortyzacyjnych po tym okresie.

Szef KAS nie zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, gdyż w opinii organu, skutki podjętych przez niego działań miały głównie aspekt podatkowy. Z uzasadnienia wniosku wynikało bowiem, że w wyniku opisanych czynności zobowiązanie podatkowe Spółki w kolejnych latach będzie niższe niż w sytuacji, gdyby Spółka nie podjęła planowanych działań. Stanowisko przyjęte przez organ wynika także z samej istoty amortyzacji oraz jej skutku w postaci możliwości ujęcia w kosztach podatkowych wartości odpowiadających zużyciu środków trwałych w czasie. Z tego względu, w opinii Szefa KAS, czynność polegająca na modyfikacji wysokości przyjętych stawek amortyzacji z natury rzeczy będzie miała aspekt podatkowy – za główny cel. Podobnie, również dążenie do wykorzystania przysługującego Spółce limitu pomocy publicznej ma głównie skutek podatkowy. Zdaniem Szefa KAS, gdyby nie aspekty podatkowe, Wnioskodawca nie podjąłby planowanych działań.

Szef KAS uznał więc, że została spełniona druga z przesłanek art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w świetle art. 119d tej ustawy, niewątpliwe jest, że co najmniej jednym z głównych celów dokonania opisanych czynności jest osiągnięcie korzyści podatkowej.

Sztuczność sposobu działania

W opinii Szefa KAS, pomimo że Czynność została dokonana w głównej mierze w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, to nie można było uznać, że podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami nie zastosowałby takiego sposobu działania.

Zdaniem organu, uzasadnione było przyjęcie, że efektywne wykorzystanie dostępnego limitu pomocy publicznej nie byłoby możliwe bez wykorzystania opcji podatkowej, jaką jest prawo kształtowania odpisów amortyzacyjnych a wpływających bezpośrednio na wysokość kosztów podatkowych. Każdy racjonalnie działający podmiot będzie dążył do wykorzystania przysługującej mu pomocy publicznej w maksymalnym dostępnym limicie.

Badając ewentualny efekt sztuczności planowanej czynności, Szef KAS również pozytywnie zweryfikował pozostałe przesłanki art. 119c § 2 Ordynacji podatkowej. Jak zauważono, czynność miała zostać dokonana przez samego Wnioskodawcę, zatem istota czynności sprowadzała się do jednej operacji podatkowej, polegającej na obniżeniu stawek amortyzacyjnych (poza potencjalnym ponownym podwyższeniem stawek amortyzacyjnych po okresie wykorzystania pomocy publicznej), a zatem charakteryzowała się niskim stopniem skomplikowania. Nie można było również racjonalnie przyjąć, że mamy do czynienia z angażowaniem podmiotów pośredniczących, jak i nieuzasadnionym dzieleniem operacji.

Ponadto nie można było przyjąć, że efekt czynności sprowadzający się do przesunięcia w czasie wysokości odpisów amortyzacyjnych na okres przypadający po upływie terminu do wykorzystania pomocy publicznej w ramach dostępnego limitu, będzie skutkował uzyskaniem stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności. W jednoetapowej strukturze czynności nie można również było odnotować elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących. Badana czynność nie wiązała się również w żaden sposób z ryzykiem gospodarczym przewyższającym spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należałoby uznać, że działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania.

Zdaniem Szefa KAS w sprawie nie została spełniona zatem przesłanka umożliwiająca uznanie, że w przedstawionych okolicznościach występować może unikanie opodatkowania, tj. nie wykazano, że sposób działania jest sztuczny.

Sprzeczność korzyści podatkowej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu

Zdaniem Szefa KAS, w rozpatrywanym wniosku Spółka wykorzystała regulacje Ustawy o CIT dotyczące amortyzacji środków trwałych. W szczególności swoje działania oparła na art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, odnoszącym się do zasad obniżania stawek amortyzacyjnych. Amortyzacja środków trwałych, których zużywanie jest stopniowe, daje możliwość wliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z ich nabyciem.

W opinii Szefa KAS, odnośnie korzyści podatkowej będącej efektem czynności, która jest przedmiotem wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej, uzyskanej w okolicznościach korzystania przez Wnioskodawcę z pomocy publicznej i tym samym korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a Ustawy o CIT, a więc w sytuacji generowania przez Wnioskodawcę dochodu zwolnionego opodatkowania, nie sposób stwierdzić, że korzyść podatkowa uzyskana w powyższych okolicznościach jest sprzeczna z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, tj. art. 16i ust. 5 i ust. 8 Ustawy o CIT w zw. z art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 poz. 2123 – dalej: ustawa zmieniająca).

Zdaniem Szefa KAS, Wnioskodawca w sytuacji generowania dochodu zwolnionego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a Ustawy o CIT, w okresie korzystania z pomocy publicznej, może zaplanować obniżenie stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji Spółki przed 1 stycznia 2021 r. i powrócić do stawki, tj. wyższych kosztów podatkowych, w sytuacji generowania dochodu podlegającego opodatkowaniu w okresie „po wykorzystaniu” limitu przyznanej pomocy publicznej (przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT w zw. z art. 14 ustawy zmieniającej). Tym samym Spółka ma prawo – w opisanych we wniosku okolicznościach – odpowiednio wpływać na wysokość dochodu zwolnionego i dochodu do opodatkowania.

Wskazać również należy, że Czynność nie spowoduje zwiększenia wartości ewentualnych odpisów amortyzacyjnych, lecz rozłoży je w czasie. Zmniejszeniu ulegnie wartość odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w okresie, kiedy Spółka będzie korzystała z przysługującej jej pomocy publicznej, co wiąże się z przesunięciem w czasie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części kosztów wynikających z odpisów amortyzacyjnych. Zwiększenie wartości odpisów nastąpi natomiast po upływie terminu na wykorzystanie pomocy publicznej lub wykorzystaniu dostępnego limitu. Tym samym, w ocenie organu, działanie Wnioskodawcy, można określić jako wpisujące się w ramy planowania podatkowego.

Podsumowując, Szef KAS nie zidentyfikował powodów pozwalających na uznanie, że wskazana we wniosku korzyść podatkowa jest sprzeczna z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu.

Z powyższych względów stwierdzić należało, że do przedstawionych we wniosku korzyści podatkowych wynikających z planowanych czynności nie znajdzie zastosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej i w związku z tym, stosownie do treści art. 119y § 1 tej ustawy, Szef KAS postanowił wydać opinię zabezpieczającą.