Interpretacja DOP10.841.4.2.2025

Zmiana interpretacji indywidualnej

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z 11 sierpnia 2023 r. Nr 0111-KDIB2-3.4014.183.2023.2.BD, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zmienia z urzędu¹ wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 5 czerwca 2023 r., uzupełnione pismem z 31 lipca 2023 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych² jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Wnioskodawczyni (z tego dnia) o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył PCC w zakresie skutków podatkowych wykupu mieszkania od Agencji Mienia Wojskowego³. Wniosek ten został złożony w imieniu Wnioskodawczyni przez Pana A.B. który, wraz w wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, przedłożył również skan pełnomocnictwa PPS-1 oraz dokument potwierdzający uiszczenie opłaty za wydanie interpretacji. Ze względu na fakt, iż pełnomocnictwo to zawierało braki formalne, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z 27 lipca 2023 r. znak: 0111-KDIB2-3.4014.183.2023.1.BD wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia tego pełnomocnictwa w zakresie opisanym w tym wezwaniu. Pełnomocnik Wnioskodawczyni, Pan A.B. uczynił zadość temu wezwaniu, przesyłając uzupełnione pełnomocnictwo elektronicznie za pomocą ePUAP w dniu 31 lipca 2023 r. (trzykrotnie) oraz za pomocą poczty tradycyjnej, które wpłynęło do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 7 sierpnia 2023 r.

Opis zdarzenia przyszłego

We wniosku wskazano, że Wnioskodawczyni planuje wykupić mieszkanie położone w X. na osiedlu (…) od AMW (występującej w imieniu Skarbu Państwa) w trybie przewidzianym w art. 79 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego⁴.

Wątpliwość Wnioskodawczyni budziła opisana w art. 80 ust. 3 ustawy o AMW kwestia kosztów związanych z zawarciem aktu notarialnego (w tym podatku) – ustawa nie określa dokładnie o jakim podatku jest mowa.

Zadane pytanie

Czy na gruncie obowiązujących przepisów wyżej opisana umowa sprzedaży powinna zostać objęta PCC, czy podatkowi temu podlegać nie powinna ze względu na zawarte w art. 2 pkt 1 lit. g) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych⁵ wyłączenie.

Stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego od AMW nie powinna zostać objęta PCC. Stanowisko takie poparte zostało wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt: I SA/Wr 545/22.

Ocena stanowiska dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej⁶ w interpretacji indywidualnej z 11 sierpnia 2023 r. Nr 0111-KDIB2-3.4014.183.2023.2.BD uznał stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności powołał się na przepisy u.p.c.c. tj. art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 wskazując, iż umowa sprzedaży jest przedmiotem opodatkowania PCC, podatnikiem w tym przypadku jest kupujący, a obowiązek podatkowy powstanie z chwilą dokonania czynności tj. z chwilą zawarcia umowy sprzedaży. Następnie DKIS zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 1 lit g) u.p.c.c. wyłączeniu z opodatkowania podlegają czynności cywilnoprawne w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. W nawiązaniu do powyższego przywołał także przepisy art. 1 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 pkt 14 ustawy o gospodarce nieruchomościami⁷.

W ocenie DKIS zastosowanie wyłączenia określonego w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c winno wiązać się z wykazaniem, że źródłem powstania danej czynności będzie konkretny przepis z zakresu gospodarki nieruchomościami. Tymczasem jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego do nabycia nieruchomości dojdzie w trybie przepisu art. 79 uAMW. Oznacza to, że podstawę do nabycia przez Wnioskodawcę lokalu mieszkalnego stanowić będą właśnie przepisy rozdziału 5 uAMW, a nie przepisy u.g.n. Przepisy rozdziału 5 uAMW (art. 76 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1, 79 ust. 1, art. 86) zawierają kompleksowe uregulowanie kwestii sprzedaży lokalu mieszkalnego przez AMW. Określają bowiem nie tylko krąg osób uprawnionych do nabywania ww. lokali, ale również sposób ustalania ceny i sposób jej zapłaty. Z tego też względu nie można uznać, że to przepisy u.g.n. będą stanowić podstawę czynności sprzedaży. Powyższego nie zmienia także okoliczność odesłania w kwestiach nieuregulowanych w uAMW do przepisów u.g.n. Odwołanie takie ma bowiem na celu jedynie uniknięcie powtarzania pewnych rozwiązań ustalonych w jednym akcie prawnym w kolejnej ustawie.

Ponadto DKIS odnosząc się do kwestii art. 80 ust. 3 uAMW wskazał, że treść przepisu jest jasna i prowadzi do konkluzji, że nabywca zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z nabyciem lokalu mieszkalnego, o których mowa w ww. przepisie, czyli kosztów związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży. W ww. przepisie ustawodawca użył sformułowania „koszty związane z zawarciem aktu”, nie zaś koszty jego sporządzenia. Powyższe wskazuje, że chodzi o należności, które wiążą się z zawarciem takiej umowy, co obejmuje także należny podatek.

W ocenie DKIS regulacje zawarte w art. 80 ust. 3 uAMW dotyczące obowiązku zapłaty podatku przez nabywcę z tytułu umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowią normy o charakterze lex specialis i wyłączają stosowanie innych norm o charakterze ogólnym. Tym samym, przepis ten, jako przepis szczególny, wyłącza zastosowanie w tej kwestii przepisu art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Za opodatkowaniem czynności sprzedaży, której stroną jest AMW przemawia także fakt, że wcześnie wyłączona z opodatkowania na mocy art. 2 pkt 2a u.p.c.c. była sprzedaż lokali mieszkalnych, których stroną była AMW. Przepis ten (funkcjonujący obok art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c.) został uchylony ustawą o AMW.

A zatem w ocenie DKIS brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa sprzedaż (nabycie przez Wnioskodawcę od AMW lokalu mieszkalnego) zostanie dokonana na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami. Tym samym, umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego nie będzie mogła zostać zakwalifikowana jako czynność cywilnoprawna wyłączona z opodatkowania PCC na podstawie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. W konsekwencji, zakup przez Wnioskodawcę lokalu mieszkalnego od AMW będzie podlegać opodatkowaniu PCC na podstawie wskazanych powyżej zasad.

Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej

Stwierdzam, że interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest nieprawidłowa.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.c.c.

Podatkowi podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2 powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

W myśl art. 4 pkt 1 u.p.c.c.:

Obowiązek podatkowy – przy umowie sprzedaży – ciąży na kupującym.

Należy w tym miejscu jednak podnieść, że w art. 2 u.p.c.c. ustawodawca przewidział szereg wyłączeń od opodatkowania tj. czynności cywilnoprawnych, w stosunku do których ustawodawca z różnych przyczyn odstąpił od ich opodatkowania.

Jedno z wyłączeń zostało zawarte w art. 2 pkt 1 lit g) u.p.c.c. Zgodnie z tym przepisem:

Nie podlegają podatkowi: czynności cywilnoprawne w sprawach: podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych.

W tej sprawie tj. w określeniu czy nabycie lokalu mieszkalnego od AMW będzie podlegało opodatkowaniu kluczowe znaczenie ma odkodowanie treści art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., na który Wnioskodawczyni powołała się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i zweryfikowanie, czy opisane przez Wnioskodawczynię zdarzenie przyszłe mieści się w jego ramach.

Treść tej normy prawnej wskazuje bowiem jednoznacznie, że warunkiem jej zastosowania (a w konsekwencji – wyłączenia czynności cywilnoprawnej spod opodatkowania) jest sytuacja, gdy czynność cywilnoprawna (np. sprzedaż) podlega przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Innymi słowy, zaistnienie okoliczności, że czynność cywilnoprawna jest dokonywana w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych pozwala skorzystać z normy prawnej zawartej w powołanym wyżej przepisie, skutkiem czego będzie wyłączenie tej czynności z opodatkowania PCC.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma więc odkodowanie użytego przez ustawodawcę pojęcia „przepisy o gospodarce nieruchomościami” i zakwalifikowanie, czy sprzedaż lokalu mieszkalnego przez AMW, dokonywana w trybie ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego mieści się w jego ramach.

W odniesieniu do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1 lit g) u.p.c.c. wyłącza się z opodatkowania „czynności cywilnoprawne dokonywane w sprawach” podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami, a nie wyłącznie „czynności dokonywane na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami”. Wyłączeniem objęto więc czynności dokonywane „w sprawach” dotyczących gospodarki nieruchomościami, a nie „czynności dokonane na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami” (por. S. Brzeszczyńska, Przepisy o gospodarce nieruchomościami [w:] Umowy w obrocie nieruchomościami. Aspekty podatkowe i cywilnoprawne, 2024). Powyższe prowadzi do konstatacji, że pojęcie „przepisy o gospodarce nieruchomościami” jest pojęciem szerszym niż pojęcie „przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami” i może obejmować swym zakresem również inne ustawy, jeżeli tylko określają zasady gospodarki nieruchomościami.

W drugiej kolejności wskazać należy, że ogólne zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego określone zostały w u.g.n. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa ona zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego. Treść tego przepisu nie pozostaje bez znaczenia dla konkluzji wynikającej z brzmienia przepisów uAMW. Istotą istnienia AMW jest, jak wskazuje art. 1 ustawy jej poświęconej „gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa”. Z kolei pojęciem „mienia” o którym mowa jest w art. 2 tej ustawy obejmuje się: wszystkie prawa majątkowe i niemajątkowe przekazane Agencji na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Jak wynika bowiem z tych przepisów AMW może nabywać nieruchomości wyłącznie w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa (art. 6 uAMW). Agencji nie przysługuje własność nieruchomości, w odróżnieniu od poprzedniego stanu prawnego⁸. Każda zatem nieruchomość (w tym stanowiąca lokal mieszkalny), która jest zbywana przez AMW stanowi własność Skarbu Państwa. Innymi słowy AMW nie jest właścicielem nieruchomości, którymi dokonuje obrotu (tym bowiem pozostaje Skarb Państwa) ale wyłącznie dysponentem tego prawa wykonywanym „w jego imieniu i na jego rzecz”.

W związku z tym stronami czynności cywilnoprawnej jakim jest umowa sprzedaży są: Skarb Państwa, reprezentowany przez AMW i kupujący. Na skutek tej czynności prawo własności lokalu mieszkalnego przechodzi ze Skarbu Państwa na kupującego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że sprzedaż lokalu mieszkalnego jest gospodarowaniem mieniem Skarbu Państwa, a zatem czynnością odbywającą się na podstawie określonych norm prawnych dotyczących gospodarki nieruchomościami. Nie ma na to wpływu fakt, że przepisy statuujące zasady takiej sprzedaży zawarte są w uAMW, a nie w u.g.n.

W miejscu tym zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 59 uAMW Agencja gospodaruje nieruchomościami powierzonymi Skarbu Państwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o ile przepisy uAMW nie stanowią inaczej. Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 14 u.g.n ustawa ta nie narusza innych ustaw, a w szczególności uAMW. Ustawodawca poprzez użyte określenie „nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami” wskazuje, że przepisy u.g.n. nie są sprzeczne z innymi ustawami zawierającymi przepisy, które dotyczą gospodarki nieruchomościami - ale funkcjonują wraz z tymi przepisami i równolegle z nimi. Jednym z takich aktów prawnych jest uAMW, która została wyliczona w przykładowym katalogu tych aktów, których treści u.g.n. nie narusza.

Jak wskazał NSA w wyroku z 14 grudnia 2023 r. sygn. akt: III FSK 967/23:

„Sprzedaż nieruchomości mieszkalnej przez AMW mieści się w zakresie przedmiotowym czynności podlegającej przepisom o gospodarce nieruchomościami. Ogólne zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego określone zostały w u.g.n. (art. 1 ust. 1 pkt 1). Warto wszakże zwrócić uwagę na regulację art. 2 pkt 14 tej ustawy, w świetle którego nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności uAMW. (…) AMW, jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa, występuje na zewnątrz jako wyłączny dysponent określonego prawa, tj. gospodaruje powierzonym jej mieniem Skarbu Państwa (art. 1 pkt 2 uAMW), wykonując w imieniu Skarbu Państwa i na jego rzecz prawo własności i inne prawa rzeczowe m.in. w stosunku do nieruchomości stanowiących jego własność, a wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a uAMW). Jedną z form gospodarowania składnikami majątkowymi jest ich sprzedaż. Z tych też względów zawierane przez AMW umowy sprzedaży nieruchomości mieszkaniowych powierzonych jej przez Skarb Państwa należy uznać za mieszczące się w katalogu czynności prawnych dokonywanych "w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami”.

W odniesieniu zaś do kwestii dotyczącej art. 80 ust. 3 uAMW i podnoszonych przez Wnioskodawczynię wątpliwości dotyczących jego brzmienia – w odniesieniu do stwierdzeń, że to nabywca ponosi koszty związane z zawarciem aktu notarialnego, w tym podatki i opłaty - wskazać należy, że podatek od czynności cywilnoprawnych nie jest "kosztem związanym z zawarciem aktu notarialnego", lecz daniną publicznoprawną wynikającą z dokonania określonej czynności cywilnoprawnej (tu zawarcia umowy sprzedaży).

Derogowanie przepisu art. 2 pkt 2a u.p.c.c. nie pozbawia przy tym możliwości skorzystania, w tak opisanym zdarzeniu przyszłym, z wyłączenia z opodatkowania zawartego w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c.

Konkludując, przedstawiona w powyższym piśmie interpretacja art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. jest również podzielana przez sądy administracyjne. Tytułem przykładu podać można wyrok NSA z 25 października 2023 r., sygn. akt: III FSK 687/23, w którym wprost Sąd ten stwierdza, że „konfrontacja powyższych rozważań (w kontekście niespornych realiów faktycznych sprawy) z unormowaniem zawartym w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. prowadzi do wniosku, że czynności prawne dokonywane przez AMW, a polegające na zbywaniu określonych składników majątkowych (nieruchomości mieszkaniowych) Skarbu Państwa, objęte są zakresem wyłączenia z opodatkowania PCC przewidzianym w przywołanym przepisie.”

W związku z powyższym należy przyjąć, że czynności zbywania nieruchomości przez AMW nie podlegają PCC na podstawie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., jako czynności dokonywane w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami. W związku z tym stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W konsekwencji dokonuję z urzędu zmiany interpretacji indywidualnej z 11 sierpnia 2023 r. Nr 0111-KDIB2-3.4014.183.2023.2.BD wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, gdyż stwierdzam jej nieprawidłowość.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Wnioskodawczyni przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji indywidualnej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

•     Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:

może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

•     Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).

•     Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność.

•     Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawczynię we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

•     Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:

zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną) interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej.

•     Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę, oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się Wnioskodawczyni do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.

•     Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawczyni może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).

•     Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się do interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez Wnioskodawczynię wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.

•     Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:

przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

•     Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawczynię do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).

•     Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw⁹ wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej

Wnioskodawczyni ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi¹⁰).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego działanie jest przedmiotem skargi):

•     w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)

lub

•     w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a, art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5 ww. ustawy).

Skarga na pisemną interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

¹ art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej „Ordynacja podatkowa”.

² dalej jako: PCC

³ dalej jako: AMW

⁴ ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 817, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania interpretacji pierwotnej, dalej jako: uAMW)

⁵ ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm., dalej jako: u.p.c.c.)

⁶ dalej jako: DKIS

⁷ ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania interpretacji pierwotnej, dalej jako: u.g.n.)

⁸ Od 1 października 2015 r. tj. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1456)

⁹ Dz. U. poz. 2193

¹⁰ Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.