Treść interpretacji
Zapytanie dziennikarza Gazety Wyborczej z dnia 05.03.2026 r.:
W związku z artykułem prasowym, zgłaszam się z uprzejmą prośbą o odpowiedź na pytania dotyczących polskich influencerów, którzy wykorzystują Dubaj do niepłacenia podatków w Polsce.
Schemat jest prosty: W Polsce influencer zarabiający kilkaset tysięcy rocznie oddaje fiskusowi nawet 40-50% w podatkach, składkach ZUS i VAT. W Dubaju - Zero procent PIT-u. Wystarczy wiza rezydencka, 183 dni w ZEA i na papierze przestają być polskim podatnikiem. Sęk w tym, że rodzina, klienci i odbiorcy tych osób są wyłącznie w Polsce.
Pytania:
· Czy samo przebywanie ponad 183 dni w ZEA jest wystarczające, aby przestać być polskim rezydentem podatkowym?
· Jak interpretowana jest klauzula „centrum interesów życiowych” w przypadku influencerów i twórców internetowych działających głównie na polskim rynku?
· Czy rząd rozważa zmiany legislacyjne dotyczące opodatkowania dochodów cyfrowych twórców przenoszących rezydencję podatkową?
Odpowiedź Ministerstwa Finansów z 05.03.2026 r.:
Zasady ustalania rezydencji podatkowej osób fizycznych w Polsce wynikają z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa PIT”) oraz postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy PIT, osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Polski podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce ich uzyskania (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a ustawy PIT, osoby fizyczne niemające miejsca zamieszkania w Polsce podlegają obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium Polski (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uważa się osobę fizyczną, która:
a. posiada w Polsce ośrodek interesów osobistych lub gospodarczych (centrum interesów życiowych), lub