3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. W rozpoznanej sprawie (tzw. wpadkowej) Skarżący wniósł aby na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji: Dyrektora
IAS z 17 października 2025 r., nr 2201-IGC.4103.21.2025.AJ oraz Naczelnika UCS z 10 marca 2025 r. nr 328000-CZC-3.4103.33-48.2025. Wniosek ten nie mógł jednak odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143), sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z kolei w myśl art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
3.2. W przedmiotowej sprawie w toku postępowania przed Sądem I instancji WSA w Gdańsku postanowieniem z 26 stycznia 2026 r. I SA/Gd 960/25 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z 17 października 2025 r., nr 2201-IGC.4103.21.2025.AJ oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UCS z 10 marca 2025 r. nr 328000-CZC-3.4103.33-48.2025. Na podstawie art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
3.3 W chwili rozpoznania niniejszego wniosku orzeczenie oddalające skargę- wyrok WSA w Gdańsku z 10 marca 2026 r. I SA/Gd 960/25 nie jest zatem prawomocny. Przysługujący Stronie środek odwoławczy pozostaje realizowany w toku postępowania kasacyjnego. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji postanowieniem z 26 stycznia 2026 r. pozostaje w mocy. Dlatego kolejny wniosek jest bezprzedmiotowy.
3.4 Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 61 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie z wniosku.