Wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2026, sygn. I FSK 1031/26

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznanej sprawie (tzw. wpadkowej) Skarżąca wniosła aby na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji. Wniosek ten nie mógł jednak odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: P.p.s.a.), sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei w myśl art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

W przedmiotowej sprawie w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji postanowieniem z 12 stycznia 2026 r. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z 17 października 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UCS z 18 marca 2025 r. Na podstawie art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.

W chwili rozpoznania niniejszego wniosku orzeczenie oddalające skargę - wyrok WSA w Gdańsku z 17 marca 2026 r. I SA/Gd 974/25 nie jest zatem prawomocny. Przysługujący Skarżącej środek odwoławczy pozostaje realizowany w toku postępowania kasacyjnego. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji postanowieniem z 12 stycznia 2026 r. pozostaje w mocy. Dlatego kolejny wniosek jest bezprzedmiotowy.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 61 § 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie z wniosku.