4.5. Zastrzec należy jednak, iż powyższe okoliczności jakkolwiek nie przesądzają o istnieniu swoistego domniemania instrumentalnego charakteru wszczęcia każdego postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przeciwnie, pogląd taki stałby w sprzeczności z zasadami legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) czy prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Zasadą jest bowiem obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie (art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji), nie zaś unikanie ich zapłaty w oczekiwaniu na przedawnienie (zob. wyroki TK z: 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 81; 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 80; 8 października 2013 r., sygn. SK 40/12, OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 97). Dopiero bowiem – jak wyjaśniano w uzasadnieniu przywołanej uchwały – w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić, czy instytucji wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki wniosek może potwierdzić fakt wszczęcia tego postępowania w sytuacji gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 k.k.s.) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k., jasne jest już w momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.
4.6. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, nie sposób zgodzić z skarżącą, że w sprawie miało miejsce instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że do wszczęcia postępowania karnoskarbowego doszło postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 czerwca 2021 r. o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z podatkiem od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2016 r. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie nastąpiło zatem w bezpośredniej bliskości końca terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zakresem zaskarżonej decyzji, lecz na pół roku przed upływem terminu przedawnienia. Kierując się wytycznymi zaproponowanymi w uzasadnieniu uchwały I FPS 1/21, z akt sprawy nie wynika, że wszczęcie postępowania nastąpiło w sytuacji gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 k.k.s.) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k., jasne było już w momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O instrumentalnym charakterze wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie świadczy także brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, że organ przedstawił wspólnikowi Skarżącej (S.T.) zarzuty dotyczące podania nieprawdy w deklaracjach VAT złożonych za marzec, kwiecień i maj 2016r., w których wykazano podatek naliczony z zakwestionowanych faktur (postanowienie z dnia 5 listopada 2021r.), skutkiem czego postępowanie karne skarbowe przeszło z fazy in rem w fazę ad personam jeszcze przed upływem podstawowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
4.7. W świetle przedstawionych wyjaśnień niezasadny jest zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zaistniały podstawy do uznania, że w sprawie miało miejsce instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego.
5.1. W dalszej kolejności odnieść się należy za zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W skardze kasacyjnej zostały bowiem podniesione zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
5.2. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepisy te naruszono na skutek pominięcia dowodów, co do faktu dokonania transakcji przepływu towarów wykazanych na kwestionowanych fakturach, z uwagi na to, że towary zostały faktycznie odebrane przez odbiorcę Skarżącej. Podniesiono, że organ i Sąd pierwszej instancji dokonały dowolnej oceny dowodów poprzez naruszenie zasad logiki, zgodności z doświadczeniem życiowym oraz dokonywanie wyłącznie ich subiektywnej oceny, wpisującej się w przyjętą a priori tezę, iż nabycia towarów nie istniały i nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych, pomimo że dowody wskazują na rzetelność transakcji, a organy celowo nie przeprowadziły postępowania podatkowego w zakresie ustalenia dalszych faktycznych nabywców towarów, które to postępowanie Sąd w wyroku niejako zaaprobował. Zarzucono Sądowi pierwszej instancji dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez naruszenie zasad logiki, zgodności z doświadczeniem życiowym oraz dokonywanie wyłącznie ich subiektywnej oceny, wpisującej się w przyjętą a priori tezę, iż Skarżąca celowo wydłużyła łańcuch dostaw celem uzyskania nieuprawnionych korzyści podatkowych i przystąpiła do przygotowanego schematu pozorowania obrotu towarem, mając świadomość cech swoich kontrahentów, podczas gdy Skarżąca nie posiadała wiedzy o pozorowaniu obrotu towarem, faktycznie go nabyła od swoich kontrahentów i dokonała dalszego przeniesienia własności towarów. Ponadto, zdaniem skarżącej nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy i nie uznano, że Skarżąca poprzez swoje działania faktycznie dokonała rozporządzenia towarem, poprzez jego faktyczną dostawę, która to dostawa jest bezsporna i niezasadnie uznano, że Skarżąca wiedziała lub przy najmniej powinna wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym, w sytuacji gdy zgromadzone dowody na to nie wskazują, a Sąd I instancji powiela jedynie "zarzuty" organów wobec działań Skarżącej, nie zważając na ich powierzchowność, luźny związek ze zgromadzonymi dowodami i obiektywną irrelewantność dla oceny świadomości Skarżącej.
5.3. Niezasadne jest stanowisko, że pominięte zostały dowody świadczące o dokonaniu transakcji przepływu towarów wykazanych na kwestionowanych fakturach, a towary zostały faktycznie odebrane przez odbiorcę Skarżącej. Podkreślenia wymaga bowiem, że ani organ, ani Sąd pierwszej instancji nie kwestionowały istnienia towaru oraz tego, że jego transport dokonywany był od dostawców skarżącej, którzy go organizowali, do jej odbiorców. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił jednak, że okoliczność, iż towar faktycznie istniał i był transportowany nie przesądza o istnieniu prawa do odliczenia podatku VAT. Sąd zaznaczył, że w mechanizmie oszustwa wykorzystywane są rzeczywiście istniejące towary. Istotą transakcji karuzelowych jest bowiem wyłudzenie nienależnego zwrotu podatku VAT, który na wcześniejszych etapach obrotu nie został odprowadzony do budżetu państwa. Tym samym istota sporu nie dotyczyła istnienia towarów i tego, że faktycznie były przedmiotem transportu i zostały odebrane przez skarżącą.
5.4. W rezultacie nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącej, że organ i w ślad za nim Sąd pierwszej instancji błędnie przyjęły, że nabycia towarów nie istniały i nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych, pomimo że dowody wskazują na rzetelność transakcji. Raz jeszcze należy podkreślić, że istnienie towarów i ich transport w sprawie jest niekwestionowane. Z ustaleń organu wynika jednak, że obrót towarem odbywał się w ramach karuzeli podatkowej, w której dochodziło do wyłudzenia podatku, a z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca wiedziała lub powinna wiedzieć, że bierze udział w oszustwie. I to właśnie to ustalenie stanowiło podstawę odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego.
5.5. Nie znajduje uzasadnienia przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja, że skarżąca nie posiadała wiedzy o pozorowaniu obrotu towarem, w sytuacji, gdy faktycznie go nabyła od swoich kontrahentów i dokonała dalszego przeniesienia własności towarów. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji z kształtowanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) doktryny dobrej wiary wynika, że podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z przestępstwem w zakresie VAT, nie ma prawa do odliczenia podatku VAT. Podatnikowi można więc odmówić by prawa do odliczenia w razie udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, iż transakcje stanowiące podstawę prawa do odliczenia wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Określenie działań, jakich w konkretnym wypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku. Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności.
5.6. Tymczasem w akt sprawy wynika, że organ ustalił istnienie karuzeli podatkowej w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że bezpośredni dostawcy skarżącej: I., H. i K. pełnili rolę buforów, tj. podmiotów, które uwiarygodniają obrót towarem. Ich zadaniem było wydłużenie łańcucha dostaw przy stworzeniu pozorów legalnego obrotu towarem i przefakturowanie towarów na kolejnych odbiorców. Role buforów przypisano także podmiotom: [...] sp. z o. o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. S.K.A., [...] sp. z o.o., [...] s.r.o., [...] sp. z o.o., [...], [...] sp. z o.o. Z kolej firmom: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. przypisano funkcję znikającego podatnika, tj. podmiotów, które nie deklarują oraz nie wpłacają podatku.
5.7. Trafnie też wskazał Sąd pierwszej instancji, że wystąpiły w sprawie cechy typowe dla obrotu karuzelowego. W obrocie występowały nienaturalnie długie łańcuchy transakcji, wiele podmiotów występowało jedynie w roli pośredników, transakcje dokonywane były bardzo szybko, tożsama była ilość towaru wykazywana na fakturach, podmioty zaangażowane w obrót nie odznaczały się faktycznym prowadzeniem działalności, podmioty nie ponosiły ryzyka finansowego, gdyż zapłata za towar następowała przed wystawieniem faktury, kilka podmiotów dysponowało tą samą przestrzenią magazynową.
5.8. Ponadto organ i Sąd pierwszej instancji trafnie zwróciły uwagę, że wystąpiły okoliczności, które winny zwrócić uwagę skarżącej, że transakcje, które dokonuje stanowią element oszustwa podatkowego. Nietypowe dla prowadzenia realnej działalności gospodarczej był brak ponoszenia przez skarżącą ryzyka, gdyż zakupiony towary od razu w tej samej ilości był sprzedany i zazwyczaj tego samego dnia. Zdarzały się przypadki, gdy skarżąca wystawiła faktury dla odbiorców, zanim otrzymała fakturę od dostawcy. Skarżąca sprzedawała towary wyłącznie do jednego odbiorcy z Czech, z którym nie zawierała żadnych umów handlowych i nie miała bezpośredniego kontaktu. Spełnione zostały wymogi pozwalające organowi wymagać od skarżącej dopełnienia aktów staranności. Tymczasem skarżąca nie dokonywała żadnej weryfikacji kontrahentów. Nie dążyła do bezpośredniego kontaktu z kontrahentami, nie zawierała pisemnych umów. Przy czym, co należy podkreślić, zawierała pisemne umowy z innymi kontrahentami, w odniesieniu do których organ nie kwestionował rzetelności transakcji. W takiej sytuacji prawidłowo oceniły organ i Sąd pierwszej instancji, że skarżąca wiedziała lub powinna wiedzieć, że bierze udział w łańcuchu transakcji stanowiących oszustwo.
5.9. W rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Raz jeszcze należy wskazać, że istnienie towaru i dokonywanie jego transportu nie implikuje prawa do odliczenia podatku VAT. W sprawie zaistniały okoliczności, które powinny wzbudzić wątpliwości, co do rzetelności transakcji, natomiast skarżąca nie podjęła aktów staranności.
6.1. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej przepis ten naruszono poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i powielenie przez Sąd pierwszej instancji wybranych argumentów Organu bez odniesienia się do argumentów i okoliczności wskazywanych przez Skarżącą, a w szczególności poprzez brak wyjaśnienia w jakiego rodzaju "oszustwie podatkowym" uczestniczyła Skarżąca.
6.2. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
6.3. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wykonał ciążący na nim obowiązek i w sposób jasny oraz spójny logicznie wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Z uzasadnienia wyroku wynika w szczególności, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem.
6.4. W szczególności nie można zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd powołał przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organu i wyjaśnił, dlaczego brak jest podstaw do przyznania podatnikowi prawa do odliczenia podatku mimo istnienia towaru odwołując się w tym zakresie do dorobku orzeczniczego TSUE. Należy pamiętać, że specyfika sądownictwa administracyjnego sprowadza się do tego, że sąd nie stosuje przepisów materialnego prawa podatkowego, lecz kontroluje stosowanie tych przez przepisów przez organ. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ma wątpliwości, że kontrola ta była prawidłowa. Całkowicie chybione są także twierdzenia skarżącej, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, w jakiego rodzaju "oszustwie podatkowym" uczestniczyła skarżąca. W tym zakresie Sąd przedstawił obszerną argumentację, ukazującą istotę zjawiska karuzeli podatkowej oraz wskazując, jakie podmioty pełniły określoną rolę w ustalonych łańcuchach dostaw. Nie ma więc żadnych wątpliwości, na czym polegało oszustwo (karuzela podatkowa) i z jakich powodów Sąd uznał, że skarżąca wiedziała lub powinna wiedzieć, że bierze udział w oszukańczych transakcjach.
7.1. Na uwzględnienie nie zasługują również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię.
7.2. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o PTU. Zdaniem skarżącej naruszenie tego przepisu polegało na uznaniu, że skoro wskazane w decyzji faktury dokumentujące nabycie towarów od kontrahentów Skarżącej nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych, to Skarżąca nie mogła na ich podstawie nabyć prawa do rozporządzania towarami jak właściciel i w rezultacie faktury te nie mogły stanowić podstawy do pomniejszenia jej podatku należnego o wynikający z tych faktur podatek naliczony, pomimo iż nabywca towarów od Skarżącej faktycznie je nabył i otrzymał.
7.3. Przede wszystkim należy zauważyć, że mimo twierdzenia, że powołany przepis prawa materialnego naruszono przez błędną jego wykładnię, to w skardze kasacyjnej skarżąca nie wskazuje na czym polega błąd w wykładni popełniony przez Sąd pierwszej instancji. W istocie skarżąca w żaden sposób nie kwestionuje sposobu rozumienia tego przepisu przez Sąd i wcześniej organ podatkowy, lecz wywodzi wadliwość rozstrzygnięcia z tego, że "nabywca towarów od Skarżącej faktycznie je nabył i otrzymał". Po raz kolejny należy więc wskazać, że istnienie towarów samo w sobie nie implikuje prawa do odliczenia podatku naliczonego. Właśnie prawidłowa wykładnia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o PTU – uwzględniająca dorobek orzeczniczy TSUE – prowadzi do wniosku, że podmiot uczestniczący w łańcuchu transakcji stanowiących oszustwo nie ma prawa do odliczenia podatku, jeżeli wiedział lub powinien był wiedzieć, że bierze udział w oszustwie podatkowym. Przy takiej wykładni omawianego przepisu, możliwość jego zastosowania zależy od poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Jeżeli zatem skarżąca nie podważyła skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, to konsekwencją tego jest uznanie tak sformułowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego za niezasadny.
7.4. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2, art. 63, art. 167, art. 168, art. 178 dyrektywy 112. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że przepis ten naruszono poprzez zastosowanie skutku bezpośredniego na niekorzyść podatnika, polegające na przyjęciu, że samoistną przesłanką rozstrzygnięcia jest domniemanie, iż strona wiedziała lub powinna wiedzieć, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym (o ile rzeczywiście uczestniczyła, gdyż Sąd I instancji zaaprobował twierdzenia organów podatkowych, które nie zostały wykazane w decyzji, której dotyczy skarżony wyrok), w sytuacji gdy Skarżąca nie wiedziała, że jej kontrahenci uczestniczą w oszustwie podatkowym i nie mogła się tego dowiedzieć.
7.5. Uzasadnienie przytoczonego zarzutu opiera się na przekonaniu, że "samoistną przesłanką rozstrzygnięcia jest domniemanie, iż strona wiedziała lub powinna wiedzieć, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym". Twierdzenie to nie znajduje odzwierciedlenia ani w aktach sprawy, ani w treści uzasadnień zaskarżonej decyzji i wyroku Sądu pierwszej instancji. Ani organ, ani Sąd pierwszej nie oparł bowiem rozstrzygnięcia na domniemaniu. Ustalenia dotyczące wiedzy lub powinności wiedzy podatnika o tym bierze udział w oszustwie podatkowym zostały poczynione na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów poddanych ocenie przez pryzmat zasady swobodnej ich oceny. Ponownie zatem tak uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego odnosi się do ustaleń faktycznych. W rezultacie tak samo, jak w przypadku poprzedniego zarzutu naruszenia prawa materialnego, uznanie za niezasadne podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania powoduje nieskuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego.
8. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – orzekł, jak w sentencji wyroku.
9. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA
Dominik Mączyński Hieronim Sęk Danuta Oleś