Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi
1.1. Wyrokiem z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 155/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekając w sprawie ze skargi W. K. (dalej: podatnik, skarżący, strona) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2015 r. i orzekł o kosztach postępowania.
Stan sprawy był następujący.
1.2. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego organ I instancji stwierdził, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "K." W. K. zawyżył podatek naliczony, wynikający z faktur VAT, wystawionych przez M. Sp. z o.o., z tytułu sprzedaży blachy, w rozliczeniu za październik 2015 r. o kwotę 46.066,93 zł oraz za listopad 2015 r. o kwotę 58.749,71 zł. W ocenie organu I instancji faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Organ I instancji decyzją z 24 stycznia 2020 r. określił podatnikowi kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za:
- październik 2015 r. w kwocie 20.439,00 zł,
- listopad 2015 r. w kwocie 105.710,00 zł.
1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z 30 lipca 2021 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., dalej: O.p.) oraz przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT), po rozpatrzeniu odwołania podatnika, utrzymał w mocy ww. decyzję.
2. Skarga do Sądu I instancji
2.1. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji organu I instancji z 24 stycznia 2020 r. nie jest przedawnione,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 4 O.p. z uwzględnieniem art. 134 § 1 P.p.s.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas, gdy w istotny sposób naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, opierając decyzję na wynikach innego postępowania, prowadzonego bez udziału skarżącego, przy jednoczesnym braku możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w tym postępowaniu, niewykazaniu przez organy podatkowe związku postępowania wobec dostawcy spółki M., z postępowaniem prowadzonym wobec skarżącego, nie wykazaniu, że skarżący działał bez należytej staranności, nawiązując współpracę z zakwestionowanym dostawcą, co skutkowało dokonaniem przez organy podatkowe obu instancji nieprawidłowych ustaleń w sprawie, nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku VAT, niewzięcia pod uwagę tego, że towar od spółki M. był faktycznie dostarczony do skarżącego, a ponadto kwestionowany dostawca ujął w swoich rejestrach sprzedaży oraz deklaracjach VAT za miesiąc październik i listopad 2015r. podatek należny od transakcji zbycia towarów do skarżącego;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 86 ust 1 i 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT w zw. z art. 2 Konstytucji RP dokonane z pominięciem wykładni przepisów podatkowych, polegające w szczególności na:
a) uznaniu, że weryfikacja dostawcy do dostawcy skarżącego należy do obowiązków podatnika, nawet wtedy, gdy brak jest przesłanek, aby ją przeprowadzać,
b) częściowym i wybiórczym przyjęciu wykładni TSUE w zakresie należytej staranności,
c) stosowanie niejasnych regulacji podatkowych na niekorzyść skarżącego "in dubio pro tributario",
d) przyjęciu domniemania złej wiary skarżącego.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
2.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
3. Wyrok Sądu I instancji
3.1. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
3.2. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutu najdalej idącego, czyli zarzutu przedawnienia.
W rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem z 15 września 2020 r., sygn. akt [...] wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2015 r. (przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. przy zastosowaniu art. 7 § 1 k.k.s). Organ I instancji zawiadomił pismem z 18 września 2020 r. pełnomocnika podatnika, jak również podatnika, zgodnie z art. 70c O.p., o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 15 września 2020 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., przy zastosowaniu art. 7 § 1 k.k.s. Zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. odebrał pełnomocnik podatnika w dniu 6 października 2020 r. (k.12-92 akt odwoławczych) a podatnik - 22 września 2020 r. (k.12-94 akt odwoławczych).